Ten świat jest za bardzo - Dorota Kawa

Muszę pogodzić się z tym,

że już ciebie nie mam.

Nie zasypiasz przy mnie

pod kołdrą z gwiazd.

Nasze wszystkie sny

leżą w podziemiach.

Być może ktoś jeszcze

spróbuje je skraść.

Nie spotkam cię w parku

przy starych jesionach,

które o naszej miłości

szeptały w liściach.

To nie presja ludzi,

lecz czas nas pokonał,

więc jeśli się spotkamy,

to jedynie w myślach.

Może w innym świecie

jeszcze nam się uda,

ale w tym obecnym

już nie wierzę w cuda.

Trzymaliśmy szczęście

jedynie na zdjęciach,

a gdy gasł aparat,

gasła nasza tęcza.

To całe love story

zakończył mały błąd.

Zabrakło kolorów,

nie było tam też love.

Od dawna nas nie ma.

Byliśmy zbyt ślepi,

by dostrzec, że miłość

wychodziła w sepii.

Kiedyś wymyślę

dla siebie miłość.

Mniej chaotyczną

i taką przyjemną,

że w końcu zapomnę

o tym, co było

i z rąk wypuszczę

swoją niepewność.

Okryję się w niej

jedynie spokojem

jak dziecko w bazie

z ciepłych kocyków.

Szczerze opowiem,

czego się boję

i o przyszłości

wspomnę po cichu.

Tylko wciąż szukam

twojego cienia,

gdy patrzę w ramki

bez fotografii.

Chcę wyśnić miłość,

a sen się nie zmienia.

Nic piękniejszego

od ciebie

już mi się nie przytrafi.