Wiersze - Małgorzata Biesiada

Lubię używać prostych słów

i wiem że zaczynam dzień

po coś

i dla kogoś.

Na obiad kolejne spojrzenie

bym czuła że ten dzień

i każdy następny

jest prawdziwym spełnieniem.

A przy kolacji i tuż przed snem

zazwyczaj moje oczy pytają

Skra

gdzie nicość kamiennym sapie wdechem

niosąc po głuszy ciężkość swym grzechem

gdzie nie rozkwita ni witka nadziei

zduszona wszelakim życiem tej kniei

gdzie szarość wśród zgiętych półżywych konarów

cisza co nie zna ptasich gniazd swarów

w zastygłej lawie zgniłej jesieni

zbutwiałych odrodzeń

z pajęczyn korzeni

w czerni strwożeni

przedziera się nagle smuga strumieni

tak obcej bieli niechciana wśród cieni

oplata drżąco ból suchych pieni

druzgocąc opokę świat nocy mieni

A któż to tak burzy spokój tej sieni

cóż to za światło w balecie promieni

bez zaproszenia w złocie odcieni

iskrą do aury brutalnie rozpleni

radość co zbudzi pąki zieleni

Któż to tak skromnie dotyka korzeni

by skruszyć ten lód nad morzem kamieni

Któż to tak wielce się prawem ceni

Zza siebie

jestem prawie w niebie

spokój od wyrzutów

wolna choć kamienna

życiem przesiąknięta

Amen

w to miejsce

gdzie było Twoje przesłanie

niech się tak stanie

niech rozpacz nastanie

niech oczy utoną w morskiej tęsknocie

a serce pęknie w ludzkiej głupocie

Amen

więc to już dziś

nie ujrzy mój obraz Twych znanych rys

nie znajdzie mój zmysł

ni dotyk ni smak

znanych kochanych bliskich mi wad

nie znajdzie

nie dotknie

My

słońcem błyszczą jak ołtarze

Twarze

ludzkie twarze

każda inna idzie w parze

tysiąc milion detal wskaże

tak sposobią nam się twarze

Twarze

ludzkie twarze

okupują ciało w darze

oszukują

prowokują

zawsze szczodrze i w nadmiarze

Twarze

tylko twarze

są obrazem małych zdarzeń

wielkich pragnień ognia rażeń

funkcję pełnią życia straże

Twarze

nasze twarze