W hołdzie czworonożnemu Przyjacielowi - Tomasz Rychliński

Dlaczego?

Czemu tak szybko? Czemu tak nagle? Czemu właśnie teraz?

Teraz, kiedy nasza przyjaźń tak wielka,

Właśnie dziś Ty wyruszasz w dalszą drogę, kończąc ten piękny sen,

Dlaczego?

Byłem przy Tobie,

Zawsze będę. Jestem i teraz,

Byłem, gdy serce Twoje zabiło po raz ostatni,

Byłem przy Tobie!

Dla Ciebie wszystko!

Powiedz tylko, czego pragniesz?

A może czegoś Ci potrzeba?

Pamiętaj, dla Ciebie wszystko.

Dziękuję za lekcję!

Za to, czego mnie uczyłeś,

Że trzeba być dzielnym, wytrwałym i nigdy się nie poddawać,

Czerpać radość z najmniejszej rzeczy, jaka nas otacza,

Uśmiechać się sercem.

Ty taki byłeś! Dziękuję za lekcję!

Głębokie jak Hańcza,

Rozpromienione blaskiem radości,

Od świtu do nocy pełne ufności,

Zawsze gotowe do współpracy.

Najszlachetniejsze źródło,

Swą mocą uzdrawiające ludzkie rany,

Pozbawione fałszywych nieczystości,

Wdzięczne za każde skinienie.

Nadzieja, mogąca przyćmić wszystko,

Ocean uczuć, górska nieskazitelność,

W swej skali tak potężna i wielka,

A jednak ciągle jej mało.

Bez przerwy je widzę,

Nie potrafię odsunąć natrętnych myśli,

Dzielnie bronią się przed zapomnieniem

I wygrają tę bitwę -

Twoje oczy... Całe moje życie...

To nieprawdopodobne, jak jedna decyzja wywraca do góry nogami marne życie

I nie wiesz, w którym miejscu ostatecznie się ono znajdzie,

Czy nabierze wiatru w żagle, czy zawalczy o jutro?

A może spełznie na niczym?

Wspominam ów dzień, Ty wiesz który,

Gdy po raz pierwszy wpadłeś w moje ramiona,

Ciepło Twojego futerka czuję do dziś

I zapach... I zapach...

Nieporadnie kroczyłeś po nieznanym świecie,

A ja śmiałem się sam do siebie,

Tak rodziła się ta niezwykła więź,

Choć wtedy nikt z nas nie wiedział, dokąd ona zaprowadzi.

Zaprowadziła - śmiem twierdzić - do ziemskiego raju,

Nie przekona się o tym ten, kto nie spróbuje,

Bo które serce w mig wywraca czyjeś życie?

No, które...? Psie serce! Żadne inne!

Znów jesteś, słońce!

Niby to samo, choć przecież inne,

Jesienne, schowane za czym się da,

Teraz rozumiem, dlaczego.

Nie potrzebuję zerkać w cyfry kalendarza,

Aby przypomnieć sobie ów dzień,

Ty mi go przypominasz, znów jesteś świadkiem,

Nie wydarzeń! Mojej tęsknoty!

Po raz kolejny budzę się ze smutkiem

I pytam, dlaczego?

Jak mam wspiąć się na olbrzymią górę,

Która tak nagle stała się dla mnie życiowym wyzwaniem?

Skoro już jesteś, oświeć mi drogę,

Nie pozwól, aby dopadły mnie cienie,

Boję się ich, jest ich tak wiele

I ten najgorszy - cień samego siebie.

Żal - czy to dobre uczucie?

Jest go we mnie mnóstwo,

Przywołuje setki wspomnień i jeszcze więcej refleksji,

Można by rzec - uczłowiecza.

Zwykle kojarzy się źle,

Smutek, łzy i rany, które nie chcą się zagoić,

Ale mój żal inny jest od wszystkich,

Kojarzy się z Tobą, czy mógł być piękniejszy?

Żałuję tylko jednego!

Że piękne chwile... są tylko chwilami,

Niczym drobna mgiełka, szybko unoszą się ku górze

I już ich nie ma.

A może mój żal wcale nie jest żalem?

Bo czegóż miałbym żałować, skoro dziś niczego bym nie zmienił?

Mógłbym nie wspominać, mógłbym nie tęsknić,

Ale wtedy mój żal nie zwałby się... miłością.

Kim jestem, ja - marny człowiek?

Niektórzy rzekliby... szaleńcem

I może mieliby rację, ale to nie tak,

Przecież ja tylko tęsknię.

Czasem wstydzę się o tym mówić,

Bo jak to tak... tęsknić za psem?

Ale uczuć nie da się oszukać

I żalu, który w sercu pozostał na dnie.

Co dzień widuję Cię, nie raz i nie dwa,

Ciągle słyszę dreptanie ukochanych łap

I myślę sobie... Jesteś!

Nie! Nie ma Cię, to tylko złudzenie.

A może jesteś tu obok?

Może to właśnie dzięki Twej obecności piszę te słowa?

Tak! To dzięki Tobie jestem kim jestem,

Wulkanem kipiących wspomnień.

Cieszymy się życiem,

Ty, ja, kobieta z ulicy,

Jest piękne, nie zaprzeczy temu nikt,

Ale czy ktoś zna jego tajemnicę?

Czemu służyć ma ten byt?

Czy ma zmieniać świat?

A może nieść pomoc tym, którzy na nią czekają?

Może otuchę, może nadzieję, może najgłębszych marzeń spełnienie?

A może bogactwem życia jest uśmiech?

To też! Wszystko to prawdziwe jest! Wszystko ma swój sens,

Jest tylko jeden warunek!

Musi wypływać ze źródła prawdy.

Przyjacielu, czy nie inaczej się umawialiśmy?

To ja miałem uczyć Ciebie, nie Ty mnie,

Wstyd mi, bo to Ty dałeś mi lekcję,

Otworzyłeś oczy, zajrzałeś do serca.

Pokazałeś, że nie liczy się dobytek,

Że jest coś więcej,

Przyjaźń, po prostu, ale nie taka zwyczajna,

Ta pisana wielkimi literami.

Chmury - jest ich niezliczona ilość,

Stojąc w oknie, przyglądam się im uważnie,

Myślę sobie - dokąd tak spieszycie?

Ale one milczą.

Nie chcą wdawać się w próżne dyskusje,

Już wiedzą, że podpadły,

Pewnie znów niosą komuś deszcz,

Dramat i łzy.

Nie potrzebuję ich, tęsknię za słońcem,

Choć wiem, że prędko nie wyjrzy,

Schowało się ze wstydu,

Wie, że zawiodło.

Słońce, moje słońce,

Nie zostawiaj mnie samego,

Podaj swą ciepłą dłoń

I przegońmy razem chmury.

Chcę znów się uśmiechać,

Poczuć, co to życie,

Zagoić sączące się rany,

I zapomnieć o tęsknocie.

Późno już,

Wieczór ustępuje miejsca nocy,

Księżyc znów zagląda ludziom do okien,

Jakby chciał coś podpowiedzieć.

Próbuję zasnąć,

Coraz trudniej mi to przychodzi,

Myśli nie przestają krążyć,

Wszystko straciło sens.

Widzę Cię,

Przywołuję oczami bujnej wyobraźni,

Tylko tyle mogę dziś uczynić,

Aby znów było jak dawniej.

Popadam w naiwność,

Godzę się na nią świadomie,

Uczynię wszystko, co się da,

Po prostu do mnie wróć.