Tiriel

I.

Sędziwy Tiriel stanął w bramie swych pięknych pałaców,

Wraz z Myrataną, ongi królową dziedzin zachodnich;

Lecz mrok mu dziś zakrył oczy, a żona umierająca.

Stali przed ongi radosnym pałacem; i taki się podniósł

Głos starca Tiriela, by go słyszeli synowie:

"Przeklęty rodzie Tiriela! Spojrzyjcie na swego ojca;

Wyjdźcie! Spojrzyjcie na tego, który was wypiastował.

Na moich słabych ramionach przyniosłem tu mrącą matkę;

Wyjdźcie, synowie klątwy, patrzcie na śmierć Myratany".

Synowie, od bram swych przybiegłszy, ujrzeli sędziwe ojce.

I syn najstarszy Tiriela potężnym zagrzmi głosem:

"Starcze! niegodny zwać się ojcem dzieci Tirielowych,

Albowiem każda twa zmarszczka i każdy włos twój siwy

Srogie były, jak śmierć, i twarde, jak grób, co cię pożre.

Cóż mnie obchodzą twe klątwy, cóż? ty przeklęty człowieku!

Rabami byliśmy twoimi, nimeśmy ten bunt podnieśli.

Któżby się troszczył dzisiaj o straszną klątwę Tiriela?

Błogosławieństwo twe klątwą, klątwa błogosławieństwem!"

Skończył. Sędziwy starzec podniósł prawicę ku niebu,

Lewą trzymając Myratanę, wijącą się w bolach śmierci.

Rozwarł szerokie kręgi źrenic i takim żorował głosem:

"Nie syny jesteście, lecz żmije, pełzające po kościach Tiriela,

Robactwem śmierci, co się żywi ciałem sędziwych ojców.

Słuchajcie jęków waszej matki! Już nie piastuje przeklętych

Synów, nie jęczy, nie krzyczy, rodząc Heuxosia i Yuve'a.

Słuchajcie, żmije! Jęk śmierci! O tak, straszliwy jęk śmierci!

Karmione jej mlekiem, żmije! karmione jej łzą i troską!

Tiriel

I.

And Aged Tiriel. stood before the Gates of his beautiful palace   

With Myratana. once the Queen of all the western plains    

But now his eyes were darkned. & his wife fading in death    

They stood before their once delightful palace. & thus the Voice    

Of aged Tiriel. arose. that his sons might hear in their gates    

Accursed race of Tiriel. behold your father    

Come forth & look on her that bore you. come you accursed sons.    

In my weak arms. I here have borne your dying mother    

Come forth sons of the Curse come forth. see the death of Myratana    

His sons ran from their gates. & saw their aged parents stand    

And thus the eldest son of Tiriel raisd his mighty voice    

Old man unworthy to be calld. the father of Tiriels race    

For evry one of those thy wrinkles. each of those grey hairs    

Are cruel as death. & as obdurate as the devouring pit    

Why should thy sons care for thy curses thou accursed man    

Were we not slaves till we rebeld. Who cares for Tiriels curse    

His blessing was a cruel curse. His curse may be a blessing    

He ceast the aged man raisd up his right hand to the heavens    

His left supported Myratana shrinking in pangs of death    

The orbs of his large eyes he opend. & thus his voice went forth    

Serpents not sons. wreathing around the bones of Tiriel    

Ye worms of death feasting upon your aged parents flesh    

Listen & hear your mothers groans. No more accursed Sons    

She bears. she groans not at the birth of Heuxos or Yuva    

These are the groans of death ye serpents These are the groans of death    

Nourishd with milk ye serpents. nourishd with mothers tears & cares    

Look at my eyes blind as the orbless scull among the stones    

Look at my bald head. Hark listen ye serpents listen    

What Myratana. What my wife. O Soul O Spirit O fire    

What Myratana. art thou dead. Look here ye serpents look    

The serpents sprung from her own bowels have draind her dry as this[.]    

Curse on your ruthless heads. for I will bury her even here    

So saying he began to dig a grave with his aged hands    

But Heuxos calld a son of Zazel. to dig their mother a grave    

Old cruelty desist & let us dig a grave for thee    

Thou hast refusd our charity thou hast refusd our food    

Thou hast refusd our clothes our beds our houses for thy dwelling    

Chusing to wander like a Son of Zazel in the rocks    

Why dost thou curse. is not the curse now come upon your head    

Was it not you enslavd the sons of Zazel. & they have cursd    

And now you feel it. Dig a grave & let us bury our mother    

There take the body. cursed sons. & may the heavens rain wrath    

As thick as northern fogs. around your gates. to choke you up    

That you may lie as now your mother lies. like dogs. cast out    

The stink. of your dead carcases. annoying man & beast    

Till your white bones are bleachd with age for a memorial.    

No your remembrance shall perish. for when your carcases    

Lie stinking on the earth. the buriers shall arise from the east    

And. not a bone of all the soils of Tiriel remain    

Bury your mother but you cannot bury the curse of Tiriel