W dół - Adam Dzierżek

Reflow text when sidebars are open.
Rozdział pierwszy
"Można już przyłożyć kartę".
Obudził się w łóżku. Twardy materac na półtorej osoby. Nie jego.
Dźwignął się nieco i poczekał, aż wzrok przywyknie do ciemności. Żarówka nocnej lampki była równie pomocna co dogasająca świeca. Nikłe światło odsłaniało jedynie fragmenty. Po jednej stronie łóżka stała obtłuczona szafka, a na niej szklana butelka i telefon stacjonarny. Po drugiej - masywna szafa. Wyścielająca podłogę wykładzina w dziwne, różnobarwne zawijasy przywodziła na myśl obicia krzeseł w miejskich autobusach. Nie zobaczysz na niej żadnej plamy - nieważne, czy rozlejesz kawę, czy przelejesz krew.
Hotelowy pokój. Już tu kiedyś był. Albo i nie. Wszystkie wyglądały tak samo.
Refleksy zafalowały na szkle, gdy niechcący trącił łokciem szafkę. Opróżniona do połowy butelka taniej wódki. Już sam widok przywoływał fantomowy smak wymiocin w ustach. Ale, co dziwne, nic poza tym. Żadnego bólu głowy czy rewolucji żołądkowych. Jakby nie on ją wypił.
Kilka ostatnich godzin uciekło mu z głowy. Zacisnął powieki, próbując sobie przypomnieć, jak się tu znalazł. Tylko im mocniej zaciskał, tym bardziej zdawał sobie sprawę, że musi szukać głębiej.
Dni? Nie. Nie dni. Tygodnie. Wspomnienia krążyły w głowie jak coś śliskiego zanurzonego w bani pełnej wody. Gdy tylko próbował je chwycić... Wyślizgiwały się. Był pewien, że to minie. Że musiał za dużo wypić albo wziąć coś zbyt twardego, ale wszystko wróci zaraz do normy. Musiał tylko odczekać jeszcze chwilę...
Pamięć nigdy nie powinna być tak pusta i czuł to całym sobą. Ból żołądka, zimny pot oblewający skórę. Trzeba było to zatrzymać i szybko poszukać kogoś, kto opowie mu, co robił, nim stracił świadomość.
Może spali się przez to ze wstydu...
Może będzie musiał przepraszać...
Ale wszystko to nic w porównaniu z pustką, od której chciało mu się rzygać.
Zrzucił nogi na podłogę i dopiero wtedy zobaczył, że jest w pełni ubrany. Wypastowane buty, sztywne, białe mankiety, nawet spinki. Przeleciał opuszkami palców po fakturze marynarki. Gruby materiał, drogi w dotyku.
Miał na sobie garnitur. Zasnął w garniturze. W butach.
Oklepał kieszenie w poszukiwaniu telefonu. Nic. Nie pamiętał nawet, jakiego modelu miał urządzenie. Poszukał portfela, choć nie miał pojęcia, w której kieszeni zwykle go nosił. Nie pamiętał nawet, kiedy założył ten garnitur.
Musiał wstać.
Zerwał się z łóżka, a świat zawirował mu przed oczami, jakby ktoś przekręcił kostkę Rubika złożoną ze ścian pokoju. Tylko zamknięte drzwi ocaliły go przed upadkiem. Wpadł w nie twarzą, a pod boleśnie stłuczoną kością policzkową coś zaszeleściło. Papier. Kartka przyklejona pod emitującym delikatne światło wizjerem.
Zerwał ją i spróbował odczytać, ale w tych ciemnościach nie widział liter.
To mogła być wiadomość od kogoś, kto go tu przyprowadził. Może od kobiety, z którą spędził noc i którą stać było tylko na takie pożegnanie. Dobre i to, pomyślał i już miał wyjść z pokoju, gdy za jego plecami zadzwonił telefon.
Wątpił, żeby to właśnie z nim próbowano się skontaktować, ale ten dźwięk był jak wiertło przewiercające się przez ucho. I bez tego nie był w stanie zebrać myśli... Bardziej niż odebrać chciał po prostu przywrócić ciszę.
- Halo? - zapytał, podnosząc słuchawkę.
Usłyszał dwa przytłumione głosy. Jakby ktoś próbował rozmawiać przez poduszkę. Nie mógł wyłuskać z tego nawet jednego sensownego zdania. Obejrzał aparat ze wszystkich stron, myśląc, że może jest uszkodzony, po czym spojrzał za szafkę. W nos uderzył go zapach gumowej izolacji. Kabel zwisał luźno z urządzenia. Wyraźnie przecięty.
Głosy w słuchawce zmieniły ton. Kłótnia, potem krzyk, w końcu cisza. Odłożył słuchawkę. Postanowił stąd wyjść. Szybko.
Przemaszerował przez sypialnię i otworzył drzwi. Spodziewał się wspólnego dla wszystkich pokoi korytarza prowadzącego do wyjścia, ale trafił do salonu...
Apartament. A przynajmniej coś, co go udawało. Nawet nastrojowy półmrok nie był w stanie zamaskować taniego wystroju.
Obejrzał się ponownie na drzwi do sypialni. Coś było nie tak. Nie potrafił zrozumieć, kto i w jakim chorym celu zamontował tam wizjer. Chłodny wiatr musnął go w policzek jak owad przelatujący tuż przy skórze. Jedyne okno w pokoju było otwarte na oścież.
Zamknął za sobą drzwi, nie chcąc wyziębić sypialni komuś, kto być może miał tu zaraz wrócić i spędzić noc. Wciąż lekko wirowało mu w głowie, więc instynktownie dotoczył się do najbliższego fotela.
Przypomniał sobie o wiadomości zgniecionej w dłoni, teraz mokrej i rozchodzącej się w palcach od potu. Przyjrzał się jej dokładnie. Zdobiony papier był cały pokryty drobnym drukiem:
Dziękujemy za wybór sieci hoteli Melrose. Nic nie zastąpi domu, ale... My z pewnością jesteśmy temu najbliżej!
Żeby pobyt był jak najbardziej komfortowy zarówno dla Ciebie, jak i pozostałych gości, zespół Melrose uprzejmie prosi o przestrzeganie poniższych zasad:
W pokoju obowiązuje bezwzględny zakaz palenia. Za wszystkie smakołyki pobrane z minibaru opłata zostanie naliczona przy wymeldowaniu. Sypialnię należy zamknąć na klucz, który znajduje się w zamku. Radzimy zrobić to od razu. Uprasza się o ignorowanie dochodzących stamtąd dźwięków. Gdy usłyszysz, jak ktoś woła czyjeś imię, nie reaguj. To nie Twoje imię. Wyjście znajduje się w łazience. W pokoju niestety nie możesz zostać dłużej niż to konieczne. Gdy już znajdziesz się poza hotelem, pamiętaj: zawsze w górę, nigdy w dół. Najważniejsze: NIE SKACZ! I ciesz się każdą chwilą... w hotelu Melrose.Przyglądał się kartce jeszcze przez chwilę. Wodził wzrokiem po tekście, nie rozumiejąc, czy przeoczył jakieś kluczowe słowo. Jedno zdanie, które by coś wyjaśniało. W końcu stwierdził, że wiadomość musiała być jakiegoś rodzaju żartem. Może nawet nie skierowanym do niego, tylko do kogoś, kto spał tu przed nim.
Spojrzał w stronę drzwi, które za sobą zatrzasnął. Rzeczywiście, w zamku od strony salonu był klucz. Tylko dlaczego miałby go przekręcać, skoro dopiero stamtąd przyszedł i nikogo tam nie było? Niemożliwe było, żeby...
Puk.
Puk.
Puk.
Usłyszał trzy miarowe stuknięcia. Uderzenia knykci o drewniane skrzydło drzwi. Ktoś pukał od wewnątrz. Cicho.
Wbił palce w podłokietniki skórzanego fotela, że aż zatrzeszczało. Wydawało mu się? Czy ktoś tam z nim był? W tych ciemnościach? Coś przeoczył?
Pukanie rozległo się znowu. To samo tempo, ten sam rytm. Podszedł do drzwi, próbując się upewnić, że to na pewno stamtąd. Powoli sięgnął do klucza w zamku, jednocześnie zbliżając oko do wizjera. Zobaczył pokój pomniejszony kilkukrotnie do rozmiarów znaczka pocztowego. Ledwie świecąca lampka odsłaniała tę samą przestrzeń, z której dopiero...
W wizjerze pociemniało. Jakby ktoś podszedł do niego od drugiej strony, przysłaniając mu widok. Tak samo jak on przyłożył oko i... Przekręcił klucz w zamku niemal instynktownie, jednym szarpnięciem. W tym momencie ktoś w środku zaczął szarpać za klamkę jak oszalały.
Odskoczył od drzwi, obserwując, jak klamką targa we wszystkie strony. Zbyt wiele myśli. Może przeciąg? Nie, to nie mógł być wiatr. Ktoś tam był. Ktoś, z kim spędził noc. Zamknięty. Rozglądał się po pokoju, szukając czegoś do obrony. Skakał wzrokiem po wszystkim w zasięgu. Nic. Nie było tu nic, co mogłoby mu pomóc. Miał wrażenie, że jeszcze chwila, a drzwi wypadną z futryny i ten ktoś ze środka...
Klamka znieruchomiała. Obserwował dalej, nawet nie mrugał.
- Ej! - krzyknął przed siebie.
Nie usłyszał nic w zamian. Nie chciał otwierać, póki ten ktoś się nie uspokoi. Wtedy w głowie coś mu kliknęło i jeden z elementów wskoczył na swoje miejsce, jakby podświadomość wiedziała dużo wcześniej, tylko czekała na odpowiedni moment.
Nie myślał o ucieczce...
Dlaczego od razu nastawił się na walkę zamiast na ucieczkę?
Odwrócił się w stronę salonu i jeszcze raz rozejrzał dookoła. Dwa fotele, lampa, stół i szafka z zestawem do robienia kawy i herbaty. Otwarte okno. Uchylone drzwi do łazienki.
Nic więcej. Jak to możliwe, że...
Stąd nie było wyjścia?
Nie widział przecież drzwi, którymi można by wydostać się na korytarz. A oprócz okna otaczały go jedynie lite ściany.
Starając się nie tracić z oczu drzwi sypialni, przeszedł do toalety i pstryknął włącznikiem. Oślepiające ledy cyknęły przy suficie, przyklejając mu do oczu powidok wnętrza.
Łazienka. Zwyczajna łazienka. Wanna. Zasunięta kotara prysznicowa w grochy i umywalka. Brak wyjścia.
Wrócił do pokoju. To było niemożliwe. Musiał coś przeoczyć. Przeszedł się wzdłuż ścian, trąc o nie dłonią i oklepując je. Niczego nie rozumiał. Pomyślał, że może przegapił jakieś drzwi w sypialni. To by tłumaczyło, jak ten ktoś dostał się do środka. Choć miał niemal pewność, że niczego tam nie było, gdy się obudził.
Za drzwiami wciąż cisza.
Jego uwagę przyciągnął szum deszczu. Ciężkie krople bębniące o parapet jak stłumione kroki. Postanowił wyjrzeć na zewnątrz, sprawdzić, gdzie w ogóle jest, może zawołać kogoś z pokoju obok, żeby przysłał pomoc.
Otworzył szerzej okno. Wiatr rozbił mu o twarz kilka chłodnych kropel. Zapach mokrego betonu. Spojrzał przed siebie przez spadające z nieba bicze wodne, ale nie widział nic poza nocnym niebem. Wszystkie okna w hotelu były wygaszone. I te sąsiadujące, i te ciągnące się w...
W dół.
Wychylił się nieco mocniej, jakby nie był pewien, czy rzeczywiście widzi to, co widzi. Samotna latarnia uliczna kilkanaście pięter niżej. Okrąg światła na chodniku, a pośrodku niego...
Ludzka sylwetka. Ciało leżące na wznak.
Odskoczył od parapetu, wpadając z powrotem do pokoju. Od dudnienia serca pod żebrami pociemniało mu w oczach. Krople zbierające się na czole mogły być zarówno potem, jak i deszczem. Nie był pewien, co naprawdę widział, ale ten widok wypalił mu się na spojówkach. Przesuwał się wraz z jego wzrokiem.
To nie mogło być ciało, powtarzał sobie. Sterta śmieci, na którą cień padł pod niefortunnym kątem. Albo manekin. Pewnie manekin... Ktoś wywalił go z okna dla zabawy. To hotel. Ludzie piją i biorą tu różne rzeczy... Imprezują... Na pewno znalazłby się tu ktoś, kto uznałby to za bardzo zabawne...
Zawahał się, nim po raz kolejny podszedł do okna. Przewiesił się przez parapet i skupił wzrok.
Nie... Nie wydawało mu się.
Te połamane kończyny, powykręcane we wszystkie strony. Pomyślał o skórze jak o gumowym worku, w którym zamiast kości był już tylko biały pył. Ciało jak szmaciana lalka. Z tej wysokości nie mógł zobaczyć nic więcej. Jedynie, że ten ktoś na dole, tak jak on, miał na sobie garnitur.
Zaczął krzyczeć. Wołał w stronę ciała, a tak naprawdę kogokolwiek, kto mógłby go usłyszeć. Przeciągły krzyk spłynął na ziemię wraz z deszczem, chwilę po tym, gdy opuścił jego płuca. Nikt nie odpowiedział.
W gardło uderzył go kwas. Pobiegł do łazienki i zaczął kaszleć, ale jedynie ślina wypłynęła mu z ust. Żrący zapach przemysłowej chemii unoszący się nad muszlą palił w nozdrzach.
Rozbolała go głowa. Tępy, pulsujący ból, od którego przed oczami pojawiały się białe rozbłyski. Dlaczego nic nie pamiętał? Dlaczego za oknem leżało ciało? Ten... Ten ktoś skoczył czy ktoś go wypchnął? Jeśli skoczył, to dlaczego? Jeśli został zrzucony, to... po co? Kurwa mać... Nic nie pamiętał.
Nic nie pamiętał, ale wiedział, że nie miał z tym nic wspólnego. Nie mógł mieć. Na pewno nie. Przecież nie wypchnąłby człowieka z okna. Nie byłby do tego zdolny. Znał samego siebie na tyle, by mieć pewność.
Znał?
Skoczył czy ktoś go wypchnął... Młócił to w głowie. Skoro sam się do tego nie przyczynił, to kto?
Pokój...
Nie potrafił oderwać od niego wzroku. Musiał sprawdzić, kto tam jest. Ten ktoś mógł być niebezpieczny, ale równie dobrze mieć odpowiedzi, których tak bardzo teraz pragnął. Nie miał wyboru. Cokolwiek, oby tylko przestać czuć, że traci rozum.
Pociągnął za klamkę i zamarł w bezruchu. Czekał na reakcję drugiej strony.
- Otworzę teraz drzwi - zapowiedział, przyciskając policzek do chłodnego drewna. - Zamknąłem cię, bo się przestraszyłem, tylko dlatego. Nie powinienem był. Ja... nic nie pamiętam. A tu... Za oknem leży człowiek. Wiesz coś o tym? Otwieram, dobra?
Wstrzymał oddech. Klamka dygotała w luzach. Przekręcił klucz.
Cisza.
Zajrzał do środka. Pokój wydawał się pusty. Wypuścił z płuc powietrze i zaczął się śmiać. Paniczny chichot rezonował w ciasnym pomieszczeniu. Teraz był pewien. Jego własny mózg zabawiał się z nim, odkąd tylko wstał. Śnił albo wziął coś, czego nie powinien, i teraz zmagał się z konsekwencjami. Nie zobaczył ani człowieka, ani wyjścia na korytarz, choć ciemność panująca w środku wciąż zasłaniała niektóre kąty. Już chciał przekroczyć próg i samemu jeszcze raz sprawdzić, gdy zatrzymał się w pół kroku.
Przypomniał sobie kartkę zerwaną z drzwi. Kabel zaczepił o fotel, gdy przeciągał salonową lampę bliżej sypialni. Padające z niej światło nie odsłoniło zbyt wiele, wystarczyło jednak, żeby mieć pewność, że to ślepa uliczka. Zamknął za sobą drzwi i wrócił do łazienki.
Zimna woda trysnęła z baterii. Na zmianę ochlapywał kark i twarz, licząc, że się przebudzi, wytrzeźwieje lub stanie się z nim cokolwiek innego, co przerwie ten koszmar. Nie potrafił pozbyć się z głowy obrazu ciała na betonie. Przepłukał gardło z resztek kwaśnej śliny. Gdy przestał, spojrzał w lustro.
Odgarnął z czoła mokry pukiel czarnych włosów. Wpatrujące się w niego ciemne oczy wydawały się mniej znajome. Nie obce, tylko... niepełne. Wyglądał na wyczerpanego. Pół szyi miał czymś ubrudzone. Coś czarnego jak tusz. Nie chciało zejść od samej wody.
Usiadł na desce sedesowej, żeby pomyśleć. Przez przecięty kabel telefonu nie mógł wezwać służb, dalszym darciem się przez okno nic by nie wskórał i nie miał żadnego pomysłu, jak wydostać się z tego przeklętego hotelu.
Przypomniał sobie kartkę z instrukcjami. Wyjął ją z kieszeni i drżącymi dłońmi zaczął rozprostowywać. Zastanawiał się, czy zostawił mu ją mężczyzna z chodnika. Zanim skoczył.
6. Wyjście znajduje się w łazience. W pokoju niestety nie możesz zostać dłużej niż to konieczne.
7. Gdy już znajdziesz się poza hotelem, pamiętaj: zawsze w górę, nigdy w dół.
Tylko że nie widział tu żadnej drogi ucieczki poza wciśnięciem się w rury odpływowe.
Jego spojrzenie przyciągnęła wanna z zasuniętą kotarą prysznicową w czerwone grochy. Wyglądała na mokrą, śliską, niedawno używaną. Kiedy ją pociągnął, zerwała się i opadła na ziemię, odsłaniając tylko pełne zacieków kafelki na tylnej ścianie. Znowu żadnych drzwi. Żadnego wyjścia.
Tak myślał, dopóki nie spojrzał w dół.
Wanna była całkowicie wydrążona. Zamiast białej emalii i podłogi pod spodem ziała tam czerń.
Ten widok sprawił, że na moment zapomniał o wszystkim, co go otaczało. Zapomniał nawet oddychać. Wpatrywał się w tę ciemność, dopóki nie zrobiło mu się słabo. Nie potrafił zrozumieć, kto lub co mogło wydrążyć wannę w ten sposób.
I po co?
Oparł się o krawędź i spróbował ocenić, dokąd prowadzi ta niespodziewana jama, ale było zbyt ciemno. Nic nie widział. Musiał sprawdzić głębokość w inny sposób. Potrzebował czegoś wystarczająco dużego i ciężkiego. Przez otwarte drzwi dostrzegł mały zegar stojący w salonie. Zacięty na godzinie pierwszej. Podniósł go i cisnął w czerń.
Zegar spadał. Długo.
Za długo.
Zastanawiał się, czy nie przeoczył dźwięku uderzenia o dno dziury. A może spadł na coś miękkiego?
- Alaaaaaaan...
Z sypialni dobiegł go głos nawołujący czyjeś imię. Natychmiast potem dźwięk skrzypiących zawiasów...
Nie zamknął pokoju na klucz?
Rzucił się do drzwi łazienki i złapał za klamkę. Przez chwilę szukał jakiejś zasuwy albo rygla, ale nic nie widział. Nie można było zamknąć się od środka.
Nasłuchiwał. Ktoś tam był. Stał po drugiej stronie.
Wciąż trzymając klamkę, wykręcił szyję i spojrzał na wannę. Nie miał pojęcia, jak głęboka mogła być dziura. Jeśli tylko prowadziła do pokoju niżej, nie miał się czego obawiać. Było ciemno, ale mogło być ciemno. Ciemność można przeżyć, wysokości już nie.
Po drugiej stronie drzwi ktoś stał. Oddychał.
I on też oddychał. Dyszał.
Kłębiące się myśli. Co, jeśli ten za oknem nie skoczył? Co, jeśli ktoś go wypchnął? Ktoś chwycił za klamkę z drugiej strony, powoli przykładając coraz więcej siły. Napiął mięśnie. Ciągnął z całych sił, ale nieważne, jak bardzo się starał, nie mógł tego zatrzymać.
Zabrał dłoń.
Odwrócił się, dopadł do wanny i już nie patrzył za siebie. Był tylko on i czerń pod nim. Niepewność. Cały drżał. Choć był przekonany, że się nie ruszył, czuł, jakby nieustannie zbliżał się do dna...
Zrobił mały krok do tyłu, odsuwając się od decyzji albo nabierając rozpędu. "Nie skacz", mówiła zasada z kartki. Miał nie skakać? Mężczyzna za oknem mógł stać przed tym samym dylematem... Widział już, jak skończyła się tamta decyzja. Nie popełni podobnego błędu.
Usłyszał otwierające się za nim drzwi.
Skoczył.
Redakcja: Aleksandra JuryszczakKorekta: Elżbieta RożkiewiczProjekt okładki: Tomasz BiernatSkład: Tomasz Biernat
Copyright by Adam Dzierżek 2026Copyright for the Polish Edition by Wydawnictwo Nocą,Warszawa 2026
Druk i oprawa:Drukarnia Sowa
ISBN: 978-83-68657-84-5
WYDAWNICTWO NOCĄul. Filipiny Płaskowickiej 46/8902-778 WarszawaNIP: 9512496374www.wydawnictwonoca.ple-mail: kontakt@wydawnictwonoca.pl
Spis treści
Rozdział pierwszy