Pierwsze ludy osiedliły się na terenach dzisiejszej Szkocji najprawdopodobniej 8000 lat temu. Około 2000 lat p.n.e. ich potomkowie zaczęli wznosić megalityczne budowle, twierdze i wieże mieszkalne.

W 82 roku n.e. Rzymianie próbowali podbić Szkocję, zwaną przez nich Kaledonią. Zostali wyparci na południe, gdzie zbudowali Wał Hadriana - fortyfikację wyznaczającą północną granicę Imperium Rzymskiego.

Około V wieku osłabły wpływy Imperium w tym regionie, a terytorium dzisiejszej Szkocji władały aż cztery różne plemiona: Piktowie, Brytowie, Anglosasi i Iroszkoci. To właśnie za sprawą Iroszkotów około VI wieku na tych terenach pojawiło się chrześcijaństwo. Wspólna religia sprzyjała jednoczeniu plemion. Tak więc w 843 roku Kenneth I MacAlpin, który uznawany jest za twórcę państwa szkockiego, zjednoczył plemiona Piktów i Iroszkotów.

Od IX wieku przez kolejne stulecia Szkocja zmagała się z najazdami wikingów. W XI wieku Szkocja umocniła się jako samodzielne państwo, ugruntował się w niej system feudalny, a w kulturze i polityce coraz silniejsze stawały się wpływy angielskie. Tendencję tę mocno wspierała szkocka arystokracja, natomiast przeciwni jej byli górale z północy.

W XIII wieku król Anglii Edward I, korzystając z kryzysu władzy w Szkocji, najechał ten kraj i wywiózł z niego Kamień Przeznaczenia, czyli tron koronacyjny Szkotów. Poniżył także króla Jana Balliola, któremu odebrał insygnia królewskie, a następnie narzucił Szkocji tak zwany szmatławy rejestr, w którym arystokracja deklarowała wierność królowi Anglii.

Przeciwko dominacji Anglików wystąpił William Wallace (bohater filmu Braveheart), który wzniecił trwające aż sześć lat powstanie. Wallace został stracony, ale jego dzieło kontynuował Robert Bruce.

W 1329 roku Szkocja odzyskała niepodległość.

W XIV wieku władzę w Szkocji przejęła dynastia Stuartów. W 1603 roku, w wyniku unii personalnej, Jakub VI (w Anglii zwany Jakubem I) został pierwszym władcą zarówno Szkocji, jak i Anglii. Przeniósł dwór do Londynu. W 1689 roku wnuk Jakuba VI, Jakub VII (w Anglii Jakub II) został zdetronizowany i uciekł do Francji.

W 1707 roku została podpisana unia realna między Anglią a Szkocją, a szkocki parlament rozwiązano. W roku 1745 Karol Edward Stuart, wnuk obalonego króla, wzniecił powstanie przeciw Anglikom. 16 kwietnia 1746 armia jakobicka pod wodzą Karola Edwarda została pokonana pod Culloden przez wojska królewskie Jerzego II. Karol Edward zdołał zbiec. Po upadku powstania wprowadzono liczne restrykcje wobec Szkotów - zakazano im noszenia tartanów, gry na dudach, posiadania broni, kultywowania systemu klanowego.

Dopiero w 1996 roku na zamek edynburski powrócił Kamień Przeznaczenia, a w 1998 roku, po pozytywnych wynikach referendum, podpisano Scotland Act, który określał autonomię kraju i jej zasady.

W 1999 roku reaktywowano szkocki parlament, a w 2004 roku w Edynburgu oddano do użytku jego nową siedzibę.

Podróżowałam, od kiedy rodzice pozwolili mi na samodzielność. Przez jakiś czas nawet myślałam, że spędzę życie, zmieniając co kilka miesięcy lub lat miejsce zamieszkania. Wszystko potoczyło się inaczej. I teraz już za nic nie wybrałabym życia w podróży, bo dom, bo synowie i - co za tym idzie - stabilizacja i pewna przewidywalność wydarzeń są dla mnie najważniejsze. Jednakże wciąż lubię wyjazdy, pociąga mnie poznawanie nowego, a od niedawna lubię także wracać do miejsc, które już poznałam. Moja mama często ze mnie żartuje: "Zawsze twierdzisz, że lubisz siedzieć w domu, a jak masz zostać choćby na pięć minut, to jesteś chora i już wymyślasz, gdzie by tu pojechać...".

To prawda - wciąż wymyślam, gdzie by tu pojechać. I nigdy nie kończy się tylko na pomyśle. Jeżdżę, zwiedzam, poznaję...

Dlaczego Szkocja? Pomysł wyjazdu na wakacje do Szkocji to wypadkowa mojego ulubionego studenckiego sposobu na spędzanie wakacji - czyli najlepiej w górach, z plecakiem, na szlaku - oraz otwartości na świat, którą zaraziła mnie moja duńska przyjaciółka Laura, ponieważ to właśnie z nią po raz pierwszy pojechałam do Szkocji. Dałam się namówić na wyjazd w region w tamtym czasie nieoczywisty. Wcześniej jeździłam ze znajomymi w Beskidy, Bieszczady, na Ukrainę, a tu nagle pojawiła się propozycja wyjazdu do Szkocji! Pojechałam i bardzo mi się spodobało. Byłam w Szkocji kilka razy, w różnych jej regionach, i wiem, że nieraz tam jeszcze wrócę. Pomimo tego, że pogoda bywa mało łaskawa, że w sezonie meszki potrafią uprzykrzyć życie, że po raz kolejny w tym roku nie udało mi się zrobić zdjęcia potwora z Loch Ness (a ile razy można w końcu próbować!) - i tak tam pojadę! Szkocki wiatr przegania wszystkie złe myśli z mej głowy i rozwiewa mrok w mej duszy. Szkocję zwiedziłam na kilka sposobów: pieszo, autostopem, pociągiem i samochodem i za każdym razem pozostawał niedosyt. Wiem, że jeszcze tam wrócę, może tym razem pod żaglami. To kraj, do którego muszę i chcę wracać.

Nie byłam dotąd na Szetlandach. O tym najdalej na północ wysuniętym terytorium Szkocji rozmawiałam z zapalonym żeglarzem Ziemowitem Janikiem, który miał przyjemność żeglować po szkockim wybrzeżu i jeszcze dalej!

Miłego czytania!

I do zobaczenia w podróży!