Understanding - Aleksandra Zuziak

ROZ­DZIAŁ I

Sie­ma, księż­nicz­ko

Szaf­ka Lia­ma Ro­ger­sa za­skrzy­pia­ła, kie­dy za­my­kał ją spo­koj­nym, nie­mal le­ni­wym ru­chem. Nie od­wró­cił się od ra­zu. Ethan Ste­vens stał tuż obok, opar­ty o me­ta­lo­we drzwi jak o swój wła­sny tron. Wy­so­ki, ra­mio­na sze­ro­kie, kap­tur zsu­nię­ty z po­tar­ga­nych ciem­nych wło­sów. W je­go spoj­rze­niu by­ło coś prze­ni­kli­we­go - oce­na, któ­rą do­sta­wa­ło się w se­kun­dę. Rzad­ko ko­mu wy­cho­dzi­ło na plus.

- Sie­ma, księż­nicz­ko. - Głos Etha­na za­brzmiał zbyt swo­bod­nie, jak­by wła­śnie za­czy­nał roz­mo­wę z kimś zna­jo­mym, a nie otwie­rał ko­lej­ną run­dę swo­ich za­czep­nych gie­rek.

Za je­go ple­ca­mi ze­bra­ła się pacz­ka kum­pli - gło­śny śmiech, pstryk­nię­cie w czy­jeś ra­mię, ude­rze­nie dło­nią o szaf­kę. Tam, gdzie wcho­dził Ste­vens, ro­bi­ło się cia­śniej, gło­śniej, bar­dziej ner­wo­wo.

Liam w koń­cu spoj­rzał. Ja­sno­brą­zo­we oczy, lek­ko zmru­żo­ne, z tym swo­im spo­ko­jem, któ­ry wku­rzał chło­pa­ka bar­dziej niż ja­ka­kol­wiek ri­po­sta. Po­dob­ne­go wzro­stu, ale szczu­plej­szy z ja­sną kar­na­cją - wy­glą­dał, jak ktoś kto po­tra­fi wto­pić się w tłum.

- Tę­sk­ni­łeś? - Ethan prze­cią­gnął sło­wo. Śmiech kum­pli brzmiał co­raz gło­śniej.

- Prze­suń się - po­wie­dział Liam, bez cie­nia stra­chu.

Chło­pak nie drgnął. Pod­cią­gnął ką­cik ust, jak­by wła­śnie do­stał za­pro­sze­nie do dal­szej gry.

- Cie­ka­we, że cią­gle krę­cisz się w mo­jej oko­li­cy. - Ethan na­chy­lił się odro­bi­nę. - Tyl­ko nie mów, że li­czysz na rand­kę.

Liam tyl­ko prze­krzy­wił gło­wę. Sy­tu­acja zde­cy­do­wa­nie nie by­ła dla nie­go groź­na, ra­czej mę­czą­ca.

- Tro­chę ża­ło­sne, że tak o tym my­ślisz.

Ste­vens po­czuł, jak na­pi­na­ją mu się mię­śnie. W ta­kich mo­men­tach je­go blu­za z kap­tu­rem i po­dar­te dżin­sy by­ły jak mun­dur - zbro­ja, w któ­rej za­wsze czuł się zwy­cięz­cą.

- Pieprz się, Ro­gers - wark­nął i pchnął go w ra­mię.

Liam zła­pał rów­no­wa­gę, po czym wy­pro­sto­wał się, pa­trząc mu obo­jęt­nie pro­sto w oczy.

Ethan od­szedł pierw­szy, zo­sta­wia­jąc za so­bą śmiech kum­pli. Brzmiał gło­śno, ale w je­go gło­wie szyb­ko zgasł, ustę­pu­jąc miej­sca cze­muś cięż­sze­mu. Z każ­dą ko­lej­ną se­kun­dą miał wra­że­nie, że spoj­rze­nie chło­pa­ka zo­sta­je z nim dłu­żej, niż po­win­no - jak za­dra, któ­rej nie da się wy­cią­gnąć. Nie cho­dzi­ło na­wet o sło­wa, ale o to, że Ro­gers nie grał we­dług je­go za­sad... Nie da­wał mu re­ak­cji, któ­rej po­trze­bo­wał, by po­czuć się zwy­cięz­cą.

Wszedł w tłum, sły­sząc za ple­ca­mi zna­jo­me gło­sy, ale my­śla­mi był już gdzie in­dziej - w tej krót­kiej chwi­li, kie­dy przez se­kun­dę po­czuł, że to on zo­stał od­sta­wio­ny na bok. I to uczu­cie wku­rza­ło go bar­dziej niż wszyst­ko, co Liam mógł­by po­wie­dzieć.

Ste­vens do­ku­czał mu re­gu­lar­nie. Cza­sem sło­wem, cza­sem szturch­nię­ciem w ra­mię na ko­ry­ta­rzu, in­nym ra­zem kar­tecz­ką z obe­lgą przy­kle­jo­ną do szaf­ki. Nie za­wsze ro­bił to sam - je­go pacz­ka chęt­nie przej­mo­wa­ła ste­ry, pil­nu­jąc, by Ro­gers pa­mię­tał, że w tej szko­le są lu­dzie "waż­niej­si" od nie­go.

Liam przyj­mo­wał za­czep­ki jak po­go­dę - cza­sem bu­rza, cza­sem mżaw­ka, ale za­wsze z tą sa­mą wy­pro­sto­wa­ną syl­wet­ką. Nie spusz­czał wzro­ku, nie przy­spie­szał kro­ku. A im czę­ściej mil­czał, tym wy­raź­niej Ethan czuł, że tra­ci grunt pod no­ga­mi.

Każ­de ich spo­tka­nie wy­glą­da­ło jak par­tia sza­chów z prze­ciw­ni­kiem, któ­ry po pro­stu sie­dzi i pa­trzy. Wła­śnie ta po­zor­na obo­jęt­ność po­tra­fi­ła wy­pro­wa­dzić go z rów­no­wa­gi szyb­ciej niż ja­ka­kol­wiek ri­po­sta. Bo by­ło w niej coś, cze­go Ethan nie umiał roz­gryźć.

Pew­ne­go dnia, w tłu­mie prze­ci­ska­ją­cym się przez wą­ski ko­ry­tarz, do­strzegł go z książ­ka­mi w rę­kach. Wy­star­czył je­den krok w bok, dys­kret­ny ruch no­gi i Liam po­tknął się, roz­rzu­ca­jąc pod­ręcz­ni­ki na po­sadz­ce.

- Ups, se­rio nie za­uwa­ży­łem cię, księż­nicz­ko - rzu­cił z uda­wa­ną nie­win­no­ścią. Śmiech pacz­ki od­bił się echem od ścian, ale chło­pak tyl­ko kuc­nął, zbie­ra­jąc swo­je rze­czy.

Bez sło­wa. Bez spoj­rze­nia.

Ten brak re­ak­cji to­tal­nie go wku­rzał. Ethan po­czuł to od ra­zu - ci­che ukłu­cie pod skó­rą. Jak­by Ro­gers znów wy­grał run­dę, nie ru­sza­jąc się na­wet z miej­sca.

Kil­ka dni póź­niej, po lek­cjach, szko­ła opu­sto­sza­ła. Liam sie­dział na mur­ku przed wej­ściem: słu­chaw­ki na uszach, dło­nie w kie­sze­niach, wzrok wbi­ty w dal. Ethan do­strzegł go z koń­ca chod­ni­ka. Mógł przejść obok, ale coś go za­trzy­ma­ło. Pod­szedł i lek­ko kop­nął czu­bek je­go bu­ta.

- No hej! - rzu­cił tym swo­im krzy­wym uśmie­chem. - Tak so­bie sie­dzisz i wzdy­chasz za mną?

Chło­pak po­wo­li zdjął jed­ną słu­chaw­kę i spoj­rzał na nie­go spo­koj­nie.

- Nie wszyst­ko krę­ci się wo­kół cie­bie.

- Nie wiem... - Ethan prze­chy­lił gło­wę. - Pa­trzysz na mnie tak, jak­byś chciał, że­bym się przy­siadł.

- Cza­sem pa­trzę, że­by spraw­dzić, czy w koń­cu so­bie pój­dziesz - wes­tchnął cięż­ko.

- No pro­szę, ja­ki dzi­siaj wy­szcze­ka­ny. - Spoj­rze­nie miał chłod­ne, ale w gło­sie po­brzmie­wa­ła nu­ta roz­ba­wie­nia.

Liam prze­krzy­wił gło­wę, mie­rząc go wzro­kiem.

- A ty ja­kiś wy­jąt­ko­wo upar­ty - od­po­wie­dział, a po­tem wstał i od­szedł.

Te sło­wa za­mknę­ły prze­py­chan­kę.

Ethan po­czuł lek­ką iry­ta­cję. Pa­trzył za nim przez mo­ment, po czym ru­szył w prze­ciw­ną stro­nę, od­pa­la­jąc pa­pie­ro­sa.

Głu­pia księż­nicz­ka...

Nie­smak po spo­tka­niu z Etha­nem po­zo­stał, ale wcho­dząc do do­mu, Liam uśmiech­nął się cie­pło na wi­dok młod­szej sio­stry Ro­se, któ­ra wy­bie­gła mu na­prze­ciw. Pod­niósł ją, pod­rzu­ca­jąc w po­wie­trzu, a ona ro­ze­śmia­ła się gło­śno.

- Po obie­dzie po­ba­wi­my się w ogro­dzie, obie­cu­ję - mruk­nął do niej, a dziew­czyn­ka przy­tu­li­ła się moc­no.

Mat­ka Lia­ma, Lo­ren, za­ję­ta wy­kła­da­niem ta­le­rzy, nie do­strze­gła ni­cze­go nie­zwy­kłe­go w je­go za­cho­wa­niu. Hen­ry, oj­ciec, tyl­ko raz spoj­rzał mu w oczy i już wie­dział, że coś jest nie tak.

- Wszyst­ko w po­rząd­ku? - za­py­tał ci­cho.

Syn ski­nął gło­wą z re­zy­gna­cją, jak­by od­po­wiedź by­ła oczy­wi­sta.

- Jak za­wsze - wes­tchnął.

Męż­czy­zna zmru­żył oczy.

- Da­lej nie da­ją ci spo­ko­ju? Wiesz, że mo­że­my to zgło­sić.

- Dzię­ki, ta­to, ale ra­dzę so­bie. Na­praw­dę nie trze­ba - od­po­wie­dział ła­god­nie, choć w gło­sie da­ło się sły­szeć zmę­cze­nie.

Mi­mo tych słów wie­dział, że syn nie mó­wi mu ca­łej praw­dy. Od­kąd ktoś ze szko­ły upu­blicz­nił wia­do­mo­ści, któ­re wy­mie­niał z Jo­shem - swo­im by­łym chło­pa­kiem - nie miał w szko­le ży­cia. Szep­ta­ne ko­men­ta­rze, spoj­rze­nia zza ple­ców, cza­sem śmiech, któ­ry gasł, gdy tyl­ko się od­wra­cał. Josh, któ­ry ni­g­dy nie był pew­ny swo­jej orien­ta­cji, wy­trzy­mał tyl­ko kil­ka ty­go­dni tej pre­sji. Zo­sta­wił Lia­ma, a nie­dłu­go póź­niej wy­je­chał z mia­sta, jak­by chciał od­ciąć się od wszyst­kie­go, co się wy­da­rzy­ło.

By­ło so­bot­nie po­po­łu­dnie, po­go­da jak na wcze­sną je­sień aż za do­bra - słoń­ce, lek­ki wiatr i za­pach wil­got­ne­go as­fal­tu po po­ran­nym chło­dzie. Ethan snuł się bez ce­lu, jak to miał w zwy­cza­ju, gdy nie chciał wra­cać do do­mu. W kie­sze­ni te­le­fon, w ustach gu­ma, w gło­wie pust­ka i złość.

I wte­dy go zo­ba­czył.

Liam sie­dział z ja­kimś chło­pa­kiem na ław­ce w par­ku. Ten dru­gi miał kol­czyk nad brwią i luź­ne ciu­chy wy­glą­da­ją­ce na dwa roz­mia­ry za du­że. Mię­dzy ni­mi piz­za i co­la, a w tle z prze­no­śne­go gło­śni­ka wy­brzmie­wa­ły lek­kie dźwię­ki. Śmia­li się, wy­mie­nia­jąc pół­słów­ka ni­czym sta­rzy zna­jo­mi. Ro­gers miał na so­bie swe­ter, któ­ry Ethan wi­dział już nie­raz - tro­chę zno­szo­ny. Do te­go po­tar­ga­ne wło­sy i roz­luź­nio­ną twarz.

Spo­koj­ny. Za­do­wo­lo­ny. Mo­że na­wet szczę­śli­wy.

Ste­vens zwol­nił, uda­jąc, że prze­glą­da te­le­fon. Z je­go od­le­gło­ści wy­glą­da­ło to jak rand­ka i ta myśl ude­rzy­ła go szyb­ciej, niż chciał­by przy­znać. Nie mógł od­pu­ścić.

- No pro­szę - rzu­cił chłod­no, pod­cho­dząc bli­żej. - Księż­nicz­ka zna­la­zła so­bie księ­cia?

Liam pod­niósł wzrok. Żad­ne­go za­sko­cze­nia, tyl­ko spo­kój. Chło­pak obok za­milkł, uno­sząc brwi.

- Se­rio, nie masz nic lep­sze­go do ro­bo­ty? - skwi­to­wał Ro­gers. - Przej­mu­jesz się mo­im ży­ciem bar­dziej niż swo­im.

- Przej­mu­ję się? - prych­nął Ethan. - Nie... po pro­stu za­baw­nie się na was pa­trzy.

Finn spoj­rzał na Ste­ven­sa chłod­no.

- Masz pro­blem? Bo je­śli nie, to spa­daj.

Ethan uśmiech­nął się zło­śli­wie, spo­glą­da­jąc na chło­pa­ka.

- Pro­blem mam tyl­ko z tym, że ta­kich po­my­leń­ców nie trzy­ma­ją w do­mu pod klu­czem - rzu­cił ostro.

Od­szedł, nie spie­sząc się, choć w środ­ku ki­piał ze zło­ści.

Kie­dy znik­nął za ro­giem, Finn zwró­cił się do Lia­ma:

- Sta­ry, co to by­ło?

Chło­pak wzru­szył ra­mio­na­mi i się­gnął po ostat­ni ka­wa­łek piz­zy, choć już daw­no stra­cił ape­tyt.

- Ethan Ste­vens. Król szkol­ne­go cyr­ku.

- Al­bo król cha­osu... Zna­cie się?

- Ra­czej... mi­ja­my. Za­zwy­czaj za­da­je so­bie trud, że­by mnie po­ni­żyć. Więc tak, moż­na po­wie­dzieć, że ma­my "kon­takt".

Finn zmru­żył oczy.

- To wy­glą­da­ło na coś wię­cej niż zwy­kłe do­ku­cza­nie. On był... wście­kły. I nie wiem, czy bar­dziej na mnie czy na cie­bie.

Liam par­sk­nął.

- On za­wsze jest wście­kły. Ta­ki ma styl. I chy­ba wku­rza go to, że nie tań­czę jak je­go mał­py w szko­le.

- I za to cię mę­czy?

- Mhm...

Oparł przed­ra­mio­na na ko­la­nach, wbi­ja­jąc wzrok w zie­mię. Nie ro­zu­miał Etha­na ani te­go, dla­cze­go wciąż do nie­go wra­cał. Czy ta­ką sa­tys­fak­cję spra­wia­ło mu plu­cie ja­dem? Mo­że to by­ła gra. Mo­że du­ma. Mo­że Ste­vens nie miał nic lep­sze­go do ro­bo­ty, jak tyl­ko te­sto­wać gra­ni­ce lu­dzi, któ­rzy nie chcie­li tań­czyć tak, jak im za­gra.

Liam nie czuł zło­ści. Chciał mieć spo­kój, a mi­mo to Ethan znów wszedł mu pod skó­rę. Był jak ha­łas, któ­ry ni­g­dy nie cich­nie.

I wte­dy przy­szła mu do gło­wy pro­sta myśl.

Nie mu­si w tym uczest­ni­czyć. Nie mu­si re­ago­wać ani dać się spro­wo­ko­wać. Je­śli Ste­vens chce te­atru - niech gra sam.

Ci­sza też po­tra­fi być bro­nią. Ethan się te­go na­uczy. A wte­dy zo­ba­czy­my, kto pierw­szy się zmę­czy.

Po­cząt­ko­wo Ste­vens my­ślał, że to tyl­ko gra. Że Ro­gers spe­cjal­nie mil­czy, od­wra­ca wzrok i zu­peł­nie go igno­ru­je. Wy­star­czy­ło prze­cież pod­krę­cić ton, po­wie­dzieć coś ostrzej­sze­go, tra­fić w czu­ły punkt... i ten w koń­cu się ode­zwie. Za­re­agu­je. Da się wy­pro­wa­dzić z rów­no­wa­gi.

Ale nie.

Po­nie­dzia­łek

Na ko­ry­ta­rzu Ethan za­gwiz­dał gło­śno, gdy Liam prze­cho­dził z książ­ka­mi.

- Księż­nicz­ka ma no­wą fry­zu­rę? Ślicz­nie, se­rio. Jesz­cze tyl­ko su­kien­ka i go­to­we.

Ten na­wet nie mru­gnął. Mi­nął go spo­koj­nym kro­kiem, trak­tu­jąc Ste­ven­sa jak szum w tle. Nie obej­rzał się, tyl­ko lek­ko po­pra­wił rę­kaw blu­zy. Ethan zer­k­nął w bok, chcąc spraw­dzić, czy ktoś to wi­dział. Pa­ru chło­pa­ków par­sk­nę­ło, ale w środ­ku coś go za­pie­kło.

Ta obo­jęt­ność, ni­czym mur. A Ethan nie­na­wi­dził mu­rów, któ­rych nie po­tra­fił roz­wa­lić.

Wto­rek

Ste­vens sta­nął przy ław­ce Lia­ma i rzu­cił kart­kę:

Zgu­bi­łeś ko­ro­nę, skar­bie.

Chło­pak spoj­rzał na nią przez chwi­lę, uniósł ką­cik ust - mo­że z roz­ba­wie­niem, mo­że z po­li­to­wa­niem - po­tem spo­koj­nie zwi­nął ją i wsu­nął do ple­ca­ka. Jak­by ko­lek­cjo­no­wał tro­fea po czymś, co ni­g­dy nie ist­nia­ło. Ethan po­czuł ścisk w żo­łąd­ku. Nie przez to, że za­brał kart­kę, ale dla­te­go, że na je­go twa­rzy nie by­ło ani cie­nia zło­ści.

Śro­da

Na sto­łów­ce usiadł ze swo­imi kum­pla­mi na­prze­ciw­ko Ro­ger­sa. Opo­wia­dał, śmie­jąc się gło­śno, hi­sto­rie o "de­li­kat­nych chłop­cach" i "księż­nicz­kach z kom­plek­sa­mi".

Liam skoń­czył jeść, wstał i od­szedł bez sło­wa. Nie prze­wra­cał ocza­mi, nie skrzy­wił się - odło­żył tac­kę z ta­ką obo­jęt­no­ścią - jak gdy­by przy po­sił­ku ni­ko­go nie by­ło.

Wszy­scy się śmia­li: Teo, Bren­don, na­wet dziew­czy­ny z są­sied­nie­go sto­li­ka ki­wa­ły gło­wa­mi. A Ethan na­gle po­czuł, że śmie­ją się nie z Lia­ma, tyl­ko z nie­go.

Czwar­tek

Na WF-ie Ethan wy­pa­trzył chło­pa­ka sie­dzą­ce­go pod ścia­ną. Wy­bił pił­kę w je­go stro­nę.

- Ce­lo­wa­łem w ścia­nę, tra­fi­łem w świę­te­go. Mój błąd.

Liam wstał, strzep­nął kurz z no­gaw­ki i od­dał pił­kę - lek­ko, bez emo­cji ani zło­ści w oczach, trak­tu­jąc chło­pa­ka jak re­kwi­zyt, nie oso­bę.

Teo się za­śmiał, ale Ethan czuł, jak pal­ce drga­ją mu ze zło­ści. Coś by­ło nie tak. To nie po­win­no bo­leć.

Pią­tek

Ste­vens wró­cił do do­mu z pię­ścia­mi za­ci­śnię­ty­mi tak moc­no, że zbie­la­ły mu knyk­cie. Jak to moż­li­we, że ktoś nie re­agu­je? Nie ucie­ka, nie wal­czy? Jesz­cze nie­daw­no Ro­gers od­po­wia­dał na za­czep­ki, a te­raz... Dłu­go­pis trzy­ma­ny w dło­ni pękł pod na­ci­skiem i tusz roz­lał się w dło­ni.

Kur­wa.

So­bo­ta wie­czór

Ethan z pa­pie­ro­sem sie­dział na ram­pie z pacz­ką zna­jo­mych: Teo, Bren­don i jesz­cze dwóch chło­pa­ków. Dym uno­sił się w zim­nym po­wie­trzu, a on pa­trzył bez ce­lu przed sie­bie. Mu­zy­ka gra­ła ci­cho w te­le­fo­nie, ktoś rzu­cał żar­tem, ktoś in­ny spie­rał się o wy­nik me­czu.

Teo zer­k­nął na Etha­na z uko­sa.

- Ty, Ste­vens... coś ta­ki bar­dziej pod­mi­no­wa­ny niż zwy­kle? - za­ga­dał i uniósł brew. - Na­wet Ro­gers ostat­nio ob­ry­wa od cie­bie czę­ściej.

Chło­pak wzru­szył ra­mio­na­mi, z bez­czel­nym, pew­nym sie­bie uśmie­chem.

- A mo­że po pro­stu za­słu­żył.

- Ja­sne... - mruk­nął Teo, choć nie do koń­ca mu wie­rzył.

Ste­vens nie za­mie­rzał do­da­wać nic wię­cej. Nie przy­zna, że wku­rza­ją go nie do­cin­ki, a mil­cze­nie. To jak Liam trak­to­wał go w tym ty­go­dniu, jak­by był nie­wi­dzial­ny.

Wte­dy go zo­ba­czył.

Ra­zem z Fin­nem je­cha­li na de­skach, prze­ci­na­jąc świa­tła lamp. Chło­pak ze­sko­czył płyn­nie z kil­ku schod­ków. Finn spró­bo­wał zro­bić to sa­mo, ale je­go lą­do­wa­nie by­ło mniej sta­bil­ne. Ro­gers rzu­cił mu krót­kie, roz­ba­wio­ne spoj­rze­nie. Ethan pa­trzył na to chwi­lę dłu­żej, niż chciał­by przy­znać.

- No pro­szę... - Bren­don był wy­raź­nie za­do­wo­lo­ny. - Księż­nicz­ka na ho­ry­zon­cie. Po­każ, jak to się ro­bi Ste­vens.

Ethan zgniótł pe­ta pod po­de­szwą i ze­sko­czył z ram­py. Kro­ki miał szyb­kie, rę­ce w kie­sze­niach, oczy zmru­żo­ne.

- Ro­gers! My­śla­łem, że ro­dzi­ce nie wy­pusz­cza­ją cię z klat­ki w week­en­dy - wy­szcze­rzył się w szy­der­czym uśmie­chu. - Co, księż­nicz­ko? Do­sta­łeś po­zwo­le­nie na noc­ne eska­pa­dy?

- Ethan, od­puść - po­wie­dział Finn.

Ste­vens pa­trzył na nie­go chwi­lę.

- Finn, tak? Uwa­żaj, bo jak bę­dziesz za nim tak bie­gał, jesz­cze ktoś po­my­śli, że je­ste­ście pa­rą. Chy­ba że już tak jest.

- Po pro­stu zo­staw nas w spo­ko­ju.

Gdzieś za ple­ca­mi Etha­na ktoś ci­cho się ro­ze­śmiał, ktoś in­ny po­krę­cił gło­wą. Ste­vens te­atral­nie od­pa­lił ko­lej­ne­go pa­pie­ro­sa.

- To ta­kie nud­ne. Igno­ru­jesz mnie, ro­bisz tę swo­ją mi­nę, jak­by to mia­ło coś zmie­nić.

Nic nie ru­sza­ło go tak jak obo­jęt­ność Lia­ma. Żad­na py­sków­ka czy prze­kleń­stwo, tyl­ko to pie­przo­ne mil­cze­nie.

Ro­gers spoj­rzał krót­ko, chłod­no, i od­wró­cił wzrok.

- No da­lej, po­wiedz coś - wark­nął. - Udo­wod­nij, że nie je­steś tchó­rzem.

Brak od­po­wie­dzi był cięż­szy niż cios.

Z kie­sze­ni Etha­na do­biegł dźwięk te­le­fo­nu. Zer­k­nął na ekran. - Imię, któ­re się wy­świe­tli­ło, nie po­zo­sta­wia­ło złu­dzeń. Wie­dział, że spóź­ni się dziś do do­mu.

- Kur­wa! - za­klnął pod no­sem.

Ru­szył szyb­kim kro­kiem, czu­jąc, jak złość co­raz moc­niej przej­mu­je nad nim kon­tro­lę. Ro­gers znów wy­szedł z te­go bez szwan­ku.

A on - jak idio­ta - spóź­ni się przez nie­go.

- Pie­przo­ny wa­riat - mruk­nął Finn. - Po­wi­nie­neś trzy­mać się od nie­go z da­le­ka.

- Pró­bu­ję - od­po­wie­dział ci­cho, wpa­trzo­ny w ciem­ne nie­bo, czu­jąc po­smak nie­wy­po­wie­dzia­nych słów.

Drzwi trza­snę­ły gło­śno, kie­dy Ethan wró­cił do do­mu. W ko­ry­ta­rzu pa­no­wał pół­mrok, a wą­ska smu­ga świa­tła z kuch­ni prze­ci­na­ła go jak ostrze. Pach­nia­ło ka­wą i czymś moc­niej­szym. Zdjął bu­ty, po­chy­lił gło­wę i ru­szył w stro­nę scho­dów, sta­ra­jąc się nie na­ro­bić wię­cej ha­ła­su.

- Gdzie by­łeś? - za­py­tał spo­koj­nie oj­ciec. Za spo­koj­nie.

Chło­pak za­trzy­mał się w pro­gu sa­lo­nu. Adam Ste­vens sie­dział w fo­te­lu, lek­ko po­chy­lo­ny, ze szklan­ką w dło­ni. Kost­ki lo­du w środ­ku prze­su­nę­ły się z ci­chym stu­kiem. Twarz miał na­pię­tą, oczy wbi­te w sy­na. Czerń swe­tra, biel ko­szu­li - wszyst­ko jak spod że­laz­ka. Wy­glą­dał jak ktoś, kto na­wet we wła­snym do­mu nie po­zwa­la so­bie na cha­os.

- W ska­te­par­ku - od­po­wie­dział krót­ko Ethan. - Z ko­le­ga­mi.

Adam odło­żył szklan­kę na sto­lik i wstał po­wo­li, prze­cią­gle, jak­by ce­lo­wo opóź­niał to, co nie­unik­nio­ne.

- Mia­łeś być w do­mu przed dzie­sią­tą - po­wie­dział ci­cho, a ton je­go gło­su był na­pię­ty jak na­prę­żo­na lin­ka. - To nie są wa­ka­cje. Nie je­steś dziec­kiem z mar­gi­ne­su - wark­nął.

- Spóź­ni­łem się tyl­ko kil­ka mi­nut. Nie rób z te­go dra­ma­tu.

Twarz oj­ca stę­ża­ła. Zro­bił krok na­przód.

- Jak się do mnie od­zy­wasz, szcze­nia­ku?

- Nor­mal­nie. Jak syn do oj­ca - od­po­wie­dział, wie­dząc, że po­zwo­lił so­bie na zbyt wie­le.

Adam wy­ko­nał dwa kro­ki i ude­rzył go otwar­tą dło­nią w twarz. Cios nie był moc­ny - bar­dziej upo­ka­rza­ją­cy niż bo­le­sny - ale wy­star­czył, by gło­wa Etha­na szarp­nę­ła się w bok.

Nie zła­pał się za twarz. Nie cof­nął się. Stał wy­pro­sto­wa­ny, wbi­ja­jąc w oj­ca spoj­rze­nie tak zim­ne, jak tyl­ko po­tra­fił.

- Wra­casz o wy­zna­czo­nej go­dzi­nie - oznaj­mił ni­skim gło­sem oj­ciec. - I nie od­zy­wasz się wię­cej ta­kim to­nem, ja­sne?!

Ski­nął gło­wą. Bar­dziej dla świę­te­go spo­ko­ju niż z po­słu­szeń­stwa. Od­wró­cił się i ru­szył w stro­nę scho­dów, czu­jąc na ple­cach ten sta­lo­wy wzrok.

W po­ko­ju za­trza­snął drzwi i usiadł na łóż­ku, ale za­raz wstał, jak­by nie mógł zna­leźć so­bie miej­sca. War­gi miał za­ci­śnię­te, dło­nie lek­ko drża­ły. Smak go­ry­czy mie­szał się z wy­ima­gi­no­wa­nym po­sma­kiem krwi. Wy­cią­gnął pa­pie­ro­sa, usiadł na pa­ra­pe­cie, za­cią­ga­jąc się głę­bo­ko, aż po­czuł pie­cze­nie w płu­cach.

W dy­mie wi­dział przed so­bą syl­wet­kę oj­ca - wy­pro­sto­wa­ną, per­fek­cyj­nie ubra­ną, ze sta­lo­wo­sza­rym spoj­rze­niem prze­ni­ka­ją­cym go na wy­lot. Oj­ciec nie mu­siał krzy­czeć. Wy­star­czy­ło, by wszyst­kie od­po­wie­dzi za­mie­ra­ły na ję­zy­ku. Po­tra­fił ciąć sło­wem i ude­rzyć tak, by ból zo­sta­wał w środ­ku. I to wła­śnie ten ból do­ku­czał Etha­no­wi naj­dłu­żej.

Adam Ste­vens bu­dził re­spekt, za­nim się ode­zwał. Su­ro­wy, zim­ny, nie­na­gan­nie ubra­ny: spodnie w kant, ko­szu­la, ze­ga­rek, za­pach dro­giej wo­dy ko­loń­skiej. Z ze­wnątrz - przy­kład­ny oj­ciec, sa­mot­nie wy­cho­wu­ją­cy sy­na. W środ­ku - ty­ka­ją­ca bom­ba. Dys­cy­pli­na by­ła dla nie­go me­to­dą, a kon­tro­la - do­wo­dem mi­ło­ści. Ni­g­dy nie prze­pra­sza. Nie oka­zu­je sła­bo­ści. Wi­dzi w Etha­nie nie czło­wie­ka, tyl­ko pro­jekt do po­pra­wie­nia.

Każ­de skrzyp­nię­cie pod­ło­gi przy­po­mi­na­ło chło­pa­ko­wi, że nie jest sam. Że za drzwia­mi sie­dzi ktoś, kto nie wi­dzi w nim sy­na, tyl­ko ko­goś do zła­ma­nia. Za­ci­snął zę­by. Pa­pie­ros do­ga­sał w pal­cach, po­piół osy­pał się na pa­ra­pet. Ethan pa­trzył w ciem­ność za oknem, ale nie wi­dział nic. Tyl­ko wła­sne od­bi­cie - chło­pa­ka z pu­stym spoj­rze­niem i zmarszcz­ką mię­dzy brwia­mi.

Jak na złość, znów po­ja­wi­ła się w je­go gło­wie twarz Lia­ma. Ten cho­ler­ny spo­kój. I to, jak na nie­go pa­trzył.

Jak­by wi­dział wię­cej niż in­ni.

- Co ty wiesz, księż­nicz­ko - wy­sy­czał sam do sie­bie.

I znów po­czuł ten zna­jo­my im­puls. Mu­si coś zro­bić. Nie mo­że po­zwo­lić, by ktoś ta­ki jak Liam go roz­gryzł.

Po­nie­dzia­łek od ra­na cią­żył mu w ko­ściach. Przy­szedł do szko­ły z pod­krą­żo­ny­mi ocza­mi, twarz na­pię­ta, krok cięż­ki - noc wciąż sie­dzia­ła mu na bar­kach. W gło­wie dud­nił mu głos oj­ca, tam­ten cios i wła­sna nie­moc, du­szą­ca moc­niej niż dym pa­pie­ro­sa.

Kie­dy zo­ba­czył Ro­ger­sa przy szaf­kach - spo­koj­ne­go jak za­wsze, z Fin­nem obok jak cień - coś w nim pę­kło. Liam za­my­kał ze­szyt, od­kła­dał go po­wo­li, nie spie­sząc się, zu­peł­nie jak­by nic na świe­cie nie mo­gło go ru­szyć. To wy­star­czy­ło, by Etha­na ogar­nę­ła na­gła złość. Po pro­stu ru­szył w ich stro­nę.

- Zgu­bi­łeś ma­pę do swo­jej wie­ży, księż­nicz­ko? - rzu­cił gło­śno, uda­jąc roz­ba­wie­nie.

Liam na­wet nie od­wró­cił gło­wy.

Ste­vens szarp­nął za je­go ple­cak, zrzu­ca­jąc mu go z ra­mie­nia.

- Ej, py­tam cię, Ro­gers.

Finn spró­bo­wał sta­nąć mię­dzy ni­mi.

- Od­suń się, Ethan. Se­rio, ogar­nij się.

Chło­pak prych­nął z po­gar­dą, spoj­rzał na nie­go.

- Spier­da­laj, ry­ce­rzy­ku, za­nim stra­cę cier­pli­wość. - Spoj­rzał na Lia­ma. - Co jest, księż­nicz­ko? Ogłu­chłeś czy po pro­stu zgry­wasz nie­do­stęp­ne­go?

Kil­ka osób par­sk­nę­ło, ktoś prych­nął sztucz­nie, resz­ta pa­trzy­ła w mil­cze­niu, cze­ka­jąc na roz­wój wy­da­rzeń.

Ro­gers tyl­ko się­gnął po swój ple­cak.

- Jesz­cze ci się nie znu­dzi­ło... - rzu­cił z wes­tchnie­niem.

Po­tem od­szedł, mi­ja­jąc go bo­kiem.

Na­sta­ła chwi­la mil­cze­nia. Ethan miał wra­że­nie, jak­by zo­stał wbi­ty w zie­mię. Pul­so­wał mu kark, ser­ce tłu­kło w klat­ce. Znów przy­cią­gnął uwa­gę, a w środ­ku czuł, jak­by ktoś wy­ciął mu wnę­trze i zo­sta­wił pust­kę.

Któ­re­goś dnia, póź­nym po­po­łu­dniem, po­szedł do par­ku, że­by prze­wie­trzyć gło­wę. Ko­lej­na kłót­nia z oj­cem roz­ry­wa­ła go od środ­ka. Miał dość lu­dzi, szko­ły, wszyst­kie­go. Chciał zo­stać sam, ale los miał in­ne pla­ny.

Na ław­ce sie­dział Liam ze słu­chaw­ka­mi na uszach. Ethan przy­sta­nął, po­wi­nien odejść, ale coś w nim szarp­nę­ło. Za­nim zdą­żył po­my­śleć, rę­ka już się­gnę­ła i zsu­nę­ła mu słu­chaw­ki z gło­wy.

- No pro­szę, Ro­gers. Gdzie się po­dział twój ry­ce­rzyk? - Po­chy­lił się z kpi­ną. - No da­lej, księż­nicz­ko, ode­zwij się. A mo­że tre­nu­jesz by­cie nie­wi­dzial­nym?

- Ja­koś ty za­wsze mnie wi­dzisz - od­parł Liam, pa­trząc wciąż przed sie­bie. Po­tem uniósł wzrok i za­py­tał: - Po co to ro­bisz?

- Och, wy­bacz - prych­nął Ethan. - Czyż­by na­sza zna­jo­mość prze­kro­czy­ła już etap czu­łych spoj­rzeń na ko­ry­ta­rzu?

- Od­po­wiedz. Cze­mu tak ci za­le­ży, że­by po­ni­żać mnie przy wszyst­kich? - za­py­tał pew­niej­szym gło­sem Ro­gers.

Chło­pak zmru­żył oczy, udał, że się za­sta­na­wia.

- Mo­że dla­te­go, że uga­niasz się za chło­pa­ka­mi. A to jest na mak­sa ża­ło­sne.

Liam na­wet nie drgnął.

- Jak na ra­zie to ty się za mną uga­niasz.

Ste­vens po­czuł, jak­by do­stał w twarz. Przez mo­ment miał wra­że­nie, że Liam znów pa­trzy na nie­go w ten spo­sób, jak gdy­by znał od­po­wiedź na py­ta­nie, któ­re­go Ethan sam nie chciał so­bie za­dać. Spo­kój w tych oczach był nie do znie­sie­nia.

- My­ślisz, że je­steś wy­jąt­ko­wy? Je­steś ni­kim, Ro­gers. Dzi­wa­kiem, któ­re­go nikt nie chce - wark­nął, ro­biąc krok w je­go stro­nę.

Chło­pak wstał, spoj­rzał mu pro­sto w oczy.

- Nie bo­ję się cie­bie. I to wła­śnie cię wkur­wia. Nie mo­żesz mnie kon­tro­lo­wać jak in­nych. Szko­ła kie­dyś się skoń­czy, Ethan. I co wte­dy? Kim bę­dziesz bez swo­je­go cyr­ku?

Na­cią­gnął słu­chaw­ki i od­szedł.

Ste­vens zo­stał sam. Na­pię­cie, któ­re przed chwi­lą pcha­ło go do ata­ku, wy­pa­ro­wa­ło, zo­sta­wia­jąc pust­kę. Czuł się roz­bro­jo­ny. Ob­na­żo­ny. Każ­dy krok chło­pa­ka od­da­la­ją­ce­go się z pod­nie­sio­ną gło­wą bo­lał bar­dziej niż obe­lga.

Jak na ra­zie to ty się za mną uga­niasz.

Od­pa­lił pa­pie­ro­sa, za­cią­gnął się tak moc­no, że za­krę­ci­ło mu się w gło­wie. Tym ra­zem dym nie ko­ił, tyl­ko pod­sy­cał ogień, któ­ry i tak w nim bu­zo­wał.

- Pie­przo­ny Liam - syk­nął. - Pie­przo­ny, cwa­ny pa­jac.

Nie ro­zu­miał, cze­mu to wła­śnie on po­tra­fił go roz­bro­ić jed­nym spoj­rze­niem. Dla­cze­go nie spusz­czał wzro­ku. Dla­cze­go nie bał się tak, jak po­wi­nien.

Za­ci­snął pię­ści, ru­szył przed sie­bie szyb­kim, sztyw­nym kro­kiem. Jak­by mu­siał iść, bo ina­czej spa­li się od środ­ka.

Liam wra­cał bocz­ną ścież­ką, słu­chaw­ki tłu­mi­ły szum mia­sta, lecz nie uci­sza­ły my­śli. Z ze­wnątrz wy­glą­dał spo­koj­nie, jed­nak w środ­ku drżał. Sło­wa z par­ku wciąż wra­ca­ły, ostre i cięż­kie. Nie ża­ło­wał, że od­po­wie­dział, ale czuł zmę­cze­nie.

Drzwi do­mu za­skrzy­pia­ły ci­cho, a za­pach sma­żo­nej ce­bu­li roz­cho­dził się przy­jem­nie po po­miesz­cze­niach.

- Cześć, chło­pa­ku! - za­wo­łał oj­ciec z kuch­ni, mie­sza­jąc w garn­ku, ubra­ny w sta­ry, oliw­ko­wy far­tuch. - Wszyst­ko w po­rząd­ku?

- Tak... Po pro­stu dłu­gi dzień - od­parł krót­ko.

Hen­ry tyl­ko ski­nął gło­wą. Nie na­ci­skał. To by­ło w nim naj­cen­niej­sze.

Po ko­la­cji po­szedł do swo­je­go po­ko­ju i usiadł na łóż­ku, pod­cią­ga­jąc ko­la­na do klat­ki pier­sio­wej. Ple­cak le­żał pod biur­kiem, a on się czuł, jak­by zim­no wni­ka­ło mu pod skó­rę. To nie strach. To by­ło na­pię­cie, któ­re nie od­pusz­cza­ło.

Mo­że dla­te­go, że uga­niasz się za fa­ce­ta­mi.

Nie sło­wa bo­la­ły, a ra­czej to, że Ethan użył ich jak bro­ni. Szu­kał sła­bych punk­tów, by ce­lo­wać z do­sko­na­łą pre­cy­zją.

Liam za­ci­snął pal­ce na rę­ka­wie blu­zy. Mi­mo to... był dum­ny.

Jak na ra­zie to ty się za mną uga­niasz.

Nie pla­no­wał te­go, ale tra­fił. Wi­dział, jak ma­ska Etha­na pę­kła choć­by na chwi­lę.

To da­wa­ło si­łę. Jesz­cze nie­pew­ną, ale praw­dzi­wą. Wie­dział, że Ste­vens nie od­pu­ści, ale on też nie za­mie­rzał.

Ethan wszedł do szko­ły z kap­tu­rem na­cią­gnię­tym głę­bo­ko na gło­wę. Liam od ra­zu za­uwa­żył ciem­nie­ją­cy si­niak pod je­go okiem i cien­ką kre­skę za­schnię­tej krwi na łu­ku brwio­wym. Chło­pak wy­glą­dał jak ktoś, kto le­d­wo prze­spał noc - sztyw­ny krok, przy­ga­szo­ne spoj­rze­nie.

Przy szaf­kach do­pa­dli go kum­ple.

- Co tym ra­zem? - za­py­tał Teo, po­da­jąc mu pacz­kę fa­jek. - Zno­wu ko­muś dziew­czy­nę od­bi­łeś?

- Mo­że ten typ z kla­sy wy­żej? - do­rzu­cił Bren­don.

Ethan uśmiech­nął się krzy­wo.

- Gość wy­glą­da go­rzej - mruk­nął.

Śmiech od­bił się od ścian ko­ry­ta­rza, a po­tem to­wa­rzy­stwo się ro­ze­szło. Ste­vens zo­stał sam, opar­ty o szaf­kę. Liam ką­tem oka do­strzegł, jak prze­tarł twarz dło­nią, jak­by coś go za­bo­la­ło, i za­ci­snął usta.

Te­go dnia nie rzu­cał ko­men­ta­rzy. Nie pod­sta­wiał no­gi. Mi­jał Lia­ma na ko­ry­ta­rzu tyl­ko spoj­rze­niem - krót­kim, cięż­kim. Nie miał już si­ły na swo­je daw­ne za­gryw­ki.

Ro­gers po­czuł w so­bie nie­po­kój. Po­win­no go to cie­szyć. Wresz­cie miał spo­kój. A jed­nak wy­da­wał się gor­szy od drwin.

Co się sta­ło?

To nie by­ła pierw­sza ra­na na twa­rzy Ste­ven­sa. Zbyt czę­sto przy­cho­dził po­obi­ja­ny, a wszy­scy zby­wa­li to żar­ta­mi, że lu­bi się bić, że szu­ka za­czep­ki. Liam nie do koń­ca wie­rzył w te hi­sto­ryj­ki.

Dla­cze­go mnie to w ogó­le ob­cho­dzi?

Jed­nak od­po­wiedź nie przy­szła. Mo­że dla­te­go, że za tą ma­ską za­czy­nał do­strze­gać czło­wie­ka. A mo­że po pro­stu nie chciał już pa­trzeć, jak ktoś cier­pi w ci­szy.

W ostat­nich dniach w szko­le wszyst­ko wy­glą­da­ło ni­by po sta­re­mu. Teo rzu­cał głu­pi­mi tek­sta­mi, ktoś wrzu­cił me­ma z tę­czo­wą fla­gą i pod­pi­sem: "Liam sty­ló­wa".

Ethan od­ru­cho­wo drgnął usta­mi, ale za­raz spo­waż­niał.

- Ej, co z to­bą? - spy­tał Teo. - Zro­bił ci coś ten pe­dał?

- Nie. Po pro­stu... ogar­nij się - od­burk­nął chło­pak.

Kum­pel spoj­rzał za­sko­czo­ny, resz­ta pacz­ki za­mil­kła. Ste­vens od­szedł pierw­szy, zo­sta­wia­jąc ich z głu­pi­mi mi­na­mi. Nie zro­bił te­go z po­czu­cia wi­ny. Nie za­mie­rzał prze­pra­szać Lia­ma ani uda­wać, że go ro­zu­mie.

Zde­cy­do­wa­nie coś się zmie­ni­ło.

Mo­że to był ten je­go wzrok, ci­chy, nie­ugię­ty.

Ethan znał spoj­rze­nia stra­chu, znał gniew. Ten chło­pak pa­trzył ina­czej. Nie spusz­czał oczu. Nie ła­mał się. I miał od­wa­gę mó­wić, co my­śli, nie zwa­ża­jąc na kon­se­kwen­cje.

Ste­vens czuł, że prze­grał ja­kąś nie­wi­dzial­ną wal­kę, nie przed ludź­mi, tyl­ko sam ze so­bą. I ta myśl wku­rza­ła go naj­bar­dziej.

Przez ko­lej­ne dni mi­jał Lia­ma bez sło­wa. Żad­nych ko­men­ta­rzy, żad­nych szturch­nięć. Jak­by ten stał się prze­zro­czy­sty. To nie prze­szło nie­zau­wa­żo­ne.

- Co jest z to­bą, sta­ry? - za­gad­nął Teo, opie­ra­jąc się o szaf­kę. - Nie wi­dzisz go czy co?

- Mo­że go w koń­cu lu­bi? - rzu­cił Bren­don z szy­der­czym uśmie­chem.

W gło­wie Etha­na za­wrza­ło. Nie mógł te­go pu­ścić. Nie po tej mi­nie Teo. Nie po tym, jak Bren­don wy­po­wie­dział coś ta­kie­go.

Szyb­kim ru­chem przy­gwoź­dził go do szaf­ki.

- Od­szcze­kaj to! - wark­nął.

- Luz, to tyl­ko żar­ty. Już nic nie mó­wię - wy­krztu­sił, po czym uniósł dło­nie w obron­nym ge­ście.

Ste­vens po­czuł, jak coś w nim się spi­na.

Wszy­scy pa­trzy­li i cze­ka­li na nie­go.

Na Etha­na, ja­kie­go zna­li. Te­go, któ­ry szu­kał za­czep­ki i roz­sta­wiał wszyst­kich po ką­tach.

Szkol­ne bo­isko by­ło już pra­wie pu­ste, słoń­ce za­wi­sło ni­sko nad li­nią drzew, rzu­ca­jąc dłu­gie cie­nie na as­falt. Ethan stał przy ogro­dze­niu z rę­ka­mi w kie­sze­niach blu­zy. Wiatr szar­pał mu wło­sy, ale nie ru­szał się z miej­sca.

Zza ro­gu bu­dyn­ku wy­szedł Teo, non­sza­lanc­ki jak za­wsze, z cwa­niac­kim uśmiesz­kiem i pacz­ką pa­pie­ro­sów w dło­ni.

- Jak dzie­ci w pod­sta­wów­ce - mruk­nął. - Uma­wiać się na pa­le­nie za bo­iskiem? Masz sie­dem­na­ście lat, a cza­sem za­cho­wu­jesz się, jak­byś miał dwa­na­ście.

Ethan wy­cią­gnął rę­kę po pa­pie­ro­sa, nic nie mó­wiąc. Teo po­dał mu jed­ne­go, po czym sam od­pa­lił i za­cią­gnął się głę­bo­ko.

- Twój sta­ry da­lej nie wie? - spy­tał, wy­dy­cha­jąc dym przez za­ci­śnię­te zę­by.

- Nie i nie mu­si wie­dzieć - od­burk­nął. - Po co mu ko­lej­ny po­wód, że­by mi przy­wa­lić ka­za­niem.

- Miał­by ra­cję. Wy­glą­dasz ostat­nio sła­bo. Za ma­ło snu czy za du­żo my­śle­nia o Ro­ger­sie?

Ethan zmru­żył oczy, ale nie od­po­wie­dział.

- Wi­dzę, jak cię ole­wa na ko­ry­ta­rzu - oznaj­mił, pa­trząc mu pro­sto w oczy. - Dla in­nych to wy­glą­da, że to on ma nad to­bą kon­tro­lę.

- My­śli, że jest lep­szy - za­cią­gnął się gwał­tow­nie Ste­vens. - Ale za­raz mu się ten spo­kój zmy­je z twa­rzy.

- O to cho­dzi. - Teo ski­nął gło­wą z uzna­niem. - Bo wiesz... lu­dzie ga­da­ją. Że da­łeś so­bie na luz. A jak raz pusz­czą ta­ką gad­kę w obieg, to już nie za­trzy­masz.

Ethan mil­czał, a je­go szczę­ka po­ru­sza­ła się ner­wo­wo.

- Nie po­zwól mu wy­grać, sta­ry... - do­rzu­cił ci­szej. - Ina­czej to ty bę­dziesz po­śmie­wi­skiem. Po­każ, kto tu rzą­dzi.

Chło­pak tyl­ko ski­nął gło­wą, cho­wa­jąc no­wą pacz­kę fa­jek od kum­pla. Ru­szył w stro­nę ścież­ki pro­wa­dzą­cej na przy­sta­nek. Wiatr szar­pał li­ście, a w je­go gło­wie dźwię­cza­ły jesz­cze sło­wa Teo.

Po­każ, kto tu rzą­dzi.

Mu­siał w to wie­rzyć. Ina­czej wszyst­ko, co zbu­do­wał, roz­pa­dło­by się w jed­nej chwi­li.

Ko­lej­ne­go dnia wy­pa­trzył chło­pa­ka przy szaf­ce. Stał sam.

Ru­szył w je­go stro­nę, nie za­sta­na­wia­jąc się dłu­go. Liam nie za­uwa­żył go od ra­zu. Od­wró­co­ny ty­łem, spo­koj­ny jak za­wsze.

Na­gle zo­stał bru­tal­nie po­pchnię­ty, ple­ca­mi ude­rzył o me­ta­lo­wą szaf­kę. Ethan stał tuż przy nim, oczy peł­ne zło­ści, dłoń za­ci­ska­ją­ca się na je­go ra­mie­niu.

Szaf­ki za­dud­ni­ły gło­śniej, niż pla­no­wał. Przez mo­ment miał wra­że­nie, że to nie on pro­wa­dzi, tyl­ko gniew, któ­re­go nie po­tra­fił za­trzy­mać.

- Sie­ma, księż­nicz­ko - syk­nął. - Twój ry­ce­rzyk cię zo­sta­wił? - wy­ce­dził, na­stęp­nie na­chy­lił się jesz­cze bli­żej. - A mo­że chciał­byś się za­ba­wić ze mną, co?

Kil­ku uczniów par­sk­nę­ło śmie­chem, ale brzmia­ło to ner­wo­wo. To przy­wró­ci­ło mu na mo­ment ilu­zję kon­tro­li. Znów był tym, któ­re­go wszy­scy ob­ser­wo­wa­li.

Liam nie od­po­wie­dział.

Ethan za­ci­snął zę­by i wal­nął pię­ścią w szaf­kę tuż obok je­go gło­wy.

- I co, znów nic nie po­wiesz? Tak ła­two się pod­da­jesz? No broń się, Ro­gers!

Ota­cza­ją­ca ich ci­sza ogłu­sza­ła bar­dziej niż krzyk.

- Spier­da­laj, za­nim stra­cę cier­pli­wość - wy­rzu­cił z sie­bie, a po­tem szarp­nął nim jesz­cze raz.

Liam cze­kał cier­pli­wie, aż go pu­ści. Gdy wresz­cie Ethan od­su­nął dłoń, Ro­gers spoj­rzał mu w oczy, po­pra­wił blu­zę i od­szedł.

Ser­ce Ste­ven­sa wa­li­ło jak po bój­ce, choć nikt nie od­dał cio­su. A mi­mo to czuł, jak­by obe­rwał naj­moc­niej.

Kil­ka se­kund. Dwa ru­chy.

Żad­ne­go sło­wa z dru­giej stro­ny.

Kum­ple sta­li wo­kół, ki­wa­jąc gło­wa­mi z uzna­niem.

- No, sta­ry, w koń­cu wró­ci­łeś do gry - rzu­cił Teo, kle­piąc go po ple­cach.

Ethan ski­nął gło­wą, przy­kle­ja­jąc do twa­rzy swój zwy­czaj­ny gry­mas. Że­by wy­glą­da­ło, jak­by nic się nie sta­ło. Jak za­wsze.

Ale we­wnątrz bu­zo­wa­ła w nim złość. Nie na Lia­ma. Na sie­bie. Bo przez krót­ką chwi­lę stra­cił pa­no­wa­nie. Bo dał się zła­mać spoj­rze­niu Ro­ger­sa.

I te­go nie­na­wi­dził naj­bar­dziej.

Liam od­szedł spo­koj­nie, krok za kro­kiem, nie przy­spie­sza­jąc. Na ze­wnątrz wy­glą­dał pew­nie, ale gdy tyl­ko zna­lazł się po­za za­się­giem wzro­ku, oparł się ple­ca­mi o zim­ną ścia­nę. Dło­nie mu drża­ły, od­dech przy­śpie­szył, mi­mo to czuł, że zro­bił to, co mu­siał. Je­śli po­zwo­lił­by so­bie na chwi­lę stra­chu, Ste­vens wy­grał­by na­praw­dę. Mil­cze­nie oka­za­ło się je­dy­ną bro­nią, ja­ką miał i trzy­mał się jej, na­wet je­śli w środ­ku wca­le nie by­ło mu ła­two.

ROZ­DZIAŁ II

Co do cho­le­ry?...

So­bot­ni po­ra­nek

Jesz­cze za­nim chło­pak zdą­żył się do­brze obu­dzić, usły­szał trzask drzwi. Se­kun­dę póź­niej głos oj­ca wy­peł­nił po­kój jak wy­buch gra­na­tu.

- ETHAN!

Za­ci­snął moc­niej po­wie­ki. Nie mu­siał na­wet pa­trzeć na ze­ga­rek. Wie­dział, że jest wcze­śnie i że to nie wró­ży nic do­bre­go.

- Wsta­waj, szcze­nia­ku! Ga­raż wy­glą­da jak śmiet­nik! Ogród to ist­na dżun­gla! Bierz się do ro­bo­ty! - krzyk­nął ner­wo­wo oj­ciec, otwie­ra­jąc z hu­kiem drzwi.

Przez chwi­lę Ethan nie ru­szał się z miej­sca. Le­żał, jak­by pró­bo­wał za­cho­wać choć kil­ka se­kund ci­szy. Po­tem po­wo­li usiadł na kra­wę­dzi łóż­ka, w dre­sie, z dłoń­mi za­ci­śnię­ty­mi w pię­ści. W klat­ce pier­sio­wej coś dud­ni­ło. Nie­ma złość, su­ro­wa, du­szą­ca jak dym bez ognia.

Wes­tchnął cięż­ko, pod­niósł się i po­szedł do ga­ra­żu jesz­cze przed śnia­da­niem. Znał sce­na­riusz. Set­ki ra­zy miał w gło­wie myśl, że­by się zbun­to­wać, ale do­sko­na­le wie­dział, że to nic nie da. Tyl­ko po­gor­szy spra­wę.

Ga­raż fak­tycz­nie nie wy­glą­dał naj­le­piej. W ro­gu pię­trzy­ły się kar­to­ny z rze­cza­mi, któ­re "kie­dyś się przy­da­dzą", ale tak na­praw­dę ni­g­dy nie by­ły uży­wa­ne. Chło­pak nie za­sta­na­wiał się nad tym. Włą­czył tryb prze­trwa­nia. Za­jął się na­rzę­dzia­mi. Klu­cze fran­cu­skie - więk­sze z le­wej, mniej­sze z pra­wej. Tak, jak ka­zał oj­ciec. Na­uczył się te­go daw­no te­mu, kie­dy miał dwa­na­ście lat. Wte­dy uło­żył je od­wrot­nie i do­stał za to tak, że przez trzy dni uni­kał spoj­rzeń na­uczy­cie­li w szko­le. Od tam­tej po­ry nie my­ślał. Po­le­ce­nia oj­ca wy­ko­ny­wał me­cha­nicz­nie. Śru­bo­krę­ty - rów­no. Opo­ny, któ­rych oj­ciec nie zdą­żył scho­wać po zi­mie, usta­wił przy ścia­nie.

Mi­nę­ło mo­że pół go­dzi­ny, kie­dy drzwi ga­ra­żu otwo­rzy­ły się z ci­chym skrzyp­nię­ciem.

- Krzy­wo - rzekł oj­ciec, pod­cho­dząc bli­żej i spo­glą­da­jąc na na­rzę­dzia. - Klu­cze po­win­ny być więk­sze z le­wej, mniej­sze z pra­wej.

Ethan za­ci­snął zę­by. Po­pra­wił, cho­ciaż wcze­śniej wszyst­ko by­ło ide­al­nie. Adam nie po­wie­dział już nic, po pro­stu wy­szedł. Jak za­wsze.

Pod­czas pra­cy chło­pak od cza­su do cza­su czuł, jak dło­nie mu drżą. Zmę­cze­nie, na­pię­cie, mo­że złość. Al­bo wszyst­ko na­raz. Cza­sem miał wra­że­nie, że oj­ciec nie spraw­dza ga­ra­żu, tyl­ko je­go. Cze­ka, aż się po­tknie.

Raz na­wet ude­rzył gło­wą o dol­ną pół­kę, gdy pod­niósł się zbyt gwał­tow­nie. Za­la­ła go fa­la bó­lu, ale nie jęk­nął. Bo nie wol­no.

Po­tem by­ła pod­ło­ga. Smar. Pa­ję­czy­ny. Kar­to­ny. Jesz­cze raz kar­to­ny.

Mi­nę­ło ko­lej­ne czter­dzie­ści mi­nut.

Męż­czy­zna wró­cił.

- Opo­ny za bli­sko drzwi, po­praw - po­le­cił oj­ciec.

Ethan od­wró­cił się po­wo­li. W je­go spoj­rze­niu by­ła pust­ka.

- Są tam, gdzie za­wsze - od­burk­nął Ethan.

- Po­wie­dzia­łem: po­praw - po­wtó­rzył do­bit­niej.

Prze­su­nął je o kil­ka cen­ty­me­trów. Wy­star­czy­ło. Adam znów wy­szedł. I jesz­cze raz wró­cił. A po­tem dru­gi i trze­ci. Każ­de wej­ście do ga­ra­żu to ko­rek­ta cze­goś nie­istot­ne­go, jak­by tyl­ko szu­kał po­wo­du, by wró­cić i przy­po­mnieć sy­no­wi, kto tu rzą­dzi.

Do­pie­ro kie­dy uznał, że ga­raż wy­glą­da tak, jak po­wi­nien, Ethan mógł odejść. Zgar­nął bu­tel­kę wo­dy i po­szedł do kuch­ni.

Śnia­da­nie już daw­no by­ło zje­dzo­ne. Zo­stał mu zim­ny tost i reszt­ki ja­jecz­ni­cy, któ­re nie wy­glą­da­ły za­chę­ca­ją­co. Usiadł przy sto­le w ci­szy. Na­wet dźwięk ze­ga­ra na ścia­nie wy­da­wał się zbyt gło­śny.

Nie zdą­żył na­wet skoń­czyć, kie­dy oj­ciec po­ja­wił się w drzwiach.

- Jak zjesz, zaj­miesz się ogro­dem.

Chło­pak tyl­ko kiw­nął gło­wą, nie od­po­wie­dział.

Znał za­sa­dy. Znał swo­je miej­sce. Znał ten dom, jak zna się klat­kę, w któ­rej tkwi się bez moż­li­wo­ści uciecz­ki.

Wstał, odło­żył ta­lerz i wy­szedł na ze­wnątrz, gdzie cze­ka­ła na nie­go ko­siar­ka i ko­lej­ny dzień pod­po­rząd­ko­wa­ny roz­ka­zom oj­ca.

Usiadł na be­to­no­wym pro­gu ga­ra­żu, wpa­trzo­ny w sprzęt znów od­ma­wia­ją­cy współ­pra­cy. Prze­tarł czo­ło. By­ło go­rą­co, ale od­czu­wa­ne zmę­cze­nie nie mia­ło nic wspól­ne­go z pra­cą fi­zycz­ną.

Prze­krę­cił klu­czyk. Sil­nik za­war­czał, za­krztu­sił się i zgasł.

- No rusz się, cho­le­ro! - wark­nął, pró­bu­jąc jesz­cze raz.

Bez skut­ku.

- Gaź­nik - usły­szał za ple­ca­mi.

Ze­sztyw­niał. Od­wró­cił się.

Liam stał kil­ka kro­ków da­lej, rę­ce w kie­sze­niach, jak­by zna­lazł się tu przy­pad­kiem.

- Co? - syk­nął Ethan.

- Gaź­nik - po­wtó­rzył, wzru­sza­jąc ra­mio­na­mi. - Star­sze mo­de­le by­wa­ją upar­te.

- Nie przy­po­mi­nam so­bie, że­bym pro­sił o po­moc, księż­nicz­ko.

- Wiesz, wła­ści­wie nie po­ma­gam to­bie, tyl­ko tej bied­nej ma­szy­nie. - Kiw­nął gło­wą w stro­nę ko­siar­ki.

Ste­vens po­czuł, jak wzbie­ra się w nim złość. Miał ocho­tę wrza­snąć, prze­pę­dzić go, zro­bić co­kol­wiek, by od­zy­skać kon­tro­lę.

Ro­gers bez opo­rów kuc­nął przy sprzę­cie.

- Po­wi­nie­neś czę­ściej ją czy­ścić - mruk­nął, a po­tem zer­k­nął na Etha­na i wy­cią­gnął rę­kę. - Po­daj skrzyn­kę z na­rzę­dzia­mi.

Chło­pak tyl­ko prych­nął.

- Upar­ty jak za­wsze - skwi­to­wał Liam, wsta­jąc. Wszedł do ga­ra­żu, ro­zej­rzał się chwi­lę i bez py­ta­nia ścią­gnął z pół­ki to, co po­trze­bo­wał. Zro­bił to tak na­tu­ral­nie, że Ethan po­czuł, jak za­ci­ska mu się szczę­ka.

Co do cho­le­ry?...

- Co ty tu w ogó­le ro­bisz? - rzu­cił ostro.

- Na­pra­wiam ci ko­siar­kę - ode­zwał się chło­pak, spo­glą­da­jąc na nie­go spod rzęs. - A cze­go się spo­dzie­wa­łeś? Że wpad­nę po­ga­dać o po­go­dzie?

- Nie o to py­tam - od­burk­nął zi­ry­to­wa­nym gło­sem Ethan.

- No to mo­że o to, że w szko­le nie je­steś dla mnie zbyt... mi­ły? - Liam przy­krę­cił śru­bę. - Nie przej­muj się, za­uwa­ży­łem.

Ethan po­czer­wie­niał.

- Je­steś po­pie­przo­ny!

- Moż­li­we. - Po­słał mu krót­ki uśmiech.

Ste­vens za­ci­snął pię­ści. Ten chło­pak po­wi­nien się go bać. Nie­na­wi­dzić. A za­miast te­go sie­dział tu, jak­by to wszyst­ko by­ło nor­mal­ne.

- Ja pier­do­lę, Ro­gers - wark­nął. - Ostat­nio wal­ną­łem to­bą o szaf­kę, a ty przy­cho­dzisz i tak po pro­stu mi po­ma­gasz?

Liam uniósł brew.

- Wiesz, że gdy­by ci to na­praw­dę prze­szka­dza­ło, już daw­no byś mnie stąd wy­rzu­cił.

- Jesz­cze mo­gę to zro­bić.

- Ja­sne - uśmiech­nął się pod no­sem Liam, czu­jąc, że znał od­po­wiedź. - Tyl­ko dziw­nie dłu­go ci to zaj­mu­je.

Chło­pak po­czuł, jak krew dud­ni mu w skro­niach. Pal­ce aż świerz­bi­ły, że­by go ode­pchnąć.

Wła­śnie otwie­rał usta, za­mie­rza­jąc coś po­wie­dzieć, kie­dy usły­szał kro­ki. Cięż­kie. Zbyt do­brze zna­ne. Już wie­dział.

Oj­ciec.

Ra­mio­na od­ru­cho­wo ze­sztyw­nia­ły, szczę­ka się za­ci­snę­ła. Ser­ce przy­spie­szy­ło, choć Ethan sie­dział w bez­ru­chu. Liam, bę­dąc obok, do­strzegł tę zmia­nę od ra­zu.

W pro­gu sta­nął Adam.

- No pro­szę... - Je­go głos był spo­koj­ny, ale prze­sy­co­ny czymś, co spra­wi­ło, że w po­wie­trzu za­brzmia­ła groź­ba. - Wi­dzę, że masz go­ścia.

Za­trzy­mał się przy nich i zmie­rzył in­tru­za wzro­kiem od gó­ry do do­łu.

- Nie wie­dzia­łem, że po­trze­bu­jesz po­mo­cy, że­by uru­cho­mić dur­ną ko­siar­kę.

Ro­gers po­wo­li wy­pro­sto­wał się, ale nie spu­ścił wzro­ku.

- Dzień do­bry, pa­nie Ste­vens - przy­wi­tał się pew­niej­szym gło­sem Liam, choć tro­chę cich­szym niż zwy­kle. - Ethan miał kło­pot, a że tro­chę znam się na ta­kich rze­czach, po­my­śla­łem, że zaj­rzę.

- On już wy­cho­dzi - syn wtrą­cił szyb­ko, chcąc wci­snąć się mię­dzy sło­wa, a w je­go to­nie wy­brzmia­ło na­pię­cie.

Adam na­wet nie spoj­rzał na sy­na. Zi­gno­ro­wał go, jak­by ten w ogó­le się nie ode­zwał.

Uniósł brew.

- Znasz się, tak? - spy­tał chłod­no, kpią­co. - I po pro­stu... po­ma­gasz?

Liam ski­nął gło­wą.

- Mój oj­ciec pro­wa­dzi warsz­tat sa­mo­cho­do­wy. Szu­ka te­raz pra­cow­ni­ków, a Ethan wspo­mi­nał w szko­le, że był­by za­in­te­re­so­wa­ny.

Chło­pak spoj­rzał na nie­go sze­rzej, kom­plet­nie za­sko­czo­ny.

Męż­czy­zna prze­niósł wzrok na sy­na.

- Mar­ny z nie­go po­ży­tek, sko­ro nie ra­dzi so­bie z tak pro­stym za­da­niem.

- Każ­dy kie­dyś za­czy­nał - od­po­wie­dział spo­koj­nie Ro­gers.

Oj­ciec wpa­try­wał się w nich jesz­cze chwi­lę, jak­by wa­żył coś w my­ślach. Po­tem rzu­cił krót­ko:

- Za­nim wró­cę, masz skoń­czyć ogród. Ina­czej za­po­mnij o ja­kiej­kol­wiek pra­cy.

Od­wró­cił się i od­szedł bez sło­wa.

Do­pie­ro gdy cięż­kie kro­ki uci­chły, a męż­czy­zna wsiadł do sa­mo­cho­du, Ethan wy­pu­ścił po­wie­trze, któ­re trzy­mał w płu­cach zbyt dłu­go. Liam po­ru­szył się lek­ko, pro­stu­jąc ra­mio­na.

- Nie­zła za­gryw­ka, co? - ode­zwał się w koń­cu ci­cho.

Chło­pak spoj­rzał na nie­go ostro, z mie­sza­ni­ną zło­ści i cze­goś, cze­go nie chciał na­zwać.

- Skąd to wzią­łeś? - za­py­tał Ethan.

- Im­pro­wi­za­cja. - Ro­gers wzru­szył ra­mio­na­mi. - Cza­sem dzia­ła.

Ste­vens jesz­cze chwi­lę mie­rzył go wzro­kiem, jak­by nie po­tra­fił zro­zu­mieć.

- Dziw­ny je­steś.

Na ustach Lia­ma po­ja­wił się le­d­wie wi­docz­ny uśmiech.

- Wiem, już to sły­sza­łem.

W mil­cze­niu ru­szył w stro­nę ogro­du. Jak­by to by­ło oczy­wi­ste i na­le­ża­ło do po­rząd­ku rze­czy, że bę­dzie te­raz po­ma­gał.

Ethan spoj­rzał za nim z nie­do­wie­rza­niem.

- Co ty od­wa­lasz? - za­gad­nął.

Chło­pak nie od­wró­cił gło­wy. Pod­niósł wo­rek na tra­wę i mach­nął dło­nią w kie­run­ku ko­siar­ki.

- Idziesz czy mam zro­bić wszyst­ko sam?

Ste­vens stał jesz­cze chwi­lę w miej­scu.

Od­bi­ło mu? - po­my­ślał.

- A jak ktoś nas zo­ba­czy, za­wsze mo­żesz po­wie­dzieć, że mnie do te­go zmu­si­łeś. Al­bo zwy­zy­wać od "księż­ni­czek" - do­dał zgryź­li­wie Liam.

W gło­wie Etha­na sza­la­ła bu­rza. Nie ro­zu­miał go. Nie wie­dział, dla­cze­go przy­szedł i ja­ki ma w tym cel.

Chwy­cił za ko­siar­kę. Sil­nik od­pa­lił od ra­zu. Liam uśmiech­nął się do sie­bie i za­brał do pra­cy.

Przez ja­kiś czas ża­den się nie od­dzy­wał. Je­den ob­ci­nał krze­wy przy pło­cie, kie­dy dru­gi gra­bił sko­szo­ną tra­wę.

- Wiesz, Ro­gers... dzi­siaj je­steś bar­dziej wy­szcze­ka­ny niż zwy­kle - za­ga­dał chło­pak.

- A ty bez swo­jej szkol­nej wi­dow­ni, bar­dziej nor­mal­ny - od­parł Liam, zer­ka­jąc na nie­go.

Na ustach Etha­na po­ja­wił się krót­ki, pra­wie nie­zau­wa­żal­ny uśmiech.

- Nie przy­zwy­cza­jaj się.

- No ja­sne, że nie - od­parł ci­cho, z uda­wa­ną po­wa­gą. - Prze­cież ja­ko po­strach szko­ły masz re­pu­ta­cję do utrzy­ma­nia.

Nie roz­ma­wia­li wię­cej. Nie mu­sie­li. A w tej nie­ocze­ki­wa­nej współ­pra­cy zna­leź­li coś... in­ne­go. Coś, cze­go Ethan nie po­tra­fił okre­ślić. A przez mo­ment - tyl­ko mo­ment - nie czuł się sam.

Tra­wa by­ła rów­no przy­cię­ta, ścin­ki ze­bra­ne, li­ście zgra­bio­ne.

- Chcesz coś do pi­cia? - za­py­tał.

Ro­gers spoj­rzał na nie­go z lek­kim uśmie­chem. Czuł się tro­chę tak, jak­by oswa­jał dzi­kie zwie­rzę, któ­re na krót­ką chwi­lę po­zwo­li­ło się zbli­żyć.

- Ja­sne - od­po­wie­dział.

Po chwi­li chło­pak wró­cił z dwie­ma szklan­ka­mi le­mo­nia­dy. Chłód szkła przy­jem­nie kon­tra­sto­wał z go­rą­cym po­wie­trzem. Ethan ob­ra­cał swo­ją w dło­niach. Nie pił od ra­zu, cze­kał, aż coś się wy­da­rzy.

Usie­dli na po­de­ście ta­ra­su. Liam wziął łyk, wes­tchnął ci­cho i roz­siadł się wy­god­niej.

- Twój sta­ry za­wsze ta­ki... to­wa­rzy­ski? - za­ga­dał.

Chło­pak spoj­rzał na nie­go ką­tem oka, po czym od­wró­cił wzrok.

- Ta­ki ma styl - skwi­to­wał.

- Świet­ny hu­mor, po­god­ne uspo­so­bie­nie... - po­zwo­lił so­bie na żart, choć do­brze wie­dział, że igra z ogniem. Wi­dział też, że Ethan po­trze­bu­je odro­bi­ny nor­mal­no­ści, na­wet je­śli to tyl­ko sar­kazm.

Chło­pak za­śmiał się gorz­ko.

Liam przez chwi­lę przy­glą­dał mu się uważ­niej, a po­tem ski­nął bro­dą w stro­nę si­nia­ka pod je­go okiem.

- Wiesz... mam wra­że­nie, że chy­ba je lu­bisz. Sko­ro tak czę­sto pa­ku­jesz się w kło­po­ty.

Ten spoj­rzał na nie­go ostro, ale za­raz od­bił pi­łecz­kę.

- Ty ni­by nie? - rzu­cił, wska­zu­jąc na wy­raź­ne za­si­nie­nie na ra­mie­niu.

- A to? - Liam uniósł brew, uśmie­cha­jąc się krzy­wo. - To aku­rat two­ja pa­miąt­ka po wczo­raj.

Ethan za­milkł. Zmarsz­czył lek­ko brwi, jak­by na­gle coś go uwie­ra­ło. Nie pla­no­wał po­trak­to­wać go aż tak moc­no. Nie chciał, że­by wy­glą­da­ło... w ten spo­sób.

Liam wy­chwy­cił to spoj­rze­nie, chwi­lę za­wa­ha­nia. Od ra­zu spo­waż­niał, a po­tem od­su­nął szklan­kę.

- Do­bra, mu­szę się zbie­rać. Dzię­ki za le­mo­nia­dę - po­wie­dział, nie cią­gnąc już te­ma­tu.

Kie­dy był przy furt­ce, od­wró­cił się jesz­cze na chwi­lę.

- Wiesz, wła­ści­wie to nie ściem­nia­łem z ro­bo­tą w warsz­ta­cie. Ta­ta szu­ka kil­ku po­moc­ni­ków.

Przez uła­mek se­kun­dy Ste­vens po­czuł, że coś w nim drgnę­ło, ale rów­nie szyb­ko zga­sił py­ta­nie ci­sną­ce się mu na usta, jak­by spa­lił je w za­rod­ku. Zbyt ła­two moż­na by to od­czy­tać ja­ko sła­bość.

- Ta, ja­sne. Spa­daj do do­mu, księż­nicz­ko. - Mach­nął rę­ką i się­gnął po pu­ste szklan­ki.

Ro­gers uśmiech­nął się pod no­sem, świa­do­my te­go, że po­wie­dział już wy­star­cza­ją­co du­żo. Te­raz po­zo­sta­wa­ło tyl­ko cze­kać, aż Ethan sam zde­cy­du­je, czy po­zwo­li te­mu wy­kieł­ko­wać.

Gdy furt­ka skrzyp­nę­ła, a drzwi ta­ra­su za­su­nę­ły się z ci­chym klik­nię­ciem, w ogro­dzie znów za­pa­no­wał spo­kój. Nie był jed­nak już ta­ki, jak wcze­śniej.

Spis tre­ści

ROZ­DZIAŁ I

Sie­ma, księż­nicz­ko

ROZ­DZIAŁ II

Co do cho­le­ry?...

Zaj­rzyj do na­sze­go skle­pu: www.ostre-pio­ro.pl