Teatr na nieboskłonie - Apolonia Lato

z ostatnim łykiem kawy

łowię z przestrzeni dźwięki

by smutek i obawy

rozwiały duszy lęki

rozgonię blade troski

otworzę oczy na świat

wyłowię z myśli słowa

poczuję w skrzydłach wiatr

napiszę wiersz do rymu

przepłynie muza rzeką

musi ćwiczyć cierpliwość

i na przychylność czekać

nie włożę do szuflady

mam z duszą tekstu zgodę

to moje przemyślenia

dziś ja ustalam modę

dlatego ruszam po swoje

spojrzeć z zachwytem na świat

złapać na papier dźwięki

od fal Bałtyku do Tatr