Wiersze wybrane - Katarzyna Koziorowska

przyszedł omijając natrętne zakręty

i niepowtarzalne słowa

powrócił gubiąc się w tłumie

unikając światła bijącego

od ich myśli

był zatwardziałym samotnikiem

łzy nie miały znaczenia

na dożywotnie jutro

zaprzepaszczony niby łza na deszczu

pewnego dnia zrozumiał lęk

który zawzięcie pielęgnował

płachta nocy ciągnęła się

niby najcięższa tęsknota

jak wyglądała jego śmierć?

była przypadkiem jak zwykle

łzy wyrywały się spod powiek

wbrew woli oddalenia

tak jego niepewność była

zbyt łakoma i niepotrzebna

powierzył swoje ciało pustce

aby czas odszukał drogę powrotną

nie przerywajcie mi bardzo proszę

w połowie zdania

nie unikajcie słów

którymi pragnę was nasycić

pędzi haust wyłudzonego powietrza

piętrzą się odpowiedzi

bardzo retoryczne

nie jesteście skargą w której objęciach

pragnę stawać się zachętą

do zmartwychwstania

pięść poematu zaciska się na gardle

milkną sztandary gasną

osamotnione myśli

czy umarłaś z przypadku

nie zasłużywszy na wymyśloną śmierć

czy zaginęłaś pośród snów

próbując odnaleźć siebie

zanim znów cię zobaczę usłyszę

szelest serca

doszukam się ciała

gdzie nie ma wstępu

niegdysiejszy zmierzch

tańczymy w imię rozpustnej ciszy

szukamy ziarenka piasku gdzie tkwi

lustrzane spojrzenie

oddalona od wątłej granicy

między zakazanym ciałem

a błagalną karą

zaginiona na krawędzi jutra

nie mogę odnaleźć człowieka

którego napotkałam przedwczoraj

przypadkiem w lustrze

oddzielona przez lata świetlne

od krzywoprzysięstwa

za którym podążę

poza kraniec wytrzymałości

martwe łzy wzbierają

w oczach tłumu

skrupulatność w poszukiwaniach

oznak przyszłości

być może pożegnałam cię

serdecznie

pokonałam ciszę jątrzącą się

pod znoszonym ochłapem języka

ukryta między cudem a wtórnością

poszukuję gwiazd

które mogłyby świadczyć

o powrocie czułości

schowana serdecznie

w twoich słowach

dla jakiej nie warto śnić

pobieżnie

ukrzyżowana na własnym oddechu

usiłuję odrodzić się

wśród koszmarów

które nawiedzają mój czas

zakończona w twoich łzach

czekam na nawrót serca

słowa gonią myśli nieumiejące żyć

bez wspomnień

muzyko

lśnij wystarczająco wymownie

aby przynęcić lęk

przywołać wolność

rude chmury przeszyte

nadmiernymi spojrzeniami

słowa uciekające z pokorą

spomiędzy snów

jesteś tą zaginioną łzą

na którą czekam

objawiły się nam ubogie

pocałunki

wszystkie urojenia

należą do innych czasów

świeżego oddechu

haust ckliwego kamienia

wiem że powrócisz

kiedy spadnie pierworodna

wiatru szept wzgórz

nienasycenie echa

wszystkie kroki

które postawiłeś na powrotnej drodze

dzięki przyszłości

tak odległej że czuję

twój zapach

twoje oczekiwanie na zmierzch

miłość nigdy nie mogła

zasnąć w cieniu mojego serca

była bolączką z którą nie umiałam

się porozumieć

bezdenne otchłanie

życie i śmierć

powracała zawsze

w nieodpowiednim momencie

jej smutek stał się

zbyt kosztowny

to co miało stanowić kłamstwo

ocknęło się jako krystaliczna prawda

zakończyła się wielokropkiem

niemą balladą

zaginionym westchnieniem

spóźniła się na ostatni pociąg

uroniła o łzę za dużo

odnalazła zaginiony cień

w życiu czasem trzeba

umrzeć dla przykładu

czasami uśmiech oznacza

wołanie o pomoc

siła samotności jest tak znaczna

że sen przystaje

jest ciałem porzuconym

w koleinie odległości

obcość czasu

często nie oswaja największych myśli

odszukaj uśmierzenie

dla mojego dotyku

chciałabym obudzić wieczność

ale pobieżność nieboskłonu

życiorysem opowiedzianym

od środka

odnajdź kroplę strachu

odmienność języka

którym karmię

najbardziej zmęczonych

kocham się w słowach zbyt odległych

by objęły mój smutek

kocham się w gwiazdach

ich purpurowe łzy znaczą serce

nie rozumiem serdecznego bólu

który sprawia obojętność

ludzkich gestów

nicość wypełniająca podartą duszę

żal przepełniony głuchą złością

jest tlenem dla pożegnania

tę kiepską teraźniejszość

nadam przyszłości puste imię

czy warto płakać kiedy noc

jest tak rozległa i osierocona?

nie szczycę się odrzuceniem

nie wołam pod prąd zagubienia

zrozum że mój żal jest zbyt rozległy

aby uciszył ostatnią anielską łzę

przeciwstawił się godzinom

ku którym podążają zaciekłe złudzenia

poruszam ciszę obudzoną

w centrum bezludnego wszechświata

modlę się własnymi słowami

do spadających gwiazd

których krew powiela

moje niedowierzanie

przenika mnie wiatr

wskrzeszony twoim oddechem

jestem dość samotna

żebym mogła sumiennie tęsknić

dziś twoje purpurowe niebo

szuka pocieszenia w moim śnie

który pragnę wręczyć ci

wbrew wieczorowi

ukrywam w płonącym sercu

ostatni słoneczny promień

życie które spóźniło się boleśnie

na własne urodziny

odszukaj mnie między słowami

które nigdy nie padły z niczyich ust

poczuj we mnie ten lęk

który prowadzi na najwyższy szczyt

niezasłużona śmierć spotyka

usychające z przesilenia łzy

cisza którą pielęgnuję

jest świetnym preludium do pożegnania

czarny wietrze

zapomnij na moment o świecie

powróć tam gdzie czekają

na ciebie zmiennocieplne gwiazdy

proszę niech twój śmiech

wypełni moją obolałą myśl

dlaczego przepełnia mnie

gorycz i bezsenność?

nie potrafię czekać zbyt dogłębnie

nie wiem czy wystarczy mi oddechu

nie rozumiem myśli

bez własnego słowa

wszystko co kiedyś należało

do mnie dziś jest tęsknotą

bez podwójnego dna

zastępczej dobrotliwej melancholii

słowa spływające z twoich ust

nie przypominają

zarodków współczucia

myśli zagnieżdżone

w ciepłym kącie głowy

są pobożną jasnością

ucieleśnieniem najczystszej prawdy

odkąd poczułam na skórze

twój trujący dotyk

serce spoczęło w pokoju

dusza zaznała strachu

złudne są pragnienia

uosobione zbyt wcześnie

do wspomnień

które pożądają twojego cienia

nie chcę żyć zbyt przesadnie

przyglądać się gwiazdom

moje ciało dryfuje na złość duszy

zmysły kołyszą się

wraz z powiewem westchnienia

proszę nie żegnaj się zbyt późno

nie szukaj pośród myśli tej

która krzyczy najgłośniej

moc złudzeń przynosi mi

wskrzeszenie i najgłębszy strach

bezsiła prowadzi

ku najwyższym wzgórzom

z braku uśmiechu

dusza kona zrzucona na niełaskawe dno

powróć moja piękna samotności

udowodnij że przeszłość wciąż należy

ukrywam kłamstwo

pod wycieraczką

najwyższa pora odzyskać

powietrze i znów oddychać

bezsenny wiatr muska policzek

tęsknota pędzi ile sił w ciszy

piękne są chwile

kiedy łez jest zbyt wiele

momenty kiedy serce łasiło się

do umysłu

przepadły bez szeptu

w przepaść runęła

ostatnia krwawiąca gwiazda

ostatni niedokończony oddech

czerwone gwiazdy nie mieszczą się

w moim sercu

purpurowe łzy zdobią

białą skórę

obojętność pozostała tym

czego najmniej się spodziewamy

zabrakło wspomnień

powietrze nie trafia do płuc

tak cicho jest dziś w duszy

tak wiele zrozumiałam

są gwiazdy

dalsze niż niebo dalsze niż życie

czuję cię wszystkimi zmysłami

przygarniam do pustych łez

z mojej autobiografii

tak wstrętnie splagiatowanej

mój miły

zanim pozbawię cię bezsenności

przystanę w połowie drogi

powrotnej

ocalę lęk który mi ciebie ofiarował

znów zasypiam w połowie smutku

przedostaję się

na drugą stronę lustra

było odbiciem światła

było jasnością której wstydził się

najgłębszy cień

miłość

poczęta nie w porę

kojarzyła się z lękiem

z bólem w klatce piersiowej

dedykowałam przyszłość

nieodpowiedniej samotności

która przepełniała chciwą

obojętność

mój miły

przyodziany w najwykwintniejszy uśmiech

odebrało mi prawo

do życia

jestem aby twoja przeszłość

była także moja

do dalszej podróży

nie wschodź po niewłaściwej stronie nieba

lęk jest tym

czego wyrzekamy się najchętniej

senne łzy połyskują

na cienkiej skórze

nie jestem osobą

z twojej obrazoburczej bajki

nie gram roli

która przekonałaby cię

do dalszego ciągu

jestem warta mniej niż wydaje się

straconym wrogom

wskrzeszam wolność

która karmi moje godziny

zatrzymaj się

jeśli świat ma dla ciebie znaczenie

podążam za światłem zmysłów

twojej jedności z rzeczywistością

powierzam czułość

przeobrażeniom

dedykuję łzom które nie zasłużyły

na melancholię

odłóż do szafy

niepotrzebne serce

odszukaj postument dla wiary

nie czuję już tego blasku

który w poprzednim życiu

rozjaśniał zakątki

mojej meandrycznej duszy

nie przypominam sobie dróg

które dziś prowadzą

wciąż pod prąd

jestem aby samotność

poznała własny sens

aby odszukać tam przyjaźń

przerastającą teraźniejszość

otwieram okno

aby czas odnalazł wejście

dla moich niewypowiedzianych słów

dla łask które tłamszą nicość

pewnego razu zrozumiem

ile serc potrzeba aby pokonać

ostatnią miłość

zrozumiem że ciało także potrzebuje

duszy aby powstać

z popiołów

zalśnił we mnie pierworodny sens

ocknął się bezczas

który zatruwa krew

przyjdź zanim moje życie zrozumie

że śmierć nie ma

żadnego przeznaczenia

pragnę dotknąć serdecznie

twoich łez

leciwe dekady już nie współgrają

z łaską dla słów

mój sentyment sprzeciwia się

przeznaczeniu

utraciłam puentę

dla tej fraszki

poemat wzniesiony twoim sercem

to tylko przywidzenie

zbyt łatwowierne

by nadać mu myśl

chciałabym przyśnić taki cień

który odnajdzie moje skryte łzy

poczuje mój żal

jesteś kłamstwem ukrytym

w proteście pozorów

jesteś prawdą schowaną

w zaciśniętej pięści serca

nie pożądam twojego światła

nie śnię o kryształowym uśmiechu

wolnością wskrzeszoną

spośród urywanych odpowiedzi

tabliczka mnożenia odmówiona

dość pośpiesznie

ból nie zamieni się na role

z prawdą

tańczę dobitnie do ostatniego

haustu powietrza

wtulę duszę w twoją odległość

przywdzieję wyświechtany cień

nie oddalaj się ulicami

które do nikogo nie należą

spójrz w próżnię czeka tam wstęp

do nonszalanckiego życia

pogrążam się w objęciach czasu

czuję zapach zakazanych owoców

smutek jest tym co pozwala

prowadzić tę urągliwą grę

niechcący utraciłam pretekst

dla istnienia rzeczywistości

cisza przeciwstawia się wołaniom

o krztynę pokory i odosobnienia

smutny jest twój uśmiech

poświęcony pragnieniu jutra

co jest ciekawsze

samotność czy obojętność?

pewnego poranka wyśniłam

dalszy ciąg tej czarno-białej bajki

nie było dla ciebie miejsca

w moim domu

nie poczułam światła w twoim wzroku

ciężko jest pokonać przeszłość

gdy księżyc objawia się jasno

bezimienne równiny

szczyty bez własnego nieba

księżyc stoi jasno

w mojej popękanej szybie

jestem pustką

którą wypełnić mogą wyświechtane dusze

żeby mogli usłyszeć cię

milczący

szepcesz żeby los podniósł się

z klęczek

ale utraciłam margines wiary

zwątpienia w ostateczną godzinę

nie pozwól mi śnić

zbyt jasno

kołysz się na wzburzonym

powiewie wiatru

zanim dotkniesz słońca

przytul się do piersi nocy

w twoich objęciach konają

najpiękniejsze gwiazdy

nie ma człowieka

jakiemu zwróciłabym własną winę

ciche przypadki natręctw

chodzą własnymi wydeptanymi

trotuarami

zanim pożegnasz mnie

aby schwytać słoneczny promień

kilka słów

przyodziana

w znoszone płótno nocy

płynę pod prąd tej łaskawej rzeki

która nie śmie na mnie zaczekać

nie chcę nie potrafię

żyć tak donośnie żeby mogła zagłuszyć

nad pragnieniem

które polecam ptakom bojącym się nieba

zostanie mi tylko

kilka chciwych oddechów

parę wyuzdanych spojrzeń

prosto w źródło

przykrywam się płachtą śniegu

odpływam w nieznaną przeszłość

wykwintna szczegółowość czasu

nie odzwierciedla się w snach

uległość naniesiona

na plan ciszy nie jest tym

czego się spodziewamy

mój mroczny mesjaszu

złóż ciężkie serce w moje ramiona

musi odzyskać zwieńczenie

w stuletnich gwiazdozbiorach

podzielona na sen i jawę

wyśniłam bluźnierczy sens

porzuciłam objawienie światła

mroczny mesjaszu

pragnę pokochać cię łapczywie

miłosierdzia czającego się

w mrocznym zakątku duszy

tak jestem tuż obok ciebie

żebyś zrozumiał że czasem potrzeba

wieczności

aby umrzeć dożywotnio

to co nas okrutnie dzieli

nie jest sprzymierzonym światem

potęgą przyszłości wzniesionej

na podejrzanym fundamencie

wszystko co pragnę ci zwrócić

to lęk i pokora

pomimo dotyku zadanego

zbyt wyniośle

wiem

jesteś dość odległy żebym słyszała

wbrew światłu

wbrew splecionym dłoniom

wszystko dziś jest nowe

nawet samotność pozwoliła

przebudził się urodzaj

dla jakiego śnię w milczeniu

przepraszam

nie przypilnuję ci miejsca

w kolejce

nie zdradzę ucieleśnionego smutku

któremu zaufałam

mój mroczny mesjaszu

opuszczam myśli

które nie prowadzą ku samotności

porzucam bezczas kojarzący się

z milczeniem łez

nie odchodzę jednak

na drugą stronę szkarłatnych chmur

nie chcą marzeń

by były kamieniem węgielnym

mroczny mesjaszu

odkąd poczułam na skórze twój cień

którą pokona moja tęsknota

kres położą niewierne usta

mroczny mesjaszu

wskaż zegar co udowodni godzinę

uświadomi przestrzeń chwili

niech to co nadludzkie

zespoi dziś nasze ramiona

zamieni w źródło poznania

istnienia wbrew niebu

mój mroczny mesjaszu

powracający z sieni ziemskiego piekła

czy stanowisz zwierciadło

dla sumień ludzkości?

czy zamieniasz się w pokój

który zjednoczy

najbardziej skłócone słowa?

jesteś tak blisko

wtulam łzy w twoją rozłożystą pierś

aby położyć kres

nieucieleśnionej tęsknocie

drogi mroczny mesjaszu

dostrzeż we mnie zwierciadło dla łez

nie jestem tu po to abyś śnił

na przekór nocy

przynoszę ci najcudowniejsze gwiazdy

aby złączyła nas przepaść

mroczny mesjaszu

pokonajmy tę niespokojną rzekę

doszukajmy się skrupułów

gdzie nikt nie zawinił

mój mroczny mesjaszu

czy siła naszych złudzeń

pokona nieoswojony rozsądek?

czy nieporuszone myśli

odrodzą się ze łzami?

życie jest mi boleśnie obojętne

przeszłość wciąż próbuje

zerwać maskę

pogrążona w jedności

z przeznaczeniem

poszukuję namiastki smutku

w zaprzepaszczonej namiętności

mroczny mesjaszu

znów czuję

dla jakiej mogłabym napisać

splagiatowane epitafium

zespojone bólem dusze

próbują dotknąć myśli opatrzności

odnaleźć sedno

zjednoczenia

mroczny mesjaszu

nie umieraj wbrew miłości

nie odchodź choć usta milczą

nieuniknione słowa należą do zdań

które nie zaznały ani początku

ani rozwinięcia

niepoukładane myśli

dziewicze poranki

pozbawione bezsenności

pogrążam się w tej samotności

niby w oddechu

wyrzekam się nieba

które usiłuje odebrać mi pociechę

nie rozumiem

skąd w moim wołaniu tyle milczenia

proszę nakarm mnie ciałem

podaj kielich wina

pewnego razu przebudzę się

między oknem a drzwiami

powróci taka pora kiedy nawet strach

był przypowieścią straconego

do bólu smutne są myśli

które nie należą do Boga

delikatne słowa

w nie ubieram strach

porzuconą obojętność

przeklęta niestała pamięci

nie chcę

a człowiek obumierał

na wewnętrzną apokalipsę

przybędzie taka biała noc

by nasycić nas światłem

wiodącą ku zardzewiałej bramie

raju

niepogodne jest serce

w duszy łka deszcz

czy zrozumiesz ile snów minęło

od wspomnień

czujesz jak przemija

ostatnia gwieździsta łza

przeinaczona jest noc

co zamiast gwiazd przynosi

szkarłatne pocałunki

do bólu rozległa ta przestrzeń

łącząca nasze koślawe antypody

wspomnienia zasiane

ręką Boga

samotność znów dotyka nas

trującymi palcami

bolesne myśli szukają

wytchnienia w ślepym zaułku głowy

rodzę się

na przekór ludzkości

wbrew wolnej woli straconych

nie rozumiem ówczesnych snów

z którymi tak ci do twarzy

zatracone konflikty strapionych

nieprzemyślane łzy

myśli wydane na pastwę losu

smutne są dziś twoje dłonie

pozbawione dotyku

kochanego ciała

nie czuję w tobie tej nocy

z którą tak było mi do snu

rozprzestrzenia się żarliwa pasja

że to co opuszczone

ciszą wyłuskaną

spod powieki słońca

mój samotny wędrowcu

poczuj sobą moją duszę

wystawioną na publiczne ośmieszenie

doświadcz smutku

co zdobi serce

nie chcę żeby miłość

odebrała mi również ciebie

moja nieodwzajemniona śmierci

jak długo potrwa

wędrówka w głąb ciała

wykwintna przyszłości

czy jesteś dostatecznie nieopodal

abym wyśniła

zagmatwany przypadek

dogorywa we mnie bliskość

twoich złudzeń

która unicestwi czas

odbierze wspomnienia

obumierającym porankom

jest w nas dość uroku

aby poświęcić się

pierwszemu sennemu dotykowi

powraca we mnie noc

rozebrana do ostatniej gwiazdy

czuję niewinne kroki ciszy

jak śni o mnie

wbrew zasianym pocałunkom

miłość przeinaczona

na samym wstępie

do różnic w podrygach

sennych wzruszeń

nieme są westchnienia

które na moich policzkach

przeciwstawić się przyszłości

co pozostała w tyle

bezbronne ciało

ulega perswazji duszy

melancholia spycha czas

poza margines subtelności

zapoznałam się

z pierwszym wiosennym pocałunkiem

pojęłam smak ciszy

z nią nie warto cudzołożyć

podąża ku naszej tęsknocie

najczystsze niebo

w której pozostawiłam resztkę

przerysowanego życia

otulam się twoim powietrzem

niby przyjemnym w dotyku

światło skazane

na ciemność

moje ciało nie reaguje

na wspomnienia godzin

nie przeciwstawia się pragnieniom

samotnych wysp

twoje znoszone ciało

przyczajone

w zaśniedziałej klatce egzystencji

twoja dusza zaciekły ból

nie są tym samym

co w poprzednim jutrze

nie chcę

aby samotność wypełniała myśli

a serce domagało

towarzystwa

jesteś tak bliski

złudzeniom

przerwą

w splagiatowanym życiorysie

dokucza cierpliwy strach

drażni pora na którą wszyscy

stale czekali

jesteś tak do bólu obecny

tak znajomy moim ramionom

czuję ciszę na znak

że światło jeszcze nie obumarło

wciąż śpi w nas ciemność

pojednana

z niecierpliwym bezczasem

wałęsam się między myślami

kwitnącymi ładnie

o tej porze roku

okrutnie nieprzejrzany jest

dzisiejszy poranek

ocucił usta z resztek

pocałunków

wydostałam się

z tej szalonej matni

przeciwko cierpieniu

które dźwiga twoje przewinienie

nie mogę kochać się

w nostalgii

zamiast westchnienia

przynosi utraconą teraźniejszość

jasne są dziś

twoje wspomnienia

delikatniejsze od pragnienia

przepełniona wspomnieniem

kołyszę się

na tej kryształowej tafli

zagubionego lustra

skazana

na dożywotni bezkres

podaję ci bezsenną dłoń

wręczam zaprzepaszczoną przyszłość

już nic nie będzie

takie samo

nie wskaże drogi

pomiędzy pola umarłych snów

jestem

aby życie wręczyło ci

ponury poranek

z którym nie chcę się narodzić

przyśnij się

mojej rzeczywistości

każdy dzień przynosi coś jeszcze

każda noc oswaja

spadające gwiazdy

a kiedy już przepadnę

ucałuj moje serce

zamknij pieczołowicie duszę

schowana po ostatni oddech

we własnym strachu

szukam drogi powrotnej

dla mojej pamięci

czas narzucony zbyt gwałtownie

kojarzy się z bezdennym wołaniem

konającego człowieka

łzy przymarzające do gwiazd

złorzeczą dziś niebu

wyrzekają

wschodzącej nocy

w ustach rozpływa się

ostatnie słowo

ze strzępkami tęsknoty

pocałunkiem bez skrupułów

nie przeklinajmy księżyca

pewnego dnia zwróci nam

wykradziony świt

wyrzekłam się dotyku

którym miałabym nakarmić

twoją kwaśną skórę

oddaję się bez końca ramionom

mojego anioła marnotrawnego

powierzam czułości

tak jasnej

że nie widzę drogi

wiodącej do przedsionka piekła

zmysły

zmarznięte od chwili

który umiera pomaleńku

w dziewiczej ciszy

to co należało się

nieznajomym dziś stanowi

świadectwo zalęknionych proroków

świadków ukojenia i pokoju

obojętność dla wzruszeń

zasępienie oddechu

to wszystko dogorywa

w pełnokrwistych pocałunkach

w urojeniach nie do pary

przemijanie znów zaczęło się

o niewłaściwej porze

śmierć jak zwykle przechytrzyła

siebie samą

i wróciła w moje objęcia

spowszedniała wieczność

czai się za głuchym zakrętem

nie widać śladów

pozostawionych przez życie

posądzona o zbyt dobry uczynek

kojarząca się z bezsennym dniem

nad gwiazdami

które ktoś oszukał

popełniłam to samo wspomnienie

porzuciłam ciało

na śniegu

ginę pośród słów

pomiędzy myślami

które nie należą do nikogo

zrozumiałam trafną bezcelowość

mojej ufności

pojęłam prawdę

siejącą sen

na czoła pożegnanych

bliska jest pewność

że odzyskam przyszłość

odnajdę zakazane uliczki

na mapie serca

pobudzona do sentymentu

zwrócona światu

który ukradł mi pozostałość

po sumieniu

dzisiejsza noc brzmi

tak znajomo

w pojednanie zmysłów

w zjednoczenie poranków

czuję pośród myśli

kwaśny posmak senności

rozumiem to milczenie

co nie sprzyja wierności

zrozum dobrze

moje myśli

pogódź się z kłamstwem

zrodzonym przez zachłanne usta

cenna jest wiara w świat

który nie należy do Boga

odetchniemy z ulgą

choć zabrakło powietrza

grzeszna

jak twój marnotrawny anioł

najdroższe dusze

przyszłość towarzyszy przeszłości

jestem

obumiera w tobie tchnienie

wydarte powiewom

krzyk wypełnia zziębnięte łzy

bezczynność jest bezsenną falą

zagarniającą godziny

pozbawione przyszłości

ofiarność przynosi ciało

które będzie idealnie leżeć

na duszy

wynaturzona do bólu

skrzyżowana z wiecznością

pomiędzy sny

które utraciły najbliższych

tak bardzo nie chcę

aby odległość chełpiła się

widzę tylko znajome twarze

tak bliskie absurdalnym urojeniom

zakochałam się

w twoim oddechu

delektuję

przyśpieszonym kołataniem serca

jestem ciałem

które nie doczeka się łez

nigdy nie stanie na baczność

bezrozumne są szkarłatne chmury

poczęte twoim sercem

jakże odległe myśli

którym nikt nie śmiał nadać słów

zrozum moje miejsce jest tutaj

po lewej stronie duszy

stawiam pierwszy krok

na wodzie

oddech podążający za ciałem

to tylko kilka sennych wynaturzeń

doszukuję się pamięci

by zwiastowała przyszłość

jestem kolejnym wyrzutkiem

ten świat mnie nie potrzebuje

pogrążona w jestestwie

oddana wierności

scałowuję ból z kwaśnych warg

kochałam się w codziennych snach

choć wiedziałam

możesz dać mi tylko strach

pragnęłam poczuć ciepło powietrza

ale wymykałaś się

w połowie słowa

czułam na cienkiej skórze

światło uśmiechu

których nie miałaś odwagi mi wręczyć

pomimo przeciwności losu

teraz kiedy nie rozumiem

wyświechtanych pragnień

tak podobnym do tego

który nosiłaś

i wiem

choć życie zrzuciło mnie

z postumentu nieba

choć bezczas nosi twoje imię

przyśnisz się na złość nocy

przeciwko gwiazdom

strącona z ostrej krawędzi

rozpostartego na oścież serca

pozbawiona prawa

do uśmiechu

kołyszę w słowach twoje imię

rozglądam za szczęściem

które gdzieś tu zostawiłaś

wciąż nie rozumiem

skąd w tobie tyle samotności

słyszę ciszę którą odziedziczyłam

po wspomnieniach

niezwykle jasne są myśli

nie rozwiewa ich wiatr strachu

nie tłamsi pożegnanie

jakim mnie powitałaś

nie wiem dlaczego

wciąż śnisz o teraźniejszości

w przełyku

czy poczujesz ten jeden jedyny sen

dla jakiego jeszcze tu jestem

nie przekraczaj niewidzialnej granicy

jestem tu abyś pamiętała

o mojej tęsknocie

bezgłos zwieńczony krzykiem

bez pojednania

jest mową którą zbyt trudno zapomnieć

zmęczona pretekstem do snu

szukam zawzięcie

twoich odcisków słów

poszukuję pustki by była mi drogowskazem

przebudziłam się

z tej matni

wyszła na jaw

żebyśmy znów uwierzyli w szczęście

moja wykwintna przeszłości

czy czujesz szepty

czujesz smutny posmak

sennego pocałunku

przyśniła mi się godzina

która wybiła zanim po raz pierwszy

spojrzałam w przestrzeń

zobaczyłam uśmiechnięte niebo

życzliwe serce księżyca

nie jestem

aby moje ciało było pamiątką

po dawno zapomnianym człowieczeństwie

czciłam ostatni pocałunek

na zdradzonych ustach

oddawałam się egzystencji

przynosiła wszystko

oprócz łez

nie chciałam wzlatywać

ponad niebo

w objęcia wszechczasu

pomiędzy konającymi ogarkami gwiazd

rozumiem

twoja bezsenność nigdy nie znała

nie doświadczą pełni rzeczywistości

którą gardzę

z kieszeniami pełnymi złudzeń

wybieram się w podróż

poza granice słońca

prosto w serce księżyca

moja samotność odebrana światu

nigdy nie będzie

przypominała życia

nie otrząśnie się ze słów

zadanych zbyt mocno

wciąż pochopnie

mój cień znalazł sobie właśnie

nowego właściciela

sny przestały być uroczo prorocze

i kompletnie wyuzdane

namiastka radości

co zalęgła się w kącie ostrym

sponiewiera przerwaną w połowie

linię życia

zanim zaczniesz wołać tak

że nie usłyszy cię

wstań z klęczek

na które zepchnął cię oddech

powołana

do spełnienia

rozglądam się za ciałem

któremu tak brak wina

kolejna godzina nie ma odwagi

aby poruszyć wskazówką

powietrze wciąż pachnie

zatęchłą przyszłością

zgrzyt

wpadających na siebie pragnień

łoskot zderzających się

niepokornych myśli

nie wiem kim jestem

w tych współczesnych czasach

z duszą dotąd tak senną

bezbronną

powinnam jednak odzyskać

wiarę w niebo

życie spóźnione

na własny początek

przykryta ciepłym przytulnym snem

wyobrażam sobie

nawrót jutra

wskrzeszony zbyt pośpiesznie proces

wciąż nie wiem kim jest

moja śmierć

tobą czy kimś jeszcze

wzruszenie ciśnie się do słów

lecz wiem nie odzyskam ciała

zalągł się we mnie

zarodek posłuszeństwa

wskrzeszony w twoim zwierciadle

nie chciałam aby każda

napotkana twarz

nosiła twoje odbicie

nie kochałam za ciasnych myśli

stłoczonych ku wyjściu

z tego raju

moje wędrówki dotyczyły serc

zasianych zbyt licznie

dusz ukrzyżowanych

w imię wolności

bo wolność jest tym

co przypomina moją uległość

że dotykam sercem

kryształowych chmur

lęgnie się we mnie zmierzch

tak grzeszny że nie wierzę

w wyrzuty sumienia

przeciwstawiam się winie

nie wiem kiedy ostatnio

tak bardzo brakowało mi powietrza

nie wiem gdzie szukać

źródła bólu

to tylko czas nic więcej

czciłam złość wskrzeszoną myślą

niedopasowaną do słowa

pielęgnowałam serce

co zgubiło drogę powrotną

już wiem wiele tęsknoty

brakuje aby wskrzesić pojednanie

przyczaić się do skoku

oszukać skazy zadane kamieniom

taki był początek istnienia śmierci

pogrzebanej za życia

co poczułam pozostanie

wiecznie żywe

nadziewam na palce zdrowaśki

klepię ten pacierz wyuczony

tak bardzo obawiam się

ciała wciąż płynącego z prądem

niby śmieć

odzyskam ten niezdrowy lęk

zadedykowany szklance

matczynego treściwego mleka

powracam z życiem w kieszeni

w ramionach dzierżę

niepokonany żal

dręczy mnie współczucie

wzniesione twoimi palcami

nie ma we mnie

samotności aby oszukać miłość

nie nie kojarzysz się

z jutrzejszą rzeczywistością

połóż kres wołaniom

o przyszłość

mój niedokończony rozdział

to dalszy ciąg mrzonki

mogłoby wykraść mi

resztkę ciepłej fantazji

wschód słońca w ciele

jest zwątpieniem w dowolny kres

zagubione drogi

nadal prowadzą wstecz

nieskromność zrodzona

w jutrze

nie przypomina snu zagubionego

pośród powietrza

jasność

poczęta w dosłownym bólu

nie koliduje z cieniem

który zaostrza apetyt

nie chcę aby czas przemilczał

poczęcie strachu

krzyk odnalazł usta

podążam

za niestworzonymi wspomnieniami

zbyt łatwo spoczęły

w moich płucach

sprzeciwiam się

odpowiedziom retorycznym

przyznaję do winy

nigdy nie czułam się lepiej

wybija chwila

która przyniesie ciekawskie łzy

chodź zadedykuję ci

mój dzisiejszy sen

wskrzeszona

ze wspólnych myśli

poczęta w blasku wschodzących łkań

nie jestem tą różą

która wiodła ku spełnieniu

wiary w zbyt intymny czas

mój uśmiech

z lekka wyświechtany i dawno znoszony

przekonanie

do własnej nadziei

nie mogę zrozumieć siły

napędzającej ten bezsenny koszmar

tę lichą wymówkę

żeby nie kochać świata

spokrewniona z wiatrem

kołyszę sercem w rytm

rozpościeram ramiona

gotowa do odlotu

póki rodzi się we mnie słońce

póki księżyc podkrada światło

nie ocknę się z tej matni

nie przebudzę pośród cierni znaczących

twoją skroń

jestem w pobliżu

twoich łez

czuję rześki oddech słów

nie słyszę nieba u swych ramion

nie doświadczam cienia

przedrzeźnia każdy krok

niedaleko mi

do nowoczesnych złudzeń

do wyobrażeń poczętych

w imię pamięci

zbyt długo czekałam na powrót

bezsennych dni

ale nie będzie tym samym

co w poprzedniej obecności

twoje przypadkowe pocałunki

pasują idealnie do warg

dusza współgra z nagim cieniem

lękliwymi palcami

pozbawiam cię namiętności

odbieram pasję

za którą zazdrośnie tęskniłam

pod powiekami wzbierają

płowe melancholie

w sercu ocknęła się przyszłość

odrzucona przez Boga

na wstępie

nie słyszę kroków

wschodzącego czasu

nie czuję jak twój oddech

spopiela zmysły

tak okrutnie daleko

do przeszłości

ckliwe westchnienie i tęsknota

nie do pary

mam tylko lęk

w którym zagnieździło się

zwiastuje najwyżej smutne

westchnienie snu

pozostaniesz dla mnie

aż do ostatecznego kroku serca

zostaniesz wbrew woli

niemych spokojnych łez

wyśniłeś mój wczorajszy sens

przyodziałeś uśmiech

który ci zwróciłam

znów czuję ciepło drogi

u twych stóp

lecz wiem

nie należy ona do mnie

kroki odmierzają godziny

pozostałe do nawrotu

w której wciąż tkwi odbicie

twoich dłoni

doskwiera mi zimno zasiane

oddechem

dokucza przepaść

u nadwerężonych skrzydeł

pamiętam błąkałam się

przy granicy okna i drzwi

szukałam zwątpienia

które tu porzuciłeś

samotna po dno łzy

pragnę zadedykować ci ból

którego nie określi żadna myśl

chcę powierzyć martwy pocałunek

żeby uśmiech przysiadł

na duszy

doświadczyłam takiego pocałunku

co wżyna się w duszę

słów dość rzadkich

że myśli uciekały w popłochu

kochałam

ten podły bezczas i wyrocznię

które nigdy nie prowadziło

do jedności

przeklinałam przyszłość

przybyła nie w porę

dzisiejsze serce lśni tak jasno

że nie widzę dalszego ciągu podróży

odszedł bezpowrotnie ostatni pociąg

peron jest znów pusty

przepadły marzenia

skończyły się pierwsze łzy

byłeś dla mnie ojczystą duszą

pozostaniesz ciszą

przed którą trudno uciec

sądziłam

wartość snów

przewyższ sens prawdy

okrutnie się pomyliłam

nie mogłam wyznać winy

skoro sumienie

które kończyły się

w twoich słonych palcach

oddech lat muskał spokój

który wybuchł w końcu

raniąc dotkliwiej niż tęsknota

niż zapomnienie

wykradłam ci przeciwny los

kłamstwo za którym zachłannie

podążam

nie chcę kochać twoich snów

pragnę ucieleśnienia oddechu

smutnego spojrzenia

prosto w strach

nie czuję twojego dotyku

nie pamiętam zapachu myśli

tak

było mi znajome twoje ciepło

z klatki dłoni

wina dotyczyła nas obojga

tęskniłam za życiem

za wspomnieniami

twoje powinowactwo do samotności

udzielało się również mnie

próbowałam wytańczyć

jeszcze jeden sen

ale ciemność zapadła

o niewłaściwej porze

nie mogłam przyznać się do łez

bowiem do bólu przypominały

skazane na dożywocie gwiazdy

lecz moc wygrywała

z istnieniem

uśmiech był cięższy od smutku

podążałam bez końca

za jutrem

które należało do przeszłości

kupowałam życie

mimo podmuchu gwiazd

niedokończonych myśli

tkwiłam na takielunku

tego sprzedanego świata

lecz niebo pozostawało

równie jasne i serdeczne

smutne chmury zasnuwały

mój spokój

ciśnienie czasu wymykało się

między słowami

nie kochałam się w twoim bezczasie

tylko w dotyku

moją twarz odbitą

niby w lustrze

przemiń słodka gwiazdo

przepadnij na próbę

marna konstelacjo ogołocona

z bólu

powróciła

przyniosła ze sobą utracony raj

kilka koślawych łez

naprędce skreślony list

do samotnego wędrowca

nie miała zbyt wiele

do powiedzenia

i zbezcześciła

długo poszukiwany uśmiech

nikt nie śmiał

się przeciwstawić

kończyły

przed znakiem zapytania

nie chciała żyć

po omacku

niósł bezkresne ballady

zbyt pośpieszne sny

bała się rozważać

prawdę na bieżąco

cień sprzeciwiał się jej woli

przyszedł taki poranek

wydała z siebie szept i umilkła

by ustąpić miejsca cierpieniu

oswoić tutejszy lęk

umarła

bez wyrzutów i poczucia winy

dokładnie tak jak obiecał

przepalony pocałunek

niemy przebłysk melancholii

łza poczęta

nie w porę

jestem przykładem jak śnić

nieśpiesznie według zasad

próbuję ugłaskać słowa

ty sprzeciwiasz się osobności

mknę pod prąd źródła

odgaduję dalszy ciąg przeszłości

moje ciało

sumiennie ucałowane

nie jestem tym samym człowiekiem

którego znało moje imię

próbujesz odszukać

w sobie żal aby na zawsze

skazuję na ból moją pochopność

podobieństwo do ciszy

skrupuły zadane

obosiecznym językiem

to idylla której nie można

zaprzeczyć

zanim własne bicie serca

podetnie ci skrzydła

a oddech zamieni się w owoc

ciało obumrze

jak ostatni zimowy kwiat

cisza której do twarzy z jutrem

przez noc pielęgnowałam

ten ostatni sen

od waszych planet

życie chadza poboczem

kochałam to powietrze

zbyt łakomie

wieczności

lecz jej nie rozumie

odradza się we mnie

linia życia

ostrożne są twoje kroki

na skraju chmur

dlaczego tak daleko stąd

do przyszłości

dlaczego muszę zadedykować ci

to codzienne epitafium

na zabój kochałam się w ludziach

dopóki nie zdradziła mnie

samotność

pielęgnowałam w pustce raj

śmiałam

zadedykować go niebu

po obu stronach życia

krążyły te same słowa

do nieznanych drzwi

odpowiadało tylko wspomnienie

wyśniłam ten ostateczny pakt

podpisałam kilkoma łzami

atrament to nie krew

można pogodzić się

z każdym kleksem

cicho jest

w dzisiejszej miłości

jeszcze cichsze wołanie o litość

zakochałam się w twoich łzach

przelanych

za odnalezionego człowieka

czuję wyraźnie

delikatny zalążek

w dłoni ściska klucz

otwierający wszystkie drzwi

stanowi pretekst dla początku

tej autobiografii

najwyższa z gwiazd

spoczęła na dnie

górnolotnym krokom

rozdziera echo ciężkie jak kir

od lat brak tu

prawdziwego powietrza

sprzyja snom

tak wartkim

że nie sposób zbudować mostów

zburzyć zamek z piasku

czy słyszysz

jak bezsenny świt wtacza na scenę

ostatnie wykradzione słońce

czujesz jak łaskawe są sny

wypowiedziane innymi ustami

własną samotnością spisujesz

kolejny list powitalny

która nie daje ciepła

nie przynosi wytchnienia

ze wszystkich myśli

wybierasz tę

przyodział kilka spojrzeń

nadanych przez pastelowy wiatr

na tym samym wrzosowisku

zastałam przyjaciela

zapomniał

jak to jest pozostać przyjacielem

jego dzisiejsza łza

stanowi przestrogę

co nie znosi ciszy

przyszłości wstań zanim zrozumiesz

dlaczego tutaj jesteś

w twojej twarzy niby w lustrze

widziałam odbicie smutku

zarys łez

kiedy nasze dłonie

wpadały na siebie

czułam podryg światła

po omacku

wolałam słuchać niż krzyczeć

zaplątana pośród dróg

szukałam wiodącej

blade westchnienie

kilka smutnych drżeń warg

kiedy zatraciłaś się w czasie

poczułam pustkę

w autobiografii

brak mi powietrza

delikatnego jak muśnięcie

co otworzyło we mnie okno

a zamknęło drzwi

moja najmilsza i porzucona

gdy wyśniłam cię

o poranku

łzy brzmiały tak łagodnie

kiedy zaufałam dłoni

której dotyk otulał czcze serce

aby została zbrukana

dotykiem śmierci

pojęłam

jesteś najwyżej

opowieścią wypowiedzianą

głosem szaleńca

błagałam cię o skrawek ciepła

o jedno wspólne słońce

mogłaś dać mi tylko

wyświechtaną do cna łzę

próbuję poskładać

elementy

ale czuję jak śmierć

zaciska palce na nadgarstkach

usiłuję wydobyć

anielski głos

grzmi pierwszy dzwon

przetacza echo zderzających się ciał

nie rozumiem światła

które cię otacza

nie pojmuję dlaczego szukasz

litości dla tęsknoty

przynosiłaś mi same uśmiechy

słyszałam ich jasną melodię

aż bałam się uwierzyć

pewnego wieczora

zamknęłaś szczelnie okno

spłoszyłaś ciemność

wyrzekłaś

kiedyś byłam w pełni tobą

śniłam o tobie serdecznie

niebo pękało z zazdrości

wyrzekało się

własnego słońca

odwiedzałaś wśród marzeń

co zawsze pozostaną

śmiertelnie ubogie

oprócz cienia pamięci

mam pamiątkowe łzy

i sumienne wyznanie

na piśmie

wciąż dotykam chłodnej szyby

która nosiła twoje odbicie

gdy pogrążałaś się

w pieszczocie

snuję się

niby bezsenny zmierzch

piszę do ciebie choć wiemy

nigdy nie otrzymasz tego listu

słowa szlochają opuszczone

przez twoje lustrzane odbicie

śmierć na którą zapadły

antypody

jesteś obecna we łzach

poruszające są twoje konfesje

nigdy nie dotyczyły

wspólnej pasji

byłaś niedaleko

słyszałam jak pytasz

dziwisz się życiu

co dotrzymuje mi kroku

wspomnienia

to zepsuta zabawka

księga której nikt

nie śmie otworzyć

pleni się zielona pamięć

śledzi każdą twą myśl

dogania słońce

na zawsze pozostanie twoje

chciałam istnieć

łakomie

wybacz spełniłam twój najgorszy sen

pozostanę dłużna przeszłości

pozostanie tu

na zawsze

czarnooka nadzieja

utrzymywała przy życiu wiarę

że wieczorem zastąpisz mi

smutek i żal

przyszłość

skażona nieobecnością

nie przywodziła na myśl czasu

co dobiegnie granicy

uwiedziona przez uśmiech

zrozumiałam

nie dedykowałaś go dla mnie

twoja bliskość była mi zupełnie obca

serce znów kończy się

w twoich dłoniach

śmierć

ta stara hipokrytka

znów ćmi papierosa na parapecie

gdybym była gwiazdą

lśniłabym twoim blaskiem

kochałabym się w bezsenności

odkąd zaginęłaś bezpowrotnie

pośród tysiąca chwil

od kiedy bezsenne ciało

zagorzało niby skradziona gwiazda

byłaś bliska przyszłości

jutru co nie wstydzi się

własnego słońca

spisywałam subtelnie

najczystsze słowa

nie kolidowała z lękiem

dla jakiego zaistniał ten przypadek

wiem wstydzisz się

mojego serca

przed zbyt czułym dotykiem

tylko tyle mi pozostało

czy twoja pasja rozwiąże supeł

na linii życia

czy śmierć obróci się wniwecz

gdy powitasz nazbyt serdecznie

nadludzkie łzy

poczułam całym oddechem

tę ciekawość

wzbudzoną przez życie

o zachodzie słońca

objawiła się rzeczywistość

piękniejsza i delikatniejsza

niż zawsze

pamiętam

śmierć przychodziła

nie zapomnę jak samotność

przeciwstawiała się niewinnym

w moich łzach

kochały się poranki

niezbyt daleko było stąd do nieba

jeszcze dalej do ziemi

odkąd człowiek

zaczął bać się człowieka

nie patrzę czy mój cień

wciąż tu jest

znów pomyliły się bieguny

czy żyję we właściwą stronę

to tylko łzy

mniej więcej

dlaczego wszystkie moje sny

są takie same

dlaczego tak ciche kroki

pamiętam

kochałeś się w gwiazdach

podkradłeś je nocy

była wtedy taka jasna

łzy smakowały równie dobrze

jak wino

podawaliśmy sobie okruchy

czerstwego nieba

nadzieja i ból

były jednością

tańczyliśmy

póki nie zabrakło parkietu

nasze serca spadały

w przepaść

który trawił

wyblakle sumienie

niestety nadszedł taki ktoś

kto zamiótł marzenia pod dywan

przerwał w pół słowa

i obiecał

to się nigdy więcej

nie powtórzy

pamiętasz

jak tańczyliśmy w deszczu

krople roztrzaskiwały się

o nagie sumienia

szukaliśmy przebłysków

młodości pośród pocałunków

i nieprzypadkowych spotkań ciał

każde jutro

zaczynało się wczoraj

zesłane tutaj

przez tęsknotę

sen choć krótki

budził nas każdego ranka

ponad światło i cień

ponad łzy szczęśliwe i gorzkie

cóż nam pozostało

po przyszłości

odszukaliśmy prawdę

pośród sterty kłamstw

cisza brzmiała jaśniej

niż wołanie o jeszcze

w porę obróciliśmy się

w proch

w porę nasze serca uderzyły

raz ostatni

nie zdążyłam zapomnieć

spóźniłam się na jedyny pociąg

ze stacją w raju

sen stał się ciężkostrawny

polubiły go bezgwiezdne noce

chwytałeś sercem

najlepsze chwile

jakże rześkie

o tej porze roku

pośród życzeń ukrywał się

ktoś więcej

może to przyjaźń odnalazła

drogę powrotną

wiem nie zasługiwałam

na śmiech

rozkładałam ramiona

ale ziemia więziła moje serce

chwytałam każdy oddech

słuchałam szeptu słońca

skarżącego się na uparty księżyc

znów urodziłam się

o nieodpowiedniej porze

dzieciństwo stanowiło wtedy

bardzo trafne epitafium

piękne były łzy wzbierające

pośród chmur

jeszcze piękniejsze myśli

które obracały się w słowa

wierzyłam

przyjaźń nie wymagała prawdy

wypowiadaliśmy imię Boga

zbyt natrętnie

nie zapomnę

pewnego razu wiatr strząsnął

tak piętrzyły się w nas uśmiechy

wkrótce mieliśmy kolekcję

choć ciało zostawało

w tyle

wiem pragnęliśmy zbyt wiele

niebo było wypłowiałe

ziemia wciąż szeroka

podkradaliśmy odrobinę słońca

tak żeby nikt inny

nie zauważył

niebo z żalem pękało na pół

ziemia rozstępowała się

pod znoszonymi trampkami

kontynuowałam grę

nie przynosiła nic dobrego

doszukałam się

dość smutku

wytchnienia

kurowało złamane światło

bezsenne wieczory

nie były tym czym można określić

była tym czym śmiałam

się pochwalić

sprzedana po zbyt niskiej cenie

sprzeczam się z istnieniem

z lustra

napotkałam przypadkiem człowieka

który nie chciał nim być

sen wybaczał wszystko

choć trwał o wiele za długo

odmieniał się przez przypadki

bardzo smutne było to życie

przyszpilone

do tablicy ogłoszeń

przykra śmierć

co przybyła jak zwykle

nie w porę

cóż pozostało po ziemi

skoro bałam się nieba

skoro nigdy nie uniosły mnie

do Boga

bezkresne były te odpowiedzi

retoryczne

luka z autobiografii nie obróci się

w pamiątkę

wstęp zapisany

dziecięcym uśmiechem

to tylko zła interpretacja czasu

pomyłka dzięki której smutek

przynosi zakazane owoce

nie chcę budzić się

w samotności

nie chcę umierać publicznie

nasze ślady na sennym marginesie

stale się krzyżowały

mimo że znały doskonale

ciąg dalszy

sny spełnione nie w porę

przynosiły łzę która lśni

w szeroko otwartym oknie serca

czy wciąż kołaczesz

do rozpostartych na oścież drzwi

który dawniej przywłaszczyła

sobie samotność

znów składasz mnie uparcie

z fragmentów

zna moje imię

rozumie szeptanie o pomoc

nie umiem wydobyć z tłumu

dość szczęścia

żeby zostało na pamiątkę

zbyt długo pragnęłam nieba

zbyt prędko porzuciłam ziemię

byłam w tym miejscu

gdzie niezapamiętany sen przynosi

ucieczkę w głąb

wszyscy czuliśmy nawracające jutro

wybijało tam

po drugiej stronie barykady

okna zamknięte na oścież

nie kojarzyły się

już nie służyły za bramę

do pragnień do zwycięstwa

w tym miejscu

każda świeża myśl

na kilka łatwopalnych łez

wpijających się w sumienie

tutaj każdy dźwigał bagaż głowy

dostatecznie ciężki

gdzie czekał już władca gotowy

pogawędzić przy herbatce

to tutaj mówiło się półszeptem

jeśli ktoś krzyczał

ciało nie znało drogi ewakuacyjnej

życie dawno przegrało

cóż że wspomnienia

wyjęte z kartoteki

cóż że droga do piekła bliższa

skoro zabroniono śnić z namaszczeniem

skoro powstrzymano

od własnego marginesu

odcinającego od większości

znów przepraszam cię

za te wszystkie nawroty dnia

kiedy mój cień zagłuszał

słońce

przepraszam za obfite wieczory

gdy świat szuka wytchnienia

we własnym śnie

zrozumiałam zbyt dużo

aby przyrzec twoim myślom

szczyptę łez

skłóconych z wiatrem

pojęłam że los

choć na wstępie przygotowany

dziś jest wstępem

do rozleglejszej tragedii

oceniłam swoje życie

zbyt dotkliwie

stanę się ciszą

której tak lubisz słuchać

a kiedy już czas odnajdzie

ostatniego człowieka

zburzę domek z kart zrzucę piętno

najwierniejszego cienia

co ciąży jak kula

dziś jesteś z pozoru niewinny

choć zabrałeś w tę podróż

tylko ostatnie znoszone sumienie

dziś nie przyznajesz się

do skrupułów

mimo że krzywo przyszyłam uśmiech

twój świat ma własny raj

i osobiste piekło

chociaż bujny sen trwa

stanowczo za krótko

ziemia rozdziera się z krzykiem

pod stopami

upiory okupujące bezkarnie

czerstwy umysł

choć sprzedałeś wszystko

życie

stale lśnisz z niewinności

z przerwy w przyszłości

teraz pozostało mi po tobie

parę zachłannych godzin

garść wzruszeń

które nie wstrząsną sercem

złożonym do modlitwy

dotyk zadany milczącym sercem

przynosił światło

i kilka zabronionych skaz

pocałunek wykradziony

zbyt pośpiesznie

był dość sumienny

aby przeznaczyć duszę do utylizacji

odkąd przyszłość

co przybyła nie w porę

do narodzin

jeszcze jednego człowieka

życie przekształcone

na wzór jutra

porzuconych zbyt roztropnie

na początku zdania

znów objawia mi się obraz

ludzie czekają

w poszeptach tłumu

nie kryje się ani jedna myśl

ani jeden rozkaz

wymierzony prosto w złą godzinę

wydawało ci się

że wzniosłeś misterny pałac

dla bezdomnego Boga

sądziłeś czułość należy się

tylko za ciasnym myślom

wiedziałeś jedno

poranek zaczynał się zawsze

noc stale wyciekała

przez dziurkę od klucza

wciąż stawałeś odważnie

w uchylonym oknie

zabijając lęk

za pomocą cytrynowych łez

jabłko w twoich dłoniach

stawało się dożywotnio zakazane

na bezbożnych ustach

obracał się w popiół

przez nieszczelne serce

wymykała się wiara

w ufność wobec wspomnień

co wciąż rzucają cień

zanim dusza przywyknie

na nowo do jasności

wydostańmy się z tej ślepej uliczki

w którą wpędziła nas ciekawość

w jakiej pogodziły się

obłąkańcze łzy

zbliżasz się do życia

z coraz wątlejszym oddechem

z prawdą czającą się

na krawędzi ust

jesteś bliżej nieba

nikt już nie wspomina

kiedy to serca

nuciły wspólną balladę

byłeś człowiekiem

który nie przepada

wyrzeka się bólu

w imię ostatniej gwiazdy

wszystkie moje sny i przeczucia

są dostępne

na światło kiedy cień jest

w zasięgu łez

zamknięta

w szczelnym opakowaniu

pozostań tutaj

niby ostatnia wina

z którą nie warto się sprzymierzać

wstyd otwarcie śnić

nie to nie jest ten sam sen

którego pragnęłam

w epoce sprzed twojego istnienia

światło które wznoszę

cierpliwymi uderzeniami serca

to bezsenna kropla wiatru

nowo narodzona pamięć

pamiętam jak podkochiwałeś się

w gwiazdach

kiedy szukałeś wywyższenia

dla tej utarczki z samotnością

myśli te najbardziej płodne

coraz rzadziej przemieniały się

mimowolnie iskrzyły się

jak pierwsze łzy

nie powinieneś kochać

tak subtelnie

tak niewielu zna twój rodzimy język

mój czas stanie się przestrogą

dla tych co za bardzo

boją się nieba

którzy uciekają przed Bogiem

noc wzniesiona twoim snem

wciąż szuka zaginionych gwiazd

dzień wskrzeszony

z blasku i ciepła

to tylko nienapisany rozdział

tej kłamliwej opowieści

zrozumiałam jak bolesne jest

bicie twojego serca

wypatrujesz tej cząstki życia

która nadal do ciebie należy

bałwochwalcza pustynio

gdzie postawić ostatni krok

aby odszukać ciąg dalszy

tej drogi bez wstępu i zakończenia

moje sumienie

znów natknęło się na pustkę

którą pragnę wypełnić

tęsknotą i zrozumieniem

odnalazłeś swoje odbicie

w gwiazdach

narodzonych bez skargi przez noc

przyszpilonych do twojego serca

jesteś czystym oddechem

w tę dziewiczą noc

wzniesioną przez nasze anioły

wskrzeszoną na złość

dwulicowej samotności

twoje nienazwane myśli

są kryształowym niebem

jak wznieść ku cytrynowym obłokom

wyszeptane modlitwy

znów oczekuję sennego jutra

choć nie zasługuję

a moje ciało wciąż pamięta

o duszy

życie znów staje się

słonecznym westchnieniem

choć łzy są tak rozległe

tęsknota trwa krótko

zanim przemilczymy

ten krzyk

ciało odnajdzie zaginione zmysły

dusza pęknie o zachodzie słońca

moja bezsenna nocy

dlaczego kwitniesz tak krótko

dlaczego kończysz się

wspomnieniami

kończysz się wspomnieniami

strach jest twoim epitafium

wskrzeszona z tłumu

kołyszę się na fali

międzyludzkiego milczenia

światło co wpada przez powieki

do wnętrza

twój śmiech

ale widocznie krzyczę nieprzekonująco

słyszysz

kwitną zakazane owoce

jest równie nieprzekonujące jak ból

na zakończenie pierwszego dnia

zanim skusisz się

na jeszcze jeden oddech

i postaw krok

tęsknota nie zastąpi jutra

samotność przyzna się

do martwego pocałunku

och ciszo

głębsza niż utracony lęk

przed światem

nostalgio

poczęta pośpiesznie

na tym kiepskim zgubionym świecie

tak okropnie boli czas

stworzony na twoje podobieństwo

podniesiona na duchu

przez osamotnionego anioła

gdy poczujesz moje pocałunki

na nagich nadgarstkach

płynącego pod prąd

tej głuchoniemej planety

podzielmy się współczuciem

równo bez przesady

odmierzam sumieniem kolejne winy

jakich stale mi brakuje

drewniane myśli

słowa poczęte

w niewłaściwej naturze

czy to wszystko na co stać boga

czy dość aby zrozumieć

przesyt milczenia

choć czuję w sobie

całe stado

ciężkostrawnych myśli

choć doświadczam kradzionego życia

szukam światła

w czeluściach płuc

żyzna gleba języka

rodzi zalążek prawdziwych słów

którego nie śmie zerwać

niczyja dłoń

opuszczone niebo

zaprzepaszczona ziemia

przerwanej w połowie

linii życia

smutno jest dziś nadgarstkom

usta domagają się krztyny

w moim sercu

rozum wciąż goni własny ogon

zalśnij

drogi przyjacielu

pogódź się ze słowami

wydanymi przez inne przykre usta

smętne pocałunki wykradzione

samotności

nie są dostatecznie ciche

aby wskrzesić wiatr

ciała zespojone śladami

po strachu stanowią jedynie

pretekst do oddalenia

mój systematyczny czas

życie odmieniające się przez twoje imię

sen wyniesiony

ponad granice wyobraźni

najwyższa pora aby wymyślić

kolejną godzinę

żmudnym oddechem

niechcianym biciem serca

przeglądam się w twoich łzach

szukam po omacku odrobiny cienia

nieswojo jest snom

napoczętym przez głodne niebo

to tylko czas krztyna sekund

które odeszły zbyt wcześnie

zbyt namiętnie aby je zrozumieć

niepotrzebna mi samotność

nie czuję potrzeby żeby omijać

tłum szerokim łukiem

brakuje jedynie kilku zachłannych objęć

spojrzeń prosto w źródło

czasoprzestrzeni

nie chcę kochać tak

żeby zabrakło wszystkim światła

wykradzioną zbyt tkliwej nocy

buduję kolejne dni wydarte pamięci

śnij śnij z całych sił

aby jutro nie przyznawało się

od pewnego czasu moje ciało

stało się za ciasne dla duszy

nie sprzyja mi tutejsze niebo

wschód słońca przestał obchodzić

cóż że twój smutek

ma kształt światła

cóż że życie zasnęło w połowie

wkrótce odszukam zakłamany czas

piedestał na którym wzniesiono

naszą marność

smutne są te liczne dni

kiedy moje ciało poszukuje ciepła

rozwlekłe godziny gdy smutek

daje się we znaki

niestety

z końcem snu powraca

jak kochałam twoje słowa

wielbiłam niepowtarzalne myśli

zmysły oswojone

ze smutkiem mogły dać

kęs światła

lecz samotność była zbyt bliska

zanim ockniemy się

po drugiej stronie rzeczywistości

udajmy się na spacer

po kryształowym niebie

pośród świetlistych ogrodów

pragnę kochać cię tak chciwie

żeby świat zakochał się

we własnej drodze

i cóż że szumią w nas poranki

nie ma znaczenia że dotykasz

miłośnie moich powiek

za drzwiami czai się

bezkres

w którego imię

warto przyznać się do radości

szczęście poukładane

w kolejności alfabetycznej

kilka gwiazd ukrywających się

w cieniu nocy

podczas wyprawy po przyszłość

odszukałam

że słońce przedziera się

przez płachty kiru

nie zasypiaj za karę

nie przynoś posępnych modlitw

szukam ucieczki

z tego niespotykanego świata

wszystkie okna

są serdecznie zamknięte

pragnę oddychać

powietrzem innym niż zawsze

brakuje mi dosadności

chciałabym odzyskać wiarę

w człowieczeństwo

lecz straciłam zaufanie

do szczęścia

dziś w naszych sercach

trwa pierwszy dzień wiosny

skoro wczoraj zatrzasnęło

za sobą drzwi do teraźniejszości

gdzie mam szukać

światła

dokąd mam wyruszyć

skoro nie zaplanowałam przeszłości

jesteś

ostatnim westchnieniem słońca

przebłyskiem

rozgwieżdżonego serca

bardzo proszę wznieś ponad granice

tę krztynę światła

podaruj ciału dotyk

z którego pragnę czerpać

pokrzepienie

nie rozumiem którędy

prowadzi droga

ewakuacyjna

z tej czasoprzestrzeni

zanim dostrzeżesz podryg

pierwszej łzy

przywdziej powitalny uśmiech

słońca

rozkwita we mnie

kryształowy archanioł

pragnący unieść ponad barykady

zbyt jasne wspomnienia

pozwól mi

zarazić się twoim pocałunkiem

doszukać siły gdzie nikt nie może

w milczeniu spać

zakochałam się zawzięcie

w twojej przyszłości

w świecie

który dać możesz mi tylko ty

jesteś moim prywatnym początkiem

światła

przysięgą którą złożyło mi

twoje serce

słyszę delikatne kroki

na płótnie ciała

czuję na skroni odległy

lecz jakże wierny oddech

zbliża się godzina

w imię której warto zasnąć

w nieznane

zliczyć wszystkie sprzedane łzy

splecione myśli

nasze zaprzysiężone słowa

wszystko pasuje do siebie

jak cisza do litości

oddalam się

z ostatnim podrygiem chwili

z momentem kiedy samotność

obróciła się w proch

pragnęłam zliczyć wszystkie gwiazdy

w twoim spojrzeniu

lecz noc była zbyt krótka

zbyt światłoczuła

to kilka marzeń

parę czerstwych pocałunków

wyznanych o poranku

kocham się zachłannie w świetle

które przynoszą mi twoje oczy

pogrążam w nadziei

zwiastowanej przez usta

jesteś dostatecznie bliski

moim marzeniom

że jaśnieją wszystkie gwiazdy

objawiają się wykradzione łzy

nie wiem którędy wiodło

pobocze do twojej namiętności

garść ciemności

trującą melancholię

teraz kiedy szepcą do siebie

nasze dusze

do raju

kilka wykradzionych czułości

objawiasz się

niby samotny wiatr

co wciąż pędzi w dal

bo nie zna drogi powrotnej

rozkochaj w sobie moje pragnienia

ułamek szczęścia

o jakim wciąż nie zapominam

nie spoglądaj zbyt odlegle

tam na końcu

czeka tylko kilka niedokończonych spraw

bezsennych westchnień czasu

nie delektuj się

nieznanym oddechem

życie jest tym czego potrzeba

nam najbardziej

objawił mi się

szlachetny kształt twoich ust

zaśnij w ślepej uliczce

mojej pamięci

obdarz milczenie

serdecznym wołaniem o pomoc

dopatrzeć się światła tam

gdzie giną cienie

wstań ukaż się

mojej wieczności

pozwól zapoznać z samotnością

którą utraciłam gdzieś po drodze

to tylko śmierć nic więcej

odczuwam

wszelkimi słonymi zmysłami

światło twoich myśli

dedykowanych dla mnie

scałowuję z warg

słowa do których nie możesz

się przyznać

ani przyzwyczaić

zasypiam

powierzam ci wspomnienia

układam w kolejności

chronologicznej

jesteś tak dogłębnie obecny

że nie słyszę twojego ciała

w tych czasach miłość