Rozdział 1
1
NICK
Podróż trwała już z osiem godzin. Wolałbym polecieć firmowym odrzutowcem, ale Gerry go potrzebował, bo miał pilne spotkanie w Szanghaju, więc nie miałem wyjścia i kupiłem nam dwa bilety w pierwszej klasie. Noah tymczasem wciąż uważała za luksus nawet klasę biznes i cieszyła się jak dziecko za każdym razem, kiedy rezerwowałem nam w niej miejsca. Jakby ekonomiczna w ogóle wchodziła w grę... Firma rozwinęła się przez ostatnie dwa lata do tego stopnia, że nie miałem wątpliwości: nasz syn, jego dzieci, a nawet dzieci jego dzieci nigdy nie będą musiały martwić się o pieniądze. Noah wciąż nie mogła się do tego przyzwyczaić. Co więcej, kiedy próbowałem informować ją na bieżąco o stanie naszych finansów, mówiła, że nie chce o tym słuchać, bo strasznie ją to stresuje.
Moja słodka Noah... W tej chwili spała oparta o moje ramię, a usta miała lekko opuchnięte od ciśnienia w samolocie. Miałem ochotę pochylić się i przygryźć jej dolną wargę, ale nie chciałem jej budzić, bo znowu zaczęłaby wywód o tym, że nie powinniśmy byli zostawiać Andrew w Los Angeles. A ja znowu tłumaczyłbym jej, że przecież wcale nie został sam, tylko z dziadkami, którzy na szczęście zrobili nam przysługę, żebyśmy mogli spędzić dwa tygodnie sami.
Nie zrozumcie mnie źle: uwielbiałem naszego syna, ale dwuletni brzdąc potrafi być naprawdę... Jak by to ująć? Absorbujący.
Odkąd Andy pojawił się w naszym życiu, wszystko się zmieniło. Dziecko wymaga całego twojego czasu - nawet tego, którego nie masz. W dodatku Noah bardzo niechętnie powierzała opiekę nad naszym synem jakiejkolwiek niani, więc chwile tylko we dwoje zdarzały nam się dość rzadko. Kiedy Andy zaczął chodzić pewniejszym krokiem i składać pierwsze słowa, nagle wszędzie było go pełno. Dosłownie nie zatrzymywał się ani na moment.
Wieczorem Noah zasypiała niemal natychmiast, a ja leżałem obok, wpatrywałem się w nią i marzyłem o tym, żeby mieć ją tylko dla siebie. Do tego dochodziły jeszcze jej studia, których nie chciała odłożyć i które rzeczywiście ukończyła, chociaż kosztowało to mnóstwo wysiłku, bo pochłaniały niemal tyle samo czasu, co nasz syn.
Wszystko wybuchło, kiedy zapytała, czy zabierzemy Andy'ego w podróż poślubną. Natychmiast zaprotestowałem, i to tak stanowczo, że skończyło się porządną awanturą, z gatunku tych, których nie mieliśmy od kilku lat i które - jak sądziłem - należały już do przeszłości. Tyle że napięcie między nami narastało już od pewnego czasu, bo byliśmy za sobą po prostu strasznie stęsknieni.
Zaczęło się, kiedy któregoś razu wróciłem z pracy po naprawdę gównianym dniu.
Pamiętam, że pierwsze, co usłyszałem po otwarciu drzwi, to histeryczny płacz małego, którego chyba trochę za bardzo rozpuściliśmy. Poszedłem prosto do kuchni. Noah siedziała naprzeciwko Andy'ego. Biedna - była cała umazana tą obrzydliwą papką, której moim zdaniem nie powinna już dawać dwulatkowi. Tymczasem próbowała go uspokoić i nakłonić do zjedzenia tego świństwa.
Andy wił się w krzesełku, czerwony jak burak.
Kiedy zobaczyłem, że bierze talerzyk, żeby nim rzucić, musiałem zareagować.
- Ej! - powiedziałem znacznie głośniej, niż zamierzałem.
Andrew znieruchomiał, a potem odszukał mnie wzrokiem. Jego wielkie niebieskie oczy najpierw wyraziły strach, a potem rozbłysły z radości. Innego dnia rozpłynąłbym się na miejscu, ale wtedy chyba przyniosłem do domu wszystkie problemy z pracy.
- Nie wolno tak robić - powiedziałem. Podszedłem do niego i zabrałem talerzyk.
Andy przeszedł od uśmiechu wywołanego moim widokiem do miny zwiastującej płacz, a potem... Nietrudno się domyślić.
Od jego wrzasków prawie pękały mi bębenki w uszach. Nie zdołałem powstrzymać przekleństwa rzuconego pod nosem.
Noah podeszła do blatu, wzięła ściereczkę i wytarła sobie twarz. Potem wróciła do Andy'ego, wzięła go na ręce i zaczęła kołysać, żeby się uspokoił.
- Dzięki, Nick. Naprawdę bardzo mi pomogłeś.
Im bardziej próbowała go uspokoić, w tym większą wpadał histerię.
Nigdy wcześniej nie widziałem go w takim stanie. Nie miałem pojęcia, co mu jest. Zwykle był słodkim dzieciakiem, nawet jeśli bardzo ruchliwym czy wręcz nadpobudliwym. Ale w tamtej chwili wyglądał, jakby coś go opętało.
Podszedłem do Noah i wyciągnąłem ręce, żeby go od niej przejąć.
- Daj mi go - powiedziałem poważnie. Z każdą sekundą byłem coraz bardziej wkurzony.
- Jesteś w złym humorze. Ja się nim zajmę - odpowiedziała i odwróciła się plecami.
Andrew spojrzał na mnie ponad ramieniem mamy takim wzrokiem, jakbym go zdradził.
Poszedłem za Noah do naszego niewielkiego salonu, który wspólnie urządziliśmy - ona z ogromnym entuzjazmem, a ja z równie wielką determinacją, żeby mieć to wreszcie z głowy. Nigdy nie miałem talentu do takich rzeczy. Wolałbym zatrudnić profesjonalną dekoratorkę, ale Noah uparła się, że to ma być nasz dom, a nie wnętrze z katalogu.
Kiedy krzyki Andy'ego zaczęły mnie już nie tylko irytować, ale też niepokoić, podszedłem do Noah i wyjąłem go z jej ramion. Tym bardziej że właśnie złapał ją za włosy i ciągnął z całej siły.
Na coś takiego nie mogłem pozwolić. Był moim synem i kochałem go nad życie, ale takich rzeczy nie zamierzałem tolerować.
Gdy tylko odebrałem go Noah, jego płacz przeszedł w rozpaczliwy szloch. Tak jak przed chwilą ciągnął matkę za włosy, tak teraz wyciągał do niej rączki, żeby znowu wzięła go na ręce.
- Ma-mamaaaaaa! - zawodził łamiącym się głosikiem. Brzmiało to tak żałośnie, że zacząłem się zastanawiać, czy nie jest chory.
- Nicholas, oddaj mi go! - zażądała Noah, a ja zmroziłem ją wzrokiem.
Czasami potrafiła być wobec Andy'ego tak zaborcza, że doprowadzało mnie to do szału. Zwłaszcza że tak naprawdę byłem trochę zazdrosny o tę bezwarunkową miłość, którą go darzyła. To było absurdalne, wiem, ale w tej części mojego umysłu nie było ani krzty logiki. To się brało z mojego najgłębszego lęku: że ktokolwiek inny mógłby znaczyć dla Noah więcej ode mnie.
- Idź wziąć prysznic. Ja go uspokoję - zaproponowała.
- Ma-mamaaaa! - jęczał dalej Andy.
- On nie chce być z tobą, Nick. Przestraszyłeś go, kiedy na niego krzyknąłeś. Oddaj mi go, proszę.
Ogarnęły mnie wyrzuty sumienia, kiedy to powiedziała. Uwielbiałem mojego synka i nie chciałem go przestraszyć, a to, jak rozpaczliwie wił się w moich ramionach i wyciągał ręce do Noah, sprawiło, że poczułem się jak ostatni drań.
W końcu ustąpiłem i podałem jej dziecko.
Kiedy Andy wtulił głowę w jej ramię i z oddechem wciąż urywanym od szlochu ściskał jej koszulkę swoją małą piąstką, poczułem się jeszcze gorzej.
Noah nie spuszczała ze mnie wzroku. Kołysała go i szeptała mu coś do ucha.
Nie chciałem, żeby zobaczyła, jak podle się czuję, więc odwróciłem się do niej plecami i poszedłem na górę do naszej sypialni, a potem pod prysznic.
Kiedy z ręcznikiem owiniętym wokół bioder i kroplami wody spływającymi po plecach wyszedłem z łazienki, Noah siedziała na kanapie w sypialni, Andy'ego nigdzie nie było.
Zignorowałem jej obecność i podszedłem do komody. Wziąłem szare spodnie od piżamy, zrzuciłem ręcznik i wciągnąłem je na siebie. Nie patrzyłem na Noah. Sam nie wiedziałem, co się ze mną dzieje, ale byłem na nią potwornie wściekły.
- Co ci jest? - zapytała z kanapy.
Nie odpowiedziałem. Wytarłem włosy ręcznikiem, a potem rzuciłem go na podłogę.
Ruszyłem do drzwi, ale zastąpiła mi drogę.
- Nick... - powiedziała i położyła drobną dłoń na mojej nagiej piersi. Przeszedł mnie dreszcz, kiedy jej skóra dotknęła mojej.
Czasami mijały całe dnie, a my nawet się nie dotykaliśmy. Kiedy wracałem do domu, ona zajmowała się Andym, a później była wykończona. Do tego rano wychodziła wcześnie na uczelnię i często nie zdążałem nawet powiedzieć jej dzień dobry.
Opuściłem wzrok i w końcu nasze spojrzenia się spotkały. Ja byłem wściekły. Ona spokojna.
- Nie lubię, kiedy on się tak zachowuje.
- On jest dzieckiem. Dzieci tak mają.
Uniosłem rękę i wsunąłem w jej włosy tuż nad karkiem.
- Tylko ja mam prawo ciągnąć cię za włosy, Piegusie. Ja i nikt inny.
Uśmiechnęła się rozbawiona.
- Nie możesz mieć do niego pretensji o to, że jest podobny do ciebie.
Pociągnąłem mocniej, tak że musiała odchylić głowę do tyłu i spojrzeć mi w oczy.
- Tylko ja, słyszysz?
Noah nic nie powiedziała. Po prostu na mnie patrzyła.
Nie zawahałem się ani chwili. Pochyliłem się i wpiłem ustami w jej usta. Nie wyglądała na zaskoczoną tym nagłym wybuchem namiętności, tym, jak się jej domagałem. Wręcz przeciwnie. Przesunęła dłonią po moim brzuchu, klatce piersiowej i szyi, aż wplotła mi palce we włosy. Mój język odnalazł jej język. Rozpaczliwie chciałem jej pokazać, że przy niej jestem. I że jej potrzebuję.
Puściłem jej włosy i zsunąłem dłonie niżej. Ściągnąłem jej koszulkę niemal jednym ruchem. Noah natychmiast odnalazła moje usta. Była równie spragniona bliskości jak ja, a to sprawiło, że poczułem się lepiej.
Podniosłem ją, a ona oplotła mnie w pasie nogami i mocno przycisnęła do siebie.
- Osiem dni... - powiedziałem i ująłem jej podbródek. - Osiem dni się z tobą nie kochałem.
Noah szeroko otworzyła oczy.
- Aż tyle?
Poczułem ukłucie, kiedy dotarło do mnie, że ona nie odlicza dni i godzin.
- Aż tak ci się znudziłem? Nie jestem ci już potrzebny nawet w łóżku?
Chciała coś powiedzieć, ale zamknąłem jej usta żarłocznym pocałunkiem.
Zamierzałem przypomnieć jej, co traci. Objąłem ją mocno jednym ramieniem, podszedłem z nią do komody. Gwałtownym ruchem zgarnąłem wszystko, co na niej stało i posadziłem tam Noah.
Stanąłem między jej nogami i zacząłem zachłannie ją całować. Ustami, językiem... Całym sobą.
Noah wyciągnęła rękę i dotknęła mnie przez materiał spodni.
- Szlag... - wychrypiałem.
Chciałem ją powstrzymać, ale kiedy wsunęła dłoń pod materiał, zamknąłem oczy. Poczułem, jak jej smukłe palce obejmują mnie pewnym ruchem.
- Ja też się za tobą stęskniłam, Nick - powiedziała i spojrzała mi prosto w oczy, wyraźnie zadowolona z tego, jak szybko tracę nad sobą panowanie.
Kłamczucha. Wcale nie tęskniła.
Odsunąłem jej dłoń. Zmusiłem ją, żeby odchyliła się tak mocno, jak pozwalała ściana, wsunąłem kciuki za gumkę jej spodni i jednym szarpnięciem ściągnąłem je w dół.
Miała na sobie czarne koronkowe majtki, do kompletu ze stanikiem. Wyglądała tak seksownie, że poczułem bolesny skurcz.
- Chcę cię całą.
Noah nie powiedziała ani słowa, kiedy zsunąłem jej majtki i odrzuciłem je na bok. Obsypywałem jej skórę gorącymi pocałunkami, od łydki aż po udo, a potem przeszedłem do drugiej nogi. Byłem już tylko kilka centymetrów od celu i umierałem z pragnienia, żeby jej posmakować.
Kiedy wreszcie dotarłem ustami do miejsca, w którym traciła nad sobą kontrolę, zapomniałem o całym świecie. Chciałem tylko sprawić jej przyjemność i słyszeć, jak krzyczy z rozkoszy.
Była mokra. Tak bardzo, że niemal straciłem nad sobą panowanie od samego dotyku. Zacząłem powoli. Drażniłem ją i pieściłem. Ale kiedy usłyszałem jej ciche jęki, całkowicie się zatraciłem. Brałem ją bez wytchnienia. Wykorzystałem wszystko, co umiałem, żeby doprowadzić ją do szaleństwa.
Kiedy doszła, podniosłem się i pocałowałem ją z nową mocą. Czułem, jak drży po orgazmie, ale nie zamierzałem być ani cierpliwy, ani delikatny. Zdjąłem ją z komody i zaniosłem do łóżka. Usiadłem na materacu i posadziłem ją sobie na kolanach. Noah opadła na moją pierś. Wyglądała na wykończoną.
- Nic z tego, kochanie - powiedziałem i przesunąłem dłonią po jej plecach. Pogładziłem ją jeszcze raz i zachęciłem, żeby się wyprostowała. - Teraz kolej na mnie.
Noah uniosła głowę, gdy usłyszała mój ton. W jej rozszerzonych źrenicach wciąż tliło się pożądanie.
- Powoli, kochanie. I delikatnie. Chcę, żeby to trwało jak najdłużej - poprosiłem.
Chwyciła dłoń, którą do niej wyciągnąłem, i zaczęła powoli się na mnie opuszczać. Zamknąłem oczy, rozkoszowałem się tym, że znowu czuję ją od wewnątrz. Tak mokrą, tak gorącą, tak bardzo moją. Znowu byliśmy jednością. Tylko my i nikt więcej.
Zaczęła powoli, tak jak prosiłem, ale w odpowiedzi na moją reakcję zaraz przyspieszyła. Uniosłem się, bez wysuwania się z niej, objąłem jej piersi przez tkaninę stanika i zacząłem całować ją bez opamiętania.
- Nicholas... - wydyszała. W ten sposób zawsze dawała mi znać, że będzie pierwsza.
Odwróciłem nas tak, że znalazłem się nad nią, i znowu zwolniłem.
- Niech to trwa, Noah... Kto wie, kiedy znowu będziemy mieć czas tylko dla siebie.
Nic nie odpowiedziała, ale poczułem, jak mocno się na mnie zaciska.
- Nie rób tego... Cholera... - mruknąłem, przyspieszając. Coraz bardziej. Coraz mocniej. Może nawet za mocno, ale nie zaprotestowała. Wręcz przeciwnie. Poprosiła, żebym się nie zatrzymywał.
To był seks nie z tej ziemi, rany boskie. Doszedłem jak nigdy wcześniej. Ona też. Potem leżała pode mną roztrzęsiona i wyczerpana. Przekręciłem się na bok, przyciągnąłem ją do siebie i objąłem. W milczeniu gładziłem ją po włosach i uświadomiłem sobie, jak bardzo bez niej cierpiałem i jak teraz wszystkie czarne myśli nagle zniknęły.
- Tęskniłem za tobą - wyszeptałem i pocałowałem ją w czubek głowy.
Nie odpowiedziała. Zdążyła już zasnąć. Przeciągnąłem dłonią po twarzy i spróbowałem pójść w jej ślady, ale już po chwili zrozumiałem, że nie mam szans.
Musiałem jeszcze z kimś się pogodzić.
Wstałem ostrożnie, żeby nie obudzić Noah, i przykryłem ją kocem.
Włożyłem spodnie i poszedłem do pokoju naszego syna.
Andy stał w łóżeczku, wpatrzony w drzwi. Trzymał się szczebelków, a smoczek poruszał się leniwie w jego pełnych usteczkach.
Spojrzał na mnie w milczeniu. Oczy nadal miał opuchnięte od płaczu.
Sekundę później już byłem przy nim i brałem go na ręce. Kołysałem go, przytulonego do piersi. Oparł główkę na moim ramieniu, a małą rączkę położył mi na szyi. Palce miał zaciśnięte w luźną piąstkę.
- Jak się trzymasz, mały? - zapytałem. Usiadłem w fotelu na biegunach i kołysałem nas delikatnie. - To nie był nasz najlepszy dzień, co?
Andy nie zareagował. Zacząłem głaskać go po plecach przez niebiesko-białą piżamkę.
- Przepraszam, synku - odezwałem się po chwili, choć wiedziałem, że już zasnął. - Uwielbiam cię. Po prostu trochę wariuję, kiedy nie dostanę swojej codziennej dawki twojej mamy.
W samolocie zapaliły się światła - znak, że za chwilę podadzą śniadanie. Kapitan poinformował przez głośniki, że do Aten zostały jeszcze dwie i pół godziny lotu. Potem czekał nas jeszcze krótki, czterdziestominutowy lot na Mykonos. Odliczałem minuty do chwili, kiedy wreszcie dotrzemy na miejsce. Noah nie mogła się doczekać, aż zobaczy Grecję, a ja - aż pokażę jej to miejsce, gdzie mieliśmy zapomnieć o całym świecie, odpocząć i, przede wszystkim, kochać się po kilka razy dziennie.
Zorganizowanie miesiąca miodowego okazało się banalnie proste. Wystarczyło kilka telefonów i pomoc mojej sekretarki. Dwa popołudnia i wszystko było dopięte na ostatni guzik. Czekały nas najpiękniejsze wakacje w życiu. Tym bardziej nie rozumiałem, dlaczego przed wyjazdem Noah tak się tym wszystkim stresowała. Przecież nie musiała się o nic martwić. Ale te ostatnie dwa tygodnie przed podróżą... Matko jedyna...
- Serio nie zamierzasz mi powiedzieć, dokąd lecimy?! - zawołała z kuchni Noah. Od co najmniej godziny szeptała tam o czymś ze swoją bardzo już ciężarną przyjaciółką.
- Serio serio! - odkrzyknąłem z kanapy w salonie i wyszczerzyłem się jak idiota.
My, faceci, graliśmy na PlayStation. Lion przyniósł piwo, a Andy siedział mi na kolanach. Wolałbym tylko, żeby nie wyciągał tych swoich małych łapek do pada za każdym razem, gdy właśnie miałem rozgromić Liona. Ale cóż, mój syn zawsze robił, co chciał.
Siedział więc teraz oparty o moją pierś i zahipnotyzowany patrzył na samochody ścigające się o zwycięstwo na ostatnim okrążeniu.
- Widzisz tę furę, młody? - Wskazałem ekran padem. - Kupię ci taką na osiemnastkę, ale tylko pod warunkiem, że będziesz jeździł tak dobrze jak ja... Nie chcemy przecież urządzić jakiejś krwawej jatki.
Andy zagęgał coś po swojemu, choć oczywiście nie zrozumiał ani słowa. Za to znowu spróbował wyrwać mi pada.
A kiedy właśnie na ostatnim zakręcie miałem wyprzedzić Liona, przed telewizorem wyrosło wielkie, sterczące brzuszysko. I tyle z mojego zwycięstwa.
- Jenna, no weź... - burknąłem.
- Tak to się robi, maleńka! - roześmiał się Lion i odłożył pada na stolik. Wziął Andy'ego na ręce i uniósł wysoko. - Wujek Lion nauczy cię jeździć, Andrew, bo twój tata umie się tylko popisywać.
Jenna podparła się pod boki.
- Leister, dość już tych tajemnic! Mów, dokąd zabierasz swoją narzeczoną w podróż poślubną.
Noah stanęła obok niej i patrzyła na mnie spod zmarszczonych brwi.
- Nic z tego, dziewczyny - odparłem. Wstałem, wziąłem swoje piwo i przeszedłem do kuchni.
Obie jak na komendę ruszyły za mną.
- Jak mam się spakować, skoro nie wiem, dokąd lecimy? - Noah skrzyżowała ręce na piersi.
Pociągnąłem łyk piwa i uśmiechnąłem się do niej.
- Dobra, dam ci małą podpowiedź. Przez większość dnia zamierzam oglądać cię w bikini.
- Czyli będzie gorąco? - Podejrzliwie zmarszczyła nos.
- Bardzo gorąco. - Podszedłem do niej i mocno pocałowałem ją w usta.
Jenna przewróciła oczami.
- No dobrze, Nick, ale muszę mniej więcej wiedzieć, co będziemy robić, żeby spakować rzeczy małego. Poza tym trzeba zapytać, czy wstawią nam do pokoju łóżeczko i...
Podniosłem rękę, żeby jej przerwać.
- Noah, nie bierzemy ze sobą Andy'ego.
Wpatrywałem się w nią, jakby wyrosła jej druga głowa. Sekundę później zwróciła mi identyczne spojrzenie.
- Jak to nie? - zapytała lekko podniesionym tonem.
Spojrzałem na Jennę, czy potwierdzi, że mojej narzeczonej właśnie kompletnie odbiło, ale z miny przyjaciółki nie potrafiłem odgadnąć, po czyjej jest stronie.
- Przecież to nasza podróż poślubna - powiedziałem powoli.
Noah popatrzyła na Jennę, a potem znowu na mnie.
- No i?
Parsknąłem śmiechem, choć wcale mnie to nie bawiło.
- Kotku... Naprawdę chciałaś zabrać naszego dwulatka w miejsce, gdzie będziemy się kochać trzy razy dziennie?
Noah oblała się rumieńcem i wkurzyła jeszcze bardziej.
Za jej plecami Jenna dusiła się wstrzymywanym śmiechem. Wredna małpa...
- Nie uprzedziłeś mnie, że mamy go zostawić. Nie możesz podejmować takich decyzji beze mnie!
- Bo dla mnie to było oczywiste! Nawet nie przyszło mi do głowy, że jest tu coś do przegadania.
Jenna wymknęła się z kuchni, a Noah zmierzyła mnie morderczym spojrzeniem.
- Nie zostawimy go, Nick.
Uniosłem brwi. Nie wierzyłem własnym uszom.
- Jasne, że zostawimy. Zostanie z ciocią Jenną, która go uwielbia. Albo z dziadkami. Zresztą sami już zaproponowali, że zajmą się nim przez te dwa tygodnie.
- Dwa tygodnie?! - zapytała z paniką w oczach. Nie mogłem tego pojąć.
Szlag, przecież chodziło o naszą podróż poślubną!
- Co z tobą, do diabła?! - Teraz i ja podniosłem głos.
Noah zmrużyła oczy. Popatrzyła na mnie, jakby rzucała klątwę. A potem odwróciła się na pięcie, wyszła z kuchni i trzasnęła drzwiami.
Oparłem się dłońmi o blat, ciężko westchnąłem i spuściłem głowę. Po chwili doszło mnie kolejne trzaśnięcie, tym razem drzwiami sypialni. Wiedziałem, że bez awantury się nie obejdzie.
Do kuchni weszli Lion i Jenna.
- To my się będziemy zbierać - stwierdziła Jenna i przekazała mi Andy'ego, którego trzymała na rękach.
Wziąłem synka i bezradnie popatrzyłem przyjaciołom w oczy. Czułem się jak idiota.
- Trzeba było wcześniej jej powiedzieć, Nick... W każdym razie ja cię rozumiem, też wolałabym jechać w podróż poślubną tylko we dwoje.
No, przynajmniej ktoś jeszcze poza mną myślał rozsądnie!
Jenna cmoknęła mnie w policzek, a Lion poklepał po plecach.
- Matki... Chyba nigdy ich nie zrozumiem. - Poczochrał Andy'ego po głowie i ruszył za Jenną.
Spojrzałem na Andy'ego. Nie wiedzieć czemu szczerzył się do mnie od ucha do ucha.
- A ciebie co tak bawi? - zapytałem, a on zachichotał radośnie. - No tak. Wykapana mama, nie ma co!
- Noah, obudź się, skarbie. - Delikatnie dotknąłem jej ramienia.
Międzylądowanie w Atenach było już za nami i za chwilę mieliśmy lądować na Mykonos. Nareszcie! Noah zamrugała kilkakrotnie i spojrzała na mnie z uśmiechem.
- Jesteśmy na miejscu? - Rozejrzała się.
- Jeszcze nie, ale zaraz dostaniemy coś do zjedzenia.
Podczas tak krótkiego lotu posiłek był prawie symboliczny, nawet w pierwszej klasie, ale za to zaproponowano nam szampana. Noah odmówiła, zaskoczona.
- Wiesz, o czym myślę? - Spojrzała na mnie z rozbawieniem. - To nasza pierwsza taka podróż.
- To prawda.
- Ostatni raz, kiedy lecieliśmy gdzieś razem, to była podróż na Bahamy... Matko jedyna! Wtedy jeszcze nawet nie byliśmy parą.
Uśmiechnąłem się.
- Już prawie byliśmy.
- Pamiętasz naszą grę w dwadzieścia pytań? - zapytała niespodziewanie.
Pewnie, że pamiętałem. Byliśmy wtedy sam na sam na balkonie mojego pokoju hotelowego. Noah siedziała mi na kolanach. Zapytałem ją, czy jest szczęśliwa, a ona powiedziała, że w tej chwili, ze mną - tak. Aż ścisnęło mnie w środku na to wspomnienie... Skrzywdziłem ją wtedy. Zresztą oboje nieźle daliśmy sobie w kość. Byłem niedojrzałym, skończonym dupkiem. Ale tak cholernie bałem się znowu poczuć coś równie silnego, że zwyczajnie nie wiedziałem, co z tym wszystkim zrobić... Chyba żadne z nas do końca nie rozumiało, co się właściwie między nami działo. Pamiętam, że doprowadzała mnie do szału, a jednocześnie chciałem być przy niej bez przerwy. Nigdy się jej do tego nie przyznałem, ale ileż to razy sprawdzałem kamery w domu ojca, żeby zobaczyć, gdzie ona akurat jest, a potem niby przypadkiem na nią wpaść.
- Pamiętam, że chciałem wiedzieć o tobie wszystko... - wyznałem teraz. Spojrzałem na nasze splecione dłonie spoczywające między fotelami. Noah zwykle miała krótkie, czasem nawet poobgryzane paznokcie. Stres i paskudny nawyk, z którym od dawna próbowała zerwać, robiły swoje. Tym razem jednak pomalowała je idealnie na bardzo jasny róż. Pewnie kolejny z przedślubnych wymogów Jenny. - Byłaś dla mnie jedną wielką zagadką, Piegusie. Nic nie ciekawiło mnie bardziej niż to, co siedzi w tej twojej główce... - Podniosłem jej dłoń do ust i delikatnie pocałowałem.
- Ja byłam zagadką dla ciebie, Nicholasie Tajemniczy Leisterze? - Roześmiała się. - Masz pojęcie, jak trudno było czasem zrozumieć, co ci znowu strzeliło do łba, kiedy podejmowałeś te swoje idiotyczne decyzje?
Ja też się zaśmiałem.
- I to mówi dziewczyna, która uznała, że świetnym pomysłem będzie wskoczyć do mojego Ferrari i urządzić sobie wyścig z największym bandziorem we wschodnim Los Angeles.
Poczułem, że Noah się wzdryga.
- O Jezu... Ronnie... Prawie udało mi się o nim zapomnieć - stwierdziła.
Ja za to nie zapomniałem ani na chwilę.
- Tak czy inaczej wygląda na to, że przeciwieństwa naprawdę się przyciągają, Piegusie.
Noah rozluźniła się i uśmiechnęła do mnie.
- Dziękuję ci za tę podróż, Nick... Tak się cieszę na ten czas z tobą, tylko we dwoje.
Pochyliłem się i przygryzłem jej dolną wargę, na co miałem ochotę już od kilku godzin.
Jej ostatnie słowa znowu przypomniały mi o naszej kłótni sprzed kilku tygodni... Niesamowite, jak szybko Noah potrafiła zmieniać zdanie.
Posadziłem Andy'ego na kanapie, włączyłem mu kreskówkę "Auta" i poszedłem na górę. Noah siedziała na kanapie z książką. Na mój widok zatrzasnęła ją i poderwała się, żeby wyjść.
- Ej, ej... - Zatrzymałem ją, bo wyglądała, jakby miała zamiar mnie staranować.
- Puść mnie - rzuciła lodowato. - W tej chwili nie chcę cię nawet widzieć.
- Mieszkamy razem. Ciekawe, jak zamierzasz mnie unikać.
Spojrzała mi prosto w oczy i od razu wiedziałem, że trzeba było trzymać język za zębami.
- Mieszkałam z tobą pod jednym dachem w znacznie gorszych okolicznościach, Leister, i jakoś świetnie sobie radziłam z unikaniem cię.
Uśmiechnąłem się.
- To znaczy, że dziś jednak nie jesteś na mnie aż tak wściekła?
- To znaczy, że już bardzo dawno nie byłam na ciebie aż tak wściekła jak dziś.
- No to chyba był już najwyższy czas, nie?
Odwróciła się oburzona, ale delikatnie złapałem ją za rękę.
- Noah... - Spoważniałem i przyciągnąłem ją do siebie. - Nie weźmiemy Andy'ego. To nasz miesiąc miodowy i chcę mieć cię tylko dla siebie.
Nic nie powiedziała. Po prostu się wyswobodziła, ominęła mnie i wyszła.
Kolację zjedliśmy w milczeniu, przerywanym jedynie stukaniem sztućców i wygłupami z Andym, kiedy próbował zagadać do któregoś z nas.
To ja położyłem go spać, a kiedy później poszedłem do sypialni, zorientowałem się, że Noah tam nie ma.
- Chyba sobie żartujesz - rzuciłem, kiedy zszedłem na dół i zobaczyłem ją na kanapie. Urządziła sobie tam cały obóz. Przytaszczyła nawet kołdrę z naszego łóżka.
Nie odpowiedziała.
- Nie będziesz tutaj spać, Noah - powiedziałem przez zaciśnięte zęby. Kończyła mi się cierpliwość.
- Nie? No to patrz - odparła lodowato i szczelniej otuliła się kołdrą.
Zakląłem pod nosem.
- Trochę cię już ponosi, nie sądzisz?
Cisza.
Podszedłem do kanapy.
- Odpowiedz mi, Noah.
Poprawiła się na kanapie i podniosła na mnie wzrok.
- Nie potrafię go tu zostawić. To mój syn. Powinieneś był zapytać, czy zgadzam się zostawić na całe dwa tygodnie naszego dwuletniego synka, który nigdy wcześniej się z nami nie rozstawał.
Przeciągnąłem dłonią po twarzy.
- Po pierwsze, nawet mi nie przyszło do głowy, że będziesz chciała go zabrać. Myślałem, że tak samo jak ja ucieszysz się, że wreszcie gdzieś wyjedziemy tylko we dwoje, bo, do cholery... niedługo będę musiał się z tobą umawiać, żeby choć chwilę pobyć sam na sam! A po drugie, przestań powtarzać, że zostawiamy go samego. Mnie też na nim zależy. Nigdy nie zostawiłbym go z kimś, komu nie ufam bezgranicznie, rozumiesz?
Noah patrzyła na mnie w milczeniu. Po chwili zadrżała jej dolna warga.
- Przepraszam... ale nie potrafię.
Znowu zakląłem i spojrzałem w sufit. Niewiarygodne. Czy naprawdę tak wiele chciałem? Dwóch tygodni sam na sam z kobietą, która niedługo miała zostać moją żoną?
Spojrzałem na nią, wściekły i zraniony.
- W takim razie mamy problem.
Zostawiłem ją tam i wróciłem do sypialni.
Teraz, w samolocie, uśmiechałem się na samą myśl o genialnym planie, który zamierzałem wcielić w życie, żebyśmy oboje byli zadowoleni.
- Jeszcze dwa tygodnie temu mówiłaś zupełnie co innego - przypomniałem jej i pocałowałem ją w nos, a potem przyciągnąłem do siebie, żeby jeszcze trochę odpoczęła przed lądowaniem.
Noah nie odpowiedziała, więc uznałem, że znowu zasnęła.
Rozdział 2
2
NOAH
Doskonale pamiętałam tę ostatnią kłótnię. Ze wszystkich naszych awantur to był chyba jedyny raz, kiedy Nick miał stuprocentową rację. Nie żebym kiedykolwiek zamierzała mu ją przyznać. Chyba każda matka zrozumie, że nie potrafiłam zostawić swojego dziecka. Na samą myśl robiło mi się słabo.
Od chwili, kiedy Andy przyszedł na świat, moje życie całkowicie się zmieniło. Przestałam myśleć o sobie i własnym szczęściu. Liczył się tylko maluch, który skradł moje serce. Syn Nicka. Mój syn. Nasz synek.
Tamtej nocy, zaledwie kilka tygodni po jego narodzinach, kiedy próbowano mi go odebrać, do reszty oszalałam na jego punkcie. Zawsze miałam bujną wyobraźnię, więc scenariusze, które zaczęła mi wtedy podsuwać głowa, były tak straszne, że nie wyobrażałam sobie zostawić Andy'ego bez opieki mojej albo Nicka. Nikt nie przygotowuje cię na macierzyństwo. Na burzę hormonów, przez którą chwilami czujesz, jakbyś traciła rozum. Na to, jak trudno będzie spojrzeć w lustro i nie rozpoznać własnego odbicia, nie wiedzieć już, kim jesteś, bo gdzieś pośród wszystkich nowych obowiązków zwyczajnie zagubiłaś siebie samą. Nick był wspaniałym ojcem, obiektywnie nie miałam mu nic do zarzucenia. Naprawdę nigdy nie przypuszczałam, że pojawienie się dziecka aż tak zmieni moje priorytety.
A teraz, kiedy mieliśmy wreszcie wybrać się w podróż poślubną...
Przestałam się do Nicka odzywać. Z perspektywy czasu widzę, że zachowywałam się jak ostatnia zołza. Biedny Nick. Przecież chciał tylko pobyć ze mną, sprawić mi przyjemność i zobaczyć mnie szczęśliwą.
Następnego ranka byłam już po ostatnich egzaminach, więc spakowałam rzeczy swoje i Andy'ego do dużej torby i wsiadłam do samochodu. Musiałam odpocząć od tego mruka. Od jego chłodnych, smutnych, pełnych rozczarowania spojrzeń.
Nie wiedziałam, co robić: uszczęśliwić Nicka i zignorować własne lęki czy stchórzyć i uciec przed problemem.
W tamtym czasie często maskowałam strach złością. Dlatego ostatecznie wyszłam z domu i trzasnęłam za sobą drzwiami. Wmawiałam sobie, że nie robię nic złego. Potrzebowałam tylko trochę przestrzeni.
Zostawiłam Nickowi kartkę, że jadę do rodziców.
Mama przywitała mnie z otwartymi ramionami. Była sama. Will poszedł na golfa z jakimś biznesmenem, a Maddie spędzała weekend u swojej mamy. Za to Thor na nasz widok oszalał z radości i od razu przybiegł się przywitać. Kiedy przeprowadzaliśmy się z Nickiem, zabraliśmy go ze sobą, ale ostatecznie uznaliśmy, że lepiej mu będzie u rodziców. Oboje większość dnia spędzaliśmy poza domem i trudno było znaleźć czas na spacery i zajmowanie się psem, a mama i Will wprost go uwielbiali. Spryciarz zdążył się przez ten czas nieźle utuczyć i teraz całymi dniami wylegiwał się brzuchem do góry na kanapie w salonie.
Kiedy tylko Andrew go zobaczył, zaczął się wyrywać, żeby znaleźć się na ziemi, a potem poczłapał do niego na swoich krótkich, wciąż jeszcze niepewnych nóżkach. Thor natychmiast zabrał się do wylizywania mu twarzy.
- Co ty tutaj robisz? - Mama mnie przytuliła, wyraźnie zaskoczona.
- A co, nie mogę wpaść do ciebie bez zapowiedzi?
Uśmiechnęła się i spojrzała na mnie z pobłażaniem.
- Och, Noah... Nie urodziłam się wczoraj. - Wzięła moją torbę i spojrzała na nią wymownie. No tak, zabrałam zdecydowanie za dużo rzeczy jak na popołudniową herbatę. Ruszyła w stronę domu.
Wzięłam Andy'ego na ręce. Thor zaszczekał z wyraźnym rozczarowaniem. Biegł tuż obok mnie i co chwilę próbował ściągnąć małemu buty. Nie mam pojęcia dlaczego, ale pozbawianie Andy'ego obuwia było jego ulubioną zabawą.
- Odkąd się wyprowadziłaś - podjęła mama - spałaś tutaj tylko dwa razy. I zawsze wtedy, kiedy Nick wyjeżdżał. Znowu poleciał do Nowego Jorku?
Westchnęłam. Posadziłam synka w kuchni obok zabawkowej ciężarówki, a potem nalałam sobie szklankę wody z kranu.
- Pokłóciliśmy się.
- Aha. - Mama wzięła wnuka na ręce i obsypała go pocałunkami. Andy zaprotestował i zaczął przebierać nóżkami, bo chciał się bawić.
- Nawet nie zapytasz, o co poszło?
Mama odwróciła się do mnie z uśmiechem.
- Nauczyłam się, że lepiej nie wtrącać się w wasze sprawy.
- To prawda. - Skinęłam głową. Tylko że tym razem bardzo potrzebowałam z kimś porozmawiać. I usłyszeć, że to ja mam rację. - Mamo... Trudno ci było zostawiać mnie samą, kiedy byłam mała?
Szlag! Powiedziałam to bez zastanowienia. Gdy tylko zadałam to pytanie, dotarło do mnie, że właśnie wyciągnęłam na wierzch bolesne wspomnienie, które obie od dawna spychałyśmy w najgłębsze zakamarki pamięci.
Mama spojrzała na mnie z bólem.
- Kochanie, ja byłam w zupełnie innej sytuacji niż ty...
Poczułam bolesne ukłucie w sercu.
Mój ojciec.
- No tak.... - mruknęłam. Żałowałam, że nie zdążyłam ugryźć się w język, zanim poruszyłam ten temat.
- Wiem, co cię gryzie, kotku. Rozmawiałam z Nickiem. Naprawę nie masz się czym martwić. Oboje z Williamem kochamy Andy'ego nad życie. Prędzej umrę, niż pozwolę, żeby stała mu się krzywda.
- Wiem, tylko że...
- Noah, skarbie, musisz zostawić tę przeszłość za sobą. Wtedy to był mój ogromny błąd, którego do dziś nie potrafię sobie wybaczyć. Ty masz wokół siebie ludzi, którzy cię kochają, dobrych ludzi. Ja nie miałam tyle szczęścia. Radziłam sobie, jak mogłam...
Ścisnęło mnie w brzuchu na wspomnienie ojca goniącego mnie z nożem, podczas gdy mama wyszła na spotkanie z Williamem. Od tamtych wydarzeń miałam mnóstwo czasu, żeby to wszystko przemyśleć, więc w końcu jej wybaczyłam. To, że ojciec okazał się oprawcą, to nie było jej winą. Ona po prostu robiła, co mogła, żeby przetrwać, a nie miała zbyt wiele możliwości.
Rozejrzałam się teraz po domu. Tutaj, z nią i Willem, Andy'emu nic nie mogło się stać. Ale mimo wszystko...
- Mogłabyś się nim trochę zająć, żebym odpoczęła? W nocy prawie nie zmrużyłam oka - poprosiłam.
Mama bez wahania skinęła głową.
- Mogę go wziąć na plażę?
Odwróciłam się w drzwiach.
- Jasne. Wózek jest w samochodzie, gdybyś go potrzebowała. A w torbie są pieluchy i jego jedzenie, trzeba je tylko podgrzać.
Poszłam na górę, do pokoju, który nadal był trochę mój. Wiązało się z nim mnóstwo dobrych wspomnień. Niebieskie ściany, duże łóżko, moje książki. Widok na basen i morze. Czasami tęskniłam za plażą. Uwielbiałam nasz niewielki dom w mieście, ale wiedziałam, że Nick zdecydowanie woli ocean od wieżowców, bo te za bardzo przypominają mu Nowy Jork, gdzie i tak spędzał stanowczo za dużo czasu z dala od nas. Na szczęście nasz dom był ich zupełnym przeciwieństwem. Niewielki, przynajmniej jak na standardy Leisterów, i przytulny. Rozmawialiśmy wprawdzie o przeprowadzce, ale wciąż nie podjęliśmy decyzji. Za bardzo kochaliśmy to miejsce.
Ledwie położyłam się na łóżku, od razu zasnęłam. Egzaminy, opieka nad Andym i kłótnie z Nickiem kompletnie mnie wykończyły. Jak na ironię, naprawdę potrzebowałam wakacji.
Kiedy się obudziłam, za oknem było już ciemno.
Cholera, co z Andym...?!
Poderwałam się na łóżku. Synek spał wtulony w ramiona Nicka, który siedział na sofie w rogu pokoju i mi się przyglądał.
- Czyli teraz przede mną uciekasz i chowasz się w swoim starym dziecięcym pokoju...
Ucieszyłam się na jego widok, ale nadal byłam na niego zła.
- Dziecięcym? Raczej nie byłam już wtedy dzieckiem, skoro nieraz lądowaliśmy razem w tym łóżku.
Nick uśmiechnął się półgębkiem.
- No fakt, nie byłaś. Za to teraz zachowujesz się jak dzieciak.
Uniosłam brwi i wstałam.
- Daj mi go. Musi coś zjeść.
Nick nawet się nie poruszył.
- Śpi.
Ten widok zawsze mnie rozczulał. Byli do siebie tak podobni... Jak mogłabym nie kochać tego chłopca do szaleństwa, skoro był miniaturową kopią miłości mojego życia?
Spojrzałam na Nicka. Wielką dłonią gładził synka po plecach, a ten mały zdrajca spał sobie w najlepsze. Niewiarygodnie długie rzęsy rzucały cień na pulchne policzki, a usta w kształcie serduszka zaciskały się na kciuku, którym zastępował sobie smoczek.
- Jak możesz chcieć go zostawić? - zapytałam z niedowierzaniem.
Nicholas wstał, z Andym wciąż przytulonym do piersi. Podszedł do mnie i wolną ręką delikatnie uniósł mi podbródek.
- Mogę, bo cię potrzebuję. W domu dzielę się tobą z naszym synem, ale chyba zasługujemy na to, żeby przynajmniej podczas podróży poślubnej pobyć tylko we dwoje.
Nie podobało mi się to, co mówił. To znaczy... oczywiście, że mi się podobało, i to bardzo, ale na samą myśl, że naszemu synowi mogłoby się coś stać, a my będziemy tak daleko, że nie zdołamy mu pomóc, czułam w piersi bolesny ucisk.
Mocno przygryzłam wargę. Spojrzałam na Nicka, potem na Andy'ego.
- Rany, Noah... - westchnął mój narzeczony. Odwrócił się do mnie plecami, ale po chwili znów spojrzał mi w oczy. - Dobrze. Zabierzemy go ze sobą. Bo wygląda na to, że zamiast sprawić ci radość, tylko cię torturuję...
Widziałam, z jakim trudem przyszły mu te słowa. Nie dlatego, że nie mówił szczerze. Po prostu naprawdę bardzo potrzebował pobyć ze mną sam na sam.
Myśli kotłowały mi się w głowie. Wyciągnęłam ręce po Andy'ego, a kiedy wzięłam synka, spojrzenie Nicka ścisnęło mnie za serce. Czy naprawdę go zaniedbałam? Czy przestałam mu okazywać, jak bardzo jest dla mnie ważny?
- Zaczekaj tu - poprosiłam i zaniosłam Andy'ego do dawnego pokoju Nicka. Ułożyłam go na łóżku i zabezpieczyłam poduszkami, żeby z niego nie spadł.
Kiedy wróciłam, Nicholas stał dokładnie tam, gdzie go zostawiłam, i patrzył przez okno.
Ależ on był przystojny... I już niedługo miał zostać moim mężem.
Objęłam go od tyłu i przytuliłam policzek do jego szerokich pleców. Westchnął. Zrobiło mi się go jeszcze bardziej żal.
Odwrócił się do mnie.
- Zawsze postawisz na swoim. - Pogładził mnie po policzku. - Jakie to uczucie być jedyną osobą na świecie, która potrafi mnie sobie podporządkować?
Czy naprawdę tak było?
- Nie chcę tego... Nie chcę, żebyś myślał, że jesteś dla mnie mniej ważny niż on... Bo jesteś nawet ważniejszy.
Nicholas ujął mój podbródek i delikatnie przesunął kciukiem po mojej dolnej wardze.
- Nigdy nie kazałbym ci wybierać między mną a naszym synem, Noah. Po prostu podczas podróży poślubnej chciałbym cię mieć tylko dla siebie.
Przygryzłam wargę, której dotykał. Delikatnie ścisnął ją palcami, aż musiałam ją puścić.
- Ale co będzie, jeśli...
- Nasi rodzice, moja mama, Jenna i Lion dopilnują, żeby nic mu się nie stało. Przecież dobrze o tym wiesz.
Spojrzałam na niego. Nadal się wahałam. Miałam wrażenie, że zawiodę jako matka. Że jeśli zostawię syna, wyrządzę mu krzywdę, której już nigdy nie zdołam naprawić...
Nick chyba czytał mi w myślach. A przynajmniej domyślił się, co się dzieje w mojej głowie, bo powiedział dokładnie to, co potrzebowałam usłyszeć.
- Andy'emu nic się nie stanie, Noah. - Założył mi za ucho pasmo włosów. - Nasz syn nie mógł trafić na lepszą mamę. Oddajesz mu całą siebie, kotku. Tylko że przy tym zapominasz o sobie.
- Ja tylko chcę, żeby był szczęśliwy.
Nick uśmiechnął się i pocałował mnie w usta.
- A znasz szczęśliwszego malucha niż nasz? Bo ja nie. Rozpuściliśmy go nadmiarem miłości, Piegusie.
Uśmiechnęłam się. Rozczuliło mnie to dawne przezwisko i myśl, że nasz synek jest szczęśliwy. Bo rzeczywiście był.
- Czyli dwa tygodnie, mówisz... - powiedziałam już trochę spokojniej, chociaż serce nadal mi się ściskało na myśl o tylu dniach bez Andrew.
- Najlepsze dwa tygodnie w twoim życiu.
Pochylił się i pocałował mnie głęboko.
Plecami uderzyłam o szybę. Nicholas przycisnął mnie do niej całym ciałem. Pachniał tak dobrze. Był taki silny, taki twardy...
- Kocham cię. - Wsunęłam dłonie w jego włosy i przytrzymałam go przy sobie.
- Pokaż mi, jak bardzo.
- Ciekawe, czy jeszcze pamiętamy, co robiliśmy w tym łóżku...
- Chyba coś mi świta.
Zaczął mnie rozbierać. Powoli. Nieskończenie powoli...
Nigdy nie przepadałam za lataniem, zwłaszcza za startem i lądowaniem, dlatego byłam wdzięczna Nickowi, kiedy podczas schodzenia do lądowania ścisnął mnie za rękę i pocałował kostki palców. Nie umknęły mi spojrzenia, które rzucały mu stewardesy, i tak naprawdę dopiero teraz dotarło do mnie, że znowu wyglądamy jak młoda, atrakcyjna para.
Kiedy wychodziliśmy gdzieś we troje, z Andym, chcąc nie chcąc trafialiśmy do szufladki z napisem "rodzina". Ale kiedy byliśmy sami... znowu mieliśmy dwadzieścia dwa i dwadzieścia siedem lat. A to oznaczało, że wszystkie kobiety w samolocie i na lotnisku będą posyłały mojemu mężowi ukradkowe spojrzenia. Dokładnie tak jak stewardesa, która właśnie zerkała w jego stronę. Naprawdę nie zauważyła obrączek?
Spojrzałam na swoją i się uśmiechnęłam. Teraz byłam już Noah Leister... Podobało mi się to. Oficjalnie nie zmieniłam nazwiska, bo wydawało mi się to okropnie staroświeckie, ale i tak czułam, jakbyśmy nosili to samo.
Na szczęście lądowanie przebiegło spokojnie. Kiedy wysiedliśmy z samolotu, przywitało nas ciepłe, wiosenne powietrze. Uniosłam głowę i uśmiechnęłam się na widok bezchmurnego nieba.
Nick zajął się bagażami i szybko opuściliśmy lotnisko. Miał w paszporcie tyle pieczątek, że właściwie nikt nie zadawał nam żadnych pytań.
- Byłeś tu już kiedyś? - zapytałam, kiedy wyszliśmy z hali przylotów.
- Raz. I zakochałem się w tym miejscu. - Pociągnął mnie za rękę i skierował wózek z walizkami w stronę elegancko ubranego mężczyzny, który trzymał tabliczkę z nazwiskiem Leister.
- Dzień dobry panu - przywitał Nicka, po czym uśmiechnął się do mnie. - Pani Leister, miło panią poznać. Najlepsze życzenia z okazji ślubu.
Podziękowałam z uśmiechem.
- Zaprowadzę państwa do samochodu. Proszę za mną. - Przejął wózek z bagażami i ruszył przodem.
Nick objął mnie ramieniem i pocałował w czubek głowy.
- Uwielbiam, kiedy mówią do ciebie "pani Leister". - W jego głosie pobrzmiewała duma.
Przewróciłam oczami, ale pozwoliłam mu nacieszyć się chwilą. Prawdę mówiąc, mnie też się to podobało.
Kiedy dotarliśmy na parking, Nick zwrócił się do mężczyzny:
- To ten, o który prosiłem?
- Dokładnie ten, proszę pana.
Po chwili stanęliśmy przed samochodem, wokół którego zebrała się grupka nastolatków. Na nasz widok natychmiast zrobili przejście i zapatrzyli się w Nicka jak w boga.
Ciekawość wzięła górę. Wyrwałam naprzód, żeby zobaczyć, jakie auto mój szalony mąż wynajął tym razem.
I aż wytrzeszczyłam oczy.
- Chyba żartujesz! - Odwróciłam się do niego.
Nicholas uśmiechnął się z satysfakcją i odebrał kluczyki od kierowcy. Ten też wyglądał na zachwyconego. Założę się, że sama jazda tym autem na lotnisko była dla niego nie lada atrakcją.
- Przecież to... - Zapatrzyłam się na lśniący czerwony samochód. Był niesamowicie piękny. Niesamowicie luksusowy. I niesamowicie szybki!
- Lamborghini Aventador, proszę pani. Drzwi otwierają się do góry. Samochód marzeń... - odezwał się jeden z chłopaków, równie podekscytowany jak ja.
Odwróciłam się do Nicka.
- Ja prowadzę! - oznajmiłam i uniosłam rękę jak w szkole.
Nicholas parsknął śmiechem.
- Aj, Piegusie... Najpierw będziesz musiała na to zasłużyć.
Zmarszczyłam czoło i skrzyżowałam ręce na piersi.
- Naprawdę znowu będziemy się o to kłócić? Ile razy mam ci udowadniać, że jeżdżę lepiej od ciebie?
Nick tylko się uśmiechnął i otworzył bagażnik. Razem z kierowcą schowali walizki. Ten drugi patrzył na mnie, jakbym postradała zmysły. Jakby wpuszczenie kobiety za kierownicę takiego auta było grzechem śmiertelnym.
Szowinista jeden...
- Nie chodzi o to, że jeździsz lepiej. Po prostu jesteś szalona i kompletnie nie zdajesz sobie sprawy, jak niebezpieczna jest jazda autostradą z prędkością dwustu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, kochanie. To nie czyni cię lepszym kierowcą, a raczej zagrożeniem dla całego Mykonos.
Uśmiechnęłam się.
- I tak poprowadzę. Dobrze o tym wiesz.
Nick zamknął bagażnik, podszedł do mnie, zagrodził mi drogę i lekko przycisnął mnie do drzwi samochodu.
- Poprowadzisz. Ale nie teraz. I tylko jeśli zasłużysz.
Czyli to miała być stawka w grze? Tylko... w co my właściwie graliśmy?
Pocałował mnie, i to naprawdę gorąco. Nastolatkowie zgromadzeni wokół samochodu zagwizdali, a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Dziękuję, Milo. - Nick odkleił się ode mnie i wręczył kierowcy napiwek.
Milo uśmiechnął się uprzejmie i odszedł. Domyśliłam się, że pracował albo dla lotniska, albo dla wypożyczalni luksusowych samochodów.
Otworzyłam drzwi, a kiedy usiadłam w środku, aż mnie zamurowało. Te wszystkie detale. Wykończenie. Luksus. Ta maszyna była po prostu obłędna. Nie mogłam się napatrzeć.
- Gotowa, pani Leister?
Rozbawiona, skinęłam głową.
- Tylko porządnie depnij, Nick!
Droga wzdłuż wybrzeża, która doprowadziła nas aż do wysokiej bramy tuż nad morzem, zapierała dech w piersiach. Wiatr na twarzy, zapach morza, ta architektura. Wszędzie biel i błękit, wszędzie kamień. Wszystko tak stare, piękne i romantyczne...
- Nie jedziemy do hotelu? - zapytałam, kiedy Nick wyjął ze schowka mały pilot i otworzył bramę.
- Wolałabyś hotel? - W jego głosie usłyszałam lekkie wahanie.
Uśmiechnęłam się.
- Nicholas, jak dla mnie możemy spać nawet w tym samochodzie. Tu jest cudownie.
Nick pocałował mnie w usta, a potem ruszył podjazdem w stronę białego kamiennego domu na końcu alei.
Był przepiękny, choć zupełnie inny niż wszystko dookoła, bo bardzo nowoczesny. A jednak wciąż pełen uroku typowego dla tej części wyspy. Kiedy Nick zatrzymał samochód przed wejściem, usłyszałam szum fal i poczułam, że po raz pierwszy od dwóch lat naprawdę się rozluźniłam.
Do zachodu słońca została mniej więcej godzina, a niebo z każdą chwilą nabierało coraz bardziej zachwycających barw. Nick podszedł do mnie, wziął mnie za rękę i pociągnął za sobą.
- Chodź. - Uśmiechał się podekscytowany. - Pokażę ci wszystkie miejsca, w których zamierzam się z tobą kochać.
Ja też nie mogłam się tego doczekać. Pragnęłam go tak samo mocno jak kiedyś, a może nawet bardziej. Nick stał się dla mnie wszystkim, o czym zawsze marzyłam. Był dojrzały, silny, czuły i troskliwy. Dopełniał mnie jak nigdy wcześniej. W dodatku okazał się wspaniałym ojcem, ciepłym i pogodnym. A jednocześnie potrafił być stanowczy, kiedy sytuacja tego wymagała, czego z pewnością nie dało się powiedzieć o mnie, bo wystarczyło, że spojrzałam na anielską buźkę Andy'ego, i nie potrafiłam mu niczego odmówić.
Nick oprowadził mnie po domu. Biała kuchnia otwierała się na salon z wiklinowymi fotelami, na których leżały błękitne poduchy. W sypialni stało szerokie łóżko z białą moskitierą, tak delikatną, że miałam ochotę owinąć się nią i poczuć ją na skórze. Łazienka też robiła wrażenie: ogromny prysznic i wanna, w której bez problemu zmieściłyby się cztery osoby. Z sypialni rozciągał się widok na morze. Wystarczyło odsunąć szklane drzwi i zejść po kilku stopniach, żeby poczuć pod stopami ciepły piasek. Krystalicznie czysta, turkusowa woda aż prosiła, żeby się w niej zanurzyć.
- I jak? - zapytał Nick, kiedy pokazał mi już nawet pokój z bilardem, ogromnym telewizorem i fotelami do masażu.
Spojrzałam na niego i aż trudno mi było uwierzyć, jakie mam szczęście.
- Jest cudownie! - Rzuciłam mu się na szyję, a on złapał mnie za pośladki. - Ale najcudowniejszy jesteś ty.
Pocałowałam go z całych sił. Uśmiechnął się pod moimi ustami i odwzajemnił pocałunek z taką samą tęsknotą, namiętnością i zachłannością.
- No to powiedz mi, Piegusie... Jesteś gotowa na najprzyjemniejsze możliwe tortury, jakie cię spotkają z mojej ręki?
Po moim ciele rozlała się fala pożądania.
- Naprawdę zostało jeszcze coś, czym możesz mnie zaskoczyć? - zapytałam figlarnym tonem.
Oczy mu pociemniały.
- Rzucasz mi wyzwanie? - zapytał.
Uśmiechnęłam się.
- Chciałam tylko powiedzieć, że...
Zamknął mi usta długim pocałunkiem, a potem postawił mnie na podłodze.
Ściągnęłam brwi.
- Może weźmiemy prysznic? - zapytał jak gdyby nigdy nic.
Hmm...
Weszłam za nim do kabiny i stanęliśmy razem pod strumieniem wody. Wyciągnęłam rękę, żeby dotknąć Nicka. Mokry podobał mi się jeszcze bardziej. Ale odsunął moją dłoń, posłał mi ten swój łobuzerski uśmieszek i pokręcił głową.
- Pobawimy się w coś bardzo przyjemnego, kochanie. - Delikatnie przesunął palcem po mojej dolnej wardze. - Sprawię, że długo nie zapomnisz tych kilkunastu dni w zamknięciu. Pod koniec będziesz błagać, żebym zabrał cię z powrotem do Los Angeles.
- W zamknięciu?
Nick odgarnął mi z twarzy mokre włosy.
- Będziesz tu moją więźniarką...
- No chyba że ucieknę. - Cofnęłam się o krok.
Nick złapał mnie za rękę, a potem oparł dłonie o ścianę po obu stronach mojej głowy.
- Jeśli uciekniesz, zepsujesz całą zabawę, Piegusie.
- Nigdy nie mówiłam, że będę chciała się bawić.
Uciszył mnie pocałunkiem, od którego aż zadrżałam.
- Zasada numer jeden. - Musnął ustami moją szyję, a potem nachylił mi się do ucha. - Kto pierwszy dojdzie, ten przegrywa.
Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
- To ja chcę przegrać. Teraz i za każdym kolejnym razem.
Wygięłam się, kiedy delikatnie przygryzł płatek mojego ucha.
Wsunął dłoń w moje mokre włosy i odchylił mi głowę.
- Druga zasada: żadnej bielizny. Chcę, żebyś przez cały czas była na mnie gotowa. O każdej porze...
Uśmiechnęłam się.
- Ta zasada przeczy pierwszej - zauważyłam. Bawiło mnie to, bo byłam pewna, że ta absurdalna gra skończy się, zanim jeszcze zdąży się zacząć.
- A trzecia... - mówił dalej Nick, jakby w ogóle nie usłyszał mojego komentarza. - Cokolwiek będziemy robić... nawet jeśli to będzie bardzo niegrzeczne, będziemy to robić z miłością.
Roześmiałam się, choć narastała we mnie ciekawość, do czego to wszystko może nas zaprowadzić.
- Z miłością? - Przylgnęłam do niego. Nasze mokre ciała się zetknęły. - Tak jak teraz?
Uklękłam przed nim i spojrzałam na tę część jego ciała, którą oboje lubiliśmy najbardziej.
Wzięłam ją do ust i z satysfakcją patrzyłam, jak Nicka przechodzi dreszcz.
Nagle zapragnęłam złamać pierwszą zasadę. Natychmiast.
Nick patrzył na mnie z góry. Wiedziałam, że doprowadzam go do szaleństwa, kiedy tak nie odrywam od niego wzroku. Pieściłam go dłonią, ustami i językiem, chłonąc każdą jego reakcję. To, jak zamykał oczy, jak odchylał głowę, kiedy przyjemność stawała się zbyt intensywna.
Sprawianie mu rozkoszy ustami podniecało mnie bardziej, niż można sobie wyobrazić. Do tego stopnia, że kiedy wyczułam, że jest już o krok od spełnienia, a on podniósł mnie i nie pozwolił mi dokończyć, całe moje ciało drżało równie mocno jak jego.
- Myślałaś, że nie potrafię się powstrzymać?
- Nadal nie powiedziałeś, jaka jest nagroda.
Na twarzy Nicka pojawił się łobuzerski uśmiech.
- Zwycięzca będzie mógł kazać temu drugiemu zrobić wszystko, co mu się zamarzy. A przegrany zrobi to bez dyskusji. Bez marudzenia. Bez wymówek.
- W łóżku?
- W łóżku, w łazience, w kuchni...
Znowu wyciągnęłam do niego rękę, ale tym razem mocno złapał mnie za nadgarstek.
- Piegus, oboje dobrze wiemy, że nigdy nie potrafiłbym wydawać ci poleceń w żadnej sprawie poza seksem. Przez te wszystkie lata chyba zdążyliśmy się już o tym przekonać, prawda?
- Właściwie to podoba mi się ta twoja gra. I zamierzam w niej wygrać.
Nick się uśmiechnął, ale w jego niebieskich oczach błysnęła mroczna obietnica.
Dokończyliśmy prysznic i chociaż oboje umieraliśmy z pożądania, postanowiliśmy trzymać się zasad i nie ulec temu, co sami przed chwilą w sobie rozbudziliśmy.
Nick zaproponował, że przygotuje kolację, a ja postanowiłam zadzwonić do domu. Nie obchodziła mnie różnica czasu. Musiałam wiedzieć, co z Andym. Czy dużo płakał. Czy udało mu się zasnąć. Czy za nami tęsknił...
Mama odebrała po pierwszym sygnale.
- Cześć, skarbie. Jak minął lot? - zapytała pogodnie.
- Dobrze. A jak Andy? - Nie potrafiłam ukryć niepokoju.
- Wszystko w porządku, Noah. Przespał prawie całą noc, a teraz bawi się w ogrodzie z Maddie. Will postawił tam w zeszłym tygodniu huśtawki.
O Boże... Huśtawki. A jeśli spadnie? Złamie kark albo stanie mu się coś jeszcze gorszego?
- Dlaczego nie jesteś z nimi, mamo? Przecież Maddie to jeszcze dziecko, więc...
- Widzę ich z kuchni, Noah. Poza tym Will jest w ogrodzie, czyta książkę.
Westchnęłam.
- Daj mi Andy'ego do telefonu.
Mama zawahała się, a ja natychmiast się spięłam.
- Co się stało?
- Noah... Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Jeśli usłyszy twój głos, znowu...
A więc jednak płakał.
- Było bardzo źle, mamo? Tylko mnie nie okłamuj.
Usłyszałam jej westchnienie.
- W końcu zasnął, Noah... A dziś rano popłakał tylko przez chwilę. Will cały czas czymś go zajmuje. Dzisiaj zabiera ich oboje do kina. Maddie od dawna chce zobaczyć jakąś nową bajkę.
Andy w kinie? Chyba nie wiedzieli, na co się porywają. Przygryzłam wargę. Coraz bardziej się denerwowałam.
- No dobrze... W takim razie jutro też zadzwonię. Ucałuj go ode mnie.
Kiedy się rozłączyłam, ogarnęło mnie dziwne uczucie. Chciałam być tutaj, na Mykonos. Cieszyłam się, że mogę spędzić ten czas z Nickiem, ale... miałam wrażenie, jakby moje serce rozdarło się na pół.
Spróbowałam przestać myśleć o Andym i spojrzałam w lustro, żeby dokończyć szykować się do kolacji.
Nigdzie nie zamierzaliśmy wychodzić. Oboje byliśmy zmęczeni, ale Nick uparł się, że coś przygotuje. Mieliśmy zjeść przy blasku księżyca, a ja umierałam z ciekawości, co też on na ten wieczór szykuje.
Wyjątkowo starannie wybrałam strój. Zamierzałam wygrać tę jego grę. Chciałam doprowadzić go do szaleństwa i zmusić do przegranej, więc postanowiłam wykorzystać wszystkie swoje atuty. Otworzyłam walizkę, którą Nick postawił na różowej ławce w garderobie, i zaczęłam przeglądać sukienki i koszulki nocne. Wszystkie były nowe. Kupiłyśmy je z Jenną specjalnie na podróż poślubną.
Jedna od razu wpadła mi w oko. Była w kolorze kości słoniowej, uszyta z koronki i jedwabiu. Prześwitywała tylko w kilku miejscach, odsłaniając skórę dokładnie tam, gdzie trzeba. Nie wyglądała jak typowa bieliźniana koszulka. Pokazywała akurat tyle, żeby chciało się ją ze mnie zerwać. I dokładnie taką reakcję zamierzałam wywołać u mojego męża.
To było dziwne, ale przez chwilę znowu poczułam się jak dwudziestodwuletnia dziewczyna... którą przecież byłam.
Dziecko zmienia wszystko. Jedną z pierwszych rzeczy, które się zmieniają, jest sposób, w jaki patrzymy na samą siebie. Moje ciało było teraz inne. Piersi stały się pełniejsze i chociaż przez te dwa lata wróciłam do dawnej sylwetki, w lustrze nadal nie widziałam tej samej Noah, co przed narodzinami Andy'ego.
Kiedy zobaczyłam się w tej seksownej koszulce, przez moment zatęskniłam za tamtą Noah. Obiecałam sobie, że już nigdy więcej jej nie zgubię. Uwielbiałam być mamą, ale równie mocno lubiłam czuć się tak jak teraz. Seksowna. Silna.
Posłuchałam Nicka i nie założyłam bielizny. Jedwab przylegał do mojego ciała jak druga skóra. Opinał piersi i subtelnie podkreślał ich kształt.
Nie mogłam się doczekać miny Nicka, kiedy mnie zobaczy. I chwili, w której zerwie ze mnie tę koszulkę.
Rozpuściłam włosy i pozwoliłam im swobodnie opaść na plecy. Na usta nałożyłam balsam o truskawkowym smaku.
Kiedy wyszłam z garderoby i ruszyłam boso w stronę kuchni, od razu poczułam zapach czegoś pysznego. Zioła. Pietruszka, bazylia...
Nick stał przy drzwiach wejściowych i właśnie płacił komuś, kto trzymał trzy duże pudełka. Od razu domyśliłam się, że to jedzenie.
A to kłamca!
Oczy dostawcy zrobiły się wielkie jak spodki, kiedy zobaczył mnie na końcu korytarza. Nicholas natychmiast zauważył jego minę i odwrócił się, żeby sprawdzić, na co tamten tak się gapi. I zareagował dokładnie tak samo. W jednej chwili jego spojrzenie pociemniało z pożądania. Zacisnął szczękę, niemal rzucił chłopakowi pieniądze i zatrzasnął mu drzwi przed nosem.
- Kłamczuch z ciebie. - Wskazałam pudełka.
- Masz coś pod tą koszulką? - rzucił w odpowiedzi.
Uśmiechnęłam się. Nie byłam tylko pewna, czy już mu przeszło. Oboje wiedzieliśmy, jak bardzo nie spodobało mu się to, że jakiś przypadkowy dostawca zobaczył mnie prawie nagą.
- Gdybym miała, złamałabym jedną z twoich zasad, prawda?
Odstawił pudełka i powoli ruszył w moją stronę. Ostrożnie. Jak lew osaczający ofiarę.
- Broń Boże, żebyś miała łamać zasady... - Zatrzymał się tuż przede mną. Przesunął dłońmi po mojej talii, lekko uniósł koszulkę i mocno objął mnie w pasie, jakby się bał, że zaraz mu się wymknę. - Co ty na sobie masz, Piegusie?
Spojrzałam na niego spod rzęs.
- Francuską bieliznę. Specjalnie dla ciebie.
Jeszcze mocniej zacisnął palce na materiale.
- Wyglądasz jak z moich najbardziej niegrzecznych fantazji, kotku. - Schował twarz w zagłębieniu mojej szyi i musnął skórę czubkiem nosa.
Przeszedł mnie dreszcz.
On miał na sobie tylko szare dresowe spodnie i biały bawełniany T-shirt. Nic więcej. I właśnie dlatego wyglądał tak cholernie seksownie.
Przesunęłam dłonie na jego biodra i wsunęłam je pod koszulkę. Chciałam poczuć pod palcami jego brzuch. Te mięśnie...
- Zdejmij to - szepnęłam.
Poczułam, że się uśmiecha.
Puścił mnie i zrobił krok do tyłu, żeby lepiej mi się przyjrzeć. Jego wzrok błądził po całym moim ciele. Patrzył na mnie jak na coś, czego miałby ochotę natychmiast skosztować.
Nie odrywając ode mnie oczu, jednym ruchem ściągnął z siebie T-shirt. I już po chwili mogłam podziwiać tę gładką, opaloną, idealną skórę. Przygryzłam wargę. Tyle że wcale nie ją miałam ochotę gryźć.
Dawno nie dałam sobie chwili, żeby tak po prostu na niego popatrzeć. Nacieszyć nim oczy i pomyśleć o tym, jakie mam szczęście i jak bardzo się cieszę, że wyszłam właśnie za niego. Wystarczyło jedno takie spojrzenie, a miękły mi kolana.
- Tak lepiej? - zapytał, rozbawiony tym, jak mu się przyglądam.
I pomyśleć, że ten mężczyzna był ojcem mojego dziecka - taki potężny, umięśniony, zbudowany z czystej siły...
- To może zjemy? - zapytałam. Potrzebowałam chwili wytchnienia.
Nick uśmiechnął się kącikiem ust i powoli pogładził mnie po policzku.
- Zamówiłem kolację z jednej z najlepszych restauracji w mieście. Ale całą resztę przygotowałem sam. - W jego głosie pobrzmiewała duma.
Nie mogłam się doczekać, żeby zobaczyć, co ma na myśli. Chwyciłam jego wyciągniętą dłoń i wyszliśmy razem na tył domu. Zaledwie kilka metrów dalej zaczynała się złocista plaża, a za nią rozciągało się morze.
W świetle księżyca, na piasku leżało duże białe płótno obciążone w rogach czterema ogromnymi muszlami, żeby nie porwał go wiatr. Na nim ułożone były jasnoniebieskie poduchy, a pośrodku - duża drewniana deska z serami, owocami i czekoladą. Obok stała butelka dobrze schłodzonego szampana.
Po obu stronach płótna płonęły pochodnie, ich ciepłe światło mieszało się z blaskiem księżyca. Nad nami rozciągało się rozgwieżdżone niebo. Miałam wrażenie, że sam księżyc w pełni przygląda się nam z zaciekawieniem, jakby czekał, co za chwilę zrobimy. A może raczej... w co zamierzamy zagrać.
- Jak tu pięknie, Nick...
Ruszyłam w stronę płótna.
- Zaczekaj na mnie chwilę. - Pocałował mnie w policzek i wrócił do domu.
Usłyszałam, jak krząta się w kuchni. Po chwili wszystkie światła w domu zgasły. Teraz plażę oświetlały już tylko pochodnie, księżyc i gwiazdy, których chyba nigdy wcześniej nie widziałam tak wyraźnie.
Nick wrócił z wielkim półmiskiem owoców morza i postawił go na desce. Potem wyciągnął do mnie rękę i zaprowadził do tego romantycznego gniazdka, które dla nas uwił.
Usiadł z rozstawionymi nogami, żebym mogła oprzeć się plecami o jego pierś. Przez dłuższą chwilę nie robiliśmy nic. Po prostu patrzyliśmy w niebo i słuchaliśmy szumu fal rozbijających się o brzeg.
- Chyba pierwszy raz od wielu lat naprawdę czuję spokój... - westchnęłam.
Nick pocałował mnie za uchem. Musnął ustami moje ramię, zsunął ramiączko koszulki i złożył na skórze kolejny pocałunek, po czym delikatnie wsunął je z powrotem na miejsce.
- Jesteś głodna?
Usiadł teraz naprzeciwko mnie.
Od razu zatęskniłam za jego ramionami. Wolałam, kiedy był za mną i mnie obejmował.
- Bardzo. - Patrzyłam mu prosto w oczy.
Uśmiechnął się, sięgnął po ostrygę i podsunął mi ją do ust.
- Nigdy tego nie jadłam... - powiedziałam z wahaniem.
- Posmakuje ci - stwierdził z przekonaniem.
Okazało się, że miał rację. Wszystko, co zamówił, było przepyszne.
Kiedy zjedliśmy ostrygi, otworzył szampana, nalał do dwóch kieliszków i jeden mi podał.
- Za długie życie u twojego boku, ukochana. - Spojrzał mi prosto w oczy, a w moim sercu wezbrała fala ciepła.
Trąciliśmy się kieliszkami i piliśmy, ani na chwilę nie odrywając od siebie wzroku.
Po paru minutach szampan lekko uderzył mi do głowy. Nie na tyle, żebym czuła się źle. Wręcz przeciwnie. Było mi lekko i przyjemnie, a humor miałam coraz lepszy.
Nick znowu usiadł za mną i objął mnie ramionami. Potem otworzył jedno z pudełek. W środku leżały największe i najbardziej apetyczne truskawki, jakie kiedykolwiek widziałam. Wszystkie oblane czekoladą. Gorzką, mleczną, białą... Niektóre dodatkowo posypane migdałami. Aż ślinka napłynęła mi do ust.
Nick wziął jedną i już miał mi ją podać, kiedy nagle zmienił zdanie i sam się w nią wgryzł. Sok spłynął mu z kącika ust.
Mruknęłam z oburzeniem.
- Jeszcze raz tak na mnie warknij, Piegusie. Strasznie mnie to kręci. - Zaśmiał się.
Posłałam mu mordercze spojrzenie i sama sięgnęłam po truskawkę. Nie pozwolił mi. Złapał moją dłoń, a drugą ręką objął mnie za kark i delikatnie odwrócił moją twarz do siebie.
- Ty też masz ochotę? To spróbuj z moich ust.
Nie zawahałam się ani chwili.
Pocałował mnie tak, jakby moje usta też były truskawką. Poczułam na języku smak czekolady i słodki sok. Przysunęłam się bliżej. Chciałam więcej. Dużo więcej.
Nick odchylił się z uśmiechem.
- Smakowało?
- Chcę jeszcze... - Poszukałam jego warg, ale pokręcił głową i sięgnął po następną truskawkę.
- Otwórz usta.
Podsunął mi owoc oblany gorzką czekoladą. Posłuchałam. Delikatnie odgryzłam kawałek, a przy tym musnęłam jego palce wargami i ani na moment nie spuściłam z niego wzroku.
Kiedy przełykałam, uważnie śledził ruchy mojego gardła. Nigdy nie czułam się równie seksowna jak wtedy, gdy tak na mnie patrzył. Wyciągnął rękę i delikatnie starł z mojej dolnej wargi kroplę soku.
Chwyciłam tę dłoń, zanim zdążył ją cofnąć, i wsunęłam sobie do ust jego kciuk. Powoli przesunęłam po nim językiem. Słony smak jego skóry mieszał się ze słodyczą truskawki. Spojrzenie Nicka stawało się coraz ciemniejsze. Coraz poważniejsze...
Jezu, jak to na mnie działało...
Przygryzłam czubek jego palca, a on zadrżał i odsunął rękę. Wzięłam kolejną truskawkę i rozkoszowałam się jej smakiem.
- A może teraz ja? - Wzrok Nicka powędrował ku moim palcom.
Ujął moją dłoń i powoli zlizał sok z każdego z nich. Kiedy dotarł do małego, delikatnie go przygryzł.
Chciałam go pocałować. Tylko tego pragnęłam.
Przyciągnęłam go do siebie, objęłam za kark i zachłannie odnalazłam jego usta. Uśmiechnął się z ledwie skrywanym pożądaniem, objął mnie w talii, uniósł i ułożył pod sobą na płótnie. Potem mnie pocałował. Bez pośpiechu wsuwał język w moje usta, po chwili go wycofywał, przygryzał mi dolną wargę, a zaraz potem delikatnie ją ssał... Nigdzie mu się nie spieszyło. A ja... Ja potrzebowałam znacznie więcej.
Przesunął dłonią po mojej koszulce. Tkanina była chłodna i miękka, a jego dotyk przez nią niemal pozbawił mnie tchu.
Kiedy jego ręka dotarła do mojego kolana, uniósł moją nogę i powoli przesunął dłoń wyżej. Koszulka podwinęła się wysoko na uda.
- Nie wyobrażasz sobie, jak na mnie działa świadomość, że nie masz nic pod spodem. - Pochylił głowę i skupił całą uwagę na jednej z moich piersi. Pieścił ją przez materiał. - Ani jak obłędnie wyglądasz w tym łaszku.
- Łaszku? - Uśmiechnęłam się. Ten "łaszek" kosztował dwieście dolców.
- No dobrze, w takim razie w tym królewskim łaszku.
Znowu mnie pocałował, tym razem zachłannie. Jego dłoń przesunęła się z kolana na udo, a potem jeszcze wyżej. Zadrżałam na całym ciele, kiedy musnął mnie między nogami. Zalała mnie przyjemność.
- Jak myślisz, Piegusie? Kto wygra? Ty czy ja? - zapytał.
Wygięłam plecy. Ani trochę nie zależało mi na wygranej.
Ale wtedy Nick zabrał rękę, a ja otworzyłam oczy i spojrzałam na niego z wyrzutem.
- Jeśli będę kontynuował, cała zabawa straci sens.
- To durna zabawa. - Podparłam się na przedramionach i usiadłam.
Nick odsunął się ode mnie, sięgnął po kieliszek i upił łyk szampana.
- Wcale nie... - odpowiedział. Nie spuszczał ze mnie wzroku.
Złączyłam uda i spojrzałam na niego spode łba.
- Czyli o to ci chodzi? Chcesz sprawdzić, kto dłużej wytrzyma?
Nick tylko się uśmiechnął. W tej chwili wyglądał tak młodo... Dokładnie taki sam figlarny błysk widywałam w oczach naszego syna, kiedy coś przeskrobał. Tyle że u Nicka było w nich jeszcze coś mrocznego. Mniej niewinnego. Niebezpiecznego.
- Po prostu sprawdzam, jak silną masz wolę, kochanie. - Powiedział to takim tonem, jakbym była jakąś seksoholiczką, która nie potrafi trzymać rąk przy sobie.
- Wiesz, że mogę zacząć się bawić tak samo jak ty, prawda? - Usiadłam na kolanach i rzuciłam mu wyzywające spojrzenie.
On tylko mi się przyglądał. Trzymał kieliszek przy ustach, ale nie odrywał wzroku od moich warg.
Sięgnęłam po butelkę z szampanem. Nawet nie zawracałam sobie głowy kieliszkiem. Przyłożyłam ją do ust i pociągnęłam długi łyk. Nick znowu się uśmiechnął.
- Gdzie twoje maniery, kochanie?
Pokazałam mu środkowy palec i odstawiłam butelkę.
- To ja już sobie pójdę. - Wstałam.
Nick nawet się nie poruszył.
- Tak szybko się poddajesz?
Spojrzałam na niego z góry i podeszłam bliżej. Oparłam stopę o jego klatkę piersiową i lekko go popchnęłam, aż położył się na piasku. Ujął mnie za kostkę i delikatnie ją pogładził.
- Stąd mam jeszcze bardziej zachwycający widok - powiedział ze wzrokiem utkwionym między moimi udami.
Przez jego spodnie wyraźnie widziałam, że ma erekcję. Powoli przesunęłam stopę po jego ciele, aż dotarłam do wybrzuszenia, i delikatnie pogładziłam je przez materiał.
Przeszedł go dreszcz.
Nie spuszczałam z niego wzroku. Opuściłam dłonie na kolana i powoli podciągnęłam koszulkę, aż w końcu zdjęłam ją przez głowę. Stanęłam przed nim zupełnie naga, a on patrzył na mnie z dołu, oczami pełnymi pożądania.
Upuściłam koszulkę obok niego, odwróciłam się i nago ruszyłam do morza.
- Chcesz, żebym z tobą poszedł, Piegusie? - zapytał. Podniósł się i sięgnął po moją koszulkę.
Obejrzałam się przez ramię.
- Jeśli pójdziesz, przegrasz.
Szłam dalej.
Zatrzymałam się dopiero na brzegu, kiedy chłodna woda obmyła mi stopy. Morze nie było tak ciepłe jak na Karaibach, ale przy takim upale odrobina ochłody była całkiem przyjemna. Może dzięki temu łatwiej będzie mi opanować ochotę, żeby posłać tę głupią grę do diabła i zmusić Nicka, żeby wreszcie się ze mną kochał.
Nagle poczułam na brzuchu jego dłoń. Przyciągnął mnie do siebie tak, że plecami uderzyłam o jego pierś. Przez spodnie wyraźnie czułam, jaki jest twardy.
- Wiesz, że możesz mnie poprosić o cokolwiek. Mogę z tobą zrobić, co tylko zechcesz. Choćby przez wiele godzin... Wystarczy, że poprosisz.
- Poproszę i przegram, no nie?
- Widzę, że zaczynasz rozumieć zasady.
Jego dłoń powędrowała wyżej, na moje nagie piersi. Pocałunki na szyi przyprawiały mnie o gęsią skórkę.
Oparłam się o niego. Nie przestawał mnie pieścić i szeptać mi do ucha. Jego palce sunęły po moich biodrach, coraz niżej, aż dotarły tam, gdzie najbardziej pragnęłam jego dotyku. Przycisnął dłoń mocniej, a po chwili wsunął we mnie palec.
Westchnęłam i zamknęłam oczy.
- Ci wszyscy faceci, którzy pożerali cię wzrokiem na naszym weselu, na lotnisku, przy samochodzie... Nawet ten dostawca z restauracji. Każdy z nich dałby się pokroić, żeby móc cię teraz dotykać tak jak ja. I wiesz co? - Przygryzł mi płatek ucha i znów zaczął szeptać. - Już nie jestem zazdrosny. Już mnie to nie obchodzi, bo wreszcie jesteś moja, kochanie. Wreszcie jesteś moją żoną. Moją boginią. Najpiękniejszym darem. Wszystkim, czego zawsze pragnąłem...
Rozpływałam się od tych słów.
Kiedy zamilkł, został tylko szum fal i ciche westchnienia, które wymykały mi się z ust pod wpływem ruchów jego dłoni między moimi udami.
- Dam ci życie pełne radości, Noah. Będę sprawiał ci przyjemność, kiedy tylko mi na to pozwolisz. Zawsze będę o ciebie dbał. Będę dla ciebie idealnym mężem i najlepszym ojcem dla naszych dzieci. Będę cię wielbił w każdej sekundzie każdego dnia. Będę cię kochał wiecznie i oddam ci wszystko, co mam...
Oczy zaszły mi łzami... Powtarzał swoją przysięgę. Te same słowa, przez które rozpłakałam się przy wszystkich podczas naszego ślubu. Te same, które poruszyły mnie do głębi...
Odwróciłam się i spojrzałam mu w twarz.
Był poważny, a w jego ciemnych oczach widziałam bezgraniczną miłość.
- Chcę rozejmu... Zostawmy tę grę do jutra - poprosiłam, a Nick roześmiał się szczerze i pięknie, najpiękniej na świecie.
- Chcesz, żebym się z tobą kochał, Piegusie?
Spojrzałam mu w oczy i bez wahania odpowiedziałam:
- Tak. Tu i teraz. Chcę, żebyś mnie wziął. A potem jeszcze raz. I jeszcze raz, i jeszcze...
Przeniósł mnie na białe płótno.
Położył mnie na nim, a sam zawisł nade mną, podpierając się na dłoniach, żeby mnie nie przygnieść. Patrzył na mnie tak, jakby miał przed sobą swój ulubiony obraz.
- Niech będzie rozejm - powiedział. Pochylił głowę i objął ustami mój zaróżowiony sutek, spragniony jego pieszczot. - Ale jutro znowu zaczyna się wojna - dodał i spojrzał na mnie z dołu.
Ledwie go słyszałam.
Obsypywał mnie pocałunkami, pieścił językiem, dotykał wszędzie. A potem zdjął spodnie. Kochał się ze mną dokładnie tak, jak chciałam od samego początku. Spełniał każdą moją prośbę bez słowa sprzeciwu, jakby tej nocy to jednak mnie udało się wygrać... Kiedy znów staliśmy się jednością, zrozumiałam, że to, co nas łączy, jest wyjątkowe i tylko nielicznych spotyka równie wielkie szczęście.
Kochaliśmy się przez całą noc. Robiliśmy przerwy tylko po to, żeby Nick odzyskał siły albo żeby razem popatrzeć w gwiazdy nad nami.
Kiedy nie mieliśmy już sił na więcej, zasnęłam wtulona w jego bok, a on przykrył mnie kocem, żebym nie zmarzła.
To była jedna z najlepszych nocy naszego życia. Tak doskonała, że nawet dziś nie potrafiłabym jej właściwie opisać.
A przecież podróż dopiero się zaczęła.