INTRO

Pierwszą rzeczą, którą zrobiłam po wejściu do domu nad Biebrzą, było sprawdzenie zasięgu telefonu. Drugą - schowanie go do kieszeni, zanim zdążyłam po raz czwarty przeczytać wiadomość, na którą powinnam odpowiedzieć trzy dni wcześniej.

Przez szerokie okna salonu widziałam rzekę, pas trzcin i drewniany pomost wychodzący w poranną mgłę. Woda wyglądała tak spokojnie, jakby nigdzie się nie spieszyła. Zazdrościłam jej tej bezczelnej pewności, że może pozostać dokładnie tam, gdzie jest.

Na stole leżał klucz z metalową zawieszką w kształcie łosia, kartka od właścicielki i dwie niewielkie czekoladki. Jedną odruchowo przesunęłam na drugą stronę blatu. Piotr zawsze wybierał gorzką, a ja mleczną. Dopiero po chwili zauważyłam, że obie były identyczne.

- Doskonale - mruknęłam. - Pierwszy konflikt rozwiązany.

Postawiłam torbę przy schodach i otworzyłam drzwi tarasowe. Powietrze pachniało mokrym drewnem, jesiennymi liśćmi i czymś świeżym, czego nie potrafiłam nazwać. Jako projektantka ogrodów zwykle rozpoznawałam rośliny szybciej niż twarze ludzi spotkanych na branżowych konferencjach. Tutaj jednak zapachy mieszały się ze sobą, a dziki krajobraz nie potrzebował mojej pomocy.

Właśnie tego chciałam. Trzech dni bez poprawek klientów, telefonów od wykonawców i konieczności udowadniania, że trzydziestoczteroletnia kobieta prowadząca własną pracownię potrafi podejmować decyzje bez niczyjego błogosławieństwa.

Miałam też inny plan.

W poniedziałek zamierzałam powiedzieć Piotrowi, że przyjęłam propozycję pracy przy dużym projekcie ogrodów publicznych w Gdańsku. Za sześć tygodni miałam rozpocząć współpracę, która wymagała przeprowadzki przynajmniej na rok. Umowę podpisałam w środę. Dokument leżał w moim laptopie, w folderze nazwanym tak niewinnie, że sama zaczynałam wierzyć, iż chodzi o kolejną wycenę.

Przez jedenaście lat przyjaźni Piotr wiedział o większości moich ważnych decyzji, zanim dowiadywała się o nich rodzina. Tym razem zamierzałam powiedzieć mu ostatniemu.

Nie dlatego, że uważałam go za nieważnego.

Właśnie dlatego, że był zbyt ważny.

Telefon zawibrował.

Piotr: Jestem dziesięć minut od ciebie. Powiedz, że ekspres działa.

Uśmiechnęłam się, zanim zdążyłam pomyśleć o odpowiedzi.

Ja: Nie sprawdzałam. Za to odkryłam, że właścicielka wierzy w równość czekoladek.

Piotr: To niepokojące. W takim razie przywożę kawę.

Oparłam biodro o kuchenny blat. Jedenaście lat. Tysiące wiadomości, wspólne wieczory, wyjazdy w większym gronie, zdjęcia, na których zawsze staliśmy blisko siebie, choć nigdy nie zastanawialiśmy się nad tym, co właściwie oznaczało to blisko.

A teraz mieliśmy spędzić weekend sami.

Pomysł należał do Piotra. Dom znalazł jeszcze wiosną, kiedy fotografował ptaki w dolinie Biebrzy. Rezerwację zrobił w czerwcu, po moich kolejnych urodzinach, podczas których narzekałam, że od dawna nie wyjechałam nigdzie bez planowania każdego szczegółu.

- Jeden weekend - powiedział wtedy. - Bez twoich klientów i moich terminów. Tylko ty, ja i miejsce, w którym nikt nie będzie wymagał od nas niczego rozsądnego.

Zgodziłam się natychmiast.

Wtedy nie wiedziałam jeszcze o Gdańsku.

Usłyszałam samochód na żwirowym podjeździe. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam znajomą terenówkę, przybrudzoną po drodze między polami. Piotr wysiadł w ciemnej kurtce, z aparatem przewieszonym przez ramię. Miał trzydzieści siedem lat, niewiele cierpliwości do pozowania i tę irytującą umiejętność wyglądania na człowieka, który zawsze wiedział, dokąd zmierza, nawet kiedy był kompletnie zagubiony.

Wyjął z samochodu dwa papierowe kubki i uniósł jeden w moją stronę.

Otworzyłam drzwi.

- Mam nadzieję, że to kawa, a nie kolejna próba przekonania mnie do picia naparu z jakiegoś chwastu.

- Uważaj, Młyn. Właśnie obraziłaś połowę swojej branży.

Podał mi kubek i przyjrzał się mojej twarzy. Nie zrobił tego nachalnie. Po prostu zatrzymał wzrok na sekundę dłużej niż zwykle.

- Wyglądasz, jakbyś już zdążyła urządzić tu całe życie.

- Sprawdziłam tylko, czy nie ma pleśni.

- Romantyczna dusza.

- Odpowiedzialna konsumentka.

Roześmiał się, a potem pochylił, żeby mnie przytulić. Znałam ten gest. Zawsze obejmował mnie mocno, krótko, bez zakłopotania. Tym razem jednak poczułam chłód jego kurtki na własnych ramionach i zapach deszczu we włosach, a kiedy się odsunął, przez moment nie wiedziałam, gdzie powinnam podziać ręce.

Piotr zauważył moje zawahanie, lecz niczego nie skomentował.

- Pokaż mi ten pałac - powiedział.

Przeszliśmy przez salon. Obejrzał kominek, sprawdził drzwi prowadzące na pomost i zatrzymał się przy schodach, gdzie stała moja torba.

- Wybrałaś już pokój?

- Jeszcze nie.

- To dobrze. Bo mam pewien problem.

Spojrzałam na niego podejrzliwie.

- Jak poważny?

- Zależy, jak bardzo przywiązana jesteś do własnego łóżka.

Na piętrze znajdowały się dwie sypialnie. Jedna z dużym łóżkiem i widokiem na rzekę, druga z dwoma pojedynczymi, ustawionymi pod skośnym dachem. Właścicielka wspominała o nich w ogłoszeniu, ale nie przywiązywałam do tego szczególnej wagi.

Piotr zatrzymał się w drzwiach większego pokoju.

- Chcę ten.

- Na jakiej podstawie?

- Na podstawie tego, że wstaję przed świtem i chcę fotografować mgłę bez schodzenia na dół.

- A ja chcę zasypiać z widokiem na rzekę.

- Czyli mamy konflikt interesów.

Oparłam się o framugę.

- Możemy rzucić monetą.

- Możemy też ustalić, że jedna osoba dostaje pokój dzisiaj, a druga jutro.

- To rozsądne.

- Podejrzanie szybko się zgodziłaś.

- Bo zamierzam wybrać pierwszą noc.

Uśmiechnął się szerzej. Na jego policzku pojawiła się niewielka bruzda, którą znałam od lat, a której istnienia nigdy wcześniej nie traktowałam jako osobnego problemu.

- Tęskniłem za tobą, Daria.

Powiedział to bez żartu, bez przygotowania. Przez ostatnie dwa miesiące mijaliśmy się między jego wyjazdami fotograficznymi a moimi realizacjami. Widywaliśmy się na krótkich kolacjach, najczęściej w towarzystwie znajomych, zawsze z poczuciem, że następnego dnia któreś musi wcześnie wstać.

- Ja za tobą też - odpowiedziałam.

Zamilkliśmy. Za oknem rozległ się krzyk ptaka, ostry i niepasujący do ciszy domu. Piotr odwrócił głowę, rozpoznając zapewne gatunek po samym głosie. Patrzyłam na niego, kiedy podchodził do szyby, i po raz pierwszy dopuściłam myśl, że może nie chodziło wyłącznie o tęsknotę za przyjacielem.

Na dole zadzwonił mój telefon.

Zeszłam po niego, zostawiając Piotra przy oknie. Na ekranie zobaczyłam nazwisko kobiety odpowiedzialnej za projekt w Gdańsku. Pod wiadomością widniał załącznik z harmonogramem mojego wdrożenia i prośba o potwierdzenie terminu spotkania organizacyjnego.

Dario, cieszymy się, że dołączasz. Potrzebujemy ostatecznego potwierdzenia dostępności od przyszłego miesiąca.

Nie zdążyłam wygasić ekranu, gdy Piotr pojawił się na schodach.

- Wszystko w porządku?

- Tak. Sprawy zawodowe.

- Miały zostać w Warszawie.

- Niektóre nie rozumieją granic administracyjnych.

Podszedł bliżej. W jego spojrzeniu nie było podejrzliwości, tylko zwyczajna troska. I właśnie ona sprawiła, że moje kłamstwo wydało mi się cięższe niż powinno.

- Daria, jeśli musisz coś załatwić, załatw. Nie będę cię rozliczał z pięciu minut przy telefonie.

- Wiem.

- A potem chodź ze mną na pomost. Chcę ci coś pokazać.

- Co?

- Gdybym powiedział, nie byłoby sensu cię tam prowadzić.

Wyszedł na taras, zostawiając mi możliwość wyboru.

Spojrzałam jeszcze raz na wiadomość. Mogłam odpowiedzieć od razu. Mogłam też zawołać go z powrotem i powiedzieć prawdę, zanim cisza między nami zacznie przypominać coś, co sama zbudowałam.

Zamiast tego odłożyłam telefon ekranem do blatu.

Piotr czekał na końcu pomostu, z dłońmi wsuniętymi do kieszeni. Mgła zaczynała się podnosić, odsłaniając wąską smugę rzeki. Kiedy do niego podeszłam, przesunął się, robiąc mi miejsce przy barierce.

- Widzisz? - zapytał cicho.

Po drugiej stronie wody, pomiędzy trzcinami, stały dwa żurawie. Jeden pochylił głowę, drugi wyprostował szyję, jakby nas obserwował. Piotr nie sięgnął po aparat. Pozostał obok mnie, pozwalając, by chwila wydarzyła się bez żadnego dowodu.

- Dlaczego nie robisz zdjęcia? - szepnęłam.

- Bo przywiozłem cię tutaj, żebyś też to zobaczyła.

Spojrzałam na jego profil. Znałam tego mężczyznę od jedenastu lat, a jednak coś w jego odpowiedzi sprawiło, że przez chwilę poczułam się, jakbym dopiero go poznawała.

- Piotr?

- Tak?

Miałam powiedzieć mu o Gdańsku. Słowa były już gotowe, rozsądne i uporządkowane.

Ale on odwrócił się ku mnie, a ja zobaczyłam w jego twarzy tę samą nieoczekiwaną niepewność, którą od rana próbowałam ukryć.

- Nic - powiedziałam w końcu. - Chciałam tylko zapytać, czy naprawdę przez cały weekend nie będziemy niczego planować.

Popatrzył na mnie uważnie.

- A jest coś, co chciałabyś zaplanować?

Stałam tak blisko, że wystarczyłoby wyciągnąć rękę, by dotknąć jego dłoni. Pomiędzy nami było jedenaście lat przyjaźni, trzy dni wspólnego wyjazdu i przyszłość, o której wiedziałam tylko ja.

Nie odpowiedziałam od razu.

Bo jak miałam powiedzieć człowiekowi, przy którym zawsze czułam się u siebie, że właśnie wybrałam życie gdzie indziej?

Rozdział 1 - Zasady, których nie ustaliliśmy

Piotr nie ponowił pytania. Stał przy barierce pomostu, obserwując miejsce, w którym przed chwilą zniknęły żurawie, i pozwalał mi milczeć. To była jedna z jego najbardziej niebezpiecznych zalet. Nie wymuszał odpowiedzi, przez co człowiek zaczynał mieć ochotę powiedzieć mu więcej, niż pierwotnie zamierzał.

- Chciałabym zaplanować obiad - oznajmiłam w końcu.

Odwrócił głowę.

- To właśnie miałem na myśli, mówiąc o spontaniczności. Wielkie decyzje, nieznane terytoria.

- Nie jedliśmy niczego porządnego od rana.

- Jest jedenasta.

- Tym bardziej powinniśmy potraktować sprawę poważnie.

Piotr oparł łokcie o drewnianą poręcz. Poranne światło wydobywało srebrne nitki przy jego skroniach, których nie zauważałam jeszcze rok wcześniej. Przez lata patrzyłam na niego jak na znajomy krajobraz. Wiedziałam, gdzie powinny znajdować się wszystkie szczegóły, więc przestałam je dostrzegać. Teraz każdy wydawał się zaskakująco wyraźny.

- Daria, mam do ciebie prośbę - powiedział.

- Brzmi groźnie.

- Przez trzy dni nie układaj nam harmonogramu.

- Nie układam.

- Przed chwilą próbowałaś ustalić porę obiadu.

- To nazywa się instynkt przetrwania.

- Wczoraj wysłałaś mi wiadomość z propozycją czterech tras spacerowych, godzinami zachodu słońca i listą restauracji.

- To były możliwości.

- Ponumerowane.

- Żeby łatwiej było wybierać.

Uśmiechnął się, ale nie odpuścił.

- Chcę, żebyśmy zrobili coś, czego nigdy nie robimy.

Przyjrzałam mu się uważniej.

- Czyli?

- Pobędziemy razem bez planu awaryjnego.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie chlupot wody uderzającej o drewniane pale. Nie wiedziałam, czy Piotr rozumiał, jak blisko niechcący podszedł do sprawy, którą od rana starałam się odsunąć.

- Każdy rozsądny człowiek ma plan awaryjny - odpowiedziałam.

- Właśnie dlatego czasem warto przestać być rozsądnym.

- Mówisz to jako człowiek, który w zeszłym roku pojechał fotografować wilki i przez dziewięć godzin nie odbierał telefonu.

- Miałem zapasowy akumulator.

- W telefonie?

- W aparacie.

Pokręciłam głową, mimo że chciało mi się śmiać.

- Jesteś niemożliwy.

- A jednak przyjechałaś.

To zdanie zostało między nami dłużej, niż wymagałaby zwyczajna odpowiedź.

Przyjechałam. Mimo zleceń, niewysłanych dokumentów i decyzji, która mogła zmienić wszystko. Piotr zarezerwował ten dom wiele miesięcy wcześniej, lecz jeszcze w czwartek rozważałam odwołanie wyjazdu. Mogłam powiedzieć, że mam za dużo pracy. Przyjąłby to ze spokojem, może z rozczarowaniem, którego nie okazałby wprost. Zamiast tego zapakowałam torbę i przejechałam ponad dwieście kilometrów, żeby przez trzy dni udawać, że świat poza Biebrzą nie istnieje.

- Przyjechałam, bo obiecałam - powiedziałam.

- Tylko dlatego?

Spojrzał na mnie z czymś, czego nie potrafiłam nazwać. Nie było to prowokacyjne spojrzenie mężczyzny usiłującego uwieść kobietę. Bardziej przypominało cierpliwe oczekiwanie na prawdziwą odpowiedź.

- Bo chciałam cię zobaczyć - przyznałam.

Piotr wyprostował się powoli.

- To już lepszy powód.

Wróciliśmy do domu, kiedy wiatr zaczął podnosić wilgotny chłód znad rzeki. Postanowiłam nie dyskutować o harmonogramie przez najbliższą godzinę. W zamian Piotr zobowiązał się nie proponować żadnych wycieczek wymagających gumowych butów sięgających pasa. Uścisk dłoni miał przypieczętować porozumienie, ale kiedy podałam mu rękę, zatrzymał ją na chwilę w swojej.

- Wiesz, że negocjujesz nawet odpoczynek? - zapytał.

- Dzięki temu jestem w tym dobra.

- W odpoczywaniu?

- W negocjowaniu.

Puścił moją dłoń, a ja poczułam irytację na samą siebie, że zarejestrowałam moment, w którym przestał mnie dotykać.

W kuchni odkryliśmy, że zapasy przygotowane przez właścicielkę obejmowały chleb, masło, jajka, pomidory i słoik konfitury. Piotr otworzył lodówkę, zajrzał na wszystkie półki i oznajmił, że możemy przeżyć do wieczora.

- Wziąłeś jedzenie? - zapytałam.

- Oczywiście.

- Co?

- Orzechy, suszone owoce, czekoladę i kawę.

- To wyposażenie plecaka fotografa, nie zakupy na weekend.

- A ty?

Wyciągnęłam z torby makaron, oliwę, pesto, ser, warzywa i butelkę wina.

Piotr przyglądał się produktom układanym na blacie.

- Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.

- Przyjechałeś z założeniem, że będę cię karmić?

- Przyjechałem z założeniem, że jesteś kobietą przygotowaną na każdą ewentualność.

- To brzmi jak wyjątkowo wygodna filozofia życiowa.

- Może. Ale mogę gotować.

Oddałam mu miejsce przy kuchence z pewną satysfakcją. Piotr doskonale radził sobie z prostym jedzeniem, choć jego metoda przyprawiania polegała na smakowaniu wszystkiego bez końca. Patrzyłam, jak podwija rękawy, kroi pomidory i odsuwa aparat od krawędzi stołu, żeby przypadkiem go nie pobrudzić.

- Nie zrobisz zdjęcia obiadowi? - zapytałam.

- Nie jestem aż tak zdesperowany.

- Myślałam, że fotografujesz wszystko.

- Tylko rzeczy, które zasługują na uwagę.

Powiedział to, nie podnosząc wzroku znad deski. Nie wiedziałam, dlaczego właśnie wtedy zrobiło mi się ciepło.

Usiadłam przy stole z kubkiem wody. Telefon zawibrował w kieszeni. Wyjęłam go odruchowo i zobaczyłam przypomnienie o niedokończonej korespondencji dotyczącej przeprowadzki. Otworzyłam wiadomość, lecz zanim zdążyłam przeczytać szczegóły, Piotr postawił przede mną talerz.

- Mówiłaś, że miałaś ciężki tydzień - zauważył.

- Miałam.

- To odłóż pracę na chwilę.

Nie powiedział tego rozkazującym tonem. Był raczej człowiekiem, który dostrzegł, że ktoś stoi na skraju zmęczenia, choć próbuje zachować pogodną minę.

- Nie wszystko mogę odłożyć - odpowiedziałam ostrzej, niż zamierzałam.

Piotr znieruchomiał.

- Nie prosiłem, żebyś rezygnowała z czegokolwiek ważnego.

- Wiem.

- Chciałem tylko zjeść z tobą obiad.

Zawstydziłam się. Nie zasłużył na tę reakcję, a ja nie mogłam nawet wyjaśnić, dlaczego jego niewinne zdanie zabrzmiało w moich uszach jak żądanie wyboru.

Odłożyłam telefon.

- Przepraszam. Nie chodziło o ciebie.

- Domyśliłem się.

Usiadł naprzeciwko. Przez kilka minut jedliśmy w milczeniu, które nie było nieprzyjemne, ale różniło się od naszej zwykłej swobody. Chciałam wyjaśnić mu przynajmniej część prawdy. Powiedzieć, że zawodowo dzieje się coś dużego, że jestem podekscytowana i przerażona jednocześnie. Jednak każde zdanie prowadziło do następnego, a następne do Gdańska.

- Powiedz mi coś - odezwał się Piotr.

- Słucham.

- Kiedy ostatnio zrobiłaś coś tylko dlatego, że miałaś na to ochotę?

Oparłam widelec o brzeg talerza.

- Przyjechałam tutaj.

- Właśnie. I prawie natychmiast zaczęłaś zamieniać ten weekend w projekt.

- Przecież nikomu nie przeszkadzałaby lista atrakcji.

- Mnie trochę przeszkadza.

- Dlaczego?

Zastanowił się przed odpowiedzią.

- Bo na co dzień widujemy się wtedy, kiedy zostanie nam wolna godzina. Umawiamy się na kawę między spotkaniami albo rozmawiamy przez telefon, kiedy jedno z nas prowadzi. Chciałem wreszcie zobaczyć, jak wygląda czas, którego nie musimy nikomu oddawać.

Poczułam, że muszę spuścić wzrok.

Piotr nigdy nie był sentymentalny. Potrafił mówić o przyjaźni rzeczowo, niemal oszczędnie, a jednocześnie wykonywał gesty, które pamiętałam latami. Przyjechał po mnie do szpitala, kiedy złamałam kostkę podczas oględzin ogrodu. Przez tydzień wyprowadzał psa mojej sąsiadki, gdy pomagałam jej po operacji. Pamiętał, że nie znoszę kolendry, ale zapominał o własnych urodzinach.

- Myślałam, że lubisz wyjeżdżać ze mną - powiedziałam.

- Uwielbiam. Tylko do tej pory zawsze ktoś jeszcze z nami był.

- I?

- I chcę się dowiedzieć, czy potrafimy pobyć sami bez chowania się za innymi ludźmi.

Nie spodziewałam się takiej odpowiedzi.

- Chowania?

- Zawsze ktoś organizuje wieczór, ktoś opowiada historię, ktoś potrzebuje pomocy. My wtedy świetnie działamy razem. Chciałem sprawdzić, jak będzie, kiedy nie będziemy mieli żadnego zadania.

Popatrzyłam na niego znad talerza.

- A jeśli okaże się, że jesteśmy koszmarnie nudni?

- Wtedy przez trzy dni będziemy się wzajemnie rozczarowywać.

Roześmiałam się, tym razem bez wysiłku.

Po obiedzie wyniosłam talerze do zlewu i zaproponowałam spacer do pobliskiej ścieżki edukacyjnej. Piotr zgodził się pod warunkiem, że nie sprawdzę wcześniej jej długości. Wzięłam kurtkę, wygodne buty i niewielki plecak. Kiedy zobaczył, że wkładam do niego butelkę wody, apteczkę i powerbank, uniósł brwi.

- Zapasowy akumulator? - zapytał.

- Do telefonu - wyjaśniłam z satysfakcją.

Droga prowadziła między mokrymi łąkami i niewielkimi kępami drzew. Piotr szedł obok mnie, niosąc aparat, ale nie zatrzymywał się przy każdym ptaku. Opowiadał o ostatniej wyprawie, podczas której przez trzy poranki czekał na dobre światło, a ostatecznie najlepsze zdjęcie zrobił przypadkiem, wracając do samochodu.

- Czyli cały ten wysiłek był niepotrzebny? - zapytałam.

- Nie. Gdybym nie pojechał, nie byłoby mnie tam w odpowiednim momencie.

- Sprytne usprawiedliwienie.

- Fotografia to w dużej mierze cierpliwość.

- A ja myślałam, że odpowiedni aparat.

- Aparat pomaga. Ale nie zauważy za ciebie czegoś ważnego.

Zatrzymałam się przy niewielkiej grupie brzóz. Między drzewami rozciągał się teren porośnięty wysokimi trawami, dzikimi różami i krzewami wierzb. Niektóre pędy były połamane, inne wygięte pod ciężarem wilgoci. Krajobraz wyglądał niedbale, a jednocześnie miał w sobie porządek, którego nie potrafiłby stworzyć najbardziej perfekcyjny projektant.

- Wiesz, co jest w tym najpiękniejsze? - zapytałam.

Piotr spojrzał tam, gdzie wskazałam.

- Co?

- Że nikt nie próbował tego poprawiać.

Przez chwilę milczał.

- Powinnaś częściej stosować tę zasadę do własnego życia.

Odwróciłam się ku niemu.

- To miało być romantyczne czy obraźliwe?

- Zależy, co wybierzesz.

- Wybieram, że jesteś bezczelny.

- Przyjmuję.

Ruszył dalej, lecz po kilku krokach obejrzał się i poczekał. Nie przywoływał mnie gestem, nie ponaglał. Po prostu stał, jakby miał pewność, że zdecyduję sama.

Dogoniłam go, zastanawiając się, kiedy zaczęłam zwracać uwagę na rzeczy, które dotychczas traktowałam jako zwyczajne. Na jego sposób słuchania. Na to, że nie przerywał mi, kiedy opowiadałam o roślinach. Na jego spokój, który czasami doprowadzał mnie do szału, a innym razem był jedyną rzeczą zdolną wyciszyć moje myśli.

Kiedy wróciliśmy do domu, niebo przybrało kolor rozcieńczonego ołowiu. Piotr rozpalił w kominku, a ja przygotowałam herbatę. Usiadłam na dywanie przed kanapą i wyciągnęłam nogi w stronę ognia. On zajął fotel obok.

- Mogę cię o coś zapytać? - powiedziałam.

- Spróbuj.

- Dlaczego tak bardzo zależało ci właśnie na tym weekendzie?

Piotr przez chwilę obracał kubek między dłońmi.

- Bo ostatnio miałem wrażenie, że coraz mniej cię widuję.

- Pracowaliśmy.

- Wiem.

- To się zdarza.

- Właśnie dlatego nie chciałem kolejny raz przekładać naszego spotkania.

Poczułam niewygodny ciężar pod żebrami. Nie dlatego, że mnie oskarżał. Przeciwnie. Mówił spokojnie, jak człowiek, który nie chciał nikogo obarczać własną tęsknotą.

- Zależy mi na naszej przyjaźni - powiedziałam.

- Mnie też.

- Nie chciałabym jej stracić.

Podniósł wzrok.

- Dlaczego miałabyś?

Mogłam wtedy odpowiedzieć uczciwie. Usiąść obok niego, powiedzieć o pracy, podpisanej umowie i swoim strachu. Zamiast tego wyciągnęłam rękę po kubek, którego wcale nie potrzebowałam.

- Nie wiem. Tak po prostu mówię.

Piotr patrzył na mnie jeszcze chwilę, po czym skinął głową.

- To ustalmy jedną rzecz.

- Jaką?

- Nie musimy wiedzieć, jak będzie wyglądał poniedziałek, żeby dobrze spędzić sobotę.

Uśmiechnęłam się słabo.

- Brzmisz jak autor poradnika.

- A ty jak ktoś, kto powinien spróbować posłuchać.

W kominku trzasknęło drewno. Za oknem wiatr poruszył gałęziami. Piotr pochylił się, by poprawić polano, a ja obserwowałam jego profil oświetlony ogniem.

Nie wiedziałam jeszcze, jak powiedzieć mu prawdę. Wiedziałam natomiast, że nigdy wcześniej nie bałam się tak bardzo zwykłej rozmowy z człowiekiem, któremu ufałam najbardziej.

I że po raz pierwszy od jedenastu lat sama przyjaźń zaczynała wydawać mi się czymś jednocześnie bezpiecznym i niewystarczającym.