W próżni - czyli świat przez dziurkę - Kamil Wójcik 

Stare pejzaże

tak samo aktualne

tak samo prawdziwe.

Zostawione w pamięci

dawne wspomnienia

wciąż mają swoją siłę.

Życie

jak niemy film

tak niewiele ma do powiedzenia.

Twarz

przeszywają same

negatywne spojrzenia.

Milcząca dusza

strumieniami krwawi

ten głupi los

ciągle się tylko bawi.

Chciałoby się

wrócić do dawnych lat

lecz dawne życie

poszło już daleko w świat.

Zostały wnioski

wyciągane z porażki

i wszystkie piękna

kolekcjonowane obrazki.

Jak dawniej

o miłość zabiegać

pod oknami serenady grać.

By zawsze

w zgodzie z samym sobą

trwać.

W człowieku

jak w książce

po kropce coś się skończyło.

Piękne życie

w cudowny sposób

Opisane było.