Trzy kobiety - Jerzy Jarniewicz

Trzy kobiety

Murmuracja

Jeżeli powrót, to tylko taki, który zostanie z nami do jutra,

żebyśmy mogli, w chwilę po przebudzeniu, gdy

we śnie jeszcze imiona, powyciągać z cienia

to, czego dotychczas nie musieliśmy tłumaczyć,

nasze ukrywki, zdumki, potajomki. W lot godowy

puszczą się skryte pod abażurem pszczoły

i wystarczy nam pół słowa, by rozpalić

ich brzęczeniem to, co z wczoraj powróci. A potem

po zgon, do woli, niech wirują szpaki:

czuuum, szutszum, tszeszutśśś.

Z pasieki domowej

Storia otwierająca

Siedziały z matką w dużym pokoju, jej trzy przyjaciółki:

Wanda, Krysia, Irena,

siedziały bez końca i bez początku, a zza ściany słyszałem, jak

jedna przez drugą mówi, jak mówią coraz głośniej, aż mogło się wydawać,

że to nie kobiety w chmurze papierosowego dymu, a rój

pszczół, których skrzydła się rozwibrowały, z gniewu lub z oburzenia, lub

z czegoś, czego nazwać nie umiem, a co splotło je w kłąb, i które lada

chwila wylecą z pasieki, a ja, że też, jak zakładałem, do tego ula należę,

stanąłem w progu, i wtedy wszystkie, jak na zawołanie, gdy tylko

u drzwi mnie zobaczyły, zmilkły. Wziąłem palec do ust,

ociekał mi miodem.

Przestrzeń rodzinna

Siedziały w telewizyjnym, matka z Ireną, Wandą i Krysią,

i piły - ulga po ulungu - herbatę madras, którą zdobyła Krysia,

i wszystkie cztery w telewizyjnym, rozbawione

jakąś historią dla mnie nie do uchwycenia, ćmiły carmeny, które

wkrótce je zabiją, i zaśmiewały się, bardotki pod papugami,

i było oczywiste, że choć go nie widziałem, krąży wśród nich

biały, prosto z Hollywoodu szejk

z roleksem na przegubie, niepojętnie w tych okolicznościach

nadmiarowym. Ojciec później niż zwykle przyjechał z roboty, zajrzał

do telewizyjnego, który był także sypialnią rodziców, a w którym

tętniły dziś śmiechy kruczowłosych kobiet, ale się poddał, wycofał

i poszedł spać - do pokoju dzieci, który dzieliłem z bratem.