Trudne do zrozumienia pewne sprawy - Alek Skarga

Pod ważnymi mostami świata

w jego śmieciach doniosłości

w jego mętach szlachetności

w jego apokaliptycznych dumach

nieznośnie urągają nieczystościom treści w przechodniów głowach

porywistym nurtom praw nieludzkich w wodospadach niknącym

pośród urwistych brzegów sumień, pośród osuwisk oczywistości logik

w kołdrach zawinięci poeci czytają bajki

napisane przez dzieci dla dorosłych

na brudnych materacach leżąc nocą liczą barki mewy księżyce

dla nich przelatujące fajerwerkami jaźni, jak spadające gwiazdy bestii

w kapelusze dziurawe łapią pocałunki zakochanych

przechylonych przez barierki pokus

swawoli i szkołom wypowiedzianych posłuszeństw

straceńcy ważnych miast w kolosalnych widzeniach swoich pomników

przykucają przy filarach mostu, by złowić choć tę gwiazdę przeznaczenia

w tej nieichniej toni odciśniętą, toni wciąż uciekającej spod stóp

łapią jednak rozświetlone tramwaje pełzające po dnach

rzek ważnych odważnych profetycznych tramwaje zwane ludzkim cierpieniem

pod ważnymi mostami świata w butelkach po wypitym przez nich winie

Usuń się, bo zasłaniasz słońce

patrzysz ze słupa liczebników, prawie jak Słupnik Szymon

widzisz zachody słońc nauki, alchemików szukających kamienia filozoficznego

przez tysiąclecia, tych, którzy wynaleźli ledwie żużel pozostały na dnie gnostyckiej retorty

nie możesz obrócić się w inną stronę ani zasnąć w wygodzie godnie

chociaż są teraz wszędzie reaktory, wszędzie ciasno od racji

i w ogóle fantastycznie ciasnawo, nie tylko tu

kierujesz wzrok na wschodzące gwiazdy, opisujesz noc głów

czekając na jedyną gwiazdę stulecia wiar, pochodnię wolności poglądów

w liczebnikach rozpychających się nadzieją nie tylko alchemików

zmyślasz pointy do gwiazdozbiorów lewitujących w opowieściach

przodków, a gdzieś z tyłu głowy gryzą cię komary i poglądy przegrane

słońca już nie ma w nich i wokół, znów jesteś Diogenesem

zmarzniętym, choć prześwietlonym ciepłem szczerości

to tobie nowy jakiś Wielki Aleksander przesłania światło

nie jemu rzeczesz: więcej światła (kolejny raz bezsensownie)

- chcesz, aby popełnić romantyczne samobójstwo

(bez samokrytyki i odniesień) jak bohater Goethego? chyba jednak nie!

jak jeden z wielu w XIX wieku cnych komiwojażerów buntu przeciwko Bogu władcy

(wieku zwycięstwa rewolucyjnej brzucha grozy)

ilu jednak jest romantycznych autorów i bohaterów naprawdę?

dziś niewielu - i dobrze, i dobrze, że Diogenesów jest wielu!

- a pamiętasz, byli jeszcze Laertios i chociażby Babilończyk

cmentarzy romantycznych jest wiele (o wiele za wiele)

pokór scholastycznych w wierszach naukowych docelowo zbyt mało

a przecież każdy poeta powinien być filozofem, a nie jest

(w końcu mimo zapewnień jego)

i dobrze, niech wybiera nadzieję badaczy, a nie światło przeświadczonych

- ramp popularności wspartych na słupach krzywych, chwiejnych nogach

i niech będzie tylko jeden kontemplator prawdziwy, obszarpaniec

choćby w beczce albo na słupie jakiejś idei złotodajnej

Summa antytechnologiczna

ucharakteryzowałem się na Engelsa

- ja robotniczy żebrak na człowieka z wyższych sfer

żeby ochronić anonimowość słów

pochylam się prześmiewczo nad losem wykluczonych

genseków i systemowych oligarchów

urzędujących wciąż po domach

i koni pociągowych różnych maści

głównie tych, co akurat w Szkocji były wykorzystywane do ciężkiej orki

jak by nie było krakowskich i góralskich

(choć tu autentycznie z płaczem)

nie mniej żal mi samego siebie przez komunizm sponiewieranego tak

nawet Engelsa etosu i miast na Syberii zamarzających bez ciepła i prądu

no i uśmiechu losu nic niewartego w bankowym centrum świata

nade mną płynie Tamiza, a BBC jest u jej źródeł

i transmituje na żywo niejeden Latający Cyrk

- to rzeka informacji ludzkich, nie boskich

a rwące potoki pociągów u moich stóp łączą się w jeden

łączą się w rzekę, rzekę niedoinformowanych ludzi na wszystkich stacja świata

zmieniony w poprzednich epokach nurt wielu takowych rzek, nawet tych odwiecznych

wydaje się dziś, jak protoaramejski wąż

pyton czatujący na koguta wiedzy na drzewie rodzaju

skąd kogut na stacji metra w Londynie podziemnym, nocny zwiastun?

a przecież go widzę, kogut galijski piejący przeraźliwie, tak to on

sztandar piania wychodzi mu z dzioba niby żagiew ognia wiecznego

to nie miłość, to wojna w imię wczorajszych świata genseków

ale ten kogut pojawia się na murach jak picassowski symbol pokoju

jakby wyfrunął z mojej ręki w matnię

prześmiewczy kogut antykomunizmu z kolebki komunizmu wychyną znów

z wielokolorowych piór ma ogon i cztery głowy

całujące się, całujące siebie nawzajem

to głowy przywódców Zachodu, co skierowali pobudki rewolucji na Wschód

Spojrzenie zza krat mamony

z księżycowych łąk wyrwanych,

gdzie uwięziony został eremita pieśni dla mąk naśladowczych

nie prometejskich, lecz pitagorejskich

patrzy jeszcze, jak oni wszyscy, przestrzeleni teraźniejszym pięknem

nieczule, wciąż zza krat mamony

na świat choćby sztucznością oszklony, żywo wiklinowy

włóknem węglowym rozhuśtany - patrzy, ale już zdziwiony

patrzy na dzieła wichru technologicznego, szalejące w sercu

widzi już, że burze epistemologii robotów od czeków i zestawień kont

nie odbiorą i nie dodadzą niczego więcej naturze, co już ma

nie martwi się o dane nieodczytywalnie jawne

rozsypane jesienią z rajskich ogrodów, leżące na śniegu jak sadza

dowody stawania się prawd na nowo w kolorowej starości bied

czułość literatury rymowanej czeków pozorna jak uczuć niestałość bogactw

czułość wyzwolona z bankomatowych kart - wciąż w celi śmierci prozaicznych zim

nie chce jej opuścić pomimo listów żelaznych wielu kart

ciężkości kajdan znanych leżących obok jak kot, jak losu kat

ten kot na wygody, na niecnoty, niezasypiający nigdy

jedyny księżycowy w snach błogodajnych dla ogłupionych

podziurawiony deszczem, mrozem, zdrad głupoty pieszczot, jak

korkociągiem zdarzeń korek w butelce przemijania cudu

pełnej marzeń o szczęściu bez rodzenia czegokolwiek

o ambrozji, małmazji uderzającej do głowy, bez smaku

bez opuszczania wnętrza bursztynowych komnat

Piszmy szczęsne wiersze

jak zawsze piękna, w wianku czerwono-białym nad ruczajem złotym

ja przy niej spokojny, choć niezaspokojony w polskości do końca

rozdźwięczony, szeleszczący językiem i piórem gęsim Długosza

ślizgam się po kartkach pergaminowych, jak Eskulapa wąż jakiś

po gałęzi wawrzynu, bieszczadzkiego endemitu

pod ochroną w Polsce wciąż żyjący w ukryciu

na skraju bezludności wszelkiej i absolutnej

wśród nacji pomieszanych w dostojnym refugium

wśród płazów i gadów różnych, innych niż symboliczne

szczęsne przewidywania pozłoty każdej głowy

na tym Polesiu miejskim, na tym Pomorzu wiejskim

wcale nie zniechęcają mnie, a wręcz inspirują do

poszukiwań mniej alchemicznych formuł, bardziej literackich reliktów prawdy

na odludziach, gdzie cisza trwa grudniowa, estyma zmienia się w przyjaźń

a wąż - w ugryzione jabłko, którego symboliczności

już nikt się nie boi, nawet pramatki i prarewolucjoniści

ani w puszcz miejskich ostoi, ani w ostoi mojej, jak już mówiłem

Nić brzasku i jawy

zdjąłem z nieba jutrzenki kuranty, umiejscowione pospiesznie

ad hoc przez nocy bazyliszka przewrotnego, jak Mojry

nazywam cię czasem Ariadną Angelą Aborygenką, bo

zawsze zaczynasz mój dzień jakimś muzealnym cieniem

z antypodów czuwania rzęs anielskich w utrwalonym

micie niechrześcijańskich ludów

zdekonspirowany w miłosnym tym oczekiwaniu

nieodkryty jednak w pełni, z kochaniem niezaspokojonym tobą

wchodzę w osnowę pejzaży pierwszego światła

pomiędzy ramami twoich piersi i serca

i kręcę się na twoim kołowrotku kojonych ciszą uczuć

przesuwam jak czółenko po ciele jeszcze nieistniejącym w sztuce

bez wizji, bez sensu, bez wątku

ja z zamkniętymi oczami, zbudzony wewnętrznie

widzę przecież w sobie twoje dzikie portrety przeciwstawne zewnętrznie

uszy czekają na dźwięk dzwonu z wieży szaleństwa

ręce czekają na miłosny szał

a oczy kolorów świętego gobelinu prawdziwego życia szukają w szarości

Pisanie wierszy jesienią

wolności, wolności moja, twoja, nasza poezji prawdo

gdzie jest skarb ich, nasz, gdzie wszystkich pokora, tam palladium Troi każdej

a Święty Graal nie jest święty, a Graal nieświęty nie istnieje, jak

nie istniała Wyspa Jabłek i niewidzialnych lir Elizejskie Pola

hostię życia przyjmujemy na drżącym języku, jak słowo, ot co

wiersza wszelkiego pierwszego uprzedniego ostatniego

nie przedmiot, nie wizję bytu, a bytu wzruszenie

do cna wyprani z milczącej niewoli, wyprani idziemy drogą powszechną mowy

kryjąc się przed przechodniami w latarni blasku ukrytych znaczeń

niesionej w ręku, przebrani za rycerzy smutku z Teb i Camelot

poszukiwaczy skarbów, bandosów wizerunku logik greckich

mniej celtyckich i moralności uniwersalnej, jak

słowiańskie przysłowia ludowej mądrości nierymowanej:

ta nasza ćma w głowie gorzeje

ten ptak nie wyfruwa z otwartej klatki

ten czołg przejeżdża po motylu, nie czyniąc mu krzywdy

legendy tworzymy jak te o Graalu, Ekskaliburze, w Avalon Arturze

jak te o myszach i Popielu

przecież ten anioł, co odwiedził Piasta pod dębami Mamre, był

bardziej realny niż wszystkie wiersze świata surrealistycznego

poszukujące piękna tam, gdzie jego głębi nie ma

poszukujące prawdy tam, gdzie jej kotwic nie ma

Prochy w Bieszczadach

za liściem, suchym liściem, na przykład buczyny, który

dawno spadł z drzewa albo poleciał do nieba

więc go na padole humanoidów już nie ma

jarzmianka większa to nie gandzia jeszcze

nie zaburza poczucia czasu, chociaż z nieba na głowę

już lecą ludzie leszcze

twierdzenia bez tez są jak liście, suche liście, jesienią są wszędzie

próżno szukać ich w bibliotekach nieśmiertelności niesprawdzonych

jarzmianka, po łacinie astrantia, to astralna zieloność w sercu zimnym

to dobry materiał na miksturę słów bogatych

w składniki prawieczne, panwieczne, protowieczne, poniewiercze

tudzież czasem zakazane zawczasu zbyt wcześnie

z księgozbiorów aleksandryjskich pozostał proch, popiół

przeniesiono go w urnach prawosławnych i rozsypano nad Połoninami

jak Broniuszyca resztki słów w komórkach głów, włóczykijów bied majstrów

skąd tyle tu cerkwi nadpalonych, schizmy, czołobitności, mordu?

skąd tyle cmentarzyków dla niczemu niewinnych, choć obrazoburczych skrzatów

a brak choćby zaniedbanych dla skruszonych, zakochanych tołhajów?

i tylko prycha i poci się kilka lokomotyw na korę i siano

w bibliotece aleksandryjskiej znalazłbyś i zioła

i machiny, i smutek, po prostu to wszystko

i nawet czysty opór przed prawdą, jak do niedawna w urojonych Bieszczadach

eremy puste to jedyne, co w nich pozostało

tu mające sens abstynencki, aczkolwiek gnostycki na wskroś, ale

nawet na półwyspie Brosa nie ma już jarzmianki teraz

choć na solińskiej wodzie wciąż pływa tratwa perkusisty Giera