Trochę absurdu czy jakoś tak - Robert Trafny

Górol padł

WIATR:

(duje)

GÓROL:

(wchodzi, ledwo trzymając się na nogach, w plecach wbita ciupaga)

Oscypek, dudki, ciupaga, hej.

(pada lewą stroną martwy. Prawa strona ciała wznosi się ku górze, dłoń wyciągnięta, coś w rodzaju "Pożegnanie z Chełmońskim")

Aaa...

WIATR:

(duje)

CIUPAGA:

(wywijając obertasa tnie aż miło)

Hej! Hej! Hej, sokoły!

SOKOŁY:

(zlatują się. Śpiewają wymijająco)

Dary, dary losu... (?)

(zabierają siatki z darami i wychodzą)

CIUPAGA:

(kiwając sobą grozi kapeluszowi Górola)

Ciupaga, oscypek, dudki, hej.

Kurtyna

(opada na dudki, a wiatr duje i duje)

Człowiek zamknięty w sobie

MICHALINA:

(do męża)

Onufry, za pięć minut zacznie się nowy rok. Przyrzeknij mi, że z nowym rokiem spróbujesz się otworzyć na świat.

CZŁOWIEK ZAMKNIĘTY W SOBIE:

(nie czekając na Nowy Rok, otwiera się, przez co wnętrzności wypływają mu na zewnątrz)

MICHALINA:

(milczy w osłupieniu)

CZAS:

(zamiera w wyczekującej ciszy)

CISZA:

(staje się coraz bardziej napięta)

NAPIĘCIE:

(jak zwykle 230 wolt w gniazdku)

SZAMPAN:

(nie wytrzymuje napięcia i dokładnie o godzinie 24 wyrzuca ze świstem swój korek w powietrze)

NOWY ROK:

(przychodzi mocno wypity, ale na widok wywleczonych wnętrzności koniecznie musi skorzystać z toalety)

CZŁOWIEK ZAMKNIĘTY W SOBIE:

(ponownie zamyka się w sobie)

Kurtyna

Anioł po wykonaniu zadania

Czas: uniwersalny

Muzyka i śpiew: chór z Opery Niebiańskiej. W roli tenorów Sodoma i Gomora

ANIOŁ:

(po wykonaniu kolejnego zadania na Ziemi)

No, czas wracać do domu.

SZOFER:

(podjeżdżając do Anioła)

Podwieźć pana?

ANIOŁ:

(bez wahania)

Bardzo proszę

SZOFER:

Dokąd?

ANIOŁ:

Do nieba

SZOFER:

Aha (??).

Kurtyna

(przy akompaniamencie chóru i tenorów zamienia się w Autostradę Do Nieba)

Sramiwariusz

Występują:

KONFERANSJER:

(właśnie zapowiedział Wręczającego Nagrodę)

WRĘCZAJĄCY NAGRODĘ:

Proszę Państwa! Pozwolę sobie przeczytać wynik jury.

(z jednej kieszeni wyjmuje "wynik", a z drugiej "jury")

Otóż Najlepszą Babcią Klozetową Roku została... przepraszam..., został... Metody Razraz. Prosimy pana.

METODY RAZRAZ:

(mężczyzna niskiego wzrostu typu "Terminator II". W jednej kieszeni szczotka, w drugiej ścierka ociekająca wodą. Na twarzy zaczyna pojawiać się pot po pracy, którą przed chwilą wykonał)

Dziękuję bardzo. Przepraszam za mój wygląd, ale pozwoliłem sobie w międzyczasie wymyć znajdujące się tutaj klozety.

WRĘCZAJĄCY NAGRODĘ:

(przyglądając się ze zdziwieniem Metodemu)

Jest pan niezwykle pracowity. Jak panu starcza czasu na to wszystko?

METODY RAZRAZ:

Grunt to mieć metodę i dobrych przodków. Mój pra-pra-przodek sam jeden wymył ogromne stajnie Augiasza, pracując w czynie społecznym. Ja podtrzymuję rodzinne tradycje i cały czas doskonalę metody sprzątania i mycia klozetów.

WRĘCZAJĄCY NAGRODĘ:

Można wręcz powiedzieć, że jest pan Paganinim ścierki i szczotki.

METODY RAZRAZ:

Tak. Jestem dumny z mojego Sramiwariusza. Proszę o nagrodę.

(po otrzymaniu nagrody zabiera się znowu do pracy, ukazując w pełnej krasie swoją metodę "Raz-raz").

Kurtyna

(zawstydzona idzie umyć swój klozet)

Występ gwiazdy rock'n'rolla Rajmunda Przeboja

PUBLICZNOŚĆ:

(z poobijanymi kolanami: wycie, jęki, omdlenia i szał stuprocentowy)

AGENT:

(zza kurtyny, do gwiazdy rocka)

Jak zwykle rzuciłeś publiczność na kolana.

GWIAZDOR:

(jw., patrząc na Publiczność)

Rzeczywiście: Wszyscy jak jeden mąż i żona klęczą na kolanach. Wyjdę podnieść ich na duchu.

(wychodzi na scenę, z której recytuje anonimowy wiersz, przez co Publiczność wstaje z kolan pośród odgłosów oburzenia i pogardy, dzięki czemu artysta traci swą publiczność raz na zawsze. Od tej chwili gwiazda rocka zgasła w nieprzeniknionych ciemnościach poezji)

Kurtyna

(nie opada, lecz dzięki poezji wznosi się do gwiazd, czyli sama się wniebobierze)

Aria bez śmiechu

Ojciec Kompozytor - Cezary Parski jako Jacek Offenbach

Syn Kompozytora - Gerwazy Ćpunek jako syn Jacka Offenbacha

Śmiech - gościnny występ po setce wódki

OJCIEC KOMPOZYTOR:

(śpiewa przy goleniu się maszynką elektryczną po wczorajszym balu sklerotyków, z wyraźną miną sklerozy)

Nic nie pamiętam... co za bal... Czy wino było słodkie, czy wytrawne...

(oczywista, że wina nie było, jedynie czysta)

SYN KOMPOZYTORA:

(po naszprycowaniu się pastą do zębów znanego typu)

Cóż to ojczulku śpiewamy? Znowu byłeś na balandze po premierze?

OJCIEC KOMPOZYTOR:

(po przypadkowym zgoleniu sobie lewej strony włosów na głowie)

Wypiłem łyk..., a powiedzmy dwa... (w tym miejscu wymiotuje, gdzie popadnie) a mówiąc prawdę: aż do dna.

ŚMIECH:

(milcząco milczy)

OJCIEC KOMPOZYTOR:

(po powtórnym zwymiotowaniu)

Dostałem właśnie natchnienia! Ułożę z tego arię do swojego nowego utworu! Nazwę ją "Arią ze śmiechem".

ŚMIECH:

(po setce wódki. W ręku napoczęta flaszka samogonu)

Ja nie chcę arii, ja chcę wódki!

Kurtyna

(nie opada, gdyż tymczasowo znajduje się na odwyku)

Osły w sejmie

MARSZAŁEK SEJMU:

(skanduje, waląc laską po głowach posłów)

Pro-szę o ci-szę! Pro-szę o ci-szę!

(rzuca mak, który natychmiast zasiewa ciszę jak okiem sięgnąć)

Otwieram posiedzenie izby

(otwiera i wychodzi do baru)

POSŁOWIE:

(nic nowego: epidemia obelg i wyzwisk)

CZARODZIEJ:

(pochylony nad szklaną kulą)

Trzeba z nimi zrobić porządek.

(robi porządek, przez co posłom, którzy dużo kłamali, wyrastają ośle uszy, a głos zmienia się odpowiednio do nowej roli)

OSIOŁ 1:

Ihaaa!!!

OSIOŁ 2:

Ihaaa???

CAŁA SALA OSŁÓW:

Iiihhaaaa! Iiihhaaaa!

MARSZAŁEK SEJMU:

(wraca z baru jak paralityk)

I-i-i-hh-hha. Ihhaa? Ihhaaaa! Ihhaaaa!

CZARODZIEJ:

(zadowolony ze swojej pracy)

No. Nareszcie znaleźli wspólny język, Polaczki...

Kurtyna

(oddaje laskę marszałkowską za garść owsa)

Mężczyźni ubrani w czarne garnitury, kobieta w strój odpowiedni do pochówku.

Scenografia:

Na środku sceny stoją cztery krzesła.

Aktorzy siedzą na krzesłach wyprostowani i nieruchomo. Ręce położone na udach. Twarze poważne, bez mimiki.

Wszystkie kwestie wypowiadane bez pośpiechu i bez emocji, z dużymi przerwami między zdaniami i dialogami.

ON 3:

Myślę, więc jestem.

ON 2:

Jestem, który jestem.

ONA:

Czy ktoś wie, na co czekamy?

ON 1:

Nie chce mi się zginać.

ON 2:

Zatańczymy?

ONA:

Tak.

ON 2:

Czemu nie tańczysz?

ONA:

Tańczę.

ON 2:

Niewiele mogę ci dać.

ONA:

Miałam wielkie szczęście. Prawie zderzyłam się z ciężarówką. Jechała prosto na nas. Nie wiem, gdzie jest mąż.

ON 3:

Ja się zakrztusiłem, ale już mi przeszło.

ON 2:

Proszę umyć zęby.

ON 1:

Mam nadzieję, że zdążę do stomatologa.

ON 2:

On jeszcze nic nie rozumie.

ONA:

Widocznie nie zaczął jeszcze sztywnieć.

ON 1:

Sztywnieję, ale myślałem, że to pani.

ON 2:

Czy jesteś spokojny?

ON 1:

Tak.

ON 2:

Więc nie żyjesz

ON 1:

To dobrze. I tak miałem raka. Przynajmniej zęby już mnie nie bolą.

ON 3:

Jak długo jesteś umarła?

ONA:

Wystarczająco długo by zesztywnieć.

ON 1:

Ciekawe co teraz zrobi mój rak.

ON 3:

Czy może mi pani powiedzieć, czy moje ciało sztywnieje równomiernie?

ONA:

Niestety nie. Sama nie mogę się ruszyć.

ON 1:

Stygnę...

ONA:

W końcu się wyśpię.

ON 2:

Czemu?

ONA:

Bardzo dużo pracowałam.

ON 3:

Warto było?

ONA:

Chciałam godnie żyć.

ON 3:

Ale czuję powiew w płucach.

ON 2:

To patolog. Robi sekcję zwłok.

ON 3:

Coś niewyraźnie pani wygląda.

ONA:

Bo mam zmasakrowaną twarz. Chyba miałam wypadek. Myśli pan, że mąż będzie mnie jeszcze kochał?

ON 3:

Na pewno.

ONA:

Ale nie posiadam już twarzy.

ON 3:

On też nie.

ONA:

Czemu nie jesteśmy razem?

ON 3:

On jeszcze jest po tamtej stronie.

ON 1:

Dużo miałeś na pogrzebie gości?

ON 2:

Nie.

ONA:

Żona płakała?

ON 2:

Nie, pies.

ONA:

Jak to?

ON 2:

Nie będę go już bił.

ON 1:

A ty, jesteś już po pogrzebie?

ONA:

Nie. Jeszcze o mnie nie wiedzą.

ON 1:

Nie chcę ich zapomnieć.

ONA:

Co zrobisz?

ON 1:

Będę ich nawiedzał

ONA:

Zrobiłeś testament?

ON 3:

Nie. Wszystko zabrałem ze sobą.

ON 2:

Ja swój skarb zakopałem.

ON 1:

Co to było?

ON 2:

Żona i dzieci.

ON 3:

Jestem sam. Kto zadba o mój grób?

ONA:

Chyba ktoś mnie posuwa. Tak mnie coś rozpycha.

ON 2:

To ten z kostnicy. W porządku gość, tyle że samotny.

ON 1:

Nie wiem, kto jest ten mężczyzna obok mojej żony.

ON 3:

Przyjaciel.

ON 1:

Nie znam go.

ON 3:

Może nowy.

ON 2:

Czy mogę prosić o pani rękę?

ONA:

Nie. Jeszcze nie odpadła.

ON 2:

Przytul mnie, choć na chwilę...

ON 1:

Zawsze chciało mi się kobiety.

ON 3:

A mi Boga.

ON 1:

To znaczy?

ON 3:

Nie ma większej radości jak wtopić się w Boga.

ON 2:

Coś pani małomówna.

ONA:

Trudno mi mówić, bo mam członka w buzi.

ON 1:

Mnie żona odsunęła od siebie po urodzeniu dzieci.

ON 2:

Co zrobiłeś?

ON 1:

Na szczęście miała siostrę.

ON 2:

A ja córkę.

ONA:

Kiedyś upiłam się na przyjęciu. Nie wiem, co ze mną robili...

ON 2:

Zabijałem swoich wrogów myślą, słowem i uczynkiem.

ONA:

W dzieciństwie bardzo poważnie zachorowałam i mama była przez cały czas ze mną. To były moje najlepsze dni.

ON 2:

Mój dom to cela.

ON 3:

Mój też.

ON 2:

Za co siedziałeś?

ON 3:

Za wiarę. Byłem księdzem.

ON 1:

To powiedz mi, jak jest z Bogiem.

ON 3:

Nie znają Boga ci, którzy Go nie szukają.

ON 1:

Czy Bóg się przed nami chowa?

ON 3:

Nie. My się chowamy.

ON 1:

Dlaczego?

ON 3:

Boimy się zobaczyć swoją nędzę.

ONA:

Po czym poznać, że człowiek jest blisko Boga?

ON 3:

Im więcej w człowieku agresji i nienawiści, tym dalej jest on od Boga. Człowiek blisko Boga nie boi się Go, ale pragnie Go z całej siły.

ON 2:

Czy ktoś widział Boga?

ON 3:

Nie. Kto Go zobaczy, to umrze.

ON 2:

Już umarłem.

ONA:

Widziałeś Go?

ON 2:

Nie. Założyli mi kaptur na głowę.

ONA:

Czemu?

ON 2:

Żebym się nie zwęglał przy ludziach.

ONA:

Gdzie?

ON 2:

W celi śmierci.

ON 3:

Dwie dusze mam na sumieniu.

ONA:

Czemu?

ON 3:

Nie pomogłem im.

ONA:

Ale tylu innym pomogłeś.

ON 3:

Ale będę rozliczany tylko za nich.

ON 1:

Trzeba było ich wysłuchać.

ON 3:

Wysłuchałem.

ON 1:

Więc...

ON 3:

Wysłuchałem, ale zignorowałem ich problemy. Myślałem, że przesadzają.

ON 1:

Co się stało?

ON 3:

Odebrali sobie życie.

ON 2:

Mój ojciec powiesił się. Jak wytrzeźwiał, to się okazało, że nie przywiązał sznura do klamki. Mój ojciec powiesił się.

ON 1:

Tak, wiemy.

ON 2:

Znalazłem go, jak wróciłem ze szkoły. Myślałem, że udaje.

ONA:

Jestem bez serca.

ON 1:

Wzięli na organy?

ONA:

Nie. Nie pożegnałam się z synem.

ON 3:

On wie.

ONA:

Nie wie. Nie znaliśmy się.

ON 3:

Moje dzieci to uratowane dusze.

ONA:

Czy są tu nienarodzone dzieci? Musiałam to zrobić.

ON 1:

Chciałbym jeszcze pożyć.

ONA:

Czy można wrócić do życia?

ON 3:

Czasami kogoś odsyłają. Ale czy warto? Im dłużej będziesz żyła, tym więcej nagrzeszysz.

ONA:

Mogę się zmienić.

ON 3:

Ilu znasz ludzi, którzy zmienili się na lepsze?

ON 1:

Ja bym chętnie wrócił.

ONA:

Do żony?

ON 1:

Nie. Do raka.

ONA:

Przecież i tak byś umarł.

ON 1:

Ale bym jeszcze trochę pożył.

ON 3:

Im bardziej boisz się śmierci, tym dalej jesteś od Boga.

ON 2:

Nigdy nie umiałem żyć. Taki stan zesztywnienia odpowiada mi.

ON 1:

Jestem mały robaczek.

ON 2:

Jeszcze nie. To nie ten etap.

ON 3:

Swędzi mnie wszędzie.

ON 2:

To znaczy, że już się dobrały.

ONA:

Kto?

ON 2:

Robaki.

ON 3:

Biedna moja dusza.

ONA:

Co mu jest?

ON 2:

Odchodzi.

ONA:

Dokąd?

ON 2:

Tam.

ONA:

Czemu nic nie mówi?

ON 2:

Już go nie ma.

ONA: