Powrót do domu mija mi zaskakująco szybko. Mam wrażenie, że wystarczyło kilka kroków, żebym znów znalazła się na terenie wujka. Tym razem nawet nie próbuję się skradać, po prostu wchodzę przez główne drzwi, jak gdyby nigdy nic.
Nie zdążę przejść daleko, gdyż niemal od razu natykam się na Drexela. Zgina palec w charakterystycznym geście, przywołując mnie do siebie. Przełykam ślinę. Już wiem, że mam kłopoty. Podchodzę powoli, a on wskazuje mi gabinet. Wchodzę pierwsza. Chwilę później zamyka za nami drzwi.
Staję przy fotelu, dotykając oparcia, jakbym potrzebowała się czegoś trzymać. Wujek obchodzi biurko, siada wygodnie w swoim krześle i odwraca laptopa w moją stronę.
Opuszczam wzrok na ekran i natychmiast szeroko otwieram oczy. Widzę siebie, uchwyconą w momencie, gdy przechodzę przez ogrodzenie.
- Twoja ciocia to nie byle kto - zaczyna poważnym tonem.
- Tak, wiem. - Kiwam głową.
- Naprawdę nie przyszło ci do głowy, że ktoś taki jak ona wie wszystko? - Unosi brew.
- Nie wiedziałam, że macie kamery dosłownie wszędzie.
- Owszem, mamy - odpowiada spokojnie, splatając palce przed sobą. - Twój ojciec nie byłby zachwycony, gdyby dowiedział się o twojej... tajemniczej eskapadzie.
- Wiem. Chciałam tylko pobiegać. Lubię robić to sama - tłumaczę cicho.
- Rozumiem. Ale nalegam, żebyś więcej nie "uciekała". Jeśli chcesz wyjść, powiedz komukolwiek, a ktoś pójdzie z tobą. Malimo na przykład świetnie wtapia się w otoczenie.
- Dobrze. - Znów posłusznie kiwam głową.
- Możesz iść. Dan i Greg zabierają was na zakupy. Jacob do was dołączy.
Odwracam się do wyjścia, ale w ostatniej chwili przypomina mi się coś istotnego.
- Na skałach widziałam...
- Kogo? - przerywa mi, mrużąc oczy.
- Deckarda. Siedział tam, jakiś kilometr stąd.
- Wiesz... on ma nieco więcej swobody niż wy - rzuca krótko.
Chcę przewrócić oczami, ale szybko dochodzę do wniosku, że lekceważenie słów wujka mogłoby się źle skończyć. Zamiast tego tylko przytakuję i wychodzę. Szczerze mówiąc, spodziewałam się większego ochrzanu, a tymczasem nie było aż tak źle.
Kieruję się do kuchni, skąd dobiega gwar rozmów. Kiedy przekraczam próg, widzę mamę, ciocię i Lilith siedzące przy stole. Maxime krząta się przy gotowaniu w towarzystwie Liry, nowej pomocy domowej.
- Może kawę? Śniadanie?
- Poproszę jedno i drugie, dziękuję - odpowiadam i siadam obok mamy.
- Idziesz biegać czy już wróciłaś? - dopytuje rodzicielka.
- Mamy bieżnię na siłowni, jeśli chcesz się odizolować - dorzuca ciocia Yvonne.
- Ta u wujka Dereka jest lepsza - wtrąca Lil, poruszając znacząco brwiami.
- Już byłam. I ogród też okazał się całkiem niezły - rzucam swobodnie, gdy Maxime stawia przede mną talerz naleśników i czarną kawę. - Dziękuję.
- Wstałyście dość późno, a patrząc na twarz mojej córki... znowu gdzieś znalazła alkohol.
Otwieram szeroko oczy, a Lilith chichocze.
- To było tylko troszeczkę, mamo - przeciąga ostatnie słowo.
- Już ja znam to twoje "troszeczkę". - Ciocia posyła Lil surowe spojrzenie, które w jej wykonaniu i tak wygląda bardziej uroczo niż groźnie. - Może wybiorę się z wami na zakupy?
- Nie! - Przyjaciółka niemal krzyczy. - Chcemy iść same. Plotkować i w ogóle. Nie potrzebujemy dodatkowych opiekunów - dodaje z naburmuszoną miną.
- Yvonne, spokojnie - wtrąca mama łagodnie. - Pójdziemy osobno. W końcu w ich wieku też chciałyśmy mieć trochę własnej przestrzeni.
Ciocia przez chwilę milczy, po czym wzdycha.
- Masz rację.
Po śniadaniu i kawie razem z Lil idziemy na górę, żeby się przebrać. Ona, jak zwykle, wybiera krótką spódniczkę i skąpy top, który ledwo cokolwiek zakrywa. Ja stawiam na sprawdzony garnitur. Nie przejmuję się tym, że nie wyglądam w nim "tak atrakcyjnie", jak według niektórych powinnam. W nim czuję się pewnie, a to mi wystarcza.
- Będzie ci gorąco - zauważa, kiedy rozczesuję włosy.
- Nie wzięłam nic lżejszego. Poza tym lubię takie ubrania.
- Mogłabyś coś ode mnie pożyczyć.
- Dzięki, ale nie trzeba. Jeśli zrobi mi się za gorąco, zdejmę marynarkę. Twój ojciec też zawsze chodzi w garniturze i jakoś żyje.
- Szczerze? Do tej pory zastanawiam się, jak on to robi.
Śmiejemy się, a potem oznajmia, że nas pomaluje. Nie jestem wielką fanką makijażu, ale od czasu do czasu lubię "zrobić się na piękność", tym bardziej że moja mama jest jedną z najlepszych wizażystek w kraju. Próbowała mnie uczyć setki razy, jednak nigdy nie miałam do tego ręki. Brakuje mi wyczucia.
Po przygotowaniach wychodzimy na zewnątrz, gdzie czeka już eskorta. Wsiadamy do samochodu Jacoba, który jest wcześniej na miejscu, a za nami ruszają Dan i Greg. Całą drogę plotkujemy, aż w końcu podjeżdżamy do największego butiku w mieście.
Lilith wpada do środka jak tornado i natychmiast zaczyna polowanie na "idealną kreację" dla mnie. Ja rozglądam się po sklepie w poszukiwaniu czegoś wyjątkowego. Nie chcę ściągać spojrzeń wszystkich dookoła, ale marzę, żeby Deckard na mój widok zaniemówił. Chcę, żeby pożałował każdego słowa, które kiedykolwiek rzucił w moją stronę.
Przechadzam się między alejkami i przykładam do siebie kolejne ubrania, jednak nic nie zatrzymuje mnie na dłużej. Albo kolor nie ten, albo krój nie dla mnie. Szukam czegoś prostego, ale zmysłowego, najlepiej w odcieniu zieleni, który podkreśliłby kolor moich oczu.
Odwracam się i niemal z impetem wpadam na Lil.
- Znalazłam!
Uśmiecha się szeroko, triumfalnie unosząc sukienkę. Na jej widok serce zaczyna mi bić szybciej. Oby tylko dobrze na mnie leżała.
- Jest przepiękna - szepczę.
- Przymierz. - Wciska mi ją w dłonie i delikatnie popycha w stronę przymierzalni.
Nie protestuję. Wchodzę do środka, zamykam drzwi i wieszam kreację na haczyku. Zaczynam się rozbierać, a stojąc przed lustrem w samej bieliźnie, jak zawsze patrzę na siebie z surową dokładnością: wąska talia, zarysowane biodra i pośladki, biust w rozmiarze D... i brzuch, który wciąż jest odrobinę bardziej miękki, niż bym chciała.
Zdejmuję stanik, bo wiem, że pod tę sukienkę i tak by nie pasował. Rozpinam zamek i wciągam ją od dołu, ostrożnie przesuwając materiał po skórze. Satyna układa się na ciele gładko, jakby była stworzona dla mnie. Sprytnie maskuje to, czego nie lubię, a podkreśla to, co chciałabym widzieć częściej.
Tylko zamek... nie dam rady dopiąć go do końca sama.
- Lil? Pomożesz mi? - wołam, przytrzymując materiał na wysokości piersi, żeby nie zsunął się niżej. - Po chwili zasłona się rozsuwa, a po plecach przechodzi mi chłodny powiew. - Dzięki. Jestem ciekawa, jak wyglądam, ale już widzę, że chyba całkiem nieźle.
Czuję delikatny dotyk tuż nad pośladkami i od razu wiem, że to nie może być Lilith. Po kręgosłupie przebiega mi dreszcz, a na skórze pojawia się gęsia skórka. Chciałabym odwrócić się choćby odrobinę i złapać odbicie w lustrze, ale strach przytrzymuje mnie w miejscu. Jakby moje ciało bało się tego, co zobaczy, jakby wiedziało, że wtedy stracę kontrolę.
Wstrzymuję oddech, gdy dłoń sunie po mojej skórze powoli, niemal leniwie. Potem palce chwytają suwak i zasuwają go do końca. Zamykam oczy, bo to uczucie uderza we mnie jak piorun. Przygryzam wargę i mocniej zaciskam powieki, kiedy wyczuwam, że ktoś pochyla się do mojego ucha, a następnie szepcze ochrypłym głosem:
- Powalisz wszystkich na kolana.
Oddech przyspiesza mi gwałtownie, a serce wali jak oszalałe. Muszę się odwrócić. Wiem, że to on... tylko jakim cudem tu wszedł?
Otwieram oczy i szybko zerkam w lustro.
- Isi, wyglądasz zjawiskowo! - wykrzykuje Lil, przykładając dłonie do policzków w zachwycie.
Oszołomiona wysuwam głowę z przymierzalni i rozglądam się nerwowo po butiku.
- Stałaś tu przez cały czas?
- Tak.
- Czyli... nikogo innego tu nie było?
Marszczy brwi, wyraźnie zdezorientowana.
- Nie - odpowiada, po czym natychmiast odwraca się na pięcie i gdzieś biegnie. Po chwili wraca i wciska mi szpilki w dłonie z uśmiechem. - Idealnie dopełnią całość.
Zakładam szpilki i staję przodem do lustra. Na moich ustach pojawia się uśmiech, gdy widzę swoje odbicie. Sukienka idealnie podkreśla biust i talię, a cienkie ramiączka dodają jej elegancji i wyrafinowania. Satynowy materiał pięknie łapie światło, sprawiając, że całość wygląda jeszcze bardziej luksusowo.
Obracam się powoli i dostrzegam, jak korzystnie układa się na biodrach, jak subtelnie podkreśla pośladki. Długość jest idealna, kończy się tuż nad kolanami, z dyskretnym rozcięciem. Prosta, a jednocześnie zaskakująco zmysłowa. Przesuwam dłońmi po bokach, a potem spoglądam na buty. Muszę przyznać: Lilith ma niezawodne wyczucie stylu. Proste, matowe, czarne szpilki perfekcyjnie dopełniają całość.
Po chwili staje przede mną ponownie i z uśmiechem zapina mi na szyi elegancki naszyjnik.
- Ten będzie doskonały.
Zerkam na siebie w lustrze. Białe złoto z szmaragdową łzą od razu przykuwa mój wzrok. Dotykam zawieszki opuszką palca, jakbym chciała upewnić się, że to nie sen, a potem odwracam się do niej.
- Jest przepiękny.
- Idealnie podkreśla kolor twoich oczu. - Mruga do mnie. - Nie oderwie od ciebie wzroku.
- Kto? - pytam, bo już rusza dalej z tym swoim cwanym uśmiechem.
- Jak to kto?! - odpowiada z przekąsem, po czym wybucha śmiechem. - Mój brat, idiota. - Przewraca oczami i odchodzi, a ja nawet nie zdążę jej skontrować.
Wzdycham ciężko i podchodzę do ekspedientki, która cierpliwie czeka z boku.
- Czy mogłaby pani zapakować te rzeczy?
- Oczywiście, z przyjemnością - odpowiada miło i rusza ze mną w stronę przymierzalni.
Lilith jeszcze coś przegląda, a ja mam już wszystko, czego potrzebuję. Kiedy oddaję rzeczy sprzedawczyni, przyjaciółka wpada do przymierzalni z kompletem bielizny w rękach.
- O takiej mówiłaś wczoraj, prawda? - pyta, poruszając brwiami w ten sposób, który kojarzy mi się aż za bardzo z wujkiem Derekiem. - Przymierz, proszę. Może jeszcze dziś ją wykorzystasz.
- Naprawdę nie wiem, co ty masz w tej głowie - kwituję sucho.
- Po prostu wierzę, że między nienawiścią a miłością jest cienka granica. A wy z Deckardem zawsze wchodziliście sobie w drogę. Serio, trudno mi sobie wyobrazić kogoś lepszego dla niego niż ty.
- To teraz mówisz o nim? - Marszczę brwi. - Myślałam, że chodzi ci o Asha. To na nim miałam zrobić wrażenie, pamiętasz?
- Jego tu nie ma. - Puszcza mi oko. - A Deck jest.
- Twoja wyobraźnia prowadzi cię na manowce. Ja nigdy z nim nie będę - parskam. - To chodzący wrzód na tyłku. A gdyby miał długie włosy, obcięłabym mu je dokładnie tak, jak on kiedyś obciął mi warkocz.
Mimo wszystko biorę od niej komplet. Koronkowy biustonosz typu bardotka, który unosi i podkreśla piersi, oraz dopasowane szorty eksponujące pośladki. Wiem, jak to wygląda, mam już coś bardzo podobnego. I tak, jest niezłe.
- Ma długą grzywkę - zauważa z nagłą powagą. - A może byśmy wdarły się do jego pokoju i ogoliły go na łyso? - Stuka palcem w usta, jakby naprawdę rozważała ten plan.
- Wątpię, żeby nam się udało. Pamiętaj, że on ma szósty zmysł. Jak twój ojciec - odpowiadam, zakładając spodnie, a potem bluzkę. - Poza tym nie będę tego przymierzać. Mam podobny komplet. Myślałam raczej o czymś innym... Może halka? Coś naprawdę odważnego z podwiązkami albo krótką spódniczką?
- Cóż, w takim razie musimy odwiedzić sex shop - oznajmia z rozbawieniem. - Ale najpierw chcę kawę i jakieś pyszne ciastko - dodaje wesoło. - A co do tych włosów... jeszcze się zastanów.
- Jasne. Też chętnie coś przekąszę.
Podchodzimy do kasy, gdzie moje zakupy czekają już zapakowane w eleganckie torby. Płacę, a gdy wychodzimy z butiku, Lilith nagle zatrzymuje się i kładzie dłoń na moim brzuchu, jakby właśnie doznała olśnienia.
- Mam pomysł. On zawsze pije te... napoje izotujące - zaczyna.
- Izotoniczne - poprawiam ją od razu.
- Nieważne. Wiesz, o co chodzi. - Macha ręką. - Mogę dosypać do jednego z nich coś nasennego. Mama ma w domu kilka naprawdę mocnych tabletek - dodaje z figlarnym uśmiechem i rusza w stronę samochodu.
Idę za nią, wciąż kręcąc głową z niedowierzaniem.
- To nie jest dobry pomysł.
- Spokojnie, ja to biorę na siebie - rzuca przez ramię. - Jacob! Jedźmy do tej świetnej kawiarni! - woła, salutując teatralnie, zanim wsiada do auta.
- River Cake - dopowiadam, a mężczyzna przytakuje. Otwiera mi drzwi, przejmuje torby i odkłada je do bagażnika.
Po kilku minutach jesteśmy na miejscu. Zamawiamy szarlotkę i czekoladowe latte, a potem czekamy, aż wszystko trafi na stolik.
- Lepiej trzymaj się od niego z daleka. Nie chcę się obudzić z włosami w kolorze turkusu albo limonki.
- W sumie masz rację - przyznaje. - Raz wrzucił mi do kulek kąpielowych coś dziwnego i przez to byłam... pomarańczowa. Dziewczyny śmiały się, że poszłam na natryskowe opalanie i kompletnie nie trafiłam z odcieniem.
- Pamiętam ten telefon, kiedy desperacko szukałaś sposobu, żeby to zmyć. - Chichoczę.
- Musiałam zdrapać chyba ze cztery warstwy skóry. Bolało jak diabli.
- Dlatego lepiej z nim nie zadzierać.
Kelnerka przynosi nasze zamówienie. Biorę do ręki widelec i kroję pierwszy kęs szarlotki, kiedy Lilith nagle wypala:
- Moi dziadkowie tutaj zginęli.
- Serio? - Zamieram z widelczykiem w połowie drogi do ust.
- Tak. Mama opowiedziała mi tę historię, kiedy znalazłam ich fotografię. Prowadzili restaurację, ale dziadek też był hakerem, tak samo zdolnym jak ona. Wykrył coś, co... ostatecznie doprowadziło do ich śmierci.
- Co takiego? - dopytuję.
- Nie powiedzieli mi szczegółów. Stwierdzili, że to bez znaczenia. Ciocia nigdy ci o tym nie wspominała?
Zaprzeczam ruchem głowy.
- Zazwyczaj unika takich rozmów. Opowiada cokolwiek dopiero wtedy, kiedy próbuję podkreślić swoją niezależność albo gdy chcę gdzieś wyjść sama.
- Słyszałam za to historię o tym, jak wujek zakochał się w twojej mamie, kiedy ją porwał - rzuca z rozbawieniem.
- Nie uważasz, że to trochę absurdalne?
- Absurdalne? - Patrzy na mnie zdezorientowana.
- No... trochę dziwne. Brzmi jak fabuła taniej telenoweli.
- Hej! Ja uwielbiam telenowele! - protestuje.
- Wiem, wiem. - Upijam łyk kawy. - Chodzi mi o to, że nasza rzeczywistość bywa tak poplątana, że czasem wydaje się nierealna. I... po prostu mam tego wszystkiego dość.
- Rozumiem, o co ci chodzi - przyznaje po chwili. - Ale nie wiem, czy potrafiłabym zamienić się z kimkolwiek innym.
To prawda, Lilith nie chciałaby zmian, ale ja?
Pragnę czegoś innego. Marzy mi się zwyczajny dom z dużym ogrodem, gdzieś w spokojnym mieście. Takim, w którym nie trzeba co chwilę oglądać się za siebie ani mówić szeptem, jakby ściany miały uszy.
- Jak zakupy?
Do naszego stolika podchodzą ciocia i wujek.
- Co wy tu robicie? - Lil natychmiast się spina, a w jej głosie słychać irytację. - Chyba nas nie śledzicie? Tato!
- Ależ skąd, skarbie. - Yvonne uśmiecha się łagodnie, jakby wszystko było całkowicie niewinne. - Przyszłam tylko po porcję tej wyśmienitej szarlotki na wynos.
Odchodzi do kasy po odbiór zamówienia, a Drexel na chwilę siada przy nas, jak gdyby to była najzwyklejsza rzecz na świecie. Zajmuje się telefonem, obojętny na protesty córki.
- Tato... - zaczyna ostrożniej, już mniej pewna siebie.
Podnosi wzrok. Najpierw patrzy na nią, potem na mnie. Nie mam lepszego pomysłu, więc posyłam mu niezręczny uśmiech. Czuję, że kilka par oczu z kawiarni skupia się na naszej grupie, co tylko potęguje moje skrępowanie.
- O czwartej wracacie do domu - oznajmia niskim, nieznoszącym sprzeciwu tonem.
Wstaje i idzie do cioci, która czeka już przy kasie z zamówionym ciastem.
- Mama pewnie chce podać tę szarlotkę na dzisiejszym przyjęciu. Uwielbia ją - rzuca, kiedy znikają nam z pola widzenia.
- Tak, wiem. Moja mama też.
Dopija kawę jednym łykiem, jakby nagle dodało jej to energii.
- Dobra. Teraz kosmetyczka i fryzjer - mówi z entuzjazmem.
- Okej, ale najpierw muszę skorzystać z łazienki.
- Tylko szybko. Mamy mało czasu - ostrzega, stukając palcem w zegarek.
- Jasne.
Chwytam torebkę i kieruję się do toalet. Wchodzę do jednej z kabin, zamykam drzwi na klucz i dopiero wtedy wypuszczam z siebie cichy oddech. Wyciągam telefon, żeby sprawdzić, czy nie mam wiadomości od Asha. Ku mojemu zaskoczeniu skrzynka jest pusta.
Piszę więc szybko, że za nim tęsknię i nie mogę się doczekać, aż znów go zobaczę. Odkładam komórkę i dopiero wtedy załatwiam to, po co przyszłam.
Zazwyczaj nie piszemy do siebie całymi seriami wiadomości. Ale ilekroć wyjeżdżałam - co, odkąd jesteśmy razem, zdarzało się rzadko - to Ash zawsze odzywał się pierwszy. Tym razem jednak jestem w Tucson, a on doskonale wie, co to miejsce oznacza. Zna moje rodzinne powiązania, rozumie ciężar tego świata. I mimo to wciąż powtarza, że dla niego nie ma to znaczenia, że liczę się tylko ja. Uważam to za... rozbrajająco urocze.
Chciał poznać moją rodzinę, co wydaje mi się zupełnie naturalne. Kiedy z kolei zapytałam o jego bliskich, wspomniał jedynie o mieszkającej za granicą matce, którą odwiedza, gdy ma wolne. Nie naciskam. Rozumiem, że nie wszystko trzeba mówić od razu, że reszta przyjdzie w swoim czasie.
Kończę i podchodzę do umywalki, żeby umyć ręce. Wtedy kątem oka dostrzegam coś, co natychmiast ścina mi krew w żyłach: spod drzwi sączy się dym.
Instynktownie rzucam się do wyjścia. Chwytam klamkę i szarpię, próbując otworzyć, ale drzwi ani drgną. Próbuję przekręcić kluczyk, mokre dłonie ślizgają się na metalu, nie mam chwytu, a panika rośnie z każdą sekundą. Dym zaczyna wypełniać łazienkę, wdziera się do płuc. Robi się nieznośnie gorąco. Serce wali mi jak oszalałe, a nogi drżą tak mocno, że ledwo utrzymuję równowagę.
Dociera do mnie, że jestem uwięziona. Zaciskam pięści i zaczynam walić w drzwi, krzycząc o pomoc, wołając, że jest pożar. Słowa rwą mi się w gardle, przerywane kaszlem. Oddychanie staje się coraz trudniejsze, jakby ktoś powoli zakręcał mi powietrze.
Krzyk miesza się z łkaniem. Kolejne rozpaczliwe próby otwarcia drzwi nie dają nic. A potem, tuż za nimi, rozlega się głośny wybuch. Odruchowo odskakuję. Przez szpary wpada czerwone, migoczące światło. Dym dominuje wszystko, wypełnia przestrzeń, gęstnieje tak, że świat zaczyna falować.
Opieram się plecami o ścianę, zasłaniam nos i osuwam się na podłogę. Przyciągam kolana do klatki piersiowej, jakby to mogło mnie ocalić. Modlę się o ratunek.
Mijają sekundy. Minuty. Nie słyszę nic poza trzaskiem ognia i dźwiękiem tłuczonego szkła. Podnoszę głowę... i ostatnie, co widzę, to płomienie, które zaczynają wdzierać się do środka.