Twarze i imiona - Krzysztof Grzywocz ks.

29.90 zł
23.32 zł (14,90 zł najniższa cena z 30 dni)

Bookmark Settings Fullscreen

O cierpliwym słuchaniu. Słowo wstępu od Wojciecha Prusa OP

Bardzo lubiłem rozmawiać z ks. Krzysztofem Grzywoczem. Każde spotkanie było dla mnie świętem. Po tym, jak zaginał w Alpach w 2017 roku, często wracam do jego słów. Czuję się w nich dobrze - bezpieczny przy kimś, kto mnie rozumie, i bardzo inspirowany do dalszych poszukiwań.

Dlatego często myślę o tym, skąd brało się piękno słów Krzysztofa. Na pewno z tego, że sam był człowiekiem poszukującym i medytującym. Bardzo ruchliwym, ale i w częstym zatrzymaniu. Przypominał poszukiwacza pereł, o którym Jezus opowiada w ewangelicznej przypowieści. Miałem wrażenie, że gdy znajdował perłę, sprzedawał wszystko, co miał, i kupował to, co skrywało skarb. Krzysztof tak właśnie podchodził do dokumentów papieży, które studiował. Podziwiałem jego sposób ich czytania - był w tym namiętny. Nosił ze sobą te teksty, czytał, podkreślał. I znajdował w nich perły, takie jak słowa papieża Franciszka z Evangelii gaudium o tym, że pełnię osiąga ten, kogo serce napełnia się twarzami i imionami innych.

Nieustannie chodził ze znalezionymi skarbami i wciąż do nich wracał. Przez rozmyślanie stawały się stopniowo częścią jego serca. Swoich odkryć nie zatrzymywał jednak dla siebie - były motywami kolejnych konferencji, rekolekcji, artykułów. Jak ewangeliczny mąż, puszczał w obieg swoje talenty, cieszył się, że może dzielić się z innymi owocami własnych poszukiwań i rozmyślań.

Jego styl powrotów da się zauważyć w sposobie mówienia i pisania - często po wielokroć krążył wokół jednego zdania albo słowa. Taki sposób przekazu może się niekiedy wydawać nużący. Myślę jednak, że Krzysztof świadomie unikał błyskotliwości, która tylko czaruje odbiorcę. Wybierał medytacyjny styl, co przemieniało jego słowa w pokarm prawdziwie stały.

Oprócz medytacji było jeszcze jedno źródło, z którego Krzysztof czerpał i które sprawiało, że jego słowa budują poczucie bezpieczeństwa. W jego pokoju na poczesnym miejscu wisiał wizerunek Matki Bożej, cierpliwie słuchającej - Pani z Rokitna. Twórca dzieła lekko uniósł chustę nad prawym uchem Maryi i odsłonił je, podkreślając w ten sposób, że Ona cała jest słuchaniem. Krzysztof świadomie wybrał ten obraz, był przekonany, że w towarzyszeniu duchowym słuchanie jest najważniejsze. Od Maryi uczył się cierpliwości. Dlatego ludzie chętnie przynosili mu w rozmowach swoje wnętrza. Słychać w jego konferencjach, że były to często światy porozbijane, niektóre ich elementy trudno było uznawać za wartościowe.

Krzysztof był pełen szacunku zwłaszcza dla doświadczeń przeżywanych jako pozbawione sensu. Roztaczał wokół atmosferę spokoju i bezpieczeństwa, dlatego wielu ludzi odważało się przy nim sięgać po coś, co nazywam gestami Maryi. Święty Łukasz w swojej Ewangelii mówi, że Matka Boża zachowywała i rozważała w sercu wszystkie słowa i zdarzenia swojego życia (por. Łk 2,19) - prócz radosnych także bolesne, jak zagubienie dwunastoletniego Jezusa w świątyni. Ewangelista używa dwóch znaczących, greckich zwrotów: suntereo oraz sumballo. Pierwszy oznacza zbieranie i zapamiętywanie różnych wątków, drugi mówi o wydobywaniu na światło dzienne zgromadzonych przeżyć i składaniu ich w całość, jak w mozaice, która stopniowo ukazuje swój symboliczny sens. Cierpliwość słuchania oznaczała dla Krzysztofa także delikatność i niespieszność wobec bólu ludzkich zranień i wysiłku szukania dla nich miejsca w mozaice życia. Dlatego w jego słowach jest tak wiele przestrzeni dla słuchacza czy czytelnika. Jakby wciąż powtarzał coś, czego - jestem przekonany - nauczył się od Maryi: "Poczekam na Ciebie, mamy czas, nie trzeba się spieszyć".

Oddajemy do rąk czytelnika te przemedytowane, niespieszne słowa ks. Krzysztofa Grzywocza. Ich motywem jest wspomniana już myśl papieża Franciszka o sercu, twarzach i imionach. Uzupełniamy książkę dwiema rozmowami z Krzysztofem, w których znajdziemy potwierdzenie niezwykłego szacunku dla każdego ludzkiego przeżycia. Słowa, które rozdaje jak perły, odzwierciedlają godziny cierpliwej medytacji i słuchania. Są też prawdziwie miarą jego współcierpienia z tymi, którym towarzyszył. Dlatego warto go czytać.