The Postman. Miłosna przesyłka - Adriana Rak, Angelika Ślusarczyk

1. MACIEK

No, no - pomyślałem, patrząc na znajdującą się nieopodal kobietę. Stała za niewielkim płotem i była nieco pochylona do przodu, dzięki czemu miałem doskonały widok na jej biust. Na jej wspaniałe, dorodne piersi, które aż wylewały się z biustonosza, krzycząc do mnie: "Weź mnie!". No dobra, może nie krzyczały, ale i tak nie potrafiłem oderwać od nich wzroku, bo aktualnie był to dla mnie dość niecodzienny widok. Niestety.

A jeszcze kilka miesięcy temu takie coś nie zrobiłoby na mnie żadnego wrażenia, bo byłem po uszy zakochany w Ance, która po ponad roku bycia razem wybrała inną drogę. A raczej innego gościa, który miał więcej szmalu ode mnie. Decyzję o jej odejściu przyjąłem ze spokojem, ponieważ od pewnego czasu domyślałem się, że coś jest nie tak. Poza tym od samego początku - oprócz dobrej zabawy i cholernie udanego seksu - nie łączyło nas zbyt wiele. Mimo wszystko, choć nie pokazywałem tego na zewnątrz, bardzo cierpiałem.

Przez tych kilka ostatnich miesięcy nauczyłem się żyć sam, a przynajmniej tak mi się wydawało. Kiedy jednak tak stałem i patrzyłem na niezwykle apetyczne kształty, uświadomiłem sobie, że byłem w błędzie. I mój nabrzmiały penis tylko to potwierdzał...

Co też samotność potrafi zrobić z człowiekiem... - zamyśliłem się na moment.

Że też akurat dzisiaj musiałem włożyć te spodnie... - kontynuowałem rozważania i zaśmiałem się w duchu, spoglądając na stare, czarne dżinsy, na których wyraźnie odznaczał się mój najwidoczniej spragniony takich obrazków interes.

- Przepraszam, czy szuka pan tutaj kogoś? - usłyszałem w tej samej chwili, w której zacząłem zastanawiać się, jakim cudem zdołam ukryć ten widok, nim podejdę do nieznajomej kobiety.

- T-tak... To znaczy... - zająknąłem się, gdy dotarło do mnie, że odezwała się do mnie właśnie ona, właścicielka najpiękniejszego biustu, jaki kiedykolwiek widziałem. Co prawda nie mogłem go podziwiać w pełnej okazałości, ale to, co zobaczyłem, wystarczyło, abym właśnie tak o nim myślał. - Ja... Ja jestem listonoszem i szukam... - odpowiedziałem po chwili i spojrzałem raz jeszcze na kopertę, którą cały czas trzymałem w dłoniach. Tę samą, którą starałem się zakryć swój wzwód. - Szukam pani Danuty Kołodziejczyk. Mam dla niej przesyłkę.

- Dzień dobry, to ja - odparła, wyciągając rękę w moją stronę, zapewne po to, bym oddał jej kopertę, ale ja już zacząłem wyobrażać sobie, jak dotyka mojego penisa i zaczyna się nim bawić.

Cholera, jestem naprawdę popieprzony - zawyrokowałem w myślach. Nigdy wcześniej widok kobiety nie sprawił, że nagle zacząłem tak świrować.

- Czy mogę prosić o ten list? - Po kilku sekundach nieznajoma ponownie przemówiła do mnie i rzuciła w moją stronę wymowne spojrzenie, co sprawiło, że momentalnie oprzytomniałem.

Jak dobrze, że dzieli nas ten niewielki płot, dzięki któremu może nie zauważy, jak teraz wyglądam - pocieszałem się w duchu. A musiałem wyglądać naprawdę komicznie. Na szczęście ogrodzenie sięgało mi do pasa, więc istniała szansa, że Danuta nie zwróciła na to uwagi. Danuta... Cóż za niespotykane imię dla tak młodej kobiety - rozważałem.

- Tak, oczywiście. Przepraszam, coś słabo się dzisiaj czuję... - skłamałem i podałem adresatce jej własność. - Proszę jeszcze tutaj o podpis - dodałem, wręczając jej druczek, na którym musiała pokwitować odebranie przesyłki.

- Dziękuję bardzo - odpowiedziała po chwili, oddając mi druk i długopis.

- Dziękuję. Do widzenia.

- Do zobaczenia. I proszę uważać na siebie. W taki upał sugeruję założyć czapkę na głowę, bo sądzę, że to właśnie przez jej brak czuje się pan dzisiaj niemrawo.

Lepiej, żebyś nie wiedziała, słodziutka, jak ja się teraz czuję... - pomyślałem.

- Dziękuję, może ma pani rację. Na szczęście mieszkam niedaleko, więc po drodze wstąpię do domu i wezmę czapkę. Dziękuję za radę. - Posłałem w jej stronę szczery uśmiech, na co odpowiedziała tym samym.

- Nie ma za co. Nie ma sensu tak się męczyć. Do zobaczenia - dodała i skierowała swoje kroki ku stojącemu w oddali domowi.

Odprowadziłem ją wzrokiem i zacząłem zastanawiać się, kim jest i jak się tutaj znalazła. Mieszkałem w Sasinie od urodzenia i znałem większość mieszkańców tej wsi. Nawet tych, którzy przyjeżdżali tutaj do swoich nowo wybudowanych willi tylko w okresie wakacyjnym. Danuta Kołodziejczyk nie była jedną z tych osób. Musiałem więc dowiedzieć się, kim jest. I na szczęście wcale nie zajęło mi to zbyt wiele czasu...