VIVA LA VIDA - Niech żyje życie! - Anna Ross

Ni więcej, ni mniej

Taka krótka opowiastka.

Dzisiaj,

historię nową otwiera

drzwi zamykając

temu, co stare.

Dzisiaj,

niejednemu serce otworzy,

a może zamknie na klucz

na stałe.

Dzisiaj,

to strata kartki z kalendarza,

a może czegoś większego zysk

Dzisiaj,

nam prawdę obnaża,

czy człowiek dla człowieka zły.

Dzisiaj,

mizerne, powolne i kruche,

nadzieję lubi dawać od tak.

Dla innych huczne, swawolne i szumne

odbiera życiu radości smak.

Nie potrzebują hałasu i rozmów

za to ciszę uwielbiają

Są najlepszymi poszukiwaczami

odkrywcami

odkrywają nieśpiesznie

pomału

Dostrzegają małe najdrobniejsze sprawy

Rumieńce i gesty

Do perfekcji zakochanie rozpoznać potrafią

choć odwagi im czasem brakuje

W zachwyt lubią wpadać

patrząc na te inne

ukochane

Jedyne żal ukazać mogą

choć wolą skrzętnie go ukrywać

To one przesiadują w sercu

najczęściej niezapomniane

Nie są zawsze święte

topiąc innych beztrosko

czasem specjalnie

czasem nieświadomie

Słabością ich barwa

tych drugich

swoich

Łza z nich czasem błyśnie znienacka

by uczucia ostudzić

odgonić

Zamykam oczy,

czy to pierwszy raz?

By w skupieniu oglądać

Tamten dom, ludzi i czas.

Spoglądam na ogród,

znany z dziecięcych lat.

Wiem, gdzie pszczoła przysiada,

gdzie zakwitnie nowy kwiat.

Wiem, gdzie ławka dla mamy,

gdzie taty cichy świat.

W którym oknie dziadek roześmiany

I gdzie babcia tysiące piecze ciast.

Sama przechodząc ciut dalej,

patrzę szukając czy czas,

oszczędził ulubioną górę,

pnącą się pod nieba dach.

Piękno nocą dostrzegę...

Niebo usłane z gwiazd-

- Ach myślami znów przybiegnę,

gdy oszukam płynący czas.

We wspomnieniach się zatracę,

by tylko poczuć domu smak.