Rozdział 1

Mam tę moc! Roz­palę to, co się tli... - śpie­wała Laura drżą­cym z emo­cji gło­sem. Choć to była pio­senka z bajki, ide­al­nie paso­wała do jej sytu­acji.

Laura nie­raz się zasta­na­wiała nad feno­me­nem popu­lar­no­ści tego tek­stu. To było coś wię­cej niż tylko ścieżka dźwię­kowa filmu ani­mo­wa­nego. To ukryty mani­fest wszyst­kich kobiet, które są uwię­zione i marzą, by wydo­stać się z pułapki.

Wyjść i zacząć od nowa.

- Mam tę moc... - nuciła coraz odważ­niej. - Wyjdę i zatrza­snę drzwi! - dotarła do naj­moc­niej­szego frag­mentu.

To jedno się nie zga­dzało. Laura zamknęła drzwi cichutko. Była piąta rano. Bała się, że obu­dzi męża. Na to słowa pio­senki by nie pomo­gły. Jesz­cze nie wie­działa, czy ma dość sił, by powie­dzieć mu w oczy, co myśli. Może gdyby sta­nął przed nią, znów by się zła­mała i wró­ciła pokor­nie do domu?

- Ni­gdy wię­cej! - wyszep­tała.

Zamknęła drzwi i sta­nęła na scho­dach wio­dą­cych do pięk­nej rezy­den­cji mło­dego dok­tora Andry­chow­skiego, a pry­wat­nie jej męża, po czym roz­pu­ściła wil­gotne włosy. Może to nie był naj­lep­szy pomysł, by myć je, nie mając czasu na dokładne wysu­sze­nie w ten dość chłodny pora­nek, ale dziś Laura nie zacho­wy­wała się jak roz­sądna żona leka­rza. Chciała znów być sobą. Mokre loki tylko cze­kały, by wypu­ścić je na wol­ność. Natych­miast zaczęły wić się nie­sfor­nie we wszyst­kich kie­run­kach. Abso­lut­nie nie­zgod­nie z obo­wią­zu­jącą modą, że ładne jest to, co pro­ste, wygła­dzone, przy­li­zane.

- A guzik prawda! - wyszep­tała Laura, a krę­cący się wokół niej pies szczek­nął z apro­batą. - Cicho, Drops! - popro­siła i spoj­rzała z nie­po­ko­jem w okno. Solidne rolety chro­niły cenny odpo­czy­nek zna­nego kar­dio­loga. Był ponoć w Kra­ko­wie naj­lep­szy w lecze­niu tego organu, a wła­śnie prze­gry­wał w ser­co­wej spra­wie. Taki para­doks.

Laura po wielu cięż­kich latach zebrała się na odwagę i posta­no­wiła wyrwać z dusz­nej klatki, jaką stało się jej mał­żeń­stwo. Powie­dzieć wresz­cie "stop".

Moc­niej ści­snęła smycz Dropsa, ale nic to nie pomo­gło. Jej jedyny przy­ja­ciel, ura­do­wany z powodu nad­pro­gra­mo­wej poran­nej eska­pady, ska­kał, jakby miał dostęp do nie­ogra­ni­czo­nych zaso­bów ener­gii. Ani myślał prze­stać.

Samo­chód sąsiada wła­śnie wyjeż­dżał z garażu.

Ide­alna syn­chro­ni­za­cja - pomy­ślała Laura.

Zamie­rzała sko­rzy­stać z szansy, jaką pod­su­wało jej życie. Zła­pała walizkę i wło­żyła pospiesz­nie psa do spe­cjal­nego pojem­nika. Ści­snęła mocno, po czym pobie­gła w tam­tym kie­runku. Włosy falo­wały jej na wie­trze.

Aniela Andry­chow­ska, teściowa Laury, poru­szyła się nie­spo­koj­nie w pościeli. Śniło jej się, że idzie przez jesienny sad pełen doj­rze­wa­ją­cych jabłek. Schy­lała się co chwila, żeby pozbie­rać leżące w tra­wie owoce. Pró­bo­wała utrzy­mać je w dło­niach, ale było ich za dużo, więc wciąż się wysy­py­wały. Żal było je zosta­wić. Tru­dziła się tak dla synka. Pawe­łek rósł szybko i potrze­bo­wał wita­min. Z dru­giej strony dłu­giej sze­ro­kiej alei szedł wysoki męż­czy­zna, niósł kosz, chciał jej pomóc.

Spała, ale nawet we śnie wie­działa, że on ni­gdy do niej nie dotrze. Będzie tak szedł i szedł całymi godzi­nami i to się nie skoń­czy. Nie pierw­szy raz śniła jej się ta sytu­acja.

Nagle zoba­czyła Laurę, swoją synową. Stała pod drze­wem ubrana w let­nią sukienkę, pro­mienna i szczę­śliwa. Dawno jej takiej nie widziała. W pierw­szej chwili nawet nie mogła jej poznać. To był w tym od lat powta­rza­ją­cym się śnie zde­cy­do­wa­nie nowy ele­ment. I wcale jej się nie spodo­bał.

Aniela obu­dziła się z zim­nym potem skro­plo­nym na czole.

Coś się stało! - pomy­ślała. - Coś bar­dzo złego.

Spoj­rzała na męża, który zawi­nięty w koł­drę chra­pał nie­przy­jem­nie po dru­giej stro­nie łóżka. Stary dok­tor Andry­chow­ski nazy­wany tak dla odróż­nie­nia od swo­jego syna i następcy, czyli mło­dego dok­tora, prze­wró­cił się na drugi bok. Nie zamie­rzała go budzić. I tak nic by nie zro­zu­miał ani nie pomógł.

- Cichutko, kochany - powie­działa Laura, głasz­cząc sza­le­ją­cego Dropsa. Nie spodo­bało mu się, że został zapa­ko­wany do pojem­nika, ale nie mógł podró­żo­wać luzem. - Ucie­kamy i musimy być dys­kretni - pouczyła go. - Zacho­wy­wać się powścią­gli­wie.

To były jed­nak chyba zbyt wyso­kie wyma­ga­nia. Wesoły z natury kun­de­lek o takich zacho­wa­niach wie­dział nie­wiele. Zwy­kle robił to, na co miał ochotę. Może dla­tego Laura tak bar­dzo go kochała? On jeden był w tym wiel­kim domu wolną istotą. Ostat­nio pogryzł teściowi naj­lep­sze buty, a miał na sumie­niu także o wiele poważ­niej­sze prze­winy. Na przy­kład nasi­kał sta­remu dok­to­rowi na skar­petki. Ewi­dent­nie nie lubił ojca Pawła i trudno się było temu dzi­wić. Wyra­żał wprost emo­cje, któ­rych Laura ni­gdy nie miała odwagi ujaw­nić. Gdyby bowiem mogła, też chęt­nie nasi­kałaby teściowi do butów.

Spoj­rzała jesz­cze raz w okno i wzięła głę­boki oddech. Sąsiad wła­śnie otwie­rał bramę. Musiała biec szyb­ciej. Nad­cho­dził decy­du­jący moment.

Poże­gnała Pawła w myślach.

Miłość jej życia. Wyma­rzony mąż, któ­rego wszy­scy jej zazdro­ścili. Kochała go ogrom­nie. Cze­kała aż sześć lat, by się oświad­czył, choć już dużo wcze­śniej pra­gnęła zało­żyć rodzinę, ponie­waż bała się, że będzie mieć potem pro­blemy z zaj­ściem w ciążę. Ale dosto­so­wała się do jego zawo­do­wych pla­nów. Zno­siła samotne wie­czory, kiedy miał dyżur, jego week­endy spę­dzane na kon­fe­ren­cjach. I wiele innych rze­czy. W końcu ponoć istotą każ­dego dobrego związku jest kom­pro­mis. Laura stała się mistrzy­nią kom­pro­misu. Wzięła go w cało­ści na swoje barki.

Każ­dego dnia prze­ły­kała upo­ko­rze­nia jak tabletki na upo­rczywą cho­robę. Gorz­kie, lecz jej zda­niem konieczne. I wciąż kochała, cze­kała na zmianę, pie­lę­gno­wała w sobie nadzieję, a także wal­czyła z poczu­ciem, że to ona jest wszyst­kiemu winna. Nie speł­nia ocze­ki­wań, nie potrafi dosko­czyć, jest za słaba.

Ale dzi­siaj o czwar­tej nad ranem, o tej magicz­nej porze, kiedy wszystko wygląda na takie, jakie jest naprawdę, coś w niej w końcu pękło.

Pod­jęła decy­zję.

To z tego powodu teraz pra­wie wbie­gła pod koła samo­chodu sąsiada. Musiała wyglą­dać dziw­nie. Z walizką, torbą oraz pojem­ni­kiem, w któ­rym pisz­czał pies. Włosy jej się roz­sy­pały, sza­lik roz­wią­zał. Zupeł­nie nie przy­po­mi­nała tej ele­ganc­kiej żony dok­tora, jaką znali miesz­kańcy osie­dla.

Samo­chód się zatrzy­mał, a Laura wpa­ko­wała się do środka.

Spoj­rzała na męż­czy­znę sie­dzą­cego za kie­row­nicą. Miał dziwną minę.

W kate­go­rii "naj­bar­dziej zasko­czony czło­wiek o poranku" sąsiad Laury miał dziś gwa­ran­to­wane pierw­sze miej­sce.

Paweł Andry­chow­ski spał spo­koj­nie. Kilka godzin temu skoń­czył ciężki dyżur i teraz łado­wał aku­mu­la­tory przed kolej­nym. Zapewne nazna­czo­nym suk­ce­sami, jak wszystko, co doty­czyło jego zawo­do­wego życia.

Był naj­zdol­niej­szym asy­sten­tem ordy­na­tora kar­dio­lo­gii w dużym kra­kow­skim szpi­talu, a także od pew­nego czasu sakra­menc­kim bucem. Wpraw­dzie tego dru­giego faktu nie zano­to­wano na piśmie ani nie opra­wiono potwier­dze­nia w ładną ramkę, ale rzu­cał się w oczy rów­nie mocno, co pierw­szy.

Wła­ści­wie obie te ścieżki jego życia roz­wi­jały się jed­no­cze­śnie. Paweł zaczy­nał jako młody stu­dent medy­cyny, który uczył się pil­nie, bo pra­gnął zmie­niać świat na lep­szy. Słu­żyć ludziom. W miarę jak roz­krę­cała się jego kariera, rosła też pew­ność sie­bie, potem pycha, by w koń­co­wej fazie prze­mie­nić się w skrajną aro­gan­cję.

Kariera i bycie palan­tem spla­tały się w jego życiu na każ­dym kroku. W sfe­rze zawo­do­wej i pry­wat­nej.

Nad oboma tymi waż­nymi aspek­tami inten­syw­nie pra­co­wał jego ojciec. Wacław Andry­chow­ski z wykształ­ce­nia rów­nież lekarz, obec­nie eme­ry­to­wany, od początku kie­ro­wał karierą syna dumny z jego osią­gnięć tak, że ledwo łapał oddech, gdy o tym opo­wia­dał. Na każ­dym kroku pod­kre­ślał, że Paweł jest kimś wię­cej niż zwy­kli śmier­tel­nicy. Zasłu­guje na naj­wyż­szy podziw, poklask, wręcz uwiel­bie­nie. Budo­wał jego pychę sys­te­ma­tycz­nie i sku­tecz­nie.

Laura nie wie­działa, kiedy Paweł uwie­rzył nie tylko ojcu, lecz także wielu innym ota­cza­ją­cym go oso­bom: pie­lę­gniar­kom, pacjen­tom, ich rodzi­nom, stu­den­tom. Wszyst­kim, któ­rzy go chwa­lili, łapali się jego dłoni na szpi­tal­nym kory­ta­rzu jak ostat­niej deski ratunku. Patrzyli w niego z nadzieją i podzi­wem. Trzy­mał los ich bli­skich w swo­ich dło­niach. Zmiana nie przy­szła z dnia na dzień. Nastę­po­wała stop­niowo. Aż stała się nie­moż­liwa do zatrzy­ma­nia.

Paweł powoli doszedł do wygod­nego wnio­sku, że świat stwo­rzono po to, by on mógł na nim speł­niać swoje zachcianki. A wszy­scy ludzie żyją wyłącz­nie dla­tego, by mu w tym poma­gać. Nie zda­wał sobie z tego sprawy, obu­rzyłby się, gdyby ktoś mu o tym powie­dział, ale pod­świa­do­mie tak wła­śnie czuł. A ponie­waż na tym świe­cie niczego tak naprawdę nie da się ukryć, więc te myśli wydo­sta­wały się na zewnątrz w postaci pogar­dli­wych słów, spoj­rzeń, wyda­wa­nych roz­ka­zów i rosz­cze­nio­wej postawy wobec życia.

Jemu się nale­żało i bar­dzo się dener­wo­wał, gdy się oka­zy­wało, że cze­goś jed­nak nie może dostać.

W pracy wszystko cho­dziło jak dobrze naoli­wiona taśma pro­duk­cyjna. Bez zarzutu. Tylko w domu się sypało. Dla­czego? Tego nie rozu­miał. Zawo­dowo mógł się­gać wysoko i los stał po jego stro­nie. Pry­wat­nie nie mógł speł­nić naj­bar­dziej pod­sta­wo­wych marzeń.

Wście­kało go to, napeł­niało gory­czą i zło­ścią.

A miało być jesz­cze gorzej.

Spał i nie wie­dział, że życie zamie­rza go znacz­nie moc­niej zasko­czyć. Wła­śnie odbiera mu coś, co uwa­żał dotąd za swoją natu­ralną wła­sność.

A wszystko to wyda­rzyło się dla­tego, że Laura obu­dziła się dzi­siaj o czwar­tej nad ranem. O tej okrop­nej godzi­nie, kiedy czło­wieka dopa­dają naj­gor­sze smutki, a wszel­kie mecha­ni­zmy obronne zdają się nie dzia­łać.

Chwilę póź­niej sie­działa na brzegu wanny. Nie mogła spać. Czuła cha­rak­te­ry­styczny ból w dole ple­ców. Jesz­cze był cichy. Pul­so­wał tylko deli­kat­nie. Ale znała go. Wie­działa, że wystar­czy wró­cić do łóżka, zasnąć, a on znów przyj­dzie i po raz kolejny znisz­czy wszyst­kie jej marze­nia.

Nie miała siły spro­stać nad­cho­dzą­cemu poran­kowi. Paweł już od kilku dni patrzył na nią z wyraź­nym ocze­ki­wa­niem. Wie­działa, że w coraz więk­szym napię­ciu wypa­truje odpo­wie­dzi. Sta­rał się nie nękać jej cią­głymi pyta­niami, ale i tak świe­ciły mu one na czole niczym świą­teczny neon.

Za to teść nie bawił się w takie deli­kat­no­ści. Dzwo­nił po kilka razy dzien­nie i wypy­ty­wał, jak się Laura czuje. Nie cho­dziło mu oczy­wi­ście wcale o nią. Jej dobro, zdro­wie oraz samo­po­czu­cie to były ostat­nie sprawy, jakimi się inte­re­so­wał. Pra­gnął wyłącz­nie wnuka.

Laura zadrżała. Na samą myśl, że za kilka godzin znów będzie musiała sta­wić czoła zarówno mężowi, jak i teściowi, zoba­czyć w ich oczach to cho­lerne roz­cza­ro­wa­nie, które znała tak dobrze, że mogłaby nary­so­wać, cier­pła jej skóra. Znów zabo­lało w dole ple­ców.

Zaczerp­nęła mocno powie­trza.

- Trzeba oddy­chać - powta­rzała sobie. - To pomaga.

Ale jej nie pomo­gło. Może zawi­nił brak prze­ko­na­nia? Serio trzeba oddy­chać? A po co? Teraz o czwar­tej nad ranem nie znaj­do­wała na to pyta­nie żad­nej dobrej odpo­wie­dzi. W domu było cicho. Paweł odsy­piał ciężki dyżur. Tylko że w końcu się obu­dzi. Dziś miał wolny dzień. Dużo czasu na baczne przy­glą­da­nie się żonie, zada­wa­nie dys­kret­nych w jego mnie­ma­niu pytań, poszu­ki­wa­nie pierw­szych obja­wów. Może była prze­wraż­li­wiona, ale czuła te ukryte dzia­ła­nia w każ­dym jego sło­wie i geście.

Naj­gor­sze było jed­nak nie­wy­po­wie­dziane oskar­że­nie.

To twoja wina! Jesteś moim naj­więk­szym roz­cza­ro­wa­niem!

Paweł ni­gdy wprost tego tak nie ujął. Ale też nie zro­bił niczego, by ją prze­ko­nać, że myśli ina­czej. Za to teść wyra­żał się bar­dzo jasno. W grun­cie rze­czy to było i tak bez zna­cze­nia. Wszy­scy myśleli jed­na­kowo. Cała rodzina Andry­chow­skich.

Laura, ich zda­niem, nie miała nic do roboty. Tylko być dobrą żoną i uro­dzić dziecko. W zamian dostała wszystko. Wspa­nia­łego męża, dom, utrzy­ma­nie, pre­stiż spo­łeczny, dro­gie waka­cje, odpo­wied­nich zna­jo­mych oraz wszel­kie roz­rywki, jakich tylko by sobie życzyła. Na początku miała nawet miłość. Pakiet ide­alny.

Tuż po ślu­bie była bar­dzo szczę­śliwa.

Ale czas pły­nął. Ocze­ki­wa­nia sta­rej lekar­skiej rodziny rosły. Rodzice Pawła mieli tylko jed­nego syna i pra­gnęli teraz gro­mady wnu­ków. Ofe­ro­wali wszel­kie wspar­cie. A przy­naj­mniej tak im się wyda­wało. Ist­niały bowiem sztywne gra­nice, któ­rych nie wolno było prze­kra­czać. Na przy­kład wspo­mi­nać o bada­niach Pawła.

On sam też reago­wał na taką pro­po­zy­cję wiel­kim obu­rze­niem.

- Chyba osza­la­łaś! - Sły­szała za każ­dym razem, kiedy go o to pro­siła. - Mam się spusz­czać do pró­bówki?! To poni­ża­jące. Może jesz­cze w moim szpi­talu, żeby pie­lę­gniarki miały ubaw?! Jestem leka­rzem, sam się potra­fię zba­dać! - wołał ze zło­ścią. - Wiem, że jestem zdrowy. Lepiej ty idź do spe­cja­li­sty.

Cho­dziła. Jeź­dziła. Zapi­sy­wała się. Do wszyst­kich naj­lep­szych w kraju. Nic nie poma­gało. Była zdrowa, a na to nie ma lekar­stwa.

Sta­rali się o dziecko od dzie­się­ciu lat i chyba wresz­cie nale­żało spoj­rzeć w oczy bru­tal­nej praw­dzie, że już im się nie uda. Cała rodzina Pawła i on sam obar­czyli za to pełną odpo­wie­dzial­no­ścią Laurę. Nie umia­łaby już dzi­siaj zli­czyć wszyst­kich prze­pła­ka­nych począt­ków cyklu, które zaczy­nały się krwa­wym bólem. Śnia­dań peł­nych napię­tego mil­cze­nia, zaci­śnię­tych ust męża.

Komen­ta­rzy teścio­wej, że bie­da­czek Pawe­łek, wie­cie, on to nie ma po co wra­cać do domu. Żad­nej tam rado­ści, śmie­chu dzieci, per­spek­tyw na przy­szłość. Dla kogo on, taki wspa­niały, ma pra­co­wać?

Aniela Andry­chow­ska nie zda­wała sobie sprawy, jak okrutne to słowa. Jakby Laura była nikim. Mał­żeń­stwo bez dzieci nie sta­no­wiło żad­nej rodziny. Żona była zale­d­wie pro­chem nie­war­tym strzep­nię­cia. Fakt, że ona cze­kała na męża, nie miał żad­nego zna­cze­nia. Dla niej nie warto było pra­co­wać, ich zwią­zek był nico­ścią. Opcja, by zbu­do­wać dobre życie we dwoje, nie ist­niała.

Widać to było w każ­dej serii ostrych uwag teścia, że kobiety mogą się, jasna sprawa, eman­cy­po­wać, jeśli już koniecz­nie tego chcą, ale, do licha, nie zmie­nia to faktu, że ich pod­sta­wo­wym obo­wiąz­kiem jest stwo­rzyć dom i uro­dzić dzieci.

Nie przej­mo­wa­łaby się tym tak bar­dzo, gdyby czuła, że ojciec Pawła mówi wyłącz­nie w swoim imie­niu. Ale mąż ni­gdy nie sta­nął w jej obro­nie, robił tylko głu­pie miny, uśmie­chał się bez­sen­sow­nie, a cza­sem nawet dole­wał oliwy do ognia. Zwłasz­cza kiedy wypił o dwa piwa za dużo lub kilka kie­lisz­ków ulu­bio­nej brandy.

Myślał tak samo jak jego ojciec, to nie ule­gało wąt­pli­wo­ści.

Przy­tak­nął mu ostat­nio na rodzin­nym grillu. Niby roz­mowa doty­czyła kobiet w ogól­no­ści, ale prze­cież wia­domo było, że ma czy­telny pod­tekst.

- Są sprawy na nie­bie i ziemi, które się nie zmie­niają! - wymą­drzał się teść. - Chłop sam dziecka nie uro­dzi. Wia­domo. Więc żona powinna się zabrać do roboty.

A szcze­gól­nie taka, co to wszystko dostała na tacy - tego zakoń­cze­nia łatwo się było domy­ślić. Ich piękny dom wybu­do­wali rodzice Pawła, auto kupił mąż, on też finan­so­wał zde­cy­do­waną więk­szość rodzin­nych wydat­ków. Laura wpraw­dzie pra­co­wała, ale jak to okre­ślał star­szy pan Andry­chow­ski, obra­zu­jąc sprawę peł­nym lek­ce­wa­że­nia mach­nię­ciem dłoni, cóż to była za robota, bar­dziej hobby.

To prawda, przy nauko­wych i medycz­nych osią­gnię­ciach Pawła sprze­da­wa­nie biżu­te­rii w malut­kim skle­pie jubi­ler­skim mogło się wyda­wać niczym. Nie była tam wła­ści­cielką ani nikim waż­nym. Nie miała też żad­nej moż­li­wo­ści awansu. Lubiła jed­nak swoje zaję­cie. Klien­tów i piękne przed­mioty, które sta­ran­nie i ze sma­kiem ukła­dała w gablo­tach. A także swoją sze­fową. Pełną taktu star­szą panią. Choć trzy­mała dystans, była dla Laury jedyną życz­liwą osobą na całym świe­cie.

Praca stała się dla Laury wytchnie­niem i ucieczką. Tam też jed­nak dopa­dały ją domowe smutki.

Ile razy łzy kapały na szklane pod­stawki? Jak czę­sto nie­le­gal­nie ocie­rała oczy szmatką do pole­ro­wa­nia sre­bra? To wie­działa tylko ona. Jak bole­sny był ten ścisk w sercu, gdy do sklepu wcho­dziły mamy z dziećmi. Roz­dzie­ra­jąca tęsk­nota, gdy szła ulicą i wszę­dzie widziała wózki. Ale naj­gor­sze to potę­pie­nie w oczach naj­bliż­szego czło­wieka. Totalny brak wspar­cia i zro­zu­mie­nia. Paweł z coraz więk­szym tru­dem trzy­mał nerwy na wodzy. Czuła, że dziś wykrzy­czy jej to pro­sto w twarz. Że jest jego najwięk­szym roz­cza­ro­wa­niem. To wszystko jej wina.

Jak mawiał teść przy każ­dej oka­zji, młody zastępca ordy­na­tora ma w szpi­talu dzie­siątki dziew­czyn. Mło­dych, zdro­wych, a co naj­waż­niej­sze chęt­nych, by dać mu dzieci i stwo­rzyć wresz­cie praw­dziwą rodzinę. Ta bowiem, którą miał, naj­wy­raź­niej była do niczego, tylko na próbę. Jak brud­no­pis, który wstyd komu­kol­wiek poka­zać.

Laura wyobra­żała sobie, co sta­nie się dzi­siaj. Nie­trudno było to prze­wi­dzieć. Zain­we­sto­wali ostat­nio w bar­dzo dro­gie zastrzyki. Kole­dzy Pawła ścią­gnęli je z jakiejś zagra­nicz­nej kli­niki. Płatne w dola­rach, magiczne, hor­mo­nalne cudo. Ale jak widać, nie podzia­łało. Ból w ple­cach się nasi­lał i już zaczy­nał prze­cho­dzić na brzuch. Był dwu­dzie­sty ósmy dzień cyklu. Jej sys­tem dzia­łał jak w zegarku, a jed­nak nie­sku­tecz­nie.

- Ja bym dla dziecka zro­biła wszystko! - powie­działa jej kie­dyś teściowa.

Nie była to życz­liwa rada kogoś, kto pra­gnie tego samego. Raczej pre­ten­sja, że synowa za mało się stara. Choć naprawdę nikt już nie miał pomy­słu, co jesz­cze Laura mogłaby zro­bić. Godziła się prze­cież na każdą tera­pię. To jej mąż odma­wiał wspar­cia, ale do niego nikt nie miał pre­ten­sji.

Teo­re­tycz­nie matka Pawła powinna ją rozu­mieć. Aniela Andry­chow­ska prze­szła przez to samo. Też kilka lat sta­rała się o ciążę i rów­nież była pod­dana moc­nej pre­sji ze strony swo­ich teściów. Mieli tylko Pawła, choć Laura wie­działa, że oboje chcieli wię­cej dzieci. Anieli musiało być trudno. Mimo tego nie doda­wała swo­jej syno­wej otu­chy. Nie mówiła wiele, w prze­ci­wień­stwie do teścia. Zwy­kle pod­czas rodzin­nych uro­czy­sto­ści sie­działa przy stole i mil­czała. Ale w jej zaci­śnię­tych ustach było tyle nagany i roz­cza­ro­wa­nia, że raniła rów­nie mocno jak za pomocą słów. Patrzyła inten­syw­nie w taki dziwny spo­sób. Jakby cały czas sta­rała się coś prze­ka­zać, a Laura nie umiała tego odczy­tać.

Wszystko to byłoby jed­nak niczym, gdyby sta­no­wili z Paw­łem jed­ność. Wspól­nie sta­wiali temu czoła. Tylko że on, choć skoń­czył medy­cynę i miał w pla­nach dok­to­rat, uwa­żał, że ciąża to kobiecy pro­blem. W gło­wie się nie mie­ściło, że lekarz może mieć takie poglądy. Ale tak wła­śnie było. On, jaśnie­pan zastępca ordy­na­tora, nie raczył się nawet prze­ba­dać. Nie pobrał pró­bek. Nawet cho­dze­nie z żoną na wizyty w takiej spra­wie uwa­żał za ujmę dla swo­jej męsko­ści. Co innego, gdyby zaszła w ciążę, wtedy by jej z dumą towa­rzy­szył. Wysłu­chi­wa­nie jed­nak od innych spe­cja­li­stów, z pew­no­ścią słab­szych niż on sam, któ­rzy tłu­ma­czyli mu, jak ma upra­wiać seks, żeby zwięk­szyć szanse, lub wymą­drzali się na temat trybu życia, to było dla niego za wiele.

Cała odpo­wie­dzial­ność za lecze­nie spa­dła na Laurę. To ona leżała w gabi­ne­tach z roz­ło­żo­nymi nogami i nikt się nie zasta­na­wiał, czy to dla niej kom­for­towe, nikt jej nie doce­niał ani nie współ­czuł. Brała tabletki hor­mo­nalne z listą skut­ków ubocz­nych długą jak lita­nia do naj­bar­dziej opor­nego świę­tego, robiła testy owu­la­cyjne. Prze­szła ope­ra­cję udroż­nie­nia pra­wego jajo­wodu. Na inse­mi­na­cję Paweł się nie zgo­dził. To też było dla niego zbyt upo­ka­rza­jące. Za to Laura pil­nie się szko­liła z napro­tech­no­lo­gii, która wobec jej pro­ble­mów oka­zała się rów­nie nie­sku­teczna jak wszyst­kie inne metody. I co mie­siąc poły­kała w łazience łzy.

A potem uda­wała, że się trzyma. Wal­czy i ma nadzieję.

Dzi­siaj też tak miało być. Zapla­no­wała, że usią­dzie przy stole i będzie się sta­rała opa­no­wać zde­ner­wo­wa­nie. Nie wywo­łać kar­czem­nej awan­tury, która tylko wyczer­py­wała ener­gię, a niczego nowego nie wno­siła. Oboje z Paw­łem znali już wszyst­kie swoje żale na pamięć. Wygła­sza­nie ich na nowo nie miało żad­nego sensu.

Jeśli po cięż­kim poranku zosta­nie jej jesz­cze odro­bina ener­gii i życio­wej siły, to pew­nie zużyje się na kola­cji z teściami. Rodzice Pawła zapro­sili się na dzi­siej­szy wie­czór sami. Znali jej cykl rów­nie dobrze jak ona sama. Wie­dzieli, że się wła­śnie koń­czy. I byli cie­kawi. Tak mocno, że zapewne od pierw­szej chwili, gdy prze­kro­czą próg, będą się wpa­try­wać w jej twarz i szu­kać oznak. Smutku lub rado­ści. Prze­bie­rać nogami z prze­ję­cia. Rzu­cać alu­zjami, że są testy, które wykry­wają nawet bar­dzo wcze­sną ciążę. Teść z pew­no­ścią jeden taki będzie miał ze sobą. Jak nie wię­cej. Każą jej iść do łazienki i zro­bić go na wszelki wypa­dek.

A Paweł zamiast wyrzuć ich wszyst­kich za drzwi z hukiem, obro­nić Laurę, posta­wić jasne gra­nice pry­wat­no­ści, powie­dzieć, że we dwoje też można żyć, są różne drogi do wyboru, będzie sie­dział przy stole, robił głu­pie miny i dawał do zro­zu­mie­nia, jak bar­dzo czuje się roz­cza­ro­wany taką żoną. Jakie to dla niego poświę­ce­nie trwać przy niej.

- Nie wytrzy­mam tego! - powie­działa Laura.

Pierw­sze czer­wone kropki poja­wiły się jej na bie­liź­nie. Jed­nak tym razem nie były oznaką klę­ski, lecz zmiany.

Rozdział 2

Czy może mnie pan kawa­łek pod­rzu­cić? - zapy­tała Laura, która, gdy zamknęła za sobą drzwi samo­chodu, z całą mocą poczuła nie­zręcz­ność sytu­acji. Zde­ner­wo­wała się tak bar­dzo, że zaczęły jej się trząść ręce.

- Oczy­wi­ście - odparł sąsiad ze spo­ko­jem w gło­sie, po czym spoj­rzał na nią z życz­li­wo­ścią, jakiej się nie spo­dzie­wała. Jakby wszystko rozu­miał. - Dokąd chce pani jechać? - zapy­tał.

- A jak daleko pan się wybiera?

Spoj­rzała na niego czuj­nie. Nawet nie wie­działa, jak on ma na imię. Nie utrzy­my­wała bli­skich kon­tak­tów z sąsia­dami. Zbyt była zajęta mężem, sta­ra­niami o dziecko, pracą i dopiesz­cza­niem wiecz­nie nie­za­do­wo­lo­nych teściów. Koja­rzyła go oczy­wi­ście. Mówili sobie grzecz­nie "dzień dobry", jeśli gdzieś się spo­tkali, ale oka­zji nie było zbyt wiele. Każdy był zajęty. W oko­licy miesz­kało tylu ludzi, nie­któ­rzy bar­dzo bli­sko. Więk­szo­ści Laura nie znała nawet z widze­nia.

Naj­bliż­szego sąsiada nie­kiedy widy­wała przez okno. Z wyso­kiego pię­tra można było obser­wo­wać wej­ście główne do jego domu, a także ogród. Cza­sami nawet przy­pad­kowo prze­cho­dząc kory­ta­rzem, spo­glą­dała w tamtą stronę, choć nie­wiele się działo. Sąsiad miesz­kał sam i czę­sto prze­by­wał poza domem. Paweł go lubił, bo był nie­wi­doczny, cichy i bez­pro­ble­mowy.

- Jadę do Sopotu - powie­dział męż­czy­zna. Miał poważną minę i spoj­rze­nie, jakby rozu­miał, że to, co się dzieje, nie jest zwy­kłą bła­hostką. Laura nie potrze­buje, by ją pod­rzu­cić do sklepu po bułki.

- Dosko­nale - powie­działa i zapięła pas. - Znam to mia­sto jesz­cze z cza­sów dzie­ciń­stwa i zawsze sobie obie­cy­wa­łam, że kie­dyś tam wrócę. To ide­alna oka­zja. Jeśli oczy­wi­ście nie ma pan nic prze­ciwko temu.

Głos jej drżał, a ręce się trzę­sły. Nawet Drops wyczuł, że nie ma żar­tów, i prze­stał się krę­cić oraz pisz­czeć.

- Mam na imię Bła­żej - przed­sta­wił się sąsiad.

- Laura. - Podała mu dłoń.

- Wiem - powie­dział i uśmiech­nął się cie­pło. - Choć ni­gdy nie mie­li­śmy oka­zji dłu­żej poroz­ma­wiać.

- Takie czasy. - Laura wes­tchnęła. - Ludzie miesz­kają o krok od sie­bie i wcale się nie znają.

- Moim zda­niem winne są stale otwarte sklepy. - Uśmiech­nął się.

- A to dla­czego? - zapy­tała.

- Nikt nie ma potrzeby poży­czyć soli ani cukru - odparł. - Każdy wsią­dzie w samo­chód i sam sobie pora­dzi. To wygodne, ale bar­dzo osła­bia więzi mię­dzy­ludz­kie.

- Zga­dzam się - odparła Laura nieco nie­uważ­nie. Zer­k­nęła czuj­nie w okna sypialni. - Czy możemy już jechać? - zapy­tała, a zde­ner­wo­wa­nie opa­no­wało ją na nowo.

- Jeśli jesteś pewna, to ja ruszam. - Spoj­rzał na nią jesz­cze raz, po czym zamknął bramę pilo­tem i dodał gazu, wyjeż­dża­jąc na drogę.

Zapa­no­wała kon­ster­na­cja. Teraz w nor­mal­nej sytu­acji nastą­pi­łyby jakieś wyja­śnie­nia, ale Laura zupeł­nie nie wie­działa, od czego mogłaby zacząć. Tylko Drops nie miał kło­po­tów. Znów wier­cił się i poszcze­ki­wał, ale jako jedyny spra­wiał wra­że­nie zupeł­nie nie­za­sko­czo­nego i nawet zado­wo­lo­nego z obrotu spraw.

Bła­żej minął dom Laury. Deli­katny szum opon samo­cho­do­wych nie obu­dził jej męża.

Cza­sem bar­dzo ważna życiowa zmiana zaczyna się cicho. Od pozor­nie nic nie­zna­czą­cego dźwięku. Dys­kretny szczęk zamy­ka­nej bramy, szmer kół na asfal­cie. Paweł spał. Nie był świa­domy, że z wiel­kiej, impo­nu­ją­cej budowli, jaką było jego życie, ktoś wła­śnie wyjął jedną cegiełkę z fun­da­mentu.

Rozdział 3

Alfred Zwo­liń­ski sie­dział na roz­le­głym tara­sie i patrzył na morze. Była czwarta nad ranem. Zapewne naj­gor­sza pora, by w zimie podzi­wiać hory­zont. Pory­wi­sty wiatr prze­ni­kał nawet cie­płą kurtkę. Alfred miał wra­że­nie, że jest sam na świe­cie. Jakby front burzowy zmiótł wszyst­kich innych ludzi nie tylko z jego uko­cha­nego Sopotu, lecz wręcz całego świata. Był prze­ko­nany, że nikt prócz niego nie zmaga się teraz z poważ­nymi życio­wymi decy­zjami.

Oczy­wi­ście było wiele lep­szych miejsc na takie obra­chunki. Na przy­kład jasna zaciszna sypial­nia z wiel­kim oknem dacho­wym, przez które nocą widać gwiazdy. Albo przy­tulny salon. Z kanapy roz­po­ście­rał się widok na morze rów­nie impo­nu­jący jak z tarasu. A na kominku przez więk­szą część roku pło­nął ogień. Cie­pły, złoty, trza­ska­jący aż miło.

Sam komi­nek był wyjąt­kowy. Alfred zro­bił go wła­snymi rękami. Nie w pro­sty spo­sób poprzez zaku­pie­nie mate­ria­łów w pierw­szym lep­szym skle­pie budow­la­nym, lecz ukła­da­jąc pra­co­wi­cie kamie­nie, które sam zdo­by­wał i przy­no­sił, prze­ty­kane praw­dzi­wymi bursz­ty­nami. Nikt nie miał takiego.

Kole­dzy śmiali się z niego, stra­szyli, że zasty­gła żywica stopi się pod wpły­wem cie­pła, że to głu­pota uży­wać tak cen­nego kruszcu do deko­ra­cji. Ale Alfred nie żało­wał. Zro­bił to dobrze i wiele lat cie­szył oczy, a także serce pięk­nem tego miej­sca. Bursz­tynu miał sporo. Nie musiał na nim oszczę­dzać.

Lubił swój dom ponad wszystko.

To miej­sce pod każ­dym wzglę­dem sta­no­wiło jego speł­nione marze­nie. Budy­nek poło­żony był na kli­fie, miał drew­niany taras i prze­piękny, niczym nie­ogra­ni­czony widok na pełne morze. Codzien­nie roz­gry­wał się tutaj nie­bi­le­to­wany spek­takl wscho­dów i zacho­dów słońca. Alfred zawsze dosta­wał naj­lep­sze miej­sce w pierw­szym rzę­dzie.

Ta posia­dłość była teraz wiele warta, regu­lar­nie otrzy­my­wał cie­kawe oferty od chęt­nych, by ją prze­jąć, ale prze­cież nie sprze­daje się marzeń. Nie był bar­dzo zamoż­nym czło­wie­kiem, w Sopo­cie setki innych zro­biło więk­szą karierę. Ale jemu udały się dwie ważne rze­czy. Wyło­wił z Bał­tyku naj­wspa­nial­sze złoże bursz­tynu, a także wybu­do­wał ten dom. Poza tym wszystko prze­grał, ale o tym nie miał zwy­czaju myśleć. Kiedy sie­dział na swoim tara­sie, wspo­mi­nał tylko pierw­szą część pew­nej burzo­wej, zim­nej nocy, kiedy pod­czas sztormu, ryzy­ku­jąc życiem, zdo­był praw­dziwy skarb. Cały kłąb ziel­ska, a wśród zie­lo­nych ośli­zgłych kłą­czy złoże kamieni. Pol­skiego złota, magicz­nego jan­taru, obda­rzo­nego zdro­wotną mocą bursz­tynu. Bar­dzo cen­nego kruszcu.

Jego ojciec na taki łut szczę­ścia bez­sku­tecz­nie cze­kał całe życie. Stał po pas w zim­nej wodzie, nocami łowił. Zry­wał się bla­dym świ­tem, by się zanu­rzać w lodo­wa­tych odmę­tach. Zno­sił sma­ga­nie posztor­mo­wych wia­trów. Mie­sią­cami i latami wybie­rał z glo­nów, pia­sku oraz szcząt­ków ryb małe kamyczki zasty­głej żywicy. Po to, by utrzy­mać rodzinę, ale też z powodu pasji. Ojciec kochał bursz­tyn i marzył, że kie­dyś uda mu się wydo­być coś wyjąt­ko­wego.

Alfred zawsze uwa­żał, że tata kocha swoją pracę bar­dziej niż jego. Dla­tego on w tym waż­nym momen­cie zabrał swoje zna­le­zi­sko, po czym odwró­cił się na pię­cie i odszedł. Nie potrze­bo­wał już ojca. A przy­naj­mniej tak mu się wyda­wało.

Nagle teraz zatę­sk­nił. Poczuł ogromny żal, że wtedy, wiele lat temu, nie cie­szyli się razem. Nie pozwo­lił, by suk­ces stał się wspólny. Dziś zro­biłby to ina­czej. Zor­ga­ni­zo­wał kola­cję z pysz­nym jedze­niem i muzyką. Zadbał, by w kominku pło­nął ogień. Rado­ści star­czy­łoby prze­cież dla wszyst­kich. Tata też mógł się cie­szyć. Ale to Alfred zro­zu­miał dopiero dzi­siaj. Wtedy scho­wał swój skarb i swoją radość do pil­nie strze­żo­nego sejfu w banku. A ten był tak szczelny, że nawet jeden okru­szek szczę­ścia nie wydo­stał się na zewnątrz i nie tra­fił w niczyje ręce.

Alfred wes­tchnął.

Ta jedna noc dawno temu usta­wiła go finan­sowo na lata. Wciąż czer­pał z tych zapa­sów.

Ale też wtedy wła­śnie został sam. Tam­tego poranka, gdy wró­cił zma­chany i prze­mar­z­nięty do domu, nie zastał w nim już żony ani dzieci. Głu­pia kobieta ode­szła, zosta­wiw­szy wszystko, co jej ofia­ro­wał. Bez­pieczne życie, stały zwią­zek. Wiele lat czer­pał satys­fak­cję, wyobra­ża­jąc sobie, jak cięż­kie jest zapewne teraz jej życie. Jak się męczy sama z dwójką dzieci. Ile­kroć widział gdzieś w gale­rii han­dlo­wej pła­czące dziecko, myślał o niej. Że musi się z tym bory­kać bez pomocy kogo­kol­wiek. Pew­nie nie star­cza jej na pod­sta­wowe potrzeby, pra­cuje ponad siły i na wszystko bra­kuje jej pie­nię­dzy. Pła­cze wie­czo­rami w samot­no­ści, a w week­endy pada na twarz ze zmę­cze­nia. Żałuje swo­jej decy­zji. Dzieci nie sta­no­wią dla niej nagrody za trud, bo prze­cież wycho­wane bez ojca na pewno spra­wiają kło­poty.

A mogła mieć łatwiej.

Ow­szem, zdra­dził ją raz czy dwa. Ale zawsze dys­kret­nie. Jak dżen­tel­men, by żona nie musiała się wsty­dzić na mie­ście. Jakoś się jed­nak dowie­działa i zro­biła ze sprawy ogromną aferę. Dostał wtedy cios w samo serce i już nawet nie pró­bo­wał nikogo poko­chać.

Ni­gdy też nie szu­kał swo­jej rodziny, choć bar­dzo czę­sto o nich myślał.

Alfred wes­tchnął. Słońce nie­długo wzej­dzie łagod­nie tą samą co zawsze ścieżką po nie­bie. Była czwarta nad ranem. Zimno. A on na­dal sie­dział na tara­sie. Już nic nie mogło mu zaszko­dzić. Był chory. Dia­gnoza wstrzą­snęła nim i rzu­ciła o zie­mię jak szma­cianą lalką.

Miał umrzeć, choć prze­cież jesz­cze nawet na dobre nie zaczął żyć.

Rozdział 4

Jechali w mil­cze­niu, a słońce powoli wzno­siło się ponad hory­zont. Wsta­wał mroźny, ale piękny dzień. Dobry, by wresz­cie zro­bić pierw­szy krok we wła­ści­wym kie­runku. Tylko gdzie on jest? Tego Laura jesz­cze nie wie­działa.

Na razie zwy­czaj­nie cie­szyła się drogą w poczu­ciu abso­lut­nej wol­no­ści. Nic jej prze­cież nie ogra­ni­czało. Nie miała dzieci, za które byłaby odpo­wie­dzialna. Pracę mogła bez trudu rzu­cić i zna­leźć nową. Jeśli nie ma się wygó­ro­wa­nych potrzeb ani rodziny na utrzy­ma­niu, nie sta­nowi to szcze­gól­nego wyzwa­nia.

Dotarli do skrzy­żo­wa­nia. Bła­żej kil­ka­krot­nie pytał, czy się nie roz­my­śliła. Może gdzieś ją bli­żej pod­wieźć?

Zatrzy­mało ich czer­wone świa­tło, a on znów spoj­rzał, jakby dawał jej szansę na zmianę zda­nia. Mógł jesz­cze zawró­cić, skrę­cić w dowol­nym kie­runku. Ruch był o tej porze nie­wielki. Wybór nale­żał do niej. I to wła­śnie oka­zało się trudne. Zaczęła się zasta­na­wiać, czego by chciała. Ale do tego stop­nia odwy­kła od takiego myśle­nia, że mózg nie mógł sobie pora­dzić z tym wyzwa­niem. Przez tyle lat jej naj­więk­szą tro­ską było speł­nia­nie ocze­ki­wań innych. Teściów, męża, zna­jo­mych Pawła, któ­rzy po żonie leka­rza spo­dzie­wali się okre­ślo­nych cech i zacho­wań. Sta­rała się spro­stać tym wszyst­kim wyma­ga­niom. Z miło­ści, a także dla dobra swo­jego mał­żeń­stwa. Długo godziła się na wszystko.

Była kimś wię­cej niż tylko inku­ba­to­rem do spro­wa­dza­nia z zaświa­tów wnu­cząt, które miały za zada­nie prze­dłu­żyć ród Andry­chow­skich. Była wolną istotą z pra­wem do szczę­ścia. Na długi czas jed­nak o tym zapo­mniała. Pozwo­liła sobie wmó­wić, że jest ina­czej.

I teraz nie potra­fiła zna­leźć żad­nej odpo­wie­dzi na pyta­nie, czego w życiu pra­gnie. Kim jest w głębi serca? Jakie ma marze­nia, prócz tego jed­nego o dziecku, które naj­wy­raź­niej ni­gdy miało się nie speł­nić. Na razie jechała w mil­cze­niu. Z zado­wo­le­niem przy­jęła fakt, że Bła­żej skrę­cił na auto­stradę.

To chyba intu­icja. Dowód, że pra­gnęła więk­szej zmiany. Nie drob­nego gestu. Wyjazd za mia­sto mógł się oka­zać nie­wy­star­cza­jący. Tu potrzebna była znaczna odle­głość. Laura musiała spoj­rzeć z dystansu, by znów odna­leźć sie­bie.

Sopot był na to odpo­wied­nim miej­scem, choć znaj­do­wał się daleko i stał się kie­run­kiem z przy­padku. Wybra­nym przez Bła­żeja.

Przy­po­mniało jej się, że kiedy była małą dziew­czynką, poje­chała raz z rodzi­cami nad morze. Do Sopotu wła­śnie. Skromne to były waka­cje, w tanim pen­sjo­na­cie ze skrzy­pią­cymi łóż­kami i nie­do­my­ka­ją­cym się oknem. Ale jesz­cze wtedy byli wszy­scy razem. Mama, tata, oboje przed roz­wo­dem, i brat, który kilka lat póź­niej wyje­chał na sty­pen­dium do Sta­nów, by już ni­gdy nie wró­cić do kraju.

Laura pamię­tała smak jago­do­wych lodów, gęstej zupy kala­fio­ro­wej z baru mlecz­nego i sło­nej mor­skiej wody. A także wszech­obecne pełne pokus kramy, które rodzice mijali zawsze z tym samym komen­ta­rzem, żeby nie nudzić, bo nie mają pie­nię­dzy na takie głu­poty.

Ale prze­cież żad­nych głu­pot tam nie było. Sze­ścio­let­nia Laura widziała same cuda. Kolo­rowe lizaki, dmu­chane balo­niki, watę cukrową na patyku, dłu­ga­śne zapie­kanki i przede wszyst­kim pier­ścio­nek z bursz­ty­nem. Srebrny klej­no­cik, który zer­kał na nią każ­dego dnia, gdy mijali jeden ze stra­ga­nów w dro­dze na plażę. Ni­gdy nawet nie wzięła go do ręki i może dla­tego urósł w jej pamięci do rangi sym­bolu. Cze­goś nie­by­wale pięk­nego. Zwłasz­cza że już wtedy uczono ją rezy­gno­wać z marzeń, a nawet potrzeb.

Bo zawsze były więk­sze zmar­twie­nia.

Na przy­kład roz­wód rodzi­ców, który stał się tak wielką traumą, że potem Laura gotowa była na wszystko, byle tylko oca­lić wła­sne mał­żeń­stwo. Godziła się na kolejne kom­pro­misy, zno­siła upo­ko­rze­nia, bo nie chciała jesz­cze raz prze­cho­dzić przez ten kosz­mar.

Albo samotne macie­rzyń­stwo nie­za­rad­nej matki, która cią­gle mówiła: "nie ma i nie będzie nas na to stać". Na ubra­nia, na stu­dia, na wyjazd, lek­cje angiel­skiego, pre­zent uro­dzi­nowy. Pra­wie na wszystko. Rezy­gno­wa­nie stało się drugą naturą Laury. Nauczono ją, że tak trzeba. To spra­wiło też, że jako młoda dziew­czyna bar­dzo podzi­wiała Pawła i jego bli­skich. Byli dla niej niczym mityczni tytani. Bo oni jed­nak dali radę. Mieli w sobie siłę i moc. Umieli zadbać o potrzeby rodziny. Ochro­nić się.

Może, gdyby wtedy tata pozwo­lił jej gło­śno wypo­wie­dzieć prośbę i kupił ten pier­ścio­nek, byłaby sil­niej­sza? Nauczy­łaby się, że jej potrzeby też są ważne? A może nie? Zapo­mnia­łaby o tym i mimo wszystko poszła tą samą drogą? Jedno wyda­rze­nie nie wystar­czy prze­cież, by się nauczyć żyć.

Ale to był ten pierw­szy raz, do któ­rego się­gała pamię­cią, kiedy się zgo­dziła ustą­pić. Zre­zy­gno­wać z małego marze­nia. Potem nastą­piły takich sytu­acji tysiące.

Teraz więc, kiedy mogła wybrać, posta­no­wiła wró­cić do tego sym­bo­licz­nego dro­bia­zgu. Zda­rze­nia, na które nikt inny może nie zwró­ciłby uwagi, ale dla niej było ważne. Oczy­wi­ście mogła sobie kupić pier­ścio­nek z bursz­ty­nem gdzie­kol­wiek. Choćby i w skle­pie, w któ­rym pra­co­wała. Sze­fowa bez pro­blemu spro­wa­dzi­łaby dla niej coś ład­nego w hur­to­wej cenie. Tylko że nie o to cho­dziło.

Laura czuła, jak drżą jej dło­nie, kiedy popra­wiła pas i ostatni raz odpo­wie­działa na pyta­nie, czy naprawdę chce jechać tak daleko. Sopot. Koniec lutego nie jest wyma­rzoną porą, by się wybie­rać w tamte strony. Ale ona nie podró­żo­wała tam dla pro­mieni słońca, lecz poka­za­nia sobie i innym, że potrafi zbu­do­wać dobre życie. Także sama. Też ma coś do zaofe­ro­wa­nia, choć nie jest to ani dyplom wyż­szej uczelni, ani odzie­dzi­czone po rodzi­cach pie­nią­dze.

Nie była pewna, czy ma rację. Wciąż drżały jej kolana i nie mogła się roz­grzać, mimo że wło­żyła naj­cie­plej­szą kurtkę. Zawsze było jej zimno, gdy się dener­wo­wała. Parę razy miała ochotę wysiąść i zawró­cić. Jesz­cze mogła. Nikt by się nie zorien­to­wał. Paweł zapewne wciąż spał. Pokusa była silna, ponie­waż Laura nie miała cech uro­dzo­nego bun­tow­nika. Ta decy­zja wiele ją kosz­to­wała. Ale wie­działa, że jeśli teraz ustąpi, zosta­nie w klatce na zawsze.

Spoj­rzała przed sie­bie.

Auto­strada cią­gnęła się aż po hory­zont niczym pas star­towy, po któ­rym można ule­cieć w nowe życie. Laura po raz pierw­szy poczuła, jak to jest, gdy czło­wiek naprawdę rusza w drogę. Jakby wsiadł do jakie­go­kol­wiek pociągu pod wpły­wem impulsu na spo­tka­nie z przy­godą. Lekki, wolny. Niczego nie musi i wcale go nie obcho­dzi, co inni sobie pomy­ślą.

Oni śpią. A ona już nie była czę­ścią ich życia. Pędziła ku wscho­dzą­cemu słońcu, a muzyka spra­wiała, że miała wra­że­nie, że za chwilę uleci w powie­trze, by jed­nym śli­zgiem zna­leźć się na plaży.

Paweł obu­dził się w dziwny dla niego spo­sób. Sam. Nikt nie potrzą­snął go deli­kat­nie za ramię, jak wtedy, gdy przy­sy­piał na dyżu­rze. Nie zadzwo­nił budzik i nie weszła do sypialni żona, by go zapro­sić na śnia­da­nie. A prze­cież tak się wła­śnie wczo­raj umó­wili. Naj­póź­niej o dzie­wią­tej mieli usiąść w zimo­wym ogro­dzie, czyli prze­szklo­nej czę­ści salonu, by napić się aro­ma­tycz­nej kawy i schru­pać roga­liki, które Laura przy­no­siła z pobli­skiej pie­karni, zawsze gdy Paweł nie miał poran­nego dyżuru i nie musiał się spie­szyć do szpi­tala. Stara tra­dy­cja jesz­cze ze stu­denc­kich cza­sów, kiedy wła­śnie na takie roga­liki zabie­rał swoją dziew­czynę, gdy mieli ochotę razem zacząć dzień.

Dzi­siaj jed­nak Laura nie przy­szła. Paweł nie czuł też żad­nych zapa­chów, które mogłyby świad­czyć o tym, że wła­śnie ktoś sta­ran­nie parzy dla niego kawę czy też pod­grzewa pie­czywo. Było cicho, sen­nie. Przez szczelne zasłony z tru­dem prze­do­sta­wało się słabe zimowe świa­tło. I wtedy Paweł poczuł radość. Coś się zmie­niło! Laura zacho­wała się ina­czej niż zwy­kle. Czy to mogło ozna­czać, że wresz­cie się im udało?! Test cią­żowy poka­zał te cho­lerne dwie kre­ski, na które wszy­scy tak długo cze­kali?

Uło­żył wygod­niej głowę na poduszce i poczuł przed­smak tej ogrom­nej ulgi. Miał już tak ser­decz­nie dość tego napię­cia i ocze­ki­wa­nia. Był czło­wie­kiem nasta­wio­nym na cel. Zada­niow­cem. Nie­któ­rzy uwa­żali wręcz, że maszyną do osią­ga­nia zamie­rzo­nych rezul­ta­tów. Uwiel­biał ten moment, kiedy odha­czał kolejny suk­ces. Tak wyglą­dało jego dotych­cza­sowe życie. Nie było łatwe, ale za to bar­dzo sku­teczne. Nawet ukoń­cze­nie medy­cyny w prak­tyce nie oka­zało się aż takim wiel­kim wyzwa­niem, jak go wcze­śniej stra­szono. Z każ­dym kolej­nym zda­nym egza­mi­nem utwier­dzał się w prze­ko­na­niu, że jest do tego stwo­rzony. W szpi­talu także czuł się jak w natu­ral­nym śro­do­wi­sku. Swo­bod­nie się poru­szał po szla­kach, które dla innych sta­no­wiły zawiły labi­rynt. Ścieżki kariery nie miały dla niego tajem­nic. Czuł, jak powoli, ale kon­se­kwent­nie zosta­wia wszyst­kich w tyle. Suk­ces stał się dla niego codzienną strawą. Uwie­rzył w swoją nad­ludzką moc. Pędził przez dni nakrę­cony endor­fi­nami i wyso­kim pozio­mem emo­cji. Kochał swoje życie.

Tylko w domu było ina­czej. To tutaj od lat raz na mie­siąc roz­bi­jał się o ścianę. Bez­silny i nie­sku­teczny. Nocami czuł, jakby tłukł naj­de­li­kat­niej­szą czę­ścią męskiego ciała w mur.

Bo nie potra­fił dać swo­jej żonie dziecka. Widział prze­cież, jak bar­dzo Laura tego pra­gnie.

Bo nie umiał zapew­nić rodzi­com wnu­ków. Pełne roz­cza­ro­wa­nia spoj­rze­nie ojca wwier­cało mu się w mózg. To naru­szało jakieś pod­sta­wowe fun­da­menty, na któ­rych stał. Dla­tego z tru­dem utrzy­my­wał rów­no­wagę i łapał się kur­czowo pracy po to, by się nie prze­wró­cić.

Wstał z łóżka i cicho otwo­rzył drzwi. Spo­dzie­wał się żony w każ­dym miej­scu. Może w łazience lub w salo­nie? Na kana­pie? Wyobra­żał sobie, że sie­dzi gdzieś uśmiech­nięta i wresz­cie jej oczy błysz­czą. Nie są już roz­pacz­liwą stud­nią smutku.

Cho­dził po kolej­nych poko­jach, ale żony ni­gdzie nie było. Nadzieja, że ten pora­nek przy­nie­sie rady­kalną odmianę, powoli w nim gasła. Gdyby Laura miała mu do prze­ka­za­nia rado­sną wieść, już by go zna­la­zła. Nie tak zapewne by to wyglą­dało. Czuł, jak rodzi się w nim wście­kłość. Roz­cza­ro­wa­nie. Znowu to samo.

Nie udało się. Jak zawsze w domu. Tu nic nie wycho­dziło.

Na myśl o wie­czor­nym spo­tka­niu z ojcem splu­nął na czy­stą pod­łogę, choć zwy­kle zacho­wy­wał nie­na­ganne maniery. Ślina miała gorzki smak.

- Do cho­lery! - zaklął. - Czy to nie mogłoby być prost­sze?! Nie żądam prze­cież wiel­kich rze­czy. Zale­d­wie zwy­kłego prawa do posia­da­nia dziecka. Naj­bar­dziej natu­ral­nej sprawy tego świata.

W tym momen­cie nawet był zado­wo­lony, że Laury nie ma. Nie chciał teraz spo­tkać się z żoną. Chyba by się nie zdo­łał opa­no­wać. Miał już tego wszyst­kiego ser­decz­nie dość. Mał­żeń­stwa, które nie speł­niało ocze­ki­wań. Pre­sji, jaką codzien­nie odczu­wał. Dosta­tecz­nie ciężko było codzien­nie być ide­al­nym zastępcą ordy­na­tora, by się jesz­cze po godzi­nach tak męczyć we wła­snym domu. A gdzie miej­sce na odpo­czy­nek? Ina­czej to sobie wyobra­żał.

Dener­wo­wał się coraz moc­niej, wcho­dząc ze zło­ścią pod prysz­nic. Gorąca woda, a potem lodo­waty stru­mień na plecy pomo­gły mu obu­dzić się na dobre. Wytarł się, mocno szo­ru­jąc ręcz­ni­kiem o skórę, ubrał wygod­nie i wyszedł z łazienki.

W domu wciąż było pusto. Nawet pies nie plą­tał się pod nogami. I dobrze. Od dawna Paweł miał wra­że­nie, że Drops nie jest jego sprzy­mie­rzeń­cem. Wpraw­dzie zwie­rzak nie posu­wał się do daleko idą­cych dzia­łań nisz­czy­ciel­skich jak w sto­sunku do ojca. Paw­łowi pogryzł tylko raz stary pasek od spodni, ale za to zawsze spo­glą­dał, jakby był nie­za­do­wo­lony z zacho­wa­nia swo­jego pana.

Do jasnej cho­lery, był tylko psem, a też oce­niał i wtrą­cał się w jego rodzinne sprawy! A to był aku­rat w tym domu draż­liwy temat. Ojciec kon­tro­lo­wał życie Pawła na każ­dym kroku. Cza­sem go to draż­niło. Zda­wał sobie sprawę, że pozwala mu na zbyt wiele. Ale z dru­giej strony zawdzię­czał tacie wszystko. To po nim miał dobre geny, talent, umie­jęt­ność budo­wa­nia kariery. To on wszyst­kiego go nauczył. Wdzięcz­ność sznu­ro­wała Paw­łowi usta, gdy powi­nien był ostrzej się sprze­ci­wić.

Bywało, że miał na to ogromną ochotę. Wszystko się w nim burzyło, kiedy słu­chał, jak ojciec wypo­wiada się o kobie­tach. Ale ile­kroć zdo­był się na słaby choćby pro­test, tata zaczy­nał swoją lita­nię poświę­ceń, jakie poniósł dla syna. Paweł był jego kopią, stwo­rzoną na wzór i podo­bień­stwo. Nie mógł kry­ty­ko­wać ory­gi­nału. Był bowiem jego czę­ścią.

Dobrze, że Laura zabrała Dropsa. Cho­ciaż jedne roz­cza­ro­wane oczy mniej.

Zado­wo­lony z tego stanu Paweł nalał sobie kawy do kubka i sta­nął w cichej kuchni. Spoj­rzał w okno. Na pod­jeź­dzie nie widać było żad­nych śla­dów kół na nie­wiel­kiej ilo­ści śniegu, jaka wczo­raj posy­pała i nie została jesz­cze roz­to­piona przez wscho­dzące słońce.

Laura gdzieś poje­chała? - zasta­na­wiał się. - Może na zakupy? Tylko czym, skoro auto naj­praw­do­po­dob­niej stoi w garażu?

Żona powinna była zosta­wić jakąś wia­do­mość, ale już dawno się zorien­to­wał, że nie nadąża za jej tokiem myśle­nia. Nie ma poję­cia, co jej wpad­nie do głowy. Ostat­nio cho­dziła szcze­gól­nie pode­ner­wo­wana. Cie­szył się, że jesz­cze jej nie ma. Zyskał chwilę spo­koju, by zebrać myśli i przy­go­to­wać się na pora­nek pełen roz­cza­ro­wa­nia. Wła­ści­wie to nie chciało mu się już uda­wać, że jesz­cze ma nadzieję. Nie miał ochoty także na wspólne śnia­da­nie ani na grzeczną roz­mowę. Zamie­rzał wresz­cie powie­dzieć, jak bar­dzo cho­ler­nie to jest nie w porządku.

Miał dość swo­jej żony. To oczy­wi­ste, że wszystko było jej winą. On prze­cież na każ­dym kroku udo­wad­niał, że jest świetny. Cze­go­kol­wiek by nie dotknął, wycho­dziło mu. Każdy jego pacjent mógł to potwier­dzić. A także asy­stenci, ordy­na­tor, pie­lę­gniarki. Mnó­stwo świad­ków jego dosko­na­ło­ści. W pracy Paweł był naprawdę kimś. Jakże trudno było z tego wyso­kiego pułapu pochwał i zachwytu wró­cić do domu.

Naj­wy­raź­niej źle wybrał żonę i teraz nie wie­dział, jak się wydo­stać z pułapki. Oszu­kano go. Zako­chał się w barw­nej kobie­cie. Pięk­nej dziew­czy­nie w kolo­ro­wej sukience i ciem­nych lokach tar­ga­nych przez wiatr. Laura czę­sto się śmiała, kochała otwarte prze­strze­nie, z któ­rych można było podzi­wiać sze­roko cią­gnący się hory­zont. Wciąż go zabie­rała w takie miej­sca. Miała swoje pasje i marze­nia.

Taką ją popro­sił o rękę.

A kto teraz cze­kał na niego, gdy wra­cał z pracy? Smutna kobieta w dziw­nych sztyw­nych bluz­kach i wypro­sto­wa­nych pra­co­wi­cie wło­sach. Jej zga­szone oczy zwy­kle patrzyły w okno, nie na męża. W nocy pła­kała i wciąż miał wra­że­nie, że jest o coś na niego zła.

To okropne oszu­stwo, tak czło­wieka zwieść.

Mał­żeń­stwo stało się żeliwną klatką, zimną i nie­przy­jemną. Już od dłuż­szego czasu zasta­na­wiał się, jak z niej uciec.

Dwie godziny póź­niej wciąż był sam. Bur­czało mu w brzu­chu, więc prze­pro­sił się ze śnia­da­niem. Zjadł chleb z masłem, bo nikt nie zadbał o roga­liki, i po raz pierw­szy pomy­ślał, że może coś się stało. Zadzwo­nił do żony, ale ona nie odbie­rała. Lekki nie­po­kój ści­snął mu gar­dło. To on był w tym mał­żeń­stwie osobą, która jest tak zajęta, że oddzwa­nia, dopiero kiedy znaj­dzie chwilę. Laura zawsze była na poste­runku.

Zawsze, ale nie dzi­siaj.

Jede­na­sta godzina - pomy­ślała Laura, odkła­da­jąc tele­fon. - Dopiero teraz kocha­jący mąż zorien­to­wał się, że mnie nie ma. To i tak nie­zły wynik. Gdyby pra­co­wał, mogłoby to trwać o wiele dłu­żej. W nie­któ­rych przy­pad­kach nawet dwa dni.

Paweł nie dobi­jał się szcze­gól­nie roz­pacz­li­wie. Zadzwo­nił dwa razy i zre­zy­gno­wał. Nie nagrał się na pocztę, nie wysłał wia­do­mo­ści.

A tym­cza­sem jego żona była już daleko. Wła­śnie się zatrzy­mali przy drew­nia­nej karcz­mie sty­li­zo­wa­nej na góral­ską chatę. Na par­kingu stało sporo cię­ża­ró­wek, Bła­żej uznał więc, że dobrze tu kar­mią. Stali bywalcy wie­dzą zwy­kle, co naj­lep­sze w oko­licy.

- Nie byłeś tu ni­gdy wcze­śniej? - zapy­tała.

Pokrę­cił odmow­nie głową.

- Kiedy sam jadę w trasę, nie zatrzy­muję się tak czę­sto. Ale Drops powi­nien pobie­gać. Już za długo sie­dzi zamknięty.

Pies z wdzięcz­no­ścią przy­jął pro­po­zy­cję i mocno szarp­nął smy­czą, choć Laura roz­wi­nęła ją do mak­sy­mal­nej dłu­go­ści, żeby miał wię­cej swo­body. Sądziła, że zosta­nie na par­kingu sama z psem, ale Bła­żej towa­rzy­szył jej pod­czas całego pro­wi­zo­rycz­nego spa­ceru.

- Czę­sto jeź­dzisz do Sopotu? - zapy­tała.

Spoj­rzała na niego z cie­ka­wo­ścią. Miał oczy dokład­nie na wyso­ko­ści jej wzroku. Nie musiała pod­no­sić głowy, by w nie spoj­rzeć, jak w przy­padku jej wyso­kiego męża. Ciemne włosy nosił krótko obcięte. Naj­ład­niej­sze miał usta. Pięk­nie wykro­jone i pełne.

- Róż­nie, kie­dyś to nawet raz na dwa tygo­dnie - powie­dział, zno­sząc cier­pli­wie jej trwa­jące dłuż­szą chwilę oglę­dziny. Może dla­tego, że sam przez cały czas inten­syw­nie na nią patrzył. - Teraz rza­dziej - dodał. - Nie wszystko w fir­mie wymaga już mojego oso­bi­stego dzia­ła­nia. Mam dobrych pra­cow­ni­ków. Ale pewne sprawy lubię zro­bić sam. Tego tak do końca nie da się zastą­pić.

- Rozu­miem. - Laura pró­bo­wała wyplą­tać się ze smy­czy, którą Drops sku­tecz­nie ją oplą­ty­wał.

Chciała zapy­tać o wiele rze­czy. Dla­czego Bła­żej mieszka sam, czym zaj­muje się jego firma, po co dokład­nie jedzie do Sopotu? To byłyby jed­nak dość natar­czywe pyta­nia. Ona też by nie chciała, żeby ktoś tak ją przy­ci­skał do muru.

Kiedy pies już tro­chę się wysza­lał, weszli do środka i zamó­wili śnia­da­nie. Laura popro­siła o dużą kawę oraz porządny, godny umię­śnio­nego tirowca posi­łek. Jajecz­nicę, dwie pod­sma­żane kieł­ba­ski, bułkę, musz­tardę oraz sałatkę z pomi­do­rów. Do tego jesz­cze spory kawa­łek szar­lotki z bitą śmie­taną i polewą cze­ko­la­dową.

- Nie wie­rzę, że zja­dłaś to wszystko - powie­dział na koniec Bła­żej, który cały czas inten­syw­nie jej się przy­glą­dał. W oczach wciąż miał tę samą, co na początku, życz­li­wość i zado­wo­le­nie. Jakby się cie­szył, że wsia­dła do jego samo­chodu.

Ja też nie wie­rzę - mówiła mina Dropsa, który obli­zy­wał się dookoła głowy, choć też dostał swój posi­łek.

- To chyba zde­ner­wo­wa­nie - wes­tchnęła Laura.

Nie chciała się zwie­rzać, że także pierw­szy dzień mie­siączki tak na nią działa.

- Ucie­kasz? - Bła­żej spoj­rzał na nią.

Naj­wy­raź­niej on nie miał opo­rów, by zadać pyta­nie wprost.

- Tak - odparła szcze­rze. Nie zamie­rzała go okła­my­wać. - Ode­szłam od męża i chcę zacząć od nowa.

Nie wie­rzyła, że to mówi. Tak bar­dzo nie paso­wały do niej te słowa.

- Cza­sem nie ma innego wyj­ścia - odparł Bła­żej.

Odnio­sła wra­że­nie, że on się cie­szy, i to byłoby bar­dzo głu­pie. Wcale się nie znali, a roz­pad czy­je­goś mał­żeń­stwa to ni­gdy nie jest powód do rado­ści.

- Przy­pil­nu­jesz mi na chwilę psa? - zapy­tała, żeby zmie­nić temat. - Muszę sobie coś przy­nieść z samo­chodu.

- Jasne - odparł i podał jej klu­czyki.

Ruszyła bie­giem na par­king. Potrze­bo­wała kosme­tyczki i table­tek prze­ciw­bó­lo­wych. Brzuch dawał się jej coraz moc­niej we znaki.

- Może pomóc? - zapy­tał jakiś męż­czy­zna, kiedy tylko otwarła bagaż­nik i pró­bo­wała prze­su­nąć walizkę.

Facet był wysoki, miał sze­ro­kie ramiona, które z tru­dem opi­nała pod­nisz­czona kurtka puchowa. Dwu­dniowy zarost i zaczer­wie­nione oczy zapewne świad­czyły o tym, że już długo jest w tra­sie.

- Dzię­kuję - odparła. - To nie jest cięż­kie.

- Nocuje pani tutaj? Szkoda, żeby taka ładna dziew­czyna sama spała - odparł nie­zra­żony odmową. - Ja się w razie potrzeby pole­cam. - Otak­so­wał wzro­kiem doświad­czo­nego łowcy jej figurę, po czym dodał: - Droga poczeka.

Pro­ste to były kom­ple­menty i mar­nej war­to­ści. Ostat­nią rze­czą, jakiej potrze­buje nie­szczę­śliwa kobieta w pierw­szym dniu bole­snej mie­siączki, jest przy­godny seks z nie­zna­nym męż­czy­zną. Ale Laura uśmiech­nęła się do niego słabo. Tak dawno nie sły­szała niczego miłego, że nawet taka nędzna uprzej­mość spra­wiła, że wątły uśmiech poja­wił się na jej twa­rzy.

- Dzię­kuję - powtó­rzyła. - Ale jestem zajęta - dodała i poka­zała mu obrączkę. Nie wie­działa, czy to coś dla niego zna­czy. Czy będzie argu­men­tem dosta­tecz­nym, by zakoń­czyć roz­mowę.

- A to sza­cun! - odparł męż­czy­zna, po czym wyco­fał się. - Ja też mam żonę.

Laura pokrę­ciła głową z nie­do­wie­rza­niem. Jakże dziwni są ludzie. Gotowi do przy­god­nej zdrady, a jed­no­cze­śnie przy­zna­jący się, że cenią wier­ność mał­żeń­ską.

Nie był to jed­nak jej pro­blem.

Wycią­gnęła potrzebne rze­czy, odwró­ciła się na pię­cie i szybko ruszyła w stronę restau­ra­cji. Bła­żej sie­dział przy stole, dopi­jał kawę i koń­czył ser­nik. Uznała więc, że ma jesz­cze chwilkę.

Się­gnęła po tele­fon. Cze­kało ją pierw­sze zada­nie na nowej dro­dze. Musiała zadzwo­nić do sze­fo­wej. Powinna była zro­bić to wcze­śniej, ale nie miała odwagi. Teraz jed­nak nie mogła już dłu­żej cze­kać. Star­sza pani była jej zawsze życz­liwa. Nie zasłu­gi­wała na to, by ją zosta­wić z dnia na dzień bez słowa wyja­śnie­nia. Co innego mąż. Tego posta­no­wiła nieco potrzy­mać w nie­pew­no­ści. Zwłasz­cza że Paweł wcale się do niej nie dobi­jał zbyt inten­syw­nie.

Laura stłu­miła uczu­cie przy­kro­ści i wybrała numer sze­fo­wej.

- Dzień dobry - przy­wi­tała się. - Prze­pra­szam, że daję pani znać dopiero teraz, ale to wyjąt­kowa sytu­acja. Nie przyjdę dzi­siaj do pracy - powie­działa szybko.

- Sie­dzę tu wła­śnie sama i się zasta­na­wiam, dla­czego cię nie ma - odparła sze­fowa. - Ale nie dzwo­nię, żeby nie prze­szka­dzać. Czy ja się słusz­nie domy­ślam, że świę­tu­jesz? - zapy­tała ostroż­nie.

Laura wes­tchnęła. Tyle osób nada­rem­nie kibi­co­wało jej sta­ra­niom.

- Nie - powie­działa i wes­tchnęła głę­boko. - Dzi­siaj rano cykl się skoń­czył jak zawsze.

- Moja biedna. - Sze­fowa była kobietą o sil­nych instynk­tach macie­rzyń­skich. Opie­ko­wała się Laurą tro­chę jak wła­snym dziec­kiem i zawsze dobrze jej życzyła. Też liczyła dni i wspól­nie z nią cze­kała. - Bar­dzo ci współ­czuję - powie­działa.

- Mam jesz­cze jedną wia­do­mość. - Laura poczuła, jak po policz­kach płyną jej łzy. Szybko je otarła. - Będę musiała zmie­nić pracę.

- Ależ dla­czego? Dziecko kochane, źle ci u mnie? - zdu­miała się sze­fowa.

- Bar­dzo dobrze - odpo­wie­działa Laura szybko. - Tylko że posta­no­wi­łam się wypro­wa­dzić. Daleko. Od rana jestem w dro­dze. Już wiele kilo­me­trów od Kra­kowa. Nie wiem, kiedy wrócę i czy w ogóle się to sta­nie.

- Zosta­wi­łaś męża - domy­śliła się sze­fowa.

Laura kiw­nęła głową, choć tego roz­mów­czyni nie mogła widzieć, i przy­go­to­wała się na kaza­nie. Wie­działa, że star­sza pani jest zawziętą wyznaw­czy­nią tra­dy­cyj­nych war­to­ści i zawsze narzeka, że ludzie roz­stają się teraz z byle powodu, zamiast wal­czyć o sie­bie.

- Rozu­miem cię - zasko­czyła swoją odpo­wie­dzią. - Wiesz, że nie popie­ram takich sła­bych, tchórz­li­wych roz­wią­zań. Ale twój mąż to praw­dziwy buc. Dobrze zro­bi­łaś.

Laura poczuła, jak robi jej się gorąco. Te słowa ude­rzyły ją pro­sto w serce. Roz­łą­czyła się impul­syw­nie, bo nagle zabra­kło jej tchu. To wszystko, co widziała i podej­rze­wała od lat, teraz nagle stało się oczy­wi­ste jak ni­gdy dotąd. Żaden nama­calny dowód, żadna kłót­nia ani nie­speł­niona obiet­nica nie zabo­lały jej tak mocno, jak te słowa. Uświa­do­miła sobie prawdę. Wszy­scy dookoła naj­wy­raź­niej od dawna widzieli to, co ona z takim tru­dem odkryła dzi­siaj rano.

Jej mąż był palan­tem.

Ale wcale się nie ucie­szyła, że ma rację. Wręcz prze­ciw­nie. Było to dla niej bar­dzo przy­kre. Jak poli­czek. Czło­wiek ma pro­blem, lecz pra­gnie się łudzić, że jed­nak nie jest tak źle. Może są jakieś dodat­kowe oko­licz­no­ści? Nadzieja? Zamyka oczy, oszu­kuje się, bo boi się spoj­rzeć praw­dzie w oczy. Cza­sem bowiem musiałby zmie­nić zbyt wiele. Nie każdy ma na to siłę i dosta­tecz­nie dużo odwagi.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki