trylogia winnych (#4). Wasza wina - Mercedes Ron

Kup ebooka

44.99 zł
37.58 zł (44,99 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 1

1

NICK

Podróż trwała już z osiem godzin. Wolał­bym pole­cieć fir­mo­wym odrzu­tow­cem, ale Gerry go potrze­bo­wał, bo miał pilne spo­tka­nie w Szan­ghaju, więc nie mia­łem wyj­ścia i kupi­łem nam dwa bilety w pierw­szej kla­sie. Noah tym­cza­sem wciąż uwa­żała za luk­sus nawet klasę biz­nes i cie­szyła się jak dziecko za każ­dym razem, kiedy rezer­wo­wa­łem nam w niej miej­sca. Jakby eko­no­miczna w ogóle wcho­dziła w grę... Firma roz­wi­nęła się przez ostat­nie dwa lata do tego stop­nia, że nie mia­łem wąt­pli­wo­ści: nasz syn, jego dzieci, a nawet dzieci jego dzieci ni­gdy nie będą musiały mar­twić się o pie­nią­dze. Noah wciąż nie mogła się do tego przy­zwy­czaić. Co wię­cej, kiedy pró­bo­wa­łem infor­mo­wać ją na bie­żąco o sta­nie naszych finan­sów, mówiła, że nie chce o tym słu­chać, bo strasz­nie ją to stre­suje.

Moja słodka Noah... W tej chwili spała oparta o moje ramię, a usta miała lekko opuch­nięte od ciśnie­nia w samo­lo­cie. Mia­łem ochotę pochy­lić się i przy­gryźć jej dolną wargę, ale nie chcia­łem jej budzić, bo znowu zaczę­łaby wywód o tym, że nie powin­ni­śmy byli zosta­wiać Andrew w Los Ange­les. A ja znowu tłu­ma­czył­bym jej, że prze­cież wcale nie został sam, tylko z dziad­kami, któ­rzy na szczę­ście zro­bili nam przy­sługę, żeby­śmy mogli spę­dzić dwa tygo­dnie sami.

Nie zro­zum­cie mnie źle: uwiel­bia­łem naszego syna, ale dwu­letni brzdąc potrafi być naprawdę... Jak by to ująć? Absor­bu­jący.

Odkąd Andy poja­wił się w naszym życiu, wszystko się zmie­niło. Dziecko wymaga całego two­jego czasu - nawet tego, któ­rego nie masz. W dodatku Noah bar­dzo nie­chęt­nie powie­rzała opiekę nad naszym synem jakiej­kol­wiek niani, więc chwile tylko we dwoje zda­rzały nam się dość rzadko. Kiedy Andy zaczął cho­dzić pew­niej­szym kro­kiem i skła­dać pierw­sze słowa, nagle wszę­dzie było go pełno. Dosłow­nie nie zatrzy­my­wał się ani na moment.

Wie­czo­rem Noah zasy­piała nie­mal natych­miast, a ja leża­łem obok, wpa­try­wa­łem się w nią i marzy­łem o tym, żeby mieć ją tylko dla sie­bie. Do tego docho­dziły jesz­cze jej stu­dia, któ­rych nie chciała odło­żyć i które rze­czy­wi­ście ukoń­czyła, cho­ciaż kosz­to­wało to mnó­stwo wysiłku, bo pochła­niały nie­mal tyle samo czasu, co nasz syn.

Wszystko wybu­chło, kiedy zapy­tała, czy zabie­rzemy Andy'ego w podróż poślubną. Natych­miast zapro­te­sto­wa­łem, i to tak sta­now­czo, że skoń­czyło się porządną awan­turą, z gatunku tych, któ­rych nie mie­li­śmy od kilku lat i które - jak sądzi­łem - nale­żały już do prze­szło­ści. Tyle że napię­cie mię­dzy nami nara­stało już od pew­nego czasu, bo byli­śmy za sobą po pro­stu strasz­nie stę­sk­nieni.

Zaczęło się, kiedy któ­re­goś razu wró­ci­łem z pracy po naprawdę gów­nia­nym dniu.

Pamię­tam, że pierw­sze, co usły­sza­łem po otwar­ciu drzwi, to histe­ryczny płacz małego, któ­rego chyba tro­chę za bar­dzo roz­pu­ści­li­śmy. Posze­dłem pro­sto do kuchni. Noah sie­działa naprze­ciwko Andy'ego. Biedna - była cała uma­zana tą obrzy­dliwą papką, któ­rej moim zda­niem nie powinna już dawać dwu­lat­kowi. Tym­cza­sem pró­bo­wała go uspo­koić i nakło­nić do zje­dze­nia tego świń­stwa.

Andy wił się w krze­sełku, czer­wony jak burak.

Kiedy zoba­czy­łem, że bie­rze tale­rzyk, żeby nim rzu­cić, musia­łem zare­ago­wać.

- Ej! - powie­dzia­łem znacz­nie gło­śniej, niż zamie­rza­łem.

Andrew znie­ru­cho­miał, a potem odszu­kał mnie wzro­kiem. Jego wiel­kie nie­bie­skie oczy naj­pierw wyra­ziły strach, a potem roz­bły­sły z rado­ści. Innego dnia roz­pły­nął­bym się na miej­scu, ale wtedy chyba przy­nio­słem do domu wszyst­kie pro­blemy z pracy.

- Nie wolno tak robić - powie­dzia­łem. Pod­sze­dłem do niego i zabra­łem tale­rzyk.

Andy prze­szedł od uśmie­chu wywo­ła­nego moim wido­kiem do miny zwia­stu­ją­cej płacz, a potem... Nie­trudno się domy­ślić.

Od jego wrza­sków pra­wie pękały mi bębenki w uszach. Nie zdo­ła­łem powstrzy­mać prze­kleń­stwa rzu­co­nego pod nosem.

Noah pode­szła do blatu, wzięła ście­reczkę i wytarła sobie twarz. Potem wró­ciła do Andy'ego, wzięła go na ręce i zaczęła koły­sać, żeby się uspo­koił.

- Dzięki, Nick. Naprawdę bar­dzo mi pomo­głeś.

Im bar­dziej pró­bo­wała go uspo­koić, w tym więk­szą wpa­dał histe­rię.

Ni­gdy wcze­śniej nie widzia­łem go w takim sta­nie. Nie mia­łem poję­cia, co mu jest. Zwy­kle był słod­kim dzie­cia­kiem, nawet jeśli bar­dzo ruchli­wym czy wręcz nad­po­bu­dli­wym. Ale w tam­tej chwili wyglą­dał, jakby coś go opę­tało.

Pod­sze­dłem do Noah i wycią­gną­łem ręce, żeby go od niej prze­jąć.

- Daj mi go - powie­dzia­łem poważ­nie. Z każdą sekundą byłem coraz bar­dziej wku­rzony.

- Jesteś w złym humo­rze. Ja się nim zajmę - odpo­wie­działa i odwró­ciła się ple­cami.

Andrew spoj­rzał na mnie ponad ramie­niem mamy takim wzro­kiem, jak­bym go zdra­dził.

Posze­dłem za Noah do naszego nie­wiel­kiego salonu, który wspól­nie urzą­dzi­li­śmy - ona z ogrom­nym entu­zja­zmem, a ja z rów­nie wielką deter­mi­na­cją, żeby mieć to wresz­cie z głowy. Ni­gdy nie mia­łem talentu do takich rze­czy. Wolał­bym zatrud­nić pro­fe­sjo­nalną deko­ra­torkę, ale Noah uparła się, że to ma być nasz dom, a nie wnę­trze z kata­logu.

Kiedy krzyki Andy'ego zaczęły mnie już nie tylko iry­to­wać, ale też nie­po­koić, pod­sze­dłem do Noah i wyją­łem go z jej ramion. Tym bar­dziej że wła­śnie zła­pał ją za włosy i cią­gnął z całej siły.

Na coś takiego nie mogłem pozwo­lić. Był moim synem i kocha­łem go nad życie, ale takich rze­czy nie zamie­rza­łem tole­ro­wać.

Gdy tylko ode­bra­łem go Noah, jego płacz prze­szedł w roz­pacz­liwy szloch. Tak jak przed chwilą cią­gnął matkę za włosy, tak teraz wycią­gał do niej rączki, żeby znowu wzięła go na ręce.

- Ma-mama­aaaaa! - zawo­dził łamią­cym się gło­si­kiem. Brzmiało to tak żało­śnie, że zaczą­łem się zasta­na­wiać, czy nie jest chory.

- Nicho­las, oddaj mi go! - zażą­dała Noah, a ja zmro­zi­łem ją wzro­kiem.

Cza­sami potra­fiła być wobec Andy'ego tak zabor­cza, że dopro­wa­dzało mnie to do szału. Zwłasz­cza że tak naprawdę byłem tro­chę zazdro­sny o tę bez­wa­run­kową miłość, którą go darzyła. To było absur­dalne, wiem, ale w tej czę­ści mojego umy­słu nie było ani krzty logiki. To się brało z mojego naj­głęb­szego lęku: że kto­kol­wiek inny mógłby zna­czyć dla Noah wię­cej ode mnie.

- Idź wziąć prysz­nic. Ja go uspo­koję - zapro­po­no­wała.

- Ma-mama­aaa! - jęczał dalej Andy.

- On nie chce być z tobą, Nick. Prze­stra­szy­łeś go, kiedy na niego krzyk­ną­łeś. Oddaj mi go, pro­szę.

Ogar­nęły mnie wyrzuty sumie­nia, kiedy to powie­działa. Uwiel­bia­łem mojego synka i nie chcia­łem go prze­stra­szyć, a to, jak roz­pacz­li­wie wił się w moich ramio­nach i wycią­gał ręce do Noah, spra­wiło, że poczu­łem się jak ostatni drań.

W końcu ustą­pi­łem i poda­łem jej dziecko.

Kiedy Andy wtu­lił głowę w jej ramię i z odde­chem wciąż ury­wa­nym od szlo­chu ści­skał jej koszulkę swoją małą piąstką, poczu­łem się jesz­cze gorzej.

Noah nie spusz­czała ze mnie wzroku. Koły­sała go i szep­tała mu coś do ucha.

Nie chcia­łem, żeby zoba­czyła, jak podle się czuję, więc odwró­ci­łem się do niej ple­cami i posze­dłem na górę do naszej sypialni, a potem pod prysz­nic.

Kiedy z ręcz­ni­kiem owi­nię­tym wokół bio­der i kro­plami wody spły­wa­ją­cymi po ple­cach wysze­dłem z łazienki, Noah sie­działa na kana­pie w sypialni, Andy'ego ni­gdzie nie było.

Zigno­ro­wa­łem jej obec­ność i pod­sze­dłem do komody. Wzią­łem szare spodnie od piżamy, zrzu­ci­łem ręcz­nik i wcią­gną­łem je na sie­bie. Nie patrzy­łem na Noah. Sam nie wie­dzia­łem, co się ze mną dzieje, ale byłem na nią potwor­nie wście­kły.

- Co ci jest? - zapy­tała z kanapy.

Nie odpo­wie­dzia­łem. Wytar­łem włosy ręcz­ni­kiem, a potem rzu­ci­łem go na pod­łogę.

Ruszy­łem do drzwi, ale zastą­piła mi drogę.

- Nick... - powie­działa i poło­żyła drobną dłoń na mojej nagiej piersi. Prze­szedł mnie dreszcz, kiedy jej skóra dotknęła mojej.

Cza­sami mijały całe dnie, a my nawet się nie doty­ka­li­śmy. Kiedy wra­ca­łem do domu, ona zaj­mo­wała się Andym, a póź­niej była wykoń­czona. Do tego rano wycho­dziła wcze­śnie na uczel­nię i czę­sto nie zdą­ża­łem nawet powie­dzieć jej dzień dobry.

Opu­ści­łem wzrok i w końcu nasze spoj­rze­nia się spo­tkały. Ja byłem wście­kły. Ona spo­kojna.

- Nie lubię, kiedy on się tak zacho­wuje.

- On jest dziec­kiem. Dzieci tak mają.

Unio­słem rękę i wsu­ną­łem w jej włosy tuż nad kar­kiem.

- Tylko ja mam prawo cią­gnąć cię za włosy, Pie­gu­sie. Ja i nikt inny.

Uśmiech­nęła się roz­ba­wiona.

- Nie możesz mieć do niego pre­ten­sji o to, że jest podobny do cie­bie.

Pocią­gną­łem moc­niej, tak że musiała odchy­lić głowę do tyłu i spoj­rzeć mi w oczy.

- Tylko ja, sły­szysz?

Noah nic nie powie­działa. Po pro­stu na mnie patrzyła.

Nie zawa­ha­łem się ani chwili. Pochy­li­łem się i wpi­łem ustami w jej usta. Nie wyglą­dała na zasko­czoną tym nagłym wybu­chem namięt­no­ści, tym, jak się jej doma­ga­łem. Wręcz prze­ciw­nie. Prze­su­nęła dło­nią po moim brzu­chu, klatce pier­sio­wej i szyi, aż wplo­tła mi palce we włosy. Mój język odna­lazł jej język. Roz­pacz­li­wie chcia­łem jej poka­zać, że przy niej jestem. I że jej potrze­buję.

Puści­łem jej włosy i zsu­ną­łem dło­nie niżej. Ścią­gną­łem jej koszulkę nie­mal jed­nym ruchem. Noah natych­miast odna­la­zła moje usta. Była rów­nie spra­gniona bli­sko­ści jak ja, a to spra­wiło, że poczu­łem się lepiej.

Pod­nio­słem ją, a ona oplo­tła mnie w pasie nogami i mocno przy­ci­snęła do sie­bie.

- Osiem dni... - powie­dzia­łem i ują­łem jej pod­bró­dek. - Osiem dni się z tobą nie kocha­łem.

Noah sze­roko otwo­rzyła oczy.

- Aż tyle?

Poczu­łem ukłu­cie, kiedy dotarło do mnie, że ona nie odli­cza dni i godzin.

- Aż tak ci się znu­dzi­łem? Nie jestem ci już potrzebny nawet w łóżku?

Chciała coś powie­dzieć, ale zamkną­łem jej usta żar­łocz­nym poca­łun­kiem.

Zamie­rza­łem przy­po­mnieć jej, co traci. Obją­łem ją mocno jed­nym ramie­niem, pod­sze­dłem z nią do komody. Gwał­tow­nym ruchem zgar­ną­łem wszystko, co na niej stało i posa­dzi­łem tam Noah.

Sta­ną­łem mię­dzy jej nogami i zaczą­łem zachłan­nie ją cało­wać. Ustami, języ­kiem... Całym sobą.

Noah wycią­gnęła rękę i dotknęła mnie przez mate­riał spodni.

- Szlag... - wychry­pia­łem.

Chcia­łem ją powstrzy­mać, ale kiedy wsu­nęła dłoń pod mate­riał, zamkną­łem oczy. Poczu­łem, jak jej smu­kłe palce obej­mują mnie pew­nym ruchem.

- Ja też się za tobą stę­sk­ni­łam, Nick - powie­działa i spoj­rzała mi pro­sto w oczy, wyraź­nie zado­wo­lona z tego, jak szybko tracę nad sobą pano­wa­nie.

Kłam­czu­cha. Wcale nie tęsk­niła.

Odsu­ną­łem jej dłoń. Zmu­si­łem ją, żeby odchy­liła się tak mocno, jak pozwa­lała ściana, wsu­ną­łem kciuki za gumkę jej spodni i jed­nym szarp­nię­ciem ścią­gną­łem je w dół.

Miała na sobie czarne koron­kowe majtki, do kom­pletu ze sta­ni­kiem. Wyglą­dała tak sek­sow­nie, że poczu­łem bole­sny skurcz.

- Chcę cię całą.

Noah nie powie­działa ani słowa, kiedy zsu­ną­łem jej majtki i odrzu­ci­łem je na bok. Obsy­py­wa­łem jej skórę gorą­cymi poca­łun­kami, od łydki aż po udo, a potem prze­sze­dłem do dru­giej nogi. Byłem już tylko kilka cen­ty­me­trów od celu i umie­ra­łem z pra­gnie­nia, żeby jej posma­ko­wać.

Kiedy wresz­cie dotar­łem ustami do miej­sca, w któ­rym tra­ciła nad sobą kon­trolę, zapo­mnia­łem o całym świe­cie. Chcia­łem tylko spra­wić jej przy­jem­ność i sły­szeć, jak krzy­czy z roz­ko­szy.

Była mokra. Tak bar­dzo, że nie­mal stra­ci­łem nad sobą pano­wa­nie od samego dotyku. Zaczą­łem powoli. Draż­ni­łem ją i pie­ści­łem. Ale kiedy usły­sza­łem jej ciche jęki, cał­ko­wi­cie się zatra­ci­łem. Bra­łem ją bez wytchnie­nia. Wyko­rzy­sta­łem wszystko, co umia­łem, żeby dopro­wa­dzić ją do sza­leń­stwa.

Kiedy doszła, pod­nio­słem się i poca­ło­wa­łem ją z nową mocą. Czu­łem, jak drży po orga­zmie, ale nie zamie­rza­łem być ani cier­pliwy, ani deli­katny. Zdją­łem ją z komody i zanio­słem do łóżka. Usia­dłem na mate­racu i posa­dzi­łem ją sobie na kola­nach. Noah opa­dła na moją pierś. Wyglą­dała na wykoń­czoną.

- Nic z tego, kocha­nie - powie­dzia­łem i prze­su­ną­łem dło­nią po jej ple­cach. Pogła­dzi­łem ją jesz­cze raz i zachę­ci­łem, żeby się wypro­sto­wała. - Teraz kolej na mnie.

Noah unio­sła głowę, gdy usły­szała mój ton. W jej roz­sze­rzo­nych źre­ni­cach wciąż tliło się pożą­da­nie.

- Powoli, kocha­nie. I deli­kat­nie. Chcę, żeby to trwało jak naj­dłu­żej - popro­si­łem.

Chwy­ciła dłoń, którą do niej wycią­gną­łem, i zaczęła powoli się na mnie opusz­czać. Zamkną­łem oczy, roz­ko­szo­wa­łem się tym, że znowu czuję ją od wewnątrz. Tak mokrą, tak gorącą, tak bar­dzo moją. Znowu byli­śmy jed­no­ścią. Tylko my i nikt wię­cej.

Zaczęła powoli, tak jak pro­si­łem, ale w odpo­wie­dzi na moją reak­cję zaraz przy­spie­szyła. Unio­słem się, bez wysu­wa­nia się z niej, obją­łem jej piersi przez tka­ninę sta­nika i zaczą­łem cało­wać ją bez opa­mię­ta­nia.

- Nicho­las... - wydy­szała. W ten spo­sób zawsze dawała mi znać, że będzie pierw­sza.

Odwró­ci­łem nas tak, że zna­la­złem się nad nią, i znowu zwol­ni­łem.

- Niech to trwa, Noah... Kto wie, kiedy znowu będziemy mieć czas tylko dla sie­bie.

Nic nie odpo­wie­działa, ale poczu­łem, jak mocno się na mnie zaci­ska.

- Nie rób tego... Cho­lera... - mruk­ną­łem, przy­spie­sza­jąc. Coraz bar­dziej. Coraz moc­niej. Może nawet za mocno, ale nie zapro­te­sto­wała. Wręcz prze­ciw­nie. Popro­siła, żebym się nie zatrzy­my­wał.

To był seks nie z tej ziemi, rany boskie. Dosze­dłem jak ni­gdy wcze­śniej. Ona też. Potem leżała pode mną roz­trzę­siona i wyczer­pana. Prze­krę­ci­łem się na bok, przy­cią­gną­łem ją do sie­bie i obją­łem. W mil­cze­niu gła­dzi­łem ją po wło­sach i uświa­do­mi­łem sobie, jak bar­dzo bez niej cier­pia­łem i jak teraz wszyst­kie czarne myśli nagle znik­nęły.

- Tęsk­ni­łem za tobą - wyszep­ta­łem i poca­ło­wa­łem ją w czu­bek głowy.

Nie odpo­wie­działa. Zdą­żyła już zasnąć. Prze­cią­gną­łem dło­nią po twa­rzy i spró­bo­wa­łem pójść w jej ślady, ale już po chwili zro­zu­mia­łem, że nie mam szans.

Musia­łem jesz­cze z kimś się pogo­dzić.

Wsta­łem ostroż­nie, żeby nie obu­dzić Noah, i przy­kry­łem ją kocem.

Wło­ży­łem spodnie i posze­dłem do pokoju naszego syna.

Andy stał w łóżeczku, wpa­trzony w drzwi. Trzy­mał się szcze­bel­ków, a smo­czek poru­szał się leni­wie w jego peł­nych ustecz­kach.

Spoj­rzał na mnie w mil­cze­niu. Oczy na­dal miał opuch­nięte od pła­czu.

Sekundę póź­niej już byłem przy nim i bra­łem go na ręce. Koły­sa­łem go, przy­tu­lo­nego do piersi. Oparł główkę na moim ramie­niu, a małą rączkę poło­żył mi na szyi. Palce miał zaci­śnięte w luźną piąstkę.

- Jak się trzy­masz, mały? - zapy­ta­łem. Usia­dłem w fotelu na bie­gu­nach i koły­sa­łem nas deli­kat­nie. - To nie był nasz naj­lep­szy dzień, co?

Andy nie zare­ago­wał. Zaczą­łem gła­skać go po ple­cach przez nie­bie­sko-białą piżamkę.

- Prze­pra­szam, synku - ode­zwa­łem się po chwili, choć wie­dzia­łem, że już zasnął. - Uwiel­biam cię. Po pro­stu tro­chę wariuję, kiedy nie dostanę swo­jej codzien­nej dawki two­jej mamy.

W samo­lo­cie zapa­liły się świa­tła - znak, że za chwilę poda­dzą śnia­da­nie. Kapi­tan poin­for­mo­wał przez gło­śniki, że do Aten zostały jesz­cze dwie i pół godziny lotu. Potem cze­kał nas jesz­cze krótki, czter­dzie­sto­mi­nu­towy lot na Myko­nos. Odli­cza­łem minuty do chwili, kiedy wresz­cie dotrzemy na miej­sce. Noah nie mogła się docze­kać, aż zoba­czy Gre­cję, a ja - aż pokażę jej to miej­sce, gdzie mie­li­śmy zapo­mnieć o całym świe­cie, odpo­cząć i, przede wszyst­kim, kochać się po kilka razy dzien­nie.

Zor­ga­ni­zo­wa­nie mie­siąca mio­do­wego oka­zało się banal­nie pro­ste. Wystar­czyło kilka tele­fo­nów i pomoc mojej sekre­tarki. Dwa popo­łu­dnia i wszystko było dopięte na ostatni guzik. Cze­kały nas naj­pięk­niej­sze waka­cje w życiu. Tym bar­dziej nie rozu­mia­łem, dla­czego przed wyjaz­dem Noah tak się tym wszyst­kim stre­so­wała. Prze­cież nie musiała się o nic mar­twić. Ale te ostat­nie dwa tygo­dnie przed podróżą... Matko jedyna...

- Serio nie zamie­rzasz mi powie­dzieć, dokąd lecimy?! - zawo­łała z kuchni Noah. Od co naj­mniej godziny szep­tała tam o czymś ze swoją bar­dzo już cię­żarną przy­ja­ciółką.

- Serio serio! - odkrzyk­ną­łem z kanapy w salo­nie i wyszcze­rzy­łem się jak idiota.

My, faceci, gra­li­śmy na Play­Sta­tion. Lion przy­niósł piwo, a Andy sie­dział mi na kola­nach. Wolał­bym tylko, żeby nie wycią­gał tych swo­ich małych łapek do pada za każ­dym razem, gdy wła­śnie mia­łem roz­gro­mić Liona. Ale cóż, mój syn zawsze robił, co chciał.

Sie­dział więc teraz oparty o moją pierś i zahip­no­ty­zo­wany patrzył na samo­chody ści­ga­jące się o zwy­cię­stwo na ostat­nim okrą­że­niu.

- Widzisz tę furę, młody? - Wska­za­łem ekran padem. - Kupię ci taką na osiem­nastkę, ale tylko pod warun­kiem, że będziesz jeź­dził tak dobrze jak ja... Nie chcemy prze­cież urzą­dzić jakiejś krwa­wej jatki.

Andy zagę­gał coś po swo­jemu, choć oczy­wi­ście nie zro­zu­miał ani słowa. Za to znowu spró­bo­wał wyrwać mi pada.

A kiedy wła­śnie na ostat­nim zakrę­cie mia­łem wyprze­dzić Liona, przed tele­wi­zo­rem wyro­sło wiel­kie, ster­czące brzu­szy­sko. I tyle z mojego zwy­cię­stwa.

- Jenna, no weź... - burk­ną­łem.

- Tak to się robi, maleńka! - roze­śmiał się Lion i odło­żył pada na sto­lik. Wziął Andy'ego na ręce i uniósł wysoko. - Wujek Lion nauczy cię jeź­dzić, Andrew, bo twój tata umie się tylko popi­sy­wać.

Jenna pod­parła się pod boki.

- Leister, dość już tych tajem­nic! Mów, dokąd zabie­rasz swoją narze­czoną w podróż poślubną.

Noah sta­nęła obok niej i patrzyła na mnie spod zmarsz­czo­nych brwi.

- Nic z tego, dziew­czyny - odpar­łem. Wsta­łem, wzią­łem swoje piwo i prze­sze­dłem do kuchni.

Obie jak na komendę ruszyły za mną.

- Jak mam się spa­ko­wać, skoro nie wiem, dokąd lecimy? - Noah skrzy­żo­wała ręce na piersi.

Pocią­gną­łem łyk piwa i uśmiech­ną­łem się do niej.

- Dobra, dam ci małą pod­po­wiedź. Przez więk­szość dnia zamie­rzam oglą­dać cię w bikini.

- Czyli będzie gorąco? - Podejrz­li­wie zmarsz­czyła nos.

- Bar­dzo gorąco. - Pod­sze­dłem do niej i mocno poca­ło­wa­łem ją w usta.

Jenna prze­wró­ciła oczami.

- No dobrze, Nick, ale muszę mniej wię­cej wie­dzieć, co będziemy robić, żeby spa­ko­wać rze­czy małego. Poza tym trzeba zapy­tać, czy wsta­wią nam do pokoju łóżeczko i...

Pod­nio­słem rękę, żeby jej prze­rwać.

- Noah, nie bie­rzemy ze sobą Andy'ego.

Wpa­try­wa­łem się w nią, jakby wyro­sła jej druga głowa. Sekundę póź­niej zwró­ciła mi iden­tyczne spoj­rze­nie.

- Jak to nie? - zapy­tała lekko pod­nie­sio­nym tonem.

Spoj­rza­łem na Jennę, czy potwier­dzi, że mojej narze­czo­nej wła­śnie kom­plet­nie odbiło, ale z miny przy­ja­ciółki nie potra­fi­łem odgad­nąć, po czy­jej jest stro­nie.

- Prze­cież to nasza podróż poślubna - powie­dzia­łem powoli.

Noah popa­trzyła na Jennę, a potem znowu na mnie.

- No i?

Par­sk­ną­łem śmie­chem, choć wcale mnie to nie bawiło.

- Kotku... Naprawdę chcia­łaś zabrać naszego dwu­latka w miej­sce, gdzie będziemy się kochać trzy razy dzien­nie?

Noah oblała się rumień­cem i wku­rzyła jesz­cze bar­dziej.

Za jej ple­cami Jenna dusiła się wstrzy­my­wa­nym śmie­chem. Wredna małpa...

- Nie uprze­dzi­łeś mnie, że mamy go zosta­wić. Nie możesz podej­mo­wać takich decy­zji beze mnie!

- Bo dla mnie to było oczy­wi­ste! Nawet nie przy­szło mi do głowy, że jest tu coś do prze­ga­da­nia.

Jenna wymknęła się z kuchni, a Noah zmie­rzyła mnie mor­der­czym spoj­rze­niem.

- Nie zosta­wimy go, Nick.

Unio­słem brwi. Nie wie­rzy­łem wła­snym uszom.

- Jasne, że zosta­wimy. Zosta­nie z cio­cią Jenną, która go uwiel­bia. Albo z dziad­kami. Zresztą sami już zapro­po­no­wali, że zajmą się nim przez te dwa tygo­dnie.

- Dwa tygo­dnie?! - zapy­tała z paniką w oczach. Nie mogłem tego pojąć.

Szlag, prze­cież cho­dziło o naszą podróż poślubną!

- Co z tobą, do dia­bła?! - Teraz i ja pod­nio­słem głos.

Noah zmru­żyła oczy. Popa­trzyła na mnie, jakby rzu­cała klą­twę. A potem odwró­ciła się na pię­cie, wyszła z kuchni i trza­snęła drzwiami.

Opar­łem się dłońmi o blat, ciężko wes­tchną­łem i spu­ści­łem głowę. Po chwili doszło mnie kolejne trza­śnię­cie, tym razem drzwiami sypialni. Wie­dzia­łem, że bez awan­tury się nie obej­dzie.

Do kuchni weszli Lion i Jenna.

- To my się będziemy zbie­rać - stwier­dziła Jenna i prze­ka­zała mi Andy'ego, któ­rego trzy­mała na rękach.

Wzią­łem synka i bez­rad­nie popa­trzy­łem przy­ja­cio­łom w oczy. Czu­łem się jak idiota.

- Trzeba było wcze­śniej jej powie­dzieć, Nick... W każ­dym razie ja cię rozu­miem, też wola­ła­bym jechać w podróż poślubną tylko we dwoje.

No, przy­naj­mniej ktoś jesz­cze poza mną myślał roz­sąd­nie!

Jenna cmok­nęła mnie w poli­czek, a Lion pokle­pał po ple­cach.

- Matki... Chyba ni­gdy ich nie zro­zu­miem. - Poczo­chrał Andy'ego po gło­wie i ruszył za Jenną.

Spoj­rza­łem na Andy'ego. Nie wie­dzieć czemu szcze­rzył się do mnie od ucha do ucha.

- A cie­bie co tak bawi? - zapy­ta­łem, a on zachi­cho­tał rado­śnie. - No tak. Wyka­pana mama, nie ma co!

- Noah, obudź się, skar­bie. - Deli­kat­nie dotkną­łem jej ramie­nia.

Mię­dzy­lą­do­wa­nie w Ate­nach było już za nami i za chwilę mie­li­śmy lądo­wać na Myko­nos. Naresz­cie! Noah zamru­gała kil­ka­krot­nie i spoj­rzała na mnie z uśmie­chem.

- Jeste­śmy na miej­scu? - Rozej­rzała się.

- Jesz­cze nie, ale zaraz dosta­niemy coś do zje­dze­nia.

Pod­czas tak krót­kiego lotu posi­łek był pra­wie sym­bo­liczny, nawet w pierw­szej kla­sie, ale za to zapro­po­no­wano nam szam­pana. Noah odmó­wiła, zasko­czona.

- Wiesz, o czym myślę? - Spoj­rzała na mnie z roz­ba­wie­niem. - To nasza pierw­sza taka podróż.

- To prawda.

- Ostatni raz, kiedy lecie­li­śmy gdzieś razem, to była podróż na Bahamy... Matko jedyna! Wtedy jesz­cze nawet nie byli­śmy parą.

Uśmiech­ną­łem się.

- Już pra­wie byli­śmy.

- Pamię­tasz naszą grę w dwa­dzie­ścia pytań? - zapy­tała nie­spo­dzie­wa­nie.

Pew­nie, że pamię­ta­łem. Byli­śmy wtedy sam na sam na bal­ko­nie mojego pokoju hote­lo­wego. Noah sie­działa mi na kola­nach. Zapy­ta­łem ją, czy jest szczę­śliwa, a ona powie­działa, że w tej chwili, ze mną - tak. Aż ści­snęło mnie w środku na to wspo­mnie­nie... Skrzyw­dzi­łem ją wtedy. Zresztą oboje nie­źle dali­śmy sobie w kość. Byłem nie­doj­rza­łym, skoń­czo­nym dup­kiem. Ale tak cho­ler­nie bałem się znowu poczuć coś rów­nie sil­nego, że zwy­czaj­nie nie wie­dzia­łem, co z tym wszyst­kim zro­bić... Chyba żadne z nas do końca nie rozu­miało, co się wła­ści­wie mię­dzy nami działo. Pamię­tam, że dopro­wa­dzała mnie do szału, a jed­no­cze­śnie chcia­łem być przy niej bez prze­rwy. Ni­gdy się jej do tego nie przy­zna­łem, ale ileż to razy spraw­dza­łem kamery w domu ojca, żeby zoba­czyć, gdzie ona aku­rat jest, a potem niby przy­pad­kiem na nią wpaść.

- Pamię­tam, że chcia­łem wie­dzieć o tobie wszystko... - wyzna­łem teraz. Spoj­rza­łem na nasze sple­cione dło­nie spo­czy­wa­jące mię­dzy fote­lami. Noah zwy­kle miała krót­kie, cza­sem nawet poob­gry­zane paznok­cie. Stres i paskudny nawyk, z któ­rym od dawna pró­bo­wała zerwać, robiły swoje. Tym razem jed­nak poma­lo­wała je ide­al­nie na bar­dzo jasny róż. Pew­nie kolejny z przed­ślub­nych wymo­gów Jenny. - Byłaś dla mnie jedną wielką zagadką, Pie­gu­sie. Nic nie cie­ka­wiło mnie bar­dziej niż to, co sie­dzi w tej two­jej główce... - Pod­nio­słem jej dłoń do ust i deli­kat­nie poca­ło­wa­łem.

- Ja byłam zagadką dla cie­bie, Nicho­la­sie Tajem­ni­czy Leiste­rze? - Roze­śmiała się. - Masz poję­cie, jak trudno było cza­sem zro­zu­mieć, co ci znowu strze­liło do łba, kiedy podej­mo­wa­łeś te swoje idio­tyczne decy­zje?

Ja też się zaśmia­łem.

- I to mówi dziew­czyna, która uznała, że świet­nym pomy­słem będzie wsko­czyć do mojego Fer­rari i urzą­dzić sobie wyścig z naj­więk­szym ban­dzio­rem we wschod­nim Los Ange­les.

Poczu­łem, że Noah się wzdryga.

- O Jezu... Ron­nie... Pra­wie udało mi się o nim zapo­mnieć - stwier­dziła.

Ja za to nie zapo­mnia­łem ani na chwilę.

- Tak czy ina­czej wygląda na to, że prze­ci­wień­stwa naprawdę się przy­cią­gają, Pie­gu­sie.

Noah roz­luź­niła się i uśmiech­nęła do mnie.

- Dzię­kuję ci za tę podróż, Nick... Tak się cie­szę na ten czas z tobą, tylko we dwoje.

Pochy­li­łem się i przy­gry­złem jej dolną wargę, na co mia­łem ochotę już od kilku godzin.

Jej ostat­nie słowa znowu przy­po­mniały mi o naszej kłótni sprzed kilku tygo­dni... Nie­sa­mo­wite, jak szybko Noah potra­fiła zmie­niać zda­nie.

Posa­dzi­łem Andy'ego na kana­pie, włą­czy­łem mu kre­skówkę "Auta" i posze­dłem na górę. Noah sie­działa na kana­pie z książką. Na mój widok zatrza­snęła ją i pode­rwała się, żeby wyjść.

- Ej, ej... - Zatrzy­ma­łem ją, bo wyglą­dała, jakby miała zamiar mnie sta­ra­no­wać.

- Puść mnie - rzu­ciła lodo­wato. - W tej chwili nie chcę cię nawet widzieć.

- Miesz­kamy razem. Cie­kawe, jak zamie­rzasz mnie uni­kać.

Spoj­rzała mi pro­sto w oczy i od razu wie­dzia­łem, że trzeba było trzy­mać język za zębami.

- Miesz­ka­łam z tobą pod jed­nym dachem w znacz­nie gor­szych oko­licz­no­ściach, Leister, i jakoś świet­nie sobie radzi­łam z uni­ka­niem cię.

Uśmiech­ną­łem się.

- To zna­czy, że dziś jed­nak nie jesteś na mnie aż tak wście­kła?

- To zna­czy, że już bar­dzo dawno nie byłam na cie­bie aż tak wście­kła jak dziś.

- No to chyba był już naj­wyż­szy czas, nie?

Odwró­ciła się obu­rzona, ale deli­kat­nie zła­pa­łem ją za rękę.

- Noah... - Spo­waż­nia­łem i przy­cią­gną­łem ją do sie­bie. - Nie weź­miemy Andy'ego. To nasz mie­siąc mio­dowy i chcę mieć cię tylko dla sie­bie.

Nic nie powie­działa. Po pro­stu się wyswo­bo­dziła, omi­nęła mnie i wyszła.

Kola­cję zje­dli­śmy w mil­cze­niu, prze­ry­wa­nym jedy­nie stu­ka­niem sztuć­ców i wygłu­pami z Andym, kiedy pró­bo­wał zaga­dać do któ­re­goś z nas.

To ja poło­ży­łem go spać, a kiedy póź­niej posze­dłem do sypialni, zorien­to­wa­łem się, że Noah tam nie ma.

- Chyba sobie żar­tu­jesz - rzu­ci­łem, kiedy zsze­dłem na dół i zoba­czy­łem ją na kana­pie. Urzą­dziła sobie tam cały obóz. Przy­tasz­czyła nawet koł­drę z naszego łóżka.

Nie odpo­wie­działa.

- Nie będziesz tutaj spać, Noah - powie­dzia­łem przez zaci­śnięte zęby. Koń­czyła mi się cier­pli­wość.

- Nie? No to patrz - odparła lodo­wato i szczel­niej otu­liła się koł­drą.

Zaklą­łem pod nosem.

- Tro­chę cię już ponosi, nie sądzisz?

Cisza.

Pod­sze­dłem do kanapy.

- Odpo­wiedz mi, Noah.

Popra­wiła się na kana­pie i pod­nio­sła na mnie wzrok.

- Nie potra­fię go tu zosta­wić. To mój syn. Powi­nie­neś był zapy­tać, czy zga­dzam się zosta­wić na całe dwa tygo­dnie naszego dwu­let­niego synka, który ni­gdy wcze­śniej się z nami nie roz­sta­wał.

Prze­cią­gną­łem dło­nią po twa­rzy.

- Po pierw­sze, nawet mi nie przy­szło do głowy, że będziesz chciała go zabrać. Myśla­łem, że tak samo jak ja ucie­szysz się, że wresz­cie gdzieś wyje­dziemy tylko we dwoje, bo, do cho­lery... nie­długo będę musiał się z tobą uma­wiać, żeby choć chwilę pobyć sam na sam! A po dru­gie, prze­stań powta­rzać, że zosta­wiamy go samego. Mnie też na nim zależy. Ni­gdy nie zosta­wił­bym go z kimś, komu nie ufam bez­gra­nicz­nie, rozu­miesz?

Noah patrzyła na mnie w mil­cze­niu. Po chwili zadrżała jej dolna warga.

- Prze­pra­szam... ale nie potra­fię.

Znowu zaklą­łem i spoj­rza­łem w sufit. Nie­wia­ry­godne. Czy naprawdę tak wiele chcia­łem? Dwóch tygo­dni sam na sam z kobietą, która nie­długo miała zostać moją żoną?

Spoj­rza­łem na nią, wście­kły i zra­niony.

- W takim razie mamy pro­blem.

Zosta­wi­łem ją tam i wró­ci­łem do sypialni.

Teraz, w samo­lo­cie, uśmie­cha­łem się na samą myśl o genial­nym pla­nie, który zamie­rza­łem wcie­lić w życie, żeby­śmy oboje byli zado­wo­leni.

- Jesz­cze dwa tygo­dnie temu mówi­łaś zupeł­nie co innego - przy­po­mnia­łem jej i poca­ło­wa­łem ją w nos, a potem przy­cią­gną­łem do sie­bie, żeby jesz­cze tro­chę odpo­częła przed lądo­wa­niem.

Noah nie odpo­wie­działa, więc uzna­łem, że znowu zasnęła.

Rozdział 2

2

NOAH

Dosko­nale pamię­ta­łam tę ostat­nią kłót­nię. Ze wszyst­kich naszych awan­tur to był chyba jedyny raz, kiedy Nick miał stu­pro­cen­tową rację. Nie żebym kie­dy­kol­wiek zamie­rzała mu ją przy­znać. Chyba każda matka zro­zu­mie, że nie potra­fi­łam zosta­wić swo­jego dziecka. Na samą myśl robiło mi się słabo.

Od chwili, kiedy Andy przy­szedł na świat, moje życie cał­ko­wi­cie się zmie­niło. Prze­sta­łam myśleć o sobie i wła­snym szczę­ściu. Liczył się tylko maluch, który skradł moje serce. Syn Nicka. Mój syn. Nasz synek.

Tam­tej nocy, zale­d­wie kilka tygo­dni po jego naro­dzi­nach, kiedy pró­bo­wano mi go ode­brać, do reszty osza­la­łam na jego punk­cie. Zawsze mia­łam bujną wyobraź­nię, więc sce­na­riu­sze, które zaczęła mi wtedy pod­su­wać głowa, były tak straszne, że nie wyobra­ża­łam sobie zosta­wić Andy'ego bez opieki mojej albo Nicka. Nikt nie przy­go­to­wuje cię na macie­rzyń­stwo. Na burzę hor­mo­nów, przez którą chwi­lami czu­jesz, jak­byś tra­ciła rozum. Na to, jak trudno będzie spoj­rzeć w lustro i nie roz­po­znać wła­snego odbi­cia, nie wie­dzieć już, kim jesteś, bo gdzieś pośród wszyst­kich nowych obo­wiąz­ków zwy­czaj­nie zagu­bi­łaś sie­bie samą. Nick był wspa­nia­łym ojcem, obiek­tyw­nie nie mia­łam mu nic do zarzu­ce­nia. Naprawdę ni­gdy nie przy­pusz­cza­łam, że poja­wie­nie się dziecka aż tak zmieni moje prio­ry­tety.

A teraz, kiedy mie­li­śmy wresz­cie wybrać się w podróż poślubną...

Prze­sta­łam się do Nicka odzy­wać. Z per­spek­tywy czasu widzę, że zacho­wy­wa­łam się jak ostat­nia zołza. Biedny Nick. Prze­cież chciał tylko pobyć ze mną, spra­wić mi przy­jem­ność i zoba­czyć mnie szczę­śliwą.

Następ­nego ranka byłam już po ostat­nich egza­mi­nach, więc spa­ko­wa­łam rze­czy swoje i Andy'ego do dużej torby i wsia­dłam do samo­chodu. Musia­łam odpo­cząć od tego mruka. Od jego chłod­nych, smut­nych, peł­nych roz­cza­ro­wa­nia spoj­rzeń.

Nie wie­dzia­łam, co robić: uszczę­śli­wić Nicka i zigno­ro­wać wła­sne lęki czy stchó­rzyć i uciec przed pro­ble­mem.

W tam­tym cza­sie czę­sto masko­wa­łam strach zło­ścią. Dla­tego osta­tecz­nie wyszłam z domu i trza­snę­łam za sobą drzwiami. Wma­wia­łam sobie, że nie robię nic złego. Potrze­bo­wa­łam tylko tro­chę prze­strzeni.

Zosta­wi­łam Nic­kowi kartkę, że jadę do rodzi­ców.

Mama przy­wi­tała mnie z otwar­tymi ramio­nami. Była sama. Will poszedł na golfa z jakimś biz­nes­me­nem, a Mad­die spę­dzała week­end u swo­jej mamy. Za to Thor na nasz widok osza­lał z rado­ści i od razu przy­biegł się przy­wi­tać. Kiedy prze­pro­wa­dza­li­śmy się z Nic­kiem, zabra­li­śmy go ze sobą, ale osta­tecz­nie uzna­li­śmy, że lepiej mu będzie u rodzi­ców. Oboje więk­szość dnia spę­dza­li­śmy poza domem i trudno było zna­leźć czas na spa­cery i zaj­mo­wa­nie się psem, a mama i Will wprost go uwiel­biali. Spry­ciarz zdą­żył się przez ten czas nie­źle utu­czyć i teraz całymi dniami wyle­gi­wał się brzu­chem do góry na kana­pie w salo­nie.

Kiedy tylko Andrew go zoba­czył, zaczął się wyry­wać, żeby zna­leźć się na ziemi, a potem poczła­pał do niego na swo­ich krót­kich, wciąż jesz­cze nie­pew­nych nóż­kach. Thor natych­miast zabrał się do wyli­zy­wa­nia mu twa­rzy.

- Co ty tutaj robisz? - Mama mnie przy­tu­liła, wyraź­nie zasko­czona.

- A co, nie mogę wpaść do cie­bie bez zapo­wie­dzi?

Uśmiech­nęła się i spoj­rzała na mnie z pobła­ża­niem.

- Och, Noah... Nie uro­dzi­łam się wczo­raj. - Wzięła moją torbę i spoj­rzała na nią wymow­nie. No tak, zabra­łam zde­cy­do­wa­nie za dużo rze­czy jak na popo­łu­dniową her­batę. Ruszyła w stronę domu.

Wzię­łam Andy'ego na ręce. Thor zaszcze­kał z wyraź­nym roz­cza­ro­wa­niem. Biegł tuż obok mnie i co chwilę pró­bo­wał ścią­gnąć małemu buty. Nie mam poję­cia dla­czego, ale pozba­wia­nie Andy'ego obu­wia było jego ulu­bioną zabawą.

- Odkąd się wypro­wa­dzi­łaś - pod­jęła mama - spa­łaś tutaj tylko dwa razy. I zawsze wtedy, kiedy Nick wyjeż­dżał. Znowu pole­ciał do Nowego Jorku?

Wes­tchnę­łam. Posa­dzi­łam synka w kuchni obok zabaw­ko­wej cię­ża­rówki, a potem nala­łam sobie szklankę wody z kranu.

- Pokłó­ci­li­śmy się.

- Aha. - Mama wzięła wnuka na ręce i obsy­pała go poca­łun­kami. Andy zapro­te­sto­wał i zaczął prze­bie­rać nóż­kami, bo chciał się bawić.

- Nawet nie zapy­tasz, o co poszło?

Mama odwró­ciła się do mnie z uśmie­chem.

- Nauczy­łam się, że lepiej nie wtrą­cać się w wasze sprawy.

- To prawda. - Ski­nę­łam głową. Tylko że tym razem bar­dzo potrze­bo­wa­łam z kimś poroz­ma­wiać. I usły­szeć, że to ja mam rację. - Mamo... Trudno ci było zosta­wiać mnie samą, kiedy byłam mała?

Szlag! Powie­dzia­łam to bez zasta­no­wie­nia. Gdy tylko zada­łam to pyta­nie, dotarło do mnie, że wła­śnie wycią­gnę­łam na wierzch bole­sne wspo­mnie­nie, które obie od dawna spy­cha­ły­śmy w naj­głęb­sze zaka­marki pamięci.

Mama spoj­rzała na mnie z bólem.

- Kocha­nie, ja byłam w zupeł­nie innej sytu­acji niż ty...

Poczu­łam bole­sne ukłu­cie w sercu.

Mój ojciec.

- No tak.... - mruk­nę­łam. Żało­wa­łam, że nie zdą­ży­łam ugryźć się w język, zanim poru­szy­łam ten temat.

- Wiem, co cię gry­zie, kotku. Roz­ma­wia­łam z Nic­kiem. Naprawę nie masz się czym mar­twić. Oboje z Wil­lia­mem kochamy Andy'ego nad życie. Prę­dzej umrę, niż pozwolę, żeby stała mu się krzywda.

- Wiem, tylko że...

- Noah, skar­bie, musisz zosta­wić tę prze­szłość za sobą. Wtedy to był mój ogromny błąd, któ­rego do dziś nie potra­fię sobie wyba­czyć. Ty masz wokół sie­bie ludzi, któ­rzy cię kochają, dobrych ludzi. Ja nie mia­łam tyle szczę­ścia. Radzi­łam sobie, jak mogłam...

Ści­snęło mnie w brzu­chu na wspo­mnie­nie ojca gonią­cego mnie z nożem, pod­czas gdy mama wyszła na spo­tka­nie z Wil­lia­mem. Od tam­tych wyda­rzeń mia­łam mnó­stwo czasu, żeby to wszystko prze­my­śleć, więc w końcu jej wyba­czy­łam. To, że ojciec oka­zał się oprawcą, to nie było jej winą. Ona po pro­stu robiła, co mogła, żeby prze­trwać, a nie miała zbyt wiele moż­li­wo­ści.

Rozej­rza­łam się teraz po domu. Tutaj, z nią i Wil­lem, Andy'emu nic nie mogło się stać. Ale mimo wszystko...

- Mogła­byś się nim tro­chę zająć, żebym odpo­częła? W nocy pra­wie nie zmru­ży­łam oka - popro­si­łam.

Mama bez waha­nia ski­nęła głową.

- Mogę go wziąć na plażę?

Odwró­ci­łam się w drzwiach.

- Jasne. Wózek jest w samo­cho­dzie, gdy­byś go potrze­bo­wała. A w tor­bie są pie­lu­chy i jego jedze­nie, trzeba je tylko pod­grzać.

Poszłam na górę, do pokoju, który na­dal był tro­chę mój. Wią­zało się z nim mnó­stwo dobrych wspo­mnień. Nie­bie­skie ściany, duże łóżko, moje książki. Widok na basen i morze. Cza­sami tęsk­ni­łam za plażą. Uwiel­bia­łam nasz nie­wielki dom w mie­ście, ale wie­dzia­łam, że Nick zde­cy­do­wa­nie woli ocean od wie­żow­ców, bo te za bar­dzo przy­po­mi­nają mu Nowy Jork, gdzie i tak spę­dzał sta­now­czo za dużo czasu z dala od nas. Na szczę­ście nasz dom był ich zupeł­nym prze­ci­wień­stwem. Nie­wielki, przy­naj­mniej jak na stan­dardy Leiste­rów, i przy­tulny. Roz­ma­wia­li­śmy wpraw­dzie o prze­pro­wadzce, ale wciąż nie pod­ję­li­śmy decy­zji. Za bar­dzo kocha­li­śmy to miej­sce.

Led­wie poło­ży­łam się na łóżku, od razu zasnę­łam. Egza­miny, opieka nad Andym i kłót­nie z Nic­kiem kom­plet­nie mnie wykoń­czyły. Jak na iro­nię, naprawdę potrze­bo­wa­łam waka­cji.

Kiedy się obu­dzi­łam, za oknem było już ciemno.

Cho­lera, co z Andym...?!

Pode­rwa­łam się na łóżku. Synek spał wtu­lony w ramiona Nicka, który sie­dział na sofie w rogu pokoju i mi się przy­glą­dał.

- Czyli teraz przede mną ucie­kasz i cho­wasz się w swoim sta­rym dzie­cię­cym pokoju...

Ucie­szy­łam się na jego widok, ale na­dal byłam na niego zła.

- Dzie­cię­cym? Raczej nie byłam już wtedy dziec­kiem, skoro nie­raz lądo­wa­li­śmy razem w tym łóżku.

Nick uśmiech­nął się pół­gęb­kiem.

- No fakt, nie byłaś. Za to teraz zacho­wu­jesz się jak dzie­ciak.

Unio­słam brwi i wsta­łam.

- Daj mi go. Musi coś zjeść.

Nick nawet się nie poru­szył.

- Śpi.

Ten widok zawsze mnie roz­czu­lał. Byli do sie­bie tak podobni... Jak mogła­bym nie kochać tego chłopca do sza­leń­stwa, skoro był minia­tu­rową kopią miło­ści mojego życia?

Spoj­rza­łam na Nicka. Wielką dło­nią gła­dził synka po ple­cach, a ten mały zdrajca spał sobie w naj­lep­sze. Nie­wia­ry­god­nie dłu­gie rzęsy rzu­cały cień na pulchne policzki, a usta w kształ­cie ser­duszka zaci­skały się na kciuku, któ­rym zastę­po­wał sobie smo­czek.

- Jak możesz chcieć go zosta­wić? - zapy­ta­łam z nie­do­wie­rza­niem.

Nicho­las wstał, z Andym wciąż przy­tu­lo­nym do piersi. Pod­szedł do mnie i wolną ręką deli­kat­nie uniósł mi pod­bró­dek.

- Mogę, bo cię potrze­buję. W domu dzielę się tobą z naszym synem, ale chyba zasłu­gu­jemy na to, żeby przy­naj­mniej pod­czas podróży poślub­nej pobyć tylko we dwoje.

Nie podo­bało mi się to, co mówił. To zna­czy... oczy­wi­ście, że mi się podo­bało, i to bar­dzo, ale na samą myśl, że naszemu synowi mogłoby się coś stać, a my będziemy tak daleko, że nie zdo­łamy mu pomóc, czu­łam w piersi bole­sny ucisk.

Mocno przy­gry­złam wargę. Spoj­rza­łam na Nicka, potem na Andy'ego.

- Rany, Noah... - wes­tchnął mój narze­czony. Odwró­cił się do mnie ple­cami, ale po chwili znów spoj­rzał mi w oczy. - Dobrze. Zabie­rzemy go ze sobą. Bo wygląda na to, że zamiast spra­wić ci radość, tylko cię tor­tu­ruję...

Widzia­łam, z jakim tru­dem przy­szły mu te słowa. Nie dla­tego, że nie mówił szcze­rze. Po pro­stu naprawdę bar­dzo potrze­bo­wał pobyć ze mną sam na sam.

Myśli kotło­wały mi się w gło­wie. Wycią­gnę­łam ręce po Andy'ego, a kiedy wzię­łam synka, spoj­rze­nie Nicka ści­snęło mnie za serce. Czy naprawdę go zanie­dba­łam? Czy prze­sta­łam mu oka­zy­wać, jak bar­dzo jest dla mnie ważny?

- Zacze­kaj tu - popro­si­łam i zanio­słam Andy'ego do daw­nego pokoju Nicka. Uło­ży­łam go na łóżku i zabez­pie­czy­łam podusz­kami, żeby z niego nie spadł.

Kiedy wró­ci­łam, Nicho­las stał dokład­nie tam, gdzie go zosta­wi­łam, i patrzył przez okno.

Ależ on był przy­stojny... I już nie­długo miał zostać moim mężem.

Obję­łam go od tyłu i przy­tu­li­łam poli­czek do jego sze­ro­kich ple­ców. Wes­tchnął. Zro­biło mi się go jesz­cze bar­dziej żal.

Odwró­cił się do mnie.

- Zawsze posta­wisz na swoim. - Pogła­dził mnie po policzku. - Jakie to uczu­cie być jedyną osobą na świe­cie, która potrafi mnie sobie pod­po­rząd­ko­wać?

Czy naprawdę tak było?

- Nie chcę tego... Nie chcę, żebyś myślał, że jesteś dla mnie mniej ważny niż on... Bo jesteś nawet waż­niej­szy.

Nicho­las ujął mój pod­bró­dek i deli­kat­nie prze­su­nął kciu­kiem po mojej dol­nej war­dze.

- Ni­gdy nie kazał­bym ci wybie­rać mię­dzy mną a naszym synem, Noah. Po pro­stu pod­czas podróży poślub­nej chciał­bym cię mieć tylko dla sie­bie.

Przy­gry­złam wargę, któ­rej doty­kał. Deli­kat­nie ści­snął ją pal­cami, aż musia­łam ją puścić.

- Ale co będzie, jeśli...

- Nasi rodzice, moja mama, Jenna i Lion dopil­nują, żeby nic mu się nie stało. Prze­cież dobrze o tym wiesz.

Spoj­rza­łam na niego. Na­dal się waha­łam. Mia­łam wra­że­nie, że zawiodę jako matka. Że jeśli zosta­wię syna, wyrzą­dzę mu krzywdę, któ­rej już ni­gdy nie zdo­łam napra­wić...

Nick chyba czy­tał mi w myślach. A przy­naj­mniej domy­ślił się, co się dzieje w mojej gło­wie, bo powie­dział dokład­nie to, co potrze­bo­wa­łam usły­szeć.

- Andy'emu nic się nie sta­nie, Noah. - Zało­żył mi za ucho pasmo wło­sów. - Nasz syn nie mógł tra­fić na lep­szą mamę. Odda­jesz mu całą sie­bie, kotku. Tylko że przy tym zapo­mi­nasz o sobie.

- Ja tylko chcę, żeby był szczę­śliwy.

Nick uśmiech­nął się i poca­ło­wał mnie w usta.

- A znasz szczę­śliw­szego malu­cha niż nasz? Bo ja nie. Roz­pu­ści­li­śmy go nad­mia­rem miło­ści, Pie­gu­sie.

Uśmiech­nę­łam się. Roz­czu­liło mnie to dawne prze­zwi­sko i myśl, że nasz synek jest szczę­śliwy. Bo rze­czy­wi­ście był.

- Czyli dwa tygo­dnie, mówisz... - powie­dzia­łam już tro­chę spo­koj­niej, cho­ciaż serce na­dal mi się ści­skało na myśl o tylu dniach bez Andrew.

- Naj­lep­sze dwa tygo­dnie w twoim życiu.

Pochy­lił się i poca­ło­wał mnie głę­boko.

Ple­cami ude­rzy­łam o szybę. Nicho­las przy­ci­snął mnie do niej całym cia­łem. Pach­niał tak dobrze. Był taki silny, taki twardy...

- Kocham cię. - Wsu­nę­łam dło­nie w jego włosy i przy­trzy­ma­łam go przy sobie.

- Pokaż mi, jak bar­dzo.

- Cie­kawe, czy jesz­cze pamię­tamy, co robi­li­śmy w tym łóżku...

- Chyba coś mi świta.

Zaczął mnie roz­bie­rać. Powoli. Nie­skoń­cze­nie powoli...

Ni­gdy nie prze­pa­da­łam za lata­niem, zwłasz­cza za star­tem i lądo­wa­niem, dla­tego byłam wdzięczna Nic­kowi, kiedy pod­czas scho­dze­nia do lądo­wa­nia ści­snął mnie za rękę i poca­ło­wał kostki pal­ców. Nie umknęły mi spoj­rze­nia, które rzu­cały mu ste­war­desy, i tak naprawdę dopiero teraz dotarło do mnie, że znowu wyglą­damy jak młoda, atrak­cyjna para.

Kiedy wycho­dzi­li­śmy gdzieś we troje, z Andym, chcąc nie chcąc tra­fia­li­śmy do szu­fladki z napi­sem "rodzina". Ale kiedy byli­śmy sami... znowu mie­li­śmy dwa­dzie­ścia dwa i dwa­dzie­ścia sie­dem lat. A to ozna­czało, że wszyst­kie kobiety w samo­lo­cie i na lot­ni­sku będą posy­łały mojemu mężowi ukrad­kowe spoj­rze­nia. Dokład­nie tak jak ste­war­desa, która wła­śnie zer­kała w jego stronę. Naprawdę nie zauwa­żyła obrą­czek?

Spoj­rza­łam na swoją i się uśmiech­nę­łam. Teraz byłam już Noah Leister... Podo­bało mi się to. Ofi­cjal­nie nie zmie­ni­łam nazwi­ska, bo wyda­wało mi się to okrop­nie sta­ro­świec­kie, ale i tak czu­łam, jak­by­śmy nosili to samo.

Na szczę­ście lądo­wa­nie prze­bie­gło spo­koj­nie. Kiedy wysie­dli­śmy z samo­lotu, przy­wi­tało nas cie­płe, wio­senne powie­trze. Unio­słam głowę i uśmiech­nę­łam się na widok bez­chmur­nego nieba.

Nick zajął się baga­żami i szybko opu­ści­li­śmy lot­ni­sko. Miał w pasz­por­cie tyle pie­czą­tek, że wła­ści­wie nikt nie zada­wał nam żad­nych pytań.

- Byłeś tu już kie­dyś? - zapy­ta­łam, kiedy wyszli­śmy z hali przy­lo­tów.

- Raz. I zako­cha­łem się w tym miej­scu. - Pocią­gnął mnie za rękę i skie­ro­wał wózek z waliz­kami w stronę ele­gancko ubra­nego męż­czy­zny, który trzy­mał tabliczkę z nazwi­skiem Leister.

- Dzień dobry panu - przy­wi­tał Nicka, po czym uśmiech­nął się do mnie. - Pani Leister, miło panią poznać. Naj­lep­sze życze­nia z oka­zji ślubu.

Podzię­ko­wa­łam z uśmie­chem.

- Zapro­wa­dzę pań­stwa do samo­chodu. Pro­szę za mną. - Prze­jął wózek z baga­żami i ruszył przo­dem.

Nick objął mnie ramie­niem i poca­ło­wał w czu­bek głowy.

- Uwiel­biam, kiedy mówią do cie­bie "pani Leister". - W jego gło­sie pobrzmie­wała duma.

Prze­wró­ci­łam oczami, ale pozwo­li­łam mu nacie­szyć się chwilą. Prawdę mówiąc, mnie też się to podo­bało.

Kiedy dotar­li­śmy na par­king, Nick zwró­cił się do męż­czy­zny:

- To ten, o który pro­si­łem?

- Dokład­nie ten, pro­szę pana.

Po chwili sta­nę­li­śmy przed samo­cho­dem, wokół któ­rego zebrała się grupka nasto­lat­ków. Na nasz widok natych­miast zro­bili przej­ście i zapa­trzyli się w Nicka jak w boga.

Cie­ka­wość wzięła górę. Wyrwa­łam naprzód, żeby zoba­czyć, jakie auto mój sza­lony mąż wyna­jął tym razem.

I aż wytrzesz­czy­łam oczy.

- Chyba żar­tu­jesz! - Odwró­ci­łam się do niego.

Nicho­las uśmiech­nął się z satys­fak­cją i ode­brał klu­czyki od kie­rowcy. Ten też wyglą­dał na zachwy­co­nego. Założę się, że sama jazda tym autem na lot­ni­sko była dla niego nie lada atrak­cją.

- Prze­cież to... - Zapa­trzy­łam się na lśniący czer­wony samo­chód. Był nie­sa­mo­wi­cie piękny. Nie­sa­mo­wi­cie luk­su­sowy. I nie­sa­mo­wi­cie szybki!

- Lam­bor­ghini Aven­ta­dor, pro­szę pani. Drzwi otwie­rają się do góry. Samo­chód marzeń... - ode­zwał się jeden z chło­pa­ków, rów­nie pod­eks­cy­to­wany jak ja.

Odwró­ci­łam się do Nicka.

- Ja pro­wa­dzę! - oznaj­mi­łam i unio­słam rękę jak w szkole.

Nicho­las par­sk­nął śmie­chem.

- Aj, Pie­gu­sie... Naj­pierw będziesz musiała na to zasłu­żyć.

Zmarsz­czy­łam czoło i skrzy­żo­wa­łam ręce na piersi.

- Naprawdę znowu będziemy się o to kłó­cić? Ile razy mam ci udo­wad­niać, że jeż­dżę lepiej od cie­bie?

Nick tylko się uśmiech­nął i otwo­rzył bagaż­nik. Razem z kie­rowcą scho­wali walizki. Ten drugi patrzył na mnie, jak­bym postra­dała zmy­sły. Jakby wpusz­cze­nie kobiety za kie­row­nicę takiego auta było grze­chem śmier­tel­nym.

Szo­wi­ni­sta jeden...

- Nie cho­dzi o to, że jeź­dzisz lepiej. Po pro­stu jesteś sza­lona i kom­plet­nie nie zda­jesz sobie sprawy, jak nie­bez­pieczna jest jazda auto­stradą z pręd­ko­ścią dwu­stu pięć­dzie­się­ciu kilo­me­trów na godzinę, kocha­nie. To nie czyni cię lep­szym kie­rowcą, a raczej zagro­że­niem dla całego Myko­nos.

Uśmiech­nę­łam się.

- I tak popro­wa­dzę. Dobrze o tym wiesz.

Nick zamknął bagaż­nik, pod­szedł do mnie, zagro­dził mi drogę i lekko przy­ci­snął mnie do drzwi samo­chodu.

- Popro­wa­dzisz. Ale nie teraz. I tylko jeśli zasłu­żysz.

Czyli to miała być stawka w grze? Tylko... w co my wła­ści­wie gra­li­śmy?

Poca­ło­wał mnie, i to naprawdę gorąco. Nasto­lat­ko­wie zgro­ma­dzeni wokół samo­chodu zagwiz­dali, a ja wybuch­nę­łam śmie­chem.

- Dzię­kuję, Milo. - Nick odkleił się ode mnie i wrę­czył kie­rowcy napi­wek.

Milo uśmiech­nął się uprzej­mie i odszedł. Domy­śli­łam się, że pra­co­wał albo dla lot­ni­ska, albo dla wypo­ży­czalni luk­su­so­wych samo­cho­dów.

Otwo­rzy­łam drzwi, a kiedy usia­dłam w środku, aż mnie zamu­ro­wało. Te wszyst­kie detale. Wykoń­cze­nie. Luk­sus. Ta maszyna była po pro­stu obłędna. Nie mogłam się napa­trzeć.

- Gotowa, pani Leister?

Roz­ba­wiona, ski­nę­łam głową.

- Tylko porząd­nie dep­nij, Nick!

Droga wzdłuż wybrzeża, która dopro­wa­dziła nas aż do wyso­kiej bramy tuż nad morzem, zapie­rała dech w pier­siach. Wiatr na twa­rzy, zapach morza, ta archi­tek­tura. Wszę­dzie biel i błę­kit, wszę­dzie kamień. Wszystko tak stare, piękne i roman­tyczne...

- Nie jedziemy do hotelu? - zapy­ta­łam, kiedy Nick wyjął ze schowka mały pilot i otwo­rzył bramę.

- Wola­ła­byś hotel? - W jego gło­sie usły­sza­łam lek­kie waha­nie.

Uśmiech­nę­łam się.

- Nicho­las, jak dla mnie możemy spać nawet w tym samo­cho­dzie. Tu jest cudow­nie.

Nick poca­ło­wał mnie w usta, a potem ruszył pod­jaz­dem w stronę bia­łego kamien­nego domu na końcu alei.

Był prze­piękny, choć zupeł­nie inny niż wszystko dookoła, bo bar­dzo nowo­cze­sny. A jed­nak wciąż pełen uroku typo­wego dla tej czę­ści wyspy. Kiedy Nick zatrzy­mał samo­chód przed wej­ściem, usły­sza­łam szum fal i poczu­łam, że po raz pierw­szy od dwóch lat naprawdę się roz­luź­ni­łam.

Do zachodu słońca została mniej wię­cej godzina, a niebo z każdą chwilą nabie­rało coraz bar­dziej zachwy­ca­ją­cych barw. Nick pod­szedł do mnie, wziął mnie za rękę i pocią­gnął za sobą.

- Chodź. - Uśmie­chał się pod­eks­cy­to­wany. - Pokażę ci wszyst­kie miej­sca, w któ­rych zamie­rzam się z tobą kochać.

Ja też nie mogłam się tego docze­kać. Pra­gnę­łam go tak samo mocno jak kie­dyś, a może nawet bar­dziej. Nick stał się dla mnie wszyst­kim, o czym zawsze marzy­łam. Był doj­rzały, silny, czuły i tro­skliwy. Dopeł­niał mnie jak ni­gdy wcze­śniej. W dodatku oka­zał się wspa­nia­łym ojcem, cie­płym i pogod­nym. A jed­no­cze­śnie potra­fił być sta­now­czy, kiedy sytu­acja tego wyma­gała, czego z pew­no­ścią nie dało się powie­dzieć o mnie, bo wystar­czyło, że spoj­rza­łam na aniel­ską buźkę Andy'ego, i nie potra­fiłam mu niczego odmó­wić.

Nick opro­wa­dził mnie po domu. Biała kuch­nia otwie­rała się na salon z wikli­no­wymi fote­lami, na któ­rych leżały błę­kitne podu­chy. W sypialni stało sze­ro­kie łóżko z białą moski­tierą, tak deli­katną, że mia­łam ochotę owi­nąć się nią i poczuć ją na skó­rze. Łazienka też robiła wra­że­nie: ogromny prysz­nic i wanna, w któ­rej bez pro­blemu zmie­ści­łyby się cztery osoby. Z sypialni roz­cią­gał się widok na morze. Wystar­czyło odsu­nąć szklane drzwi i zejść po kilku stop­niach, żeby poczuć pod sto­pami cie­pły pia­sek. Kry­sta­licz­nie czy­sta, tur­ku­sowa woda aż pro­siła, żeby się w niej zanu­rzyć.

- I jak? - zapy­tał Nick, kiedy poka­zał mi już nawet pokój z bilar­dem, ogrom­nym tele­wi­zo­rem i fote­lami do masażu.

Spoj­rza­łam na niego i aż trudno mi było uwie­rzyć, jakie mam szczę­ście.

- Jest cudow­nie! - Rzu­ci­łam mu się na szyję, a on zła­pał mnie za pośladki. - Ale najcudow­niejszy jesteś ty.

Poca­ło­wa­łam go z całych sił. Uśmiech­nął się pod moimi ustami i odwza­jem­nił poca­łu­nek z taką samą tęsk­notą, namięt­no­ścią i zachłan­no­ścią.

- No to powiedz mi, Pie­gu­sie... Jesteś gotowa na naj­przy­jem­niej­sze moż­liwe tor­tury, jakie cię spo­tkają z mojej ręki?

Po moim ciele roz­lała się fala pożą­da­nia.

- Naprawdę zostało jesz­cze coś, czym możesz mnie zasko­czyć? - zapy­ta­łam figlar­nym tonem.

Oczy mu pociem­niały.

- Rzu­casz mi wyzwa­nie? - zapy­tał.

Uśmiech­nę­łam się.

- Chcia­łam tylko powie­dzieć, że...

Zamknął mi usta dłu­gim poca­łun­kiem, a potem posta­wił mnie na pod­ło­dze.

Ścią­gnę­łam brwi.

- Może weź­miemy prysz­nic? - zapy­tał jak gdyby ni­gdy nic.

Hmm...

Weszłam za nim do kabiny i sta­nę­li­śmy razem pod stru­mie­niem wody. Wycią­gnę­łam rękę, żeby dotknąć Nicka. Mokry podo­bał mi się jesz­cze bar­dziej. Ale odsu­nął moją dłoń, posłał mi ten swój łobu­zer­ski uśmie­szek i pokrę­cił głową.

- Poba­wimy się w coś bar­dzo przy­jem­nego, kocha­nie. - Deli­kat­nie prze­su­nął pal­cem po mojej dol­nej war­dze. - Spra­wię, że długo nie zapo­mnisz tych kil­ku­na­stu dni w zamknię­ciu. Pod koniec będziesz bła­gać, żebym zabrał cię z powro­tem do Los Ange­les.

- W zamknię­ciu?

Nick odgar­nął mi z twa­rzy mokre włosy.

- Będziesz tu moją więź­niarką...

- No chyba że ucieknę. - Cof­nę­łam się o krok.

Nick zła­pał mnie za rękę, a potem oparł dło­nie o ścianę po obu stro­nach mojej głowy.

- Jeśli uciek­niesz, zepsu­jesz całą zabawę, Pie­gu­sie.

- Ni­gdy nie mówi­łam, że będę chciała się bawić.

Uci­szył mnie poca­łun­kiem, od któ­rego aż zadrża­łam.

- Zasada numer jeden. - Musnął ustami moją szyję, a potem nachy­lił mi się do ucha. - Kto pierw­szy doj­dzie, ten prze­grywa.

Spoj­rza­łam na niego z nie­do­wie­rza­niem.

- To ja chcę prze­grać. Teraz i za każ­dym kolej­nym razem.

Wygię­łam się, kiedy deli­kat­nie przy­gryzł pła­tek mojego ucha.

Wsu­nął dłoń w moje mokre włosy i odchy­lił mi głowę.

- Druga zasada: żad­nej bie­li­zny. Chcę, żebyś przez cały czas była na mnie gotowa. O każ­dej porze...

Uśmiech­nę­łam się.

- Ta zasada prze­czy pierw­szej - zauwa­ży­łam. Bawiło mnie to, bo byłam pewna, że ta absur­dalna gra skoń­czy się, zanim jesz­cze zdąży się zacząć.

- A trze­cia... - mówił dalej Nick, jakby w ogóle nie usły­szał mojego komen­ta­rza. - Cokol­wiek będziemy robić... nawet jeśli to będzie bar­dzo nie­grzeczne, będziemy to robić z miło­ścią.

Roze­śmia­łam się, choć nara­stała we mnie cie­ka­wość, do czego to wszystko może nas zapro­wa­dzić.

- Z miło­ścią? - Przy­lgnę­łam do niego. Nasze mokre ciała się zetknęły. - Tak jak teraz?

Uklę­kłam przed nim i spoj­rza­łam na tę część jego ciała, którą oboje lubi­li­śmy naj­bar­dziej.

Wzię­łam ją do ust i z satys­fak­cją patrzy­łam, jak Nicka prze­cho­dzi dreszcz.

Nagle zapra­gnę­łam zła­mać pierw­szą zasadę. Natych­miast.

Nick patrzył na mnie z góry. Wie­dzia­łam, że dopro­wa­dzam go do sza­leń­stwa, kiedy tak nie odry­wam od niego wzroku. Pie­ści­łam go dło­nią, ustami i języ­kiem, chło­nąc każdą jego reak­cję. To, jak zamy­kał oczy, jak odchy­lał głowę, kiedy przy­jem­ność sta­wała się zbyt inten­sywna.

Spra­wia­nie mu roz­ko­szy ustami pod­nie­cało mnie bar­dziej, niż można sobie wyobra­zić. Do tego stop­nia, że kiedy wyczu­łam, że jest już o krok od speł­nie­nia, a on pod­niósł mnie i nie pozwo­lił mi dokoń­czyć, całe moje ciało drżało rów­nie mocno jak jego.

- Myśla­łaś, że nie potra­fię się powstrzy­mać?

- Na­dal nie powie­dzia­łeś, jaka jest nagroda.

Na twa­rzy Nicka poja­wił się łobu­zer­ski uśmiech.

- Zwy­cięzca będzie mógł kazać temu dru­giemu zro­bić wszystko, co mu się zama­rzy. A prze­grany zrobi to bez dys­ku­sji. Bez maru­dze­nia. Bez wymó­wek.

- W łóżku?

- W łóżku, w łazience, w kuchni...

Znowu wycią­gnę­łam do niego rękę, ale tym razem mocno zła­pał mnie za nad­gar­stek.

- Pie­gus, oboje dobrze wiemy, że ni­gdy nie potra­fił­bym wyda­wać ci pole­ceń w żad­nej spra­wie poza sek­sem. Przez te wszyst­kie lata chyba zdą­ży­li­śmy się już o tym prze­ko­nać, prawda?

- Wła­ści­wie to podoba mi się ta twoja gra. I zamie­rzam w niej wygrać.

Nick się uśmiech­nął, ale w jego nie­bie­skich oczach bły­snęła mroczna obiet­nica.

Dokoń­czy­li­śmy prysz­nic i cho­ciaż oboje umie­ra­li­śmy z pożą­da­nia, posta­no­wi­li­śmy trzy­mać się zasad i nie ulec temu, co sami przed chwilą w sobie roz­bu­dzi­li­śmy.

Nick zapro­po­no­wał, że przy­go­tuje kola­cję, a ja posta­no­wi­łam zadzwo­nić do domu. Nie obcho­dziła mnie róż­nica czasu. Musia­łam wie­dzieć, co z Andym. Czy dużo pła­kał. Czy udało mu się zasnąć. Czy za nami tęsk­nił...

Mama ode­brała po pierw­szym sygnale.

- Cześć, skar­bie. Jak minął lot? - zapy­tała pogod­nie.

- Dobrze. A jak Andy? - Nie potra­fi­łam ukryć nie­po­koju.

- Wszystko w porządku, Noah. Prze­spał pra­wie całą noc, a teraz bawi się w ogro­dzie z Mad­die. Will posta­wił tam w zeszłym tygo­dniu huś­tawki.

O Boże... Huś­tawki. A jeśli spad­nie? Zła­mie kark albo sta­nie mu się coś jesz­cze gor­szego?

- Dla­czego nie jesteś z nimi, mamo? Prze­cież Mad­die to jesz­cze dziecko, więc...

- Widzę ich z kuchni, Noah. Poza tym Will jest w ogro­dzie, czyta książkę.

Wes­tchnę­łam.

- Daj mi Andy'ego do tele­fonu.

Mama zawa­hała się, a ja natych­miast się spię­łam.

- Co się stało?

- Noah... Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Jeśli usły­szy twój głos, znowu...

A więc jed­nak pła­kał.

- Było bar­dzo źle, mamo? Tylko mnie nie okła­muj.

Usły­sza­łam jej wes­tchnie­nie.

- W końcu zasnął, Noah... A dziś rano popła­kał tylko przez chwilę. Will cały czas czymś go zaj­muje. Dzi­siaj zabiera ich oboje do kina. Mad­die od dawna chce zoba­czyć jakąś nową bajkę.

Andy w kinie? Chyba nie wie­dzieli, na co się pory­wają. Przy­gry­złam wargę. Coraz bar­dziej się dener­wo­wa­łam.

- No dobrze... W takim razie jutro też zadzwo­nię. Uca­łuj go ode mnie.

Kiedy się roz­łą­czy­łam, ogar­nęło mnie dziwne uczu­cie. Chcia­łam być tutaj, na Myko­nos. Cie­szy­łam się, że mogę spę­dzić ten czas z Nic­kiem, ale... mia­łam wra­że­nie, jakby moje serce roz­darło się na pół.

Spró­bo­wa­łam prze­stać myśleć o Andym i spoj­rza­łam w lustro, żeby dokoń­czyć szy­ko­wać się do kola­cji.

Ni­gdzie nie zamie­rza­li­śmy wycho­dzić. Oboje byli­śmy zmę­czeni, ale Nick uparł się, że coś przy­go­tuje. Mie­li­śmy zjeść przy bla­sku księ­życa, a ja umie­ra­łam z cie­ka­wo­ści, co też on na ten wie­czór szy­kuje.

Wyjąt­kowo sta­ran­nie wybra­łam strój. Zamie­rza­łam wygrać tę jego grę. Chcia­łam dopro­wa­dzić go do sza­leń­stwa i zmu­sić do prze­gra­nej, więc posta­no­wi­łam wyko­rzy­stać wszyst­kie swoje atuty. Otwo­rzy­łam walizkę, którą Nick posta­wił na różo­wej ławce w gar­de­ro­bie, i zaczę­łam prze­glą­dać sukienki i koszulki nocne. Wszyst­kie były nowe. Kupi­ły­śmy je z Jenną spe­cjal­nie na podróż poślubną.

Jedna od razu wpa­dła mi w oko. Była w kolo­rze kości sło­nio­wej, uszyta z koronki i jedwa­biu. Prze­świ­ty­wała tylko w kilku miej­scach, odsła­nia­jąc skórę dokład­nie tam, gdzie trzeba. Nie wyglą­dała jak typowa bie­liź­niana koszulka. Poka­zy­wała aku­rat tyle, żeby chciało się ją ze mnie zerwać. I dokład­nie taką reak­cję zamie­rza­łam wywo­łać u mojego męża.

To było dziwne, ale przez chwilę znowu poczu­łam się jak dwu­dzie­sto­dwu­let­nia dziew­czyna... którą prze­cież byłam.

Dziecko zmie­nia wszystko. Jedną z pierw­szych rze­czy, które się zmie­niają, jest spo­sób, w jaki patrzymy na samą sie­bie. Moje ciało było teraz inne. Piersi stały się peł­niej­sze i cho­ciaż przez te dwa lata wró­ci­łam do daw­nej syl­wetki, w lustrze na­dal nie widzia­łam tej samej Noah, co przed naro­dzi­nami Andy'ego.

Kiedy zoba­czy­łam się w tej sek­sow­nej koszulce, przez moment zatę­sk­ni­łam za tamtą Noah. Obie­ca­łam sobie, że już ni­gdy wię­cej jej nie zgu­bię. Uwiel­bia­łam być mamą, ale rów­nie mocno lubi­łam czuć się tak jak teraz. Sek­sowna. Silna.

Posłu­cha­łam Nicka i nie zało­ży­łam bie­li­zny. Jedwab przy­le­gał do mojego ciała jak druga skóra. Opi­nał piersi i sub­tel­nie pod­kre­ślał ich kształt.

Nie mogłam się docze­kać miny Nicka, kiedy mnie zoba­czy. I chwili, w któ­rej zerwie ze mnie tę koszulkę.

Roz­pu­ści­łam włosy i pozwo­li­łam im swo­bod­nie opaść na plecy. Na usta nało­ży­łam bal­sam o tru­skaw­ko­wym smaku.

Kiedy wyszłam z gar­de­roby i ruszy­łam boso w stronę kuchni, od razu poczu­łam zapach cze­goś pysz­nego. Zioła. Pie­truszka, bazy­lia...

Nick stał przy drzwiach wej­ścio­wych i wła­śnie pła­cił komuś, kto trzy­mał trzy duże pudełka. Od razu domy­śli­łam się, że to jedze­nie.

A to kłamca!

Oczy dostawcy zro­biły się wiel­kie jak spodki, kiedy zoba­czył mnie na końcu kory­ta­rza. Nicho­las natych­miast zauwa­żył jego minę i odwró­cił się, żeby spraw­dzić, na co tam­ten tak się gapi. I zare­ago­wał dokład­nie tak samo. W jed­nej chwili jego spoj­rze­nie pociem­niało z pożą­da­nia. Zaci­snął szczękę, nie­mal rzu­cił chło­pa­kowi pie­nią­dze i zatrza­snął mu drzwi przed nosem.

- Kłam­czuch z cie­bie. - Wska­za­łam pudełka.

- Masz coś pod tą koszulką? - rzu­cił w odpo­wie­dzi.

Uśmiech­nę­łam się. Nie byłam tylko pewna, czy już mu prze­szło. Oboje wie­dzie­li­śmy, jak bar­dzo nie spodo­bało mu się to, że jakiś przy­pad­kowy dostawca zoba­czył mnie pra­wie nagą.

- Gdy­bym miała, zła­ma­ła­bym jedną z two­ich zasad, prawda?

Odsta­wił pudełka i powoli ruszył w moją stronę. Ostroż­nie. Jak lew osa­cza­jący ofiarę.

- Broń Boże, żebyś miała łamać zasady... - Zatrzy­mał się tuż przede mną. Prze­su­nął dłońmi po mojej talii, lekko uniósł koszulkę i mocno objął mnie w pasie, jakby się bał, że zaraz mu się wymknę. - Co ty na sobie masz, Pie­gu­sie?

Spoj­rza­łam na niego spod rzęs.

- Fran­cu­ską bie­li­znę. Spe­cjal­nie dla cie­bie.

Jesz­cze moc­niej zaci­snął palce na mate­riale.

- Wyglą­dasz jak z moich naj­bar­dziej nie­grzecz­nych fan­ta­zji, kotku. - Scho­wał twarz w zagłę­bie­niu mojej szyi i musnął skórę czub­kiem nosa.

Prze­szedł mnie dreszcz.

On miał na sobie tylko szare dre­sowe spodnie i biały baweł­niany T-shirt. Nic wię­cej. I wła­śnie dla­tego wyglą­dał tak cho­ler­nie sek­sow­nie.

Prze­su­nę­łam dło­nie na jego bio­dra i wsu­nę­łam je pod koszulkę. Chcia­łam poczuć pod pal­cami jego brzuch. Te mię­śnie...

- Zdej­mij to - szep­nę­łam.

Poczu­łam, że się uśmie­cha.

Puścił mnie i zro­bił krok do tyłu, żeby lepiej mi się przyj­rzeć. Jego wzrok błą­dził po całym moim ciele. Patrzył na mnie jak na coś, czego miałby ochotę natych­miast skosz­to­wać.

Nie odry­wa­jąc ode mnie oczu, jed­nym ruchem ścią­gnął z sie­bie T-shirt. I już po chwili mogłam podzi­wiać tę gładką, opa­loną, ide­alną skórę. Przy­gry­złam wargę. Tyle że wcale nie ją mia­łam ochotę gryźć.

Dawno nie dałam sobie chwili, żeby tak po pro­stu na niego popa­trzeć. Nacie­szyć nim oczy i pomy­śleć o tym, jakie mam szczę­ście i jak bar­dzo się cie­szę, że wyszłam wła­śnie za niego. Wystar­czyło jedno takie spoj­rze­nie, a mię­kły mi kolana.

- Tak lepiej? - zapy­tał, roz­ba­wiony tym, jak mu się przy­glą­dam.

I pomy­śleć, że ten męż­czy­zna był ojcem mojego dziecka - taki potężny, umię­śniony, zbu­do­wany z czy­stej siły...

- To może zjemy? - zapy­ta­łam. Potrze­bo­wa­łam chwili wytchnie­nia.

Nick uśmiech­nął się kąci­kiem ust i powoli pogła­dził mnie po policzku.

- Zamó­wi­łem kola­cję z jed­nej z naj­lep­szych restau­ra­cji w mie­ście. Ale całą resztę przy­go­to­wa­łem sam. - W jego gło­sie pobrzmie­wała duma.

Nie mogłam się docze­kać, żeby zoba­czyć, co ma na myśli. Chwy­ci­łam jego wycią­gniętą dłoń i wyszli­śmy razem na tył domu. Zale­d­wie kilka metrów dalej zaczy­nała się zło­ci­sta plaża, a za nią roz­cią­gało się morze.

W świe­tle księ­życa, na pia­sku leżało duże białe płótno obcią­żone w rogach czte­rema ogrom­nymi musz­lami, żeby nie porwał go wiatr. Na nim uło­żone były jasno­nie­bie­skie podu­chy, a pośrodku - duża drew­niana deska z serami, owo­cami i cze­ko­ladą. Obok stała butelka dobrze schło­dzo­nego szam­pana.

Po obu stro­nach płótna pło­nęły pochod­nie, ich cie­płe świa­tło mie­szało się z bla­skiem księ­życa. Nad nami roz­cią­gało się roz­gwież­dżone niebo. Mia­łam wra­że­nie, że sam księ­życ w pełni przy­gląda się nam z zacie­ka­wie­niem, jakby cze­kał, co za chwilę zro­bimy. A może raczej... w co zamie­rzamy zagrać.

- Jak tu pięk­nie, Nick...

Ruszy­łam w stronę płótna.

- Zacze­kaj na mnie chwilę. - Poca­ło­wał mnie w poli­czek i wró­cił do domu.

Usły­sza­łam, jak krząta się w kuchni. Po chwili wszyst­kie świa­tła w domu zga­sły. Teraz plażę oświe­tlały już tylko pochod­nie, księ­życ i gwiazdy, któ­rych chyba ni­gdy wcze­śniej nie widzia­łam tak wyraź­nie.

Nick wró­cił z wiel­kim pół­mi­skiem owo­ców morza i posta­wił go na desce. Potem wycią­gnął do mnie rękę i zapro­wa­dził do tego roman­tycz­nego gniazdka, które dla nas uwił.

Usiadł z roz­sta­wio­nymi nogami, żebym mogła oprzeć się ple­cami o jego pierś. Przez dłuż­szą chwilę nie robi­li­śmy nic. Po pro­stu patrzy­li­śmy w niebo i słu­cha­li­śmy szumu fal roz­bi­ja­ją­cych się o brzeg.

- Chyba pierw­szy raz od wielu lat naprawdę czuję spo­kój... - wes­tchnę­łam.

Nick poca­ło­wał mnie za uchem. Musnął ustami moje ramię, zsu­nął ramiączko koszulki i zło­żył na skó­rze kolejny poca­łu­nek, po czym deli­kat­nie wsu­nął je z powro­tem na miej­sce.

- Jesteś głodna?

Usiadł teraz naprze­ciwko mnie.

Od razu zatę­sk­ni­łam za jego ramio­nami. Wola­łam, kiedy był za mną i mnie obej­mo­wał.

- Bar­dzo. - Patrzy­łam mu pro­sto w oczy.

Uśmiech­nął się, się­gnął po ostrygę i pod­su­nął mi ją do ust.

- Ni­gdy tego nie jadłam... - powie­dzia­łam z waha­niem.

- Posma­kuje ci - stwier­dził z prze­ko­na­niem.

Oka­zało się, że miał rację. Wszystko, co zamó­wił, było prze­pyszne.

Kiedy zje­dli­śmy ostrygi, otwo­rzył szam­pana, nalał do dwóch kie­lisz­ków i jeden mi podał.

- Za dłu­gie życie u two­jego boku, uko­chana. - Spoj­rzał mi pro­sto w oczy, a w moim sercu wez­brała fala cie­pła.

Trą­ci­li­śmy się kie­lisz­kami i pili­śmy, ani na chwilę nie odry­wa­jąc od sie­bie wzroku.

Po paru minu­tach szam­pan lekko ude­rzył mi do głowy. Nie na tyle, żebym czuła się źle. Wręcz prze­ciw­nie. Było mi lekko i przy­jem­nie, a humor mia­łam coraz lep­szy.

Nick znowu usiadł za mną i objął mnie ramio­nami. Potem otwo­rzył jedno z pude­łek. W środku leżały naj­więk­sze i naj­bar­dziej ape­tyczne tru­skawki, jakie kie­dy­kol­wiek widzia­łam. Wszyst­kie oblane cze­ko­ladą. Gorzką, mleczną, białą... Nie­które dodat­kowo posy­pane mig­da­łami. Aż ślinka napły­nęła mi do ust.

Nick wziął jedną i już miał mi ją podać, kiedy nagle zmie­nił zda­nie i sam się w nią wgryzł. Sok spły­nął mu z kącika ust.

Mruk­nę­łam z obu­rze­niem.

- Jesz­cze raz tak na mnie wark­nij, Pie­gu­sie. Strasz­nie mnie to kręci. - Zaśmiał się.

Posła­łam mu mor­der­cze spoj­rze­nie i sama się­gnę­łam po tru­skawkę. Nie pozwo­lił mi. Zła­pał moją dłoń, a drugą ręką objął mnie za kark i deli­kat­nie odwró­cił moją twarz do sie­bie.

- Ty też masz ochotę? To spró­buj z moich ust.

Nie zawa­ha­łam się ani chwili.

Poca­ło­wał mnie tak, jakby moje usta też były tru­skawką. Poczu­łam na języku smak cze­ko­lady i słodki sok. Przy­su­nę­łam się bli­żej. Chcia­łam wię­cej. Dużo wię­cej.

Nick odchy­lił się z uśmie­chem.

- Sma­ko­wało?

- Chcę jesz­cze... - Poszu­ka­łam jego warg, ale pokrę­cił głową i się­gnął po następną tru­skawkę.

- Otwórz usta.

Pod­su­nął mi owoc oblany gorzką cze­ko­ladą. Posłu­cha­łam. Deli­kat­nie odgry­złam kawa­łek, a przy tym musnę­łam jego palce war­gami i ani na moment nie spu­ści­łam z niego wzroku.

Kiedy prze­ły­ka­łam, uważ­nie śle­dził ruchy mojego gar­dła. Ni­gdy nie czu­łam się rów­nie sek­sowna jak wtedy, gdy tak na mnie patrzył. Wycią­gnął rękę i deli­kat­nie starł z mojej dol­nej wargi kro­plę soku.

Chwy­ci­łam tę dłoń, zanim zdą­żył ją cof­nąć, i wsu­nę­łam sobie do ust jego kciuk. Powoli prze­su­nę­łam po nim języ­kiem. Słony smak jego skóry mie­szał się ze sło­dy­czą tru­skawki. Spoj­rze­nie Nicka sta­wało się coraz ciem­niej­sze. Coraz poważ­niej­sze...

Jezu, jak to na mnie dzia­łało...

Przy­gry­złam czu­bek jego palca, a on zadrżał i odsu­nął rękę. Wzię­łam kolejną tru­skawkę i roz­ko­szo­wa­łam się jej sma­kiem.

- A może teraz ja? - Wzrok Nicka powę­dro­wał ku moim pal­com.

Ujął moją dłoń i powoli zli­zał sok z każ­dego z nich. Kiedy dotarł do małego, deli­kat­nie go przy­gryzł.

Chcia­łam go poca­ło­wać. Tylko tego pra­gnę­łam.

Przy­cią­gnę­łam go do sie­bie, obję­łam za kark i zachłan­nie odna­la­złam jego usta. Uśmiech­nął się z led­wie skry­wa­nym pożą­da­niem, objął mnie w talii, uniósł i uło­żył pod sobą na płót­nie. Potem mnie poca­ło­wał. Bez pośpie­chu wsu­wał język w moje usta, po chwili go wyco­fy­wał, przy­gry­zał mi dolną wargę, a zaraz potem deli­kat­nie ją ssał... Ni­gdzie mu się nie spie­szyło. A ja... Ja potrze­bo­wa­łam znacz­nie wię­cej.

Prze­su­nął dło­nią po mojej koszulce. Tka­nina była chłodna i miękka, a jego dotyk przez nią nie­mal pozba­wił mnie tchu.

Kiedy jego ręka dotarła do mojego kolana, uniósł moją nogę i powoli prze­su­nął dłoń wyżej. Koszulka pod­wi­nęła się wysoko na uda.

- Nie wyobra­żasz sobie, jak na mnie działa świa­do­mość, że nie masz nic pod spodem. - Pochy­lił głowę i sku­pił całą uwagę na jed­nej z moich piersi. Pie­ścił ją przez mate­riał. - Ani jak obłęd­nie wyglą­dasz w tym łaszku.

- Łaszku? - Uśmiech­nę­łam się. Ten "łaszek" kosz­to­wał dwie­ście dolców.

- No dobrze, w takim razie w tym kró­lew­skim łaszku.

Znowu mnie poca­ło­wał, tym razem zachłan­nie. Jego dłoń prze­su­nęła się z kolana na udo, a potem jesz­cze wyżej. Zadrża­łam na całym ciele, kiedy musnął mnie mię­dzy nogami. Zalała mnie przy­jem­ność.

- Jak myślisz, Pie­gu­sie? Kto wygra? Ty czy ja? - zapy­tał.

Wygię­łam plecy. Ani tro­chę nie zale­żało mi na wygra­nej.

Ale wtedy Nick zabrał rękę, a ja otwo­rzy­łam oczy i spoj­rza­łam na niego z wyrzu­tem.

- Jeśli będę kon­ty­nu­ował, cała zabawa straci sens.

- To durna zabawa. - Pod­par­łam się na przed­ra­mio­nach i usia­dłam.

Nick odsu­nął się ode mnie, się­gnął po kie­li­szek i upił łyk szam­pana.

- Wcale nie... - odpo­wie­dział. Nie spusz­czał ze mnie wzroku.

Złą­czy­łam uda i spoj­rza­łam na niego spode łba.

- Czyli o to ci cho­dzi? Chcesz spraw­dzić, kto dłu­żej wytrzyma?

Nick tylko się uśmiech­nął. W tej chwili wyglą­dał tak młodo... Dokład­nie taki sam figlarny błysk widy­wa­łam w oczach naszego syna, kiedy coś prze­skro­bał. Tyle że u Nicka było w nich jesz­cze coś mrocz­nego. Mniej nie­win­nego. Nie­bez­piecz­nego.

- Po pro­stu spraw­dzam, jak silną masz wolę, kocha­nie. - Powie­dział to takim tonem, jak­bym była jakąś sek­so­ho­liczką, która nie potrafi trzy­mać rąk przy sobie.

- Wiesz, że mogę zacząć się bawić tak samo jak ty, prawda? - Usia­dłam na kola­nach i rzu­ci­łam mu wyzy­wa­jące spoj­rze­nie.

On tylko mi się przy­glą­dał. Trzy­mał kie­li­szek przy ustach, ale nie odry­wał wzroku od moich warg.

Się­gnę­łam po butelkę z szam­pa­nem. Nawet nie zawra­ca­łam sobie głowy kie­lisz­kiem. Przy­ło­ży­łam ją do ust i pocią­gnę­łam długi łyk. Nick znowu się uśmiech­nął.

- Gdzie twoje maniery, kocha­nie?

Poka­za­łam mu środ­kowy palec i odsta­wi­łam butelkę.

- To ja już sobie pójdę. - Wsta­łam.

Nick nawet się nie poru­szył.

- Tak szybko się pod­da­jesz?

Spoj­rza­łam na niego z góry i pode­szłam bli­żej. Opar­łam stopę o jego klatkę pier­siową i lekko go popchnę­łam, aż poło­żył się na pia­sku. Ujął mnie za kostkę i deli­kat­nie ją pogła­dził.

- Stąd mam jesz­cze bar­dziej zachwy­ca­jący widok - powie­dział ze wzro­kiem utkwio­nym mię­dzy moimi udami.

Przez jego spodnie wyraź­nie widzia­łam, że ma erek­cję. Powoli prze­su­nę­łam stopę po jego ciele, aż dotar­łam do wybrzu­sze­nia, i deli­kat­nie pogła­dzi­łam je przez mate­riał.

Prze­szedł go dreszcz.

Nie spusz­cza­łam z niego wzroku. Opu­ści­łam dło­nie na kolana i powoli pod­cią­gnę­łam koszulkę, aż w końcu zdję­łam ją przez głowę. Sta­nę­łam przed nim zupeł­nie naga, a on patrzył na mnie z dołu, oczami peł­nymi pożą­da­nia.

Upu­ści­łam koszulkę obok niego, odwró­ci­łam się i nago ruszy­łam do morza.

- Chcesz, żebym z tobą poszedł, Pie­gu­sie? - zapy­tał. Pod­niósł się i się­gnął po moją koszulkę.

Obej­rza­łam się przez ramię.

- Jeśli pój­dziesz, prze­grasz.

Szłam dalej.

Zatrzy­ma­łam się dopiero na brzegu, kiedy chłodna woda obmyła mi stopy. Morze nie było tak cie­płe jak na Kara­ibach, ale przy takim upale odro­bina ochłody była cał­kiem przy­jemna. Może dzięki temu łatwiej będzie mi opa­no­wać ochotę, żeby posłać tę głu­pią grę do dia­bła i zmu­sić Nicka, żeby wresz­cie się ze mną kochał.

Nagle poczu­łam na brzu­chu jego dłoń. Przy­cią­gnął mnie do sie­bie tak, że ple­cami ude­rzy­łam o jego pierś. Przez spodnie wyraź­nie czu­łam, jaki jest twardy.

- Wiesz, że możesz mnie popro­sić o cokol­wiek. Mogę z tobą zro­bić, co tylko zechcesz. Choćby przez wiele godzin... Wystar­czy, że popro­sisz.

- Popro­szę i prze­gram, no nie?

- Widzę, że zaczy­nasz rozu­mieć zasady.

Jego dłoń powę­dro­wała wyżej, na moje nagie piersi. Poca­łunki na szyi przy­pra­wiały mnie o gęsią skórkę.

Opar­łam się o niego. Nie prze­sta­wał mnie pie­ścić i szep­tać mi do ucha. Jego palce sunęły po moich bio­drach, coraz niżej, aż dotarły tam, gdzie naj­bar­dziej pra­gnę­łam jego dotyku. Przy­ci­snął dłoń moc­niej, a po chwili wsu­nął we mnie palec.

Wes­tchnę­łam i zamknę­łam oczy.

- Ci wszy­scy faceci, któ­rzy poże­rali cię wzro­kiem na naszym weselu, na lot­ni­sku, przy samo­cho­dzie... Nawet ten dostawca z restau­ra­cji. Każdy z nich dałby się pokroić, żeby móc cię teraz doty­kać tak jak ja. I wiesz co? - Przy­gryzł mi pła­tek ucha i znów zaczął szep­tać. - Już nie jestem zazdro­sny. Już mnie to nie obcho­dzi, bo wresz­cie jesteś moja, kocha­nie. Wresz­cie jesteś moją żoną. Moją bogi­nią. Naj­pięk­niej­szym darem. Wszyst­kim, czego zawsze pra­gną­łem...

Roz­pły­wa­łam się od tych słów.

Kiedy zamilkł, został tylko szum fal i ciche wes­tchnie­nia, które wymy­kały mi się z ust pod wpły­wem ruchów jego dłoni mię­dzy moimi udami.

- Dam ci życie pełne rado­ści, Noah. Będę spra­wiał ci przy­jem­ność, kiedy tylko mi na to pozwo­lisz. Zawsze będę o cie­bie dbał. Będę dla cie­bie ide­al­nym mężem i naj­lep­szym ojcem dla naszych dzieci. Będę cię wiel­bił w każ­dej sekun­dzie każ­dego dnia. Będę cię kochał wiecz­nie i oddam ci wszystko, co mam...

Oczy zaszły mi łzami... Powta­rzał swoją przy­sięgę. Te same słowa, przez które roz­pła­ka­łam się przy wszyst­kich pod­czas naszego ślubu. Te same, które poru­szyły mnie do głębi...

Odwró­ci­łam się i spoj­rza­łam mu w twarz.

Był poważny, a w jego ciem­nych oczach widzia­łam bez­gra­niczną miłość.

- Chcę rozejmu... Zostawmy tę grę do jutra - popro­si­łam, a Nick roze­śmiał się szcze­rze i pięk­nie, najpięk­niej na świe­cie.

- Chcesz, żebym się z tobą kochał, Pie­gu­sie?

Spoj­rza­łam mu w oczy i bez waha­nia odpo­wie­dzia­łam:

- Tak. Tu i teraz. Chcę, żebyś mnie wziął. A potem jesz­cze raz. I jesz­cze raz, i jesz­cze...

Prze­niósł mnie na białe płótno.

Poło­żył mnie na nim, a sam zawisł nade mną, pod­pie­ra­jąc się na dło­niach, żeby mnie nie przy­gnieść. Patrzył na mnie tak, jakby miał przed sobą swój ulu­biony obraz.

- Niech będzie rozejm - powie­dział. Pochy­lił głowę i objął ustami mój zaró­żo­wiony sutek, spra­gniony jego piesz­czot. - Ale jutro znowu zaczyna się wojna - dodał i spoj­rzał na mnie z dołu.

Led­wie go sły­sza­łam.

Obsy­py­wał mnie poca­łun­kami, pie­ścił języ­kiem, doty­kał wszę­dzie. A potem zdjął spodnie. Kochał się ze mną dokład­nie tak, jak chcia­łam od samego początku. Speł­niał każdą moją prośbę bez słowa sprze­ciwu, jakby tej nocy to jed­nak mnie udało się wygrać... Kiedy znów sta­li­śmy się jed­no­ścią, zro­zu­mia­łam, że to, co nas łączy, jest wyjąt­kowe i tylko nie­licz­nych spo­tyka rów­nie wiel­kie szczę­ście.

Kocha­li­śmy się przez całą noc. Robi­li­śmy prze­rwy tylko po to, żeby Nick odzy­skał siły albo żeby razem popa­trzeć w gwiazdy nad nami.

Kiedy nie mie­li­śmy już sił na wię­cej, zasnę­łam wtu­lona w jego bok, a on przy­krył mnie kocem, żebym nie zmar­zła.

To była jedna z naj­lep­szych nocy naszego życia. Tak dosko­nała, że nawet dziś nie potra­fi­ła­bym jej wła­ści­wie opi­sać.

A prze­cież podróż dopiero się zaczęła.

Rozdział 3

3

NICK

Obu­dziło mnie ostre słońce wpa­da­jące do sypialni. Okna były sze­roko otwarte, a chłodna bryza poru­szała bia­łymi zasło­nami. Z oddali dobie­gał szum fal, które roz­bi­jały się o brzeg zale­d­wie kilka metrów od domu.

Odru­chowo wycią­gną­łem rękę w poszu­ki­wa­niu Noah. Lubi­łem budzić się z nosem wtu­lo­nym w jej szyję i wdy­chać jej słodki zapach.

Tym razem obją­łem tylko dwie mięk­kie poduszki.

Otwo­rzy­łem oczy. Nie podo­bało mi się, że nie było jej obok.

Gdzie ona się podziała?

Nie musia­łem długo szu­kać. Zna­la­złem ją w kuchni. Miała na sobie tylko kolejną cienką koszulkę nocną, któ­rej wcze­śniej nie widzia­łem. I goto­wała. Naprawdę goto­wała...

Nie ode­zwa­łem się ani sło­wem. Pod­sze­dłem do niej od tyłu, a ona aż pod­sko­czyła i wpa­dła pro­sto na moją pierś. Wycią­gną­łem rękę, wyłą­czy­łem pal­niki, a potem zarzu­ci­łem ją sobie na ramię jak worek ziem­nia­ków.

- Nick! - zapro­te­sto­wała.

Nie odpo­wie­dzia­łem. Zanio­słem ją pro­sto do sypialni, poło­ży­łem na łóżku, wsu­ną­łem się pod koł­drę i przy­cią­gną­łem ją do sie­bie.

- Chcę, żebyś była tutaj - mruk­ną­łem z ustami przy jej szyi. - Każ­dego ranka. Za każ­dym razem, kiedy otwie­ram oczy.

Noah wes­tchnęła pod wpły­wem mojego poca­łunku.

- Chcia­łam zro­bić ci śnia­da­nie. - Poło­żyła dłoń na moim nie­ogo­lo­nym policzku.

- Nie chcę, żebyś się czym­kol­wiek zaj­mo­wała. Nie chcę, żebyś cokol­wiek robiła. To ja przy­go­tuję śnia­da­nie albo pój­dziemy gdzieś coś zjeść. Jeste­śmy w podróży poślub­nej, Pie­gu­sie.

Uśmiech­nęła się. Jej palce wciąż błą­dziły po mojej roz­grza­nej skó­rze. Naj­pierw po policzku, potem po szyi, wresz­cie po brzu­chu.

- Wiesz, co sobie uświa­do­mi­łam? - zapy­tała. Zatrzy­mała dłoń na mojej piersi, dokład­nie nad ser­cem.

- Co takiego? - Nie otwo­rzy­łem oczu.

- Tak wła­ści­wie to ty wczo­raj prze­gra­łeś tę grę.

Otwo­rzy­łem oczy i zmarsz­czy­łem brwi.

- Zawar­li­śmy rozejm.

- Który zapro­po­no­wa­łam tylko po to, żeby cię prze­chy­trzyć i wygrać.

Pod­par­łem się na przed­ra­mio­nach.

- Nie sądzisz, że to tro­chę prze­czy idei rozejmu?

- Wyro­lo­wa­łam cię, Nick.

Par­sk­ną­łem śmie­chem.

- Jeśli ktoś kogoś wczo­raj rolo­wał, to raczej ja cie­bie, wtedy gdy...

Zakryła mi usta dło­nią.

- Oszu­ka­łam cię. Jak myślisz, dla­czego pozwo­li­łam ci dojść przede mną? Wygra­łam! - Uśmiech­nęła się od ucha do ucha.

- Pozwo­li­łaś mi dojść...

- Pierw­szemu - prze­rwała mi. Przed oczami sta­nęły mi bar­dzo kon­kretne obrazy z poprzed­niej nocy. Noah i jej usta, ten zapał, z jakim dopro­wa­dzała mnie do sza­leń­stwa. Nagle wszystko nabrało zupeł­nie nowego zna­cze­nia. - Dosze­dłeś pierw­szy, więc prze­gra­łeś i tyle. A skoro ja wygra­łam, należy mi się nagroda. Musisz zro­bić wszystko, czego zażą­dam.

Prze­to­czy­łem się nad nią, wsu­ną­łem bio­dra mię­dzy jej nogi i w ten spo­sób odcią­łem jej drogę ucieczki.

- Wiesz, że to była nie­czy­sta gra, prawda? - Podzi­wia­łem jej nie­zno­śną potrzebę zwy­cię­stwa w każ­dej rywa­li­za­cji, bez względu na stawkę.

- To ty mnie nauczy­łeś, że cza­sem trzeba zła­mać zasady, żeby wygrać - odparła, zupeł­nie nie­wzru­szona tym, że przy­gnia­tam ją całym cię­ża­rem.

Lekko napar­łem bio­drami, żeby poczuła, jak bar­dzo na mnie działa. Na moment zamknęła oczy, a z jej piersi wyrwało się krót­kie wes­tchnie­nie.

- Gło­śniej, kocha­nie. Nie dosły­sza­łem.

Otwo­rzyła oczy.

- Nic nie powie­dzia­łam - odparła i rzu­ciła mi wyzy­wa­jące spoj­rze­nie.

- A mógł­bym przy­siąc, że sły­sza­łem, jak całe twoje ciało zadrżało tylko dla­tego, że się do cie­bie zbli­ży­łem.

- Tro­chę za wysoko się cenisz, nie sądzisz?

Powoli pod­cią­gną­łem jej jedwabną koszulkę.

- Taki już jestem. - Uśmiech­ną­łem się i wsu­ną­łem dłoń pod mate­riał. Nie miała na sobie bie­li­zny. Była wil­gotna. Gotowa na mnie. - I naj­wy­raź­niej strasz­nie ci się to podoba.

Bez trudu wsu­ną­łem w nią dwa palce.

Zanim zdą­żyła mnie ude­rzyć, cof­ną­łem rękę, obró­ci­łem ją i posa­dzi­łem na sobie.

Poczu­łem jej wil­goć na dole brzu­cha i moc­niej wci­sną­łem się w jej pośladki.

Nasze spoj­rze­nia się spo­tkały. Uwiel­bia­łem świa­do­mość, że za tym uda­wa­nym gnie­wem kryje się ogromna ochota, żebym znowu ją posiadł.

- Chcesz łamać zasady? - Spoj­rza­łem jej pro­sto w oczy. - To otwórz buzię.

Pod­su­ną­łem jej palce do ust. To było wyzwa­nie. Pro­si­łem ją o coś, czego nie lubiła, a co mnie dopro­wa­dzało do sza­leń­stwa.

Przez chwilę się wahała, ale kiedy zoba­czyła mój coraz szer­szy uśmiech i zro­zu­miała, że nie zamie­rzam ustą­pić, w końcu to zro­biła.

Pozwo­liła mi wsu­nąć do swo­ich pięk­nych, tru­skaw­ko­wych ust palce wil­gotne od jej pod­nie­ce­nia. Zaczęła je ssać. Powoli. Nie­zno­śnie powoli.

Całe moje ciało prze­szył dreszcz, a Noah uśmiech­nęła się jesz­cze sze­rzej.

- Dobrze to robię, pro­szę pana? - Chwy­ciła moją dłoń i dalej ssała palce, jakby to były cukierki...

Szlag...

- Tak... Wła­śnie tak - odpo­wie­dzia­łem. Roz­ko­szo­wa­łem się każ­dym ruchem jej języka. Po chwili bar­dzo powoli unio­sła bio­dra, a potem bez naj­mniej­szego wysiłku opa­dła na mnie.

Zamknęła oczy i od razu zaczęła poru­szać się szyb­ciej.

Zła­pa­łem ją za bio­dra i narzu­ci­łem swój rytm. Wola­łem wol­niej. Spo­koj­niej... Lubi­łem czuć każdy jej ruch. To, jak się unosi, a potem znowu mnie w sie­bie przyj­muje. Lubi­łem kochać się z nią po swo­jemu.

Prze­nio­słem dłoń na jej szyję. Obją­łem ją pal­cami i lekko zaci­sną­łem, żeby spraw­dzić jej reak­cję.

Otwo­rzyła oczy i natych­miast odna­la­zła moje.

Nie musie­li­śmy nic mówić.

Oboje dosko­nale wie­dzie­li­śmy, czego w tej chwili potrze­bu­jemy.

To było dziwne... Zupeł­nie nowe pra­gnie­nie. Nie wie­dzia­łem, skąd się wzięło, ale mia­łem wra­że­nie, że od dawna gdzieś w nas tkwiło.

Nie wie­dzia­łem, czy cho­dziło o to, że wresz­cie ona naprawdę była moja, a ja jej, czy może o obrączki na naszych pal­cach. Tak czy ina­czej, po raz pierw­szy czu­łem się przy niej na tyle pew­nie, żeby popro­sić o coś, czego wcze­śniej nawet nie podej­rze­wa­łem, że mógł­bym pra­gnąć.

Znowu ją odwró­ci­łem i uło­ży­łem pod sobą.

- Chcę robić z tobą nie­grzeczne rze­czy - szep­ną­łem. Nie chcia­łem jej wystra­szyć.

Chcia­łem tylko powie­dzieć jej, co czuję i czego w tej chwili pra­gnę.

- A ja chcę, żebyś je robił - odpo­wie­działa. W jej oczach widzia­łem pożą­da­nie. Głę­bo­kie, inten­sywne. Rów­nie silne jak moje. I zapro­sze­nie, żebym posu­nął się jesz­cze dalej. - Cokol­wiek będziemy robić... Nawet jeśli będzie bar­dzo nie­grzeczne, zro­bimy to z miło­ścią, prawda? - powtó­rzyła moje słowa z poprzed­niego dnia.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki