Węzły istnienia - Weronika Szewczyk

Zakładają kolejne wianki

na dziecięcą beztroską głowę

Ten z fiołków, kolorowy

zamieniają na cięższy

I dokładają znowu

wbijając kolce w skórę

przyciskając kolejną koroną

za ciężką, za twardą

Unheimlichkeit przychodzi

Milknie śmiech niezmącony

Podają zagubionemu dziecku

rękę, sztylet i wieniec

różany, kujący, bolesny

wzmaga się uczucie nieswojości

Obcość przygniata

Błyszczą blizny po fiołkach

Unheimlichkeit depcze kwiaty

spadającego z głowy wianka

płatki wypływają między ciernie

pokrwawione, zasuszone

Zbiera je Unheimlichkeit

Użyczy je innym naiwnym

- 06.07.2025

Chwila, tchnienie

moment, szarpnięcie.

Bycie mnie dotknęło

Opada zasłona

zakrywająca barwy.

Widzę Cię moment

Unosi się klosz

maskujący kształt.

Bylibyśmy piękni

Ereignis jak duch

pojawia się i znika.

Nie zdołam chwycić

Ereignis jak błysk

światło które zgasło

tak bardzo za szybko

Ereignis dotyka

ledwie muśnięciem

delikatnie boleśnie

Nie pochwyciłam

momentu Ereignis

uciekło, zostawiło pustkę

- 2.07.2025

Dawno za Tobą nie płakałam,

nie roniłam łez tęsknoty.

Z bezsilności i zmęczenia

brakiem Ciebie i spokoju.

Już nie tak często się męczę

nieobecnością ukojenia,

tym, że zawsze umiem,

mogę i potrafię.

Dawno nie bolała pustka,

nie zaciskała się na sercu

dłoń nieistniejąca Twoja

A Ciebie nie ma

Tęsknię choć Cię nie znam

I nie wiem czy gdzieś jesteś

zbyt długo i nieustająco

za silne, dla wszystkich

Dawno za Tobą nie płakałam

ale Ty nadal w sferze

urojonej, marzeń bez sensu

Łzy prawdziwie serce topią

w mostku ściska żelazami

ciało krwawi, lecz nie boli

łapczywie o oddech walczy

- 23.02.2025