3.
Jakiś czas później otwieram sklejone powieki. Mrugam parę razy. Oślepia mnie światło.
Gdzie jestem?
Jeszcze parę mrugnięć i rozpoznaję swoją sypialnię. Leżę w łóżku i patrzę przez okno wychodzące na plażę. Promienie słońca rażą niemiłosiernie.
Jak się tu znalazłem?
Nie pamiętam powrotu do domu.
Zaciskam oczy i próbuję się skupić, co nie jest łatwe, kiedy boli mnie głowa. W końcu jednak wracają wspomnienia wczorajszego wieczoru, a potem... urywają się.
Matko. Aż tyle wypiłem?
Suszy mnie w gardle. Mam potężnego kaca. Podpieram się na łokciu i powoli zwlekam się z łóżka. Ostrożnie wstaję na nogi. Kładę dłonie na biodrach, bo znowu kłuje mnie w krzyżu, a potem idę do kuchni, krzywiąc się i mrużąc oczy. Wypijam ponad pół litra wody, a później odstawiam szklankę do zlewu głośniej, niż zamierzałem.
Matko, jaki ja jestem nieskoordynowany, zrzędzę w głowie.
To trzeba było tyle nie pić, karcę sam siebie.
- Medi? - Z sypialni dochodzi zachrypnięty głos. Kobiecy! Tak się wzdrygam, że prawie mi gacie spadają (to źle, bo nie mam na sobie nic poza nimi). Zerkam w stronę sypialni. Tam, po drugiej stronie mojego łóżka leży Lucie Evans - trzecia najlepsza surferka tego sezonu. Jej ciemne włosy są mocno zmierzwione.
Nie wierzę własnym oczom.
- Lucie? - sapię zdziwiony. - Co... Co ty tu robisz? - Biorę jeszcze jeden łyk wody i wracam do sypialni. Moje kroki nadal nie są tak pewne, jak bym chciał. Podchodzę do łóżka i wskazuję to na dziewczynę, to na siebie. - Czy my... spaliśmy ze sobą? - sugeruję cicho, a potem rozglądam się i panikuję na widok porozrzucanych po podłodze ubrań.
Lucie siada, zasłaniając się kołdrą. Przeciera swoje piękne zielone oczy.
- Na to wygląda. - Odchrząkuje i też się rozgląda. - Pamiętasz cokolwiek?
- Nic a nic. - Wzdycham. - Musiałem się nieźle upić. Cholera. A ty?
Dziewczyna kręci głową, ale nie wygląda na przejętą. Chociaż tyle dobrego. Oboje próbujemy przypomnieć sobie jak najwięcej i oboje mamy skrzywione miny, gdy wspomnienia się nie pojawiają.
- Wszystko w porządku? - pytam. Nie mam pojęcia, jak się zachować. Nigdy nie byłem w podobnej sytuacji. Zdarzyło mi się parę razy przyprowadzić do domu dziewczynę z imprezy, ale zawsze byliśmy na tyle trzeźwi, żeby pamiętać, co robimy, i przede wszystkim wyrazić na to zgodę.
- Tak. - Lucie wzdycha i drapie swój piegowaty nos. - Naprawdę, wszystko gra - upiera się na widok mojej zmartwionej miny, a potem zerka na biustonosz za szafką nocną. - Podasz mi mój stanik?
- Jasne. - Schylam się i rzucam jej bieliznę.
W momencie, kiedy się prostuję, przeszywa mnie tak niespodziewany ból, że zamieram w pół ruchu. Mam wrażenie, jakby ktoś mi wbił mi w kręgosłup potężną igłę. Lucie łapie biustonosz i spogląda na mnie, gotowa warknąć, że się gapię, ale dociera do niej, że coś jest nie tak.
- Medi? - W jej głosie słychać niepokój. - Co się stało?
Nie odpowiadam. Jęczę z bólu, a potem powoli przysiadam na łóżku.
- Coś cię boli? - pyta ostrożnie Lucie.
- Kręgosłup - sapię. Odwracam wzrok. - To nic groźnego, po prostu zmęczenie po sezonie. - Rozmasowuję dół pleców. - Przejdzie mi. Nie patrzę, możesz się ubierać.
Słyszę szelest ubrań i żałuję, że nie mogę zerknąć za siebie, bo ta dziewczyna od dawna mi się podoba. Próbuję się ruszyć, a wtedy przeszywa mnie kolejna fala bólu. Zaciskam oczy.
Co się ze mną dzieje?
- Spróbujmy sobie przypomnieć, co się wydarzyło - sapię po chwili. - Dobrze byłoby wiedzieć, czy się chociaż zabezpieczyliśmy.
- Pamiętam tylko, że tańczyliśmy na imprezie - mówi Lucie zachrypniętym tonem. - Potem całowaliśmy się na balkonie i... Dalej mam już dziurę w mózgu.
- Całowaliśmy się? - Unoszę głowę, zaskoczony.
- Nie pamiętasz?
- Nie. - Niestety nie.
Targają mną sprzeczne uczucia. Lucie spodobała mi się już cztery lata temu, kiedy dołączyła do trasy, ale nigdy do niej nie podbijałem. Jest ode mnie o jedenaście lat młodsza, a ja mam pewne zasady. Właściwie to miałem, póki nie upiłem się jak świnia. Co ja najlepszego narobiłem?
Nawet nie wiem, jak ją odpowiednio przeprosić.
Mam nadzieję, że chociaż pamiętałem o zabezpieczeniu. Zagryzam zęby, wstaję powoli i idę do szafy po T-shirt. Potem sprawdzam kosz na śmieci. Na widok zużytej prezerwatywy spływa po mnie fala ulgi. Dla pewności zabieram ją do łazienki, nalewam do środka wody i sprawdzam, czy nie pękła. Nie robiłbym tego, gdybym cokolwiek pamiętał, ale nie pamiętam nic.
A szkoda. Wielka, wielka szkoda.
Wracam do sypialni, gdzie Lucie jest już w sukience, Gdy mówię jej, co odkryłem, kiwa głową z ulgą.
- Jest mi tak głupio, że nawet sobie nie wyobrażasz. Strasznie cię przepraszam. - Podchodzę bliżej. - Nie wiem, co mam ci powiedzieć, ale... może masz ochotę na śniadanie? Postaram się zrobić coś wyjątkowo dobrego, co tylko lubisz. Jajecznica? Owsianka? Kawior z homarem? Homar z kawiorem? Załatwię, co sobie zażyczysz.
Lucie parska uroczo pod nosem.
- Homar z kawiorem brzmi świetnie, ale może nie na śniadanie - żartuje, po czym odwraca się do mnie tyłem. - Zapniesz mi sukienkę?
- Jasne.
Powoli zasuwam zamek. Nie mogę się napatrzeć na gładką skórę dziewczyny. Przełykam ślinę i przypominam sobie, że nadal suszy mnie w gardle.
- Dzięki. - Lucie odwraca się i spogląda mi to na oczy, to na usta. Ledwo oddycham, taka jest piękna. Hipnotyzują mnie jej ciemne włosy, zielone oczy, długie rzęsy i mnóstwo piegów...
Odchrząkuję i zwiększam dystans między nami.
- To może masz chociaż ochotę na kawę? - pytam. Stoimy tak jeszcze chwilę, każde bada sytuację, aż w końcu dziewczyna nieco się garbi.
- Wiesz co, jednak pojadę do domu - decyduje, po czym zgarnia torebkę ze stolika nocnego.
- Czekaj. - Idę za nią do wyjścia, ale ledwo nadążam, tak mnie bolą plecy. - Na serio cię przepraszam i chcę ci wynagrodzić tę sytuację.
Dziewczyna wbija we mnie ostry wzrok.
- Miło wiedzieć, że uważasz tę noc za jeden wielki błąd - wścieka się. - Ale jestem głupia, że tu przyszłam! Mogłam cię nie całować. - Rusza do wyjścia.
Mrugam, wyjątkowo nie od mocnego światła.
- To... ty pocałowałaś mnie? - nie dowierzam.
Lucie znów się zatrzymuje, a potem wywraca oczami, zła, że niczego nie pamiętam.
- Tak - rzuca niechętnie.
- A ja... co wtedy zrobiłem?
- Oddałeś pocałunek, jakbyś czekał na niego latami. - Wzdycha, a potem unosi ręce. - Więc nie rozumiem, czemu mnie nagle odrzucasz! Nie mówię, że masz mi tu zaraz klękać na kolano, ale przespałeś się ze mną i nawet jeśli tego nie pamiętasz, miło byłoby wiedzieć, że chociaż trochę tego chciałeś!
Otwieram szeroko oczy.
- To nie tak - próbuję sprostować, zdając sobie sprawę, jak nawaliłem. - Ja... - Nie kończę, bo coś mi świszczy w nosie. - Aaaaa... psik!
Nawet nie wiem, jak opisać falę bólu, która przechodzi mnie podczas kichnięcia. Czuję, jakby ktoś dźgnął mnie nożem tuż nad miednicą, a potem obracał poharatanym ostrzem w środku rany. Zamieram w pozycji wykrzywionej krewetki i nie mogę się ruszyć. Nie mogę się nawet odezwać!
Co mi jest?!
Moje serce wali w panice.
- Medi? Co się stało? - Stojąca w wyjściu Lucie blednie.
Nie wiem!
Próbuję wyskrzeczeć choć słowo, ale nic z tego. Do oczu napływają mi łzy. Chcę zrobić krok w stronę kanapy, ale już przy delikatnym ruchu przeszywa mnie potworna fala bólu i niemal padam na ziemię.
- Nie jest... dobrze... - jęczę przez zaciśnięte gardło. Ledwo widzę, tyle mam wody w oczach.
Lucie podbiega do mnie, niepewna, co zrobić.
- Bolą cię plecy? - zgaduje.
Kiwam głową.
- Aż tak? - dziwi się, a ja znów przytakuję. - Dobra, trzeba cię położyć. - Bierze mnie pod pachę. Jest tak silna, że prawdopodobnie złapałaby mnie, nawet gdybym mdlał z bólu (istnieje ryzyko, że zaraz do tego dojdzie). Pomaga mi dojść do kanapy, ale co z tego, kiedy położenie się wydaje mi się niemożliwe? Nie zegnę ciała tak, by zmienić pozycję ze stojącej na leżącą. To po prostu niewykonalne.
- Dasz radę się położyć? - niepokoi się dziewczyna. - Wiesz co, może lepiej zadzwonię po karetkę. Jesteś ubezpieczony, prawda?
- Jestem, ale nie dzwoń nigdzie. Dam radę. To tylko ból pleców - sapię i powoli się kładę. Zajmuje mi to z minutę, najbardziej bolesną minutę mojego życia, ale w końcu leżę na boku. Rwie mnie jak w piekle, ale leżę. To już coś.
Wpatruję się w ścianę i dyszę ze zmęczenia. Lucie siada obok, przejęta, a ja jestem na siebie zły, bo nie chcę jej tu zatrzymywać wbrew jej woli. Już wystarczająco namieszałem.
- Przyniesiesz mi wodę? - proszę przez zaciśnięte zęby. Dziewczyna podaje mi szklankę, a ja wypijam wszystko. Potem pyta, gdzie i jak mnie boli. Wskazuję na dolny odcinek kręgosłupa i opisuję ból jak najdokładniej, co też okazuje się trudne, bo jak opisać odczucia, na które nie ma słów?
- A w skali od zera do dziesięć, gdzie zero to brak bólu, a dziesięć to najgorsze możliwe tortury, na ile cię boli? - pyta Lucie.
Zastanawiam się nad tym. Skąd mam wiedzieć, ile to jest dziesięć? Nigdy mnie nie torturowano.
Chyba że liczyć ten moment.
- Osiem - odpowiadam. - Jeśli się nie ruszam, to może sześć. A jak się źle ruszę... Wtedy dziewięć i pół. - Mam ochotę powiedzieć dziesięć, ale na pewno są gorsze bóle. Mógłbym na przykład mieć jeszcze złamaną nogę albo leżeć na płonącym stosie. To by było gorsze.
Lucie patrzy na mnie, skrzywiona ze współczucia.
- Trzeba cię zawieźć do lekarza - stwierdza w końcu.
Kręcę głową.
- Nie trzeba. Nic mi nie jest.
- Boli cię ma maksa! To może być coś poważnego.
- Przecież tylko kichnąłem - zbywam ją. - Nie da się narobić wielkich szkód w tak prozaiczny sposób.
- Na imprezie też cię bolało - wytyka mi.
- To akurat pamiętasz? - żartuję, ale natychmiast przestaję się śmiać, bo przy każdym napięciu brzucha ból narasta prawie do dziesiątki. Muszę się rozluźnić. - Ała... - jęczę, bo przypadkiem źle się ruszam i znów mnie potwornie pali.
- Może zrobiłeś sobie coś w nocy i tego nie pamiętamy - ciągnie Lucie.
Wbijam w nią intensywny wzrok.
- Posłuchaj, nic mi nie jest. Poboli i przestanie, jak ze skręconą kostką. Co mi lekarz pomoże? Zagipsuje mi plecy? No co ty. Dostanę leki przeciwbólowe i tyle. Pewnie coś naciągnąłem podczas zawodów, więc przejdzie samo, a jak nie, to pójdę w przyszłym tygodniu do fizjoterapeuty.
- Może idź dzisiaj?
- Jest weekend - zauważam. Próbuję usiąść, ale wystarczy parę centymetrów ruchu i ból powala mnie z powrotem. - Sprawdzisz, czy mam jakąś maść przeciwbólową w szafce nad mikrofalówką? Tyle mi wystarczy. No i nie musisz tu ze mną siedzieć. Pewnie jesteś głodna i w ogóle. Znaczy, możesz wziąć coś z mojej lodówki, ale musisz to zrobić sama, bo nie jestem w stanie... Ała! - Znowu mnie boli, kiedy obracam się w stronę kuchni.
Serce wali mi coraz mocniej. Co to za nieśmieszny żart? Zawsze to ja wygrywam z bólem, a nie on ze mną!
- Nie masz żadnej maści - stwierdza dziewczyna po chwili. - Ani w ogóle nic przeciwbólowego.
- Dziwne. Rok temu smarowałem czymś bark. - Próbuję sobie przypomnieć nazwę leku. - Musi gdzieś leżeć resztka w takiej niebieskiej tubce.
- Nawet jeśli, to pewnie jest już przeterminowana - upiera się Lucie. Jeszcze chwilę grzebie w moich rzeczach, jednak niczego nie znajduje. - Pojadę do apteki i coś ci kupię, chyba że jednak poszedłeś po rozum do głowy i wolisz pojechać do lekarza.
- Nic mi nie jest - upieram się i już mam jej mówić, żeby wracała do siebie i się mną nie przejmowała, ale źle ruszam ręką i ból każe mi przemyśleć tę sprawę. - Chociaż... jeśli chciałoby ci się pojechać po maść, to byłbym bardzo wdzięczny - dodaję po chwili. - Boże, Lucie, ale mi głupio. Najpierw witam cię brakiem pamięci, potem widzisz mnie w takim stanie... Strasznie cię przepraszam. To na pewno nie jest twój wymarzony poranek.
Lucie chwyta torebkę.
- Oj, nie biadol już. Przyszłam tu z własnej woli, tyle wiem. Nie pamiętam, co było potem, ale to już bez znaczenia. Nie zostawię cię samego w takim bólu. Niedługo wrócę, a ty leż.
- Weź moją kartę! - krzyczę za nią, ale już nie słyszy. No nic, oddam jej pieniądze później. Biorę parę oddechów, żeby się choć trochę rozluźnić, i spędzam parę minut w ciszy.
W końcu nie wytrzymuję i zaczynam sprawdzać, przy jakich ruchach czuję najgorszy ból. Wygląda na to, że przy wszystkich. Nie mogę używać żadnych mięśni wpływających choć odrobinę na kręgosłup - czyli zostaje mi kręcenie kostkami, wyginanie nadgarstków, poruszanie żuchwą i lekkie oddychanie. Głębsze już boli. Mruganie też jest okej, ale chciałbym jednak zrobić dziś coś więcej niż na przemian zamykać i otwierać oczy.
Znowu odpoczywam parę minut, a potem ponawiam próbę. Nie może być tak, że nie mogę się ruszać! Sprawdzam, jak się czuję w leżeniu na plecach (potwornie), na brzuchu (zabijcie mnie) i na prawym boku (da się przeżyć, ale jakim kosztem). Leżę więc na lewym, przodem do oparcia kanapy i lekko zginam nogi. W tej pozycji jest najmniej źle. Ruszam stopą. Potem palcami.
Nie cierpię bezczynności.
Mam nadzieję, że ta maść mi pomoże.
Zastanawiam się, skąd te dolegliwości. Wyguglowałbym to, ale mój telefon i laptop zostały w sypialni. Może po nie pójdę? Już chcę spróbować, ale ból sprowadza mnie na ziemię. Wygląda na to, że mogę tylko leżeć. Leżę więc, zamykam oczy i próbuję sobie przypomnieć cokolwiek z zeszłej nocy. Nie wierzę, że przespałem się z Lucie Evans i nawet tego nie pamiętam! Skoro już mi odbiło i poszedłem do łóżka z najpiękniejszą dziewczyną świata, chciałbym zachować w głowie chociaż parę szczegółów.
Kręcę głową, przeklinając mojego pecha.
Wściekam się też na siebie, bo mącę w głowie dziewczynie, z którą i tak nie będę. Co się musiało stać, żebym ją wczoraj przyprowadził do domu? Chyba musiała mnie o to błagać, bo sam bym tego nie zaproponował. Nie dlatego, że bym nie chciał. Nawet teraz robi mi się gorąco na myśl o niej w moich ramionach. Po prostu jestem... odpowiedzialny?
- Chyba tylko w wyobraźni - burczę do siebie.
Lucie długo nie wraca, a mnie coraz bardziej chce się siku. Zwlekam z wyprawą do łazienki, bo te parę metrów dzielących mnie i sedes to przepaść nie do pokonania. W końcu jednak pęcherz każe mi wstać. Jakimś cudem mi się to udaje, ale trwa ze dwie minuty i jęczę przy tym z bólu. Prostuję się (choć to chyba za dużo powiedziane), ściskam dłońmi biodra i małymi kroczkami idę do toalety.
- A niech to... - złoszczę się na widok zamkniętej deski klozetowej. Zagryzam zęby. Nie ma szans, żebym się aż tak schylił, więc sikam do umywalki. Opłukuję ją potem i z trudem wracam na kanapę. Położenie się zajmuje mi kolejną minutę.
A potem jeszcze burczy mi w brzuchu.
Świetnie. Po prostu świetnie!
Jestem potwornie głodny, ale wolę głodować niż spędzić kolejne parę minut na nogach. Nic się nie stanie, jeśli przez jeden dzień nic nie zjem. Trochę dyskomfortu i tyle. Najwyżej zamówię pizzę.
Na myśl o tym, że najpierw będę musiał iść po telefon, a potem otworzyć dostawcy drzwi, znowu mnie skręca.
Medi, ogarnij się. Skoro doszedłeś do toalety, to i do drzwi dasz radę. Poza tym telefon przyniesie ci Lucie. O tyle możesz ją poprosić bez wyrzutów sumienia, wmawiam sobie.
W końcu słyszę, jak ktoś parkuje przy domu, i chwilę później otwierają się drzwi.
- To ja! - krzyczy Lucie. Słyszę stukot zdejmowanych butów i brzęk torebki, a potem... drugą parę nóg? Obracam głowę mimo bólu i widzę, że dziewczyna nie przyszła sama. Towarzyszy jej sporo starszy ode mnie mężczyzna z ciężką czerwoną torbą.
- Dzień dobry - wita się ze mną. - Jestem ojcem Lucindy. Stanley Evans. - Unosi rękę. - Moja córka powiedziała, że jej przyjaciel jest chory, a ja jestem lekarzem, więc... Co się dzieje?
Głupio mi się witać, leżąc przodem do oparcia kanapy, więc obracam się na drugi bok. Potwornie boli, ale staram się nie wyglądać na umierającego. To przecież tylko plecy.
- Leż, leż - mówi mężczyzna, gdy próbuję wstać. - Lucie opowiadała, że łamie cię w krzyżu. Co prawda jestem lekarzem rodzinnym i nie mam rentgenu w oczach, ale i bez tego coś zdziałamy. Na razie postaraj się nie ruszać.
Lucie opowiada tacie, co się stało (pomijając fakt, że obudziła się nago w moim łóżku), a ja czasami uzupełniam informacje. Dopowiadam, że bolało mnie też w ostatnich dniach i w zasadzie od lat w pewnym stopniu.
- Ale kogo nie bolą plecy? - dodaję na koniec.
- Zdrowych ludzi - stwierdza Stanley. Każe mi ruszać palcami od stóp, potem prostować nogi i lekko je unosić. Pyta przy tym, jak i gdzie mnie boli.
- Czyli nie czujesz bólu w żadnej nodze? - upewnia się.
- Nie.
- To dobrze. Żadnego promieniowania do pośladków?
- Hmmm... - Poświęcam chwilę uwagi mojemu tyłkowi. - Wydaje mi się, że nie. Boli tylko w lędźwiach.
- Centralnie czy po bokach?
Znów się skupiam.
- Centralnie najbardziej, jakby ktoś wbił mi nóż tak idealnie w kręgosłup, o tutaj. - Pokazuję. - Ale po bokach też. Ciągnie jak nie wiem, no i trochę pali. Przedziwne uczucie. Nigdy wcześniej tak nie miałem.
Stanley dotyka mojego kręgosłupa, a potem naciska na dolne kręgi. Przy ostatnim parciu aż krzyczę, tak mnie zaskakuje ten ból.
- L4-L5... może też S1 - mamrocze do siebie, a potem mi tłumaczy: - Chodzi o kręgi. Przy tych masz największy stan zapalny.
- Mam stan zapalny? - dziwię się. - Dlaczego?
- Tego nie wiem, ale to nic groźnego. Wygląda na typowe lumbago. Może cię przewiało na zawodach, a może coś lekko naciągnąłeś? Gdybyś tracił czucie w nogach lub w zwieraczach, trzeba by cię było wieźć na operację, ale to nie ten przypadek. Przejdzie ci, tylko trochę poboli. Możesz wstać?
- Mogę, chociaż wolałbym nie. Każda zmiana pozycji boli - jęczę.
- Tylko na chwilę - prosi lekarz. Wyprasza córkę do innego pomieszczenia, a mnie każe stanąć przed nim w bokserkach. - Podejdź do lustra - prosi potem.
- Muszę?
- Jeśli możesz.
Człapię więc do przedpokoju, a gdy widzę swoje odbicie, wybałuszam oczy. Moje ciało układa się nieforemnie, choć próbuję zachować prawidłową postawę. Stoję nierówno, plecy mam wygięte, a miednicę wykręconą. W ogóle tego nie kontroluję. Samo mnie tak skręca. Gdy pozwalam rękom zwisać, jedna zbliża się do pępka, a druga oddala od ciała.
Przypominam paragraf.
- Spróbuj się wyprostować. Delikatnie. Tyle, ile możesz - zachęca Stanley.
Próbuję, ale kiepsko mi idzie. Mógłbym bardziej, gdyby od tego zależało moje życie, ale musiałbym mieć przy głowie pistolet. W innej sytuacji ciało po prostu zabrania mi majstrowania przy nim, tak jak zabroniłoby mi trzymać rękę w ogniu.
- Klasyczny stan zapalny lędźwi - potwierdza lekarz, a potem pomaga mi wrócić na kanapę. - Przepiszę ci leki przeciwzapalne oraz osłonowe. Bierz je przez pięć dni. Po tym czasie powinno ci przejść, a jeśli nie, to zgłoś się do ortopedy, dobrze?
- Tak. - Kiwam głową.
Ojciec Lucie wypisuje mi receptę. Zastanawiam się, ile mnie będzie kosztowała ta impreza, ale Stanley zapewnia, że dla przyjaciół swojej córki robi wszystko pro bono i że ma nadzieję zobaczyć mnie wkrótce na falach. Potem wykonuje dwa zastrzyki, po jednym w każdy mój pośladek. Boli okrutnie, ale nie przez igłę, tylko dlatego, że muszę się obrócić niemal na brzuch (przypominam: zabijcie mnie). Jeden strzał to witamina B12, która ma mi pomóc odbudować zszargane nerwy, a druga to lek przeciwzapalny. Podobno podany prosto w tyłek działa szybciej niż tabletki, więc nie narzekam i wytrzymuję ból.
Kiedy znów kładę się na lewym boku, czuję, jakbym padł na łóżko po paru dniach nieustannej wędrówki. Cudowne uczucie - bolesne, ale towarzyszy mu wielka ulga.
- Możesz chodzić, siedzieć, ale nie surfuj, dopóki ból nie ustanie - zaleca Stanley, pakując torbę. - Twoje ciało potrzebuje odpoczynku.
Stękam w myślach, bo nie cierpię biernie odpoczywać. Najlepiej relaksuję się w oceanie, na zabójczych falach. No cóż. Rozmawiamy jeszcze przez chwilę, a potem mężczyzna wychodzi.
Spoglądam na Lucie i dopiero teraz mogę się jej dokładniej przyjrzeć. Przebrała się, odkąd była tu rano, i teraz nosi dresy z Rip Curla, który jest jej sponsorem. Wygląda w nich równie kusząco jak w sukience. Chyba tylko ona jedna na świecie potrafi dokonać czegoś takiego.
- Mówiłem ci, że nie potrzebuję lekarza - wytykam jej, ale potem lekko się uśmiecham.
Dziewczyna odpowiada tym samym.
- Mówiłeś. I kłamałeś - stwierdza, a potem przynosi reklamówkę. W środku są opakowania z jedzeniem. Skoro nie masz siły zrobić śniadania, kupiłam naleśniki. Mam nadzieję, że je lubisz.
- Nie da się nie lubić naleśników. - Ściska mnie w brzuchu z wdzięczności. - Dziękuję - mówię prosto z serca.
- Nie ma za co.
- Oczywiście, że jest. - Spoglądam jej w oczy. - Perfidnie cię wykorzystałem i nawet o tym nie pamiętam, a ty, zamiast przywalić mi i porysować auto, przywiozłaś naleśniki. - Sięgam po pudełko. Nagle znów krzywię się z bólu i upuszczam jedzenie. Dobrze, że spada w pudełku na podłogę i niczego nie brudzi.
- Możesz przestać się ruszać? - Lucie wzdycha. - Ile razy ma cię zaboleć, żebyś zrozumiał, że masz odpoczywać?
Racja, myślę i czekam pokornie, aż sama poda mi jedzenie. Nie lubię być wyręczanym i aż mnie świerzbi, żeby sięgnąć po widelec, ale co mogę zrobić?
- I przestań pieprzyć głupoty - dodaje Lucie, krzątając się po kuchni. - Gdzie masz sztućce? - pyta, ale potem znajduje je szybciej, niż zdołałem obliczyć, w której szufladzie leżą.
- Jakie głupoty? - dopytuję.
- Nie wykorzystałeś mnie - podkreśla. - Sama chciałam tu przyjść, jestem tego pewna, bo... Jezu no, kto by nie chciał. - Mierzy wzrokiem moje ciało, aż czuję się nagi. - Chociaż, jak widać, ty byś nie chciał - narzeka. - Dupek z ciebie w takim razie, ale nie zostawię cię tu samego, kiedy nie możesz nawet doczłapać do lodówki. Jedz. - Podkłada mi pod nos pokrojone naleśniki, a ja zastanawiam się, jak je zjeść na leżąco, żeby nie zabrudzić kanapy ani się nie udławić. To zaskakująco trudne, ale muszę dać radę. Nie dam się karmić, to już kompletnie poniżej mojej godności. Wolę, żeby bolało.
Opieram się na łokciu.
AŁAAAAAA!
Okej, jednak dam się karmić.
Albo nie.
Udaje mi się nieco podnieść głowę i przełknąć gryza. Sukces dnia. Żuję śniadanie i myślę, co odpowiedzieć.
- To nie tak. - Spoglądam na Lucie. Jest piękna, nawet gdy nie ma najlepszego humoru. - Ja... Jak to powiedzieć, żeby odpowiednio zabrzmiało? Jestem przekonany, że chciałem tego, bo... No, powiedzmy, że podobasz mi się, odkąd dołączyłaś do trasy. Ale jestem dla ciebie za stary! Mam trzydzieści jeden lat i może czuję się na dwadzieścia, ale nie mam dwudziestu. A ty masz - ucinam.
- Jestem dorosła - przypomina mi Lucie. - Mogę podejmować własne decyzje i wczoraj to zrobiłam.
- Pogadamy za dziesięć lat i wtedy się ze mną zgodzisz - upieram się, a potem wracam do jedzenia. Mam całą gębę śliny, taki jestem głodny. Biorę gigantyczne gryzy, żeby jak najszybciej zakończyć ten bolesny proces.
- Ale... chciałeś się ze mną przespać? - upewnia się.
- Niby nie pamiętam, jednak... wiem, że tak - przyznaję w końcu. - Po prostu nie powinienem był tego robić. Mimo największych chęci.
Lucie kiwa głową.
- To miło. Bo wiesz, jak powiedziałeś, że to błąd, poczułam się jak gówno.
- Hej. - Spoglądam na nią ostro. - Jesteś zbyt mądra i ładna, żeby przejmować się, co o tobie myśli jakiś facet. A już szczególnie taki stary dziad jak ja.
- Nie jesteś stary...
- Moje plecy twierdzą inaczej - przerywam. - Daj spokój. Chciałem iść z tobą do łóżka. Jesteś piękna i surfujesz po mistrzowsku. Jeśli to cię pocieszy, to nawet nie wiesz, jak mi przykro, że nic nie pamiętam. Skoro już postradałem rozum, to mógłbym chociaż mieć parę wspomnień.
Lucie uśmiecha się pod nosem i choć chce to ukryć, nie wychodzi jej. Unoszę kącik ust. Nagle mi jakoś cieplej na duchu.
- Ja też nie jestem zadowolona, że urwał mi się film - przyznaje.
- Tylko nie rób sobie nadziei. Było, minęło.
- Spokojnie, nie robię - odpowiada. - Przestań się tak przejmować. To była tylko impreza i nic więcej.
Kończymy jeść, a potem Lucie wraca do apteki, tym razem po lekarstwa na receptę. Daję jej moją kartę płatniczą i czek pokrywający wcześniejsze wydatki. Niestety zapominam poprosić, żeby przed wyjściem podała mi telefon, więc znowu przez kwadrans gapię się w przestrzeń, aż nie wytrzymuję z nudów i sam sobie przynoszę tę komórkę. Lekarz powiedział, że mogę chodzić, tłumaczę sobie, gdy moje ciało krzyczy z bólu. Mam już wprawę w przegadywaniu samego siebie - po większości treningów od lat kąpię się w wannie z lodem. To inny rodzaj bólu, ale oba da się pokonać wystarczającą siłą woli.
Wkrótce wracam na kanapę z telefonem i pilotem do telewizora. Oddaję się rozrywce, aż Lucie wraca z lekami, kolejnym jedzeniem na wynos oraz zakupami spożywczymi, o które nawet nie prosiłem. Wkłada produkty do lodówki, zanim zdążę się odezwać, i przy okazji wymienia, co kupiła: wszystko gotowe do jedzenia od razu lub po odgrzaniu w mikrofalówce.
- Cofam to, co wcześniej mówiłem. Kocham cię - odpowiadam żartobliwie, ale z wdzięcznością.
- Mhm. - Lucie wie, że nie mówię serio, ale się uśmiecha. To dobry znak. - Mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
Zastanawiam się, a potem kręcę głową.
- Zrobiłaś już wszystko, co się da. Dziękuję - odpowiadam.
- Żaden problem. W takim razie spadam, bo mam trochę spraw do załatwienia... - Pakuje rzeczy do torebki, a potem podchodzi do mnie ostatni raz. Odblokowuje telefon. - Wpiszesz mi swój numer?
Na widok jej pięknych oczu ściska mnie w brzuchu. Przełykam ślinę, wpisuję dziesięć cyfr i oddaję dziewczynie komórkę. Wtedy puszcza mi sygnał, żebym też miał do niej kontakt.
Albo zaczynam się zakochiwać, albo to leki szumią mi w głowie.
- Napisz po południu, jak się czujesz - prosi. - I wieczorem też. Przekażę wszystko tacie i podam ci jego zalecenia. No i gdybyś czegoś potrzebował, dzwoń śmiało. Jestem pod telefonem.
- Dzięki. Naprawdę nawet nie wiem, jak ci się odwdzięczyć - plączę się w słowach. - Gdyby nie ty, pewnie bym dzisiaj głodował.
- Gdyby nie ja, nie bolałyby cię plecy - odpowiada Lucie z nutą wyrzutów sumienia.
- Nieprawda. Bolały mnie już wczoraj. To nie przez ciebie, tylko przez to...
- Kichnięcie. Wiem - kończy moją myśl. - Ale gdyby mnie tu nie było, to może byś tak pechowo nie kichnął.
- Tego nie wiemy.
- Po prostu pisz, jak cię czujesz, okej? - prosi na koniec.
- Okej.
Najpiękniejsza surferka w dziejach wychodzi z mojego domu, a ja zmieniam pozycję na kanapie i jęczę przy tym z bólu. Zejście z progu dziewiątki do szóstki trwa parę minut, a gdy już jest lepiej, przetwarzam w myślach cały ten poranek. To za dużo na raz. Kręci mi się w głowie. Może to skutek uboczny leków? - zastanawiam się.
Wchodzę w wyszukiwarkę i otwieram mnóstwo stron o bólu kręgosłupa. Chcę się dowiedzieć, co mi jest.
Google twierdzi, że mogę mieć nawet raka.
No oczywiście. Czego ja się spodziewałem?
Odkładam telefon i wracam do seriali. Nie tak chciałem spędzić dzień po zdobyciu piątego tytułu mistrza świata, ale trudno. Teraz odpocznę, po weekendzie skonsultuję się z fizjoterapeutą, a potem zapomnę, że cokolwiek mnie bolało.
Będzie dobrze, jak zawsze. To nie jest moja pierwsza kontuzja.
zapraszamy do zakupu pełnej wersji.
