Rozdział 4. Rufowy cień
Pierwszy większy obiekt wykryli dopiero po czterech dniach pracy w sektorze. Nie przypominał niczego z listy wraków górniczych. Był za duży, miał zbyt regularną strukturę i zbyt wiele warstw pancerza.
Na początku był tylko nieprawidłowością w obrazie pasa. Ciemniejszą plamą przesuwającą się pomiędzy znacznie mniejszymi skałami. ODRA zaznaczyła ją żółtym obrysem, ale nie nadała klasyfikacji.
- Naturalny? - zapytał Arek.
- Prawdopodobieństwo pochodzenia naturalnego: poniżej dwóch procent - odpowiedziała ODRA.
Jurek powiększył obraz. Sygnał wracał nierówno, jakby część powierzchni pochłaniała impuls, a część odbijała go niemal idealnie. Z jednej strony obiekt miał kształt gładki i regularny, z drugiej urywał się w chaotycznym pasie metalu.
- To nie jest cały statek - powiedział.
Tomasz już przesuwał Persefonę poza płaszczyznę największego zagęszczenia skał.
- Tym bardziej nie podchodzimy prosto. Jeżeli to fragment czegoś wojskowego, może mieć jeszcze aktywne źródła energii albo pola. Jeżeli to nie jest wojskowe, tym bardziej chcę wiedzieć, co urwało coś tej wielkości.
Arek nic nie odpowiedział. Patrzył, jak żółty obrys rośnie na ekranie.
Przez ostatnie dni zbierali rzeczy, które można było nazwać łupem bez większego nadużycia: dwa sprawne manipulatory z rozbitej barki, moduł chłodzenia ze starszej serii wydobywczej i kilka skrzyń części. Dobre znaleziska. Wystarczające, żeby opłacić paliwo, postój i część raty za Persefonę.
Znalezisko było inne niż wcześniejsze łupy. Im bliżej podchodzili, tym mniej przypominało złom. Nawet oderwany fragment miał własną geometrię, pancerne żebra i warstwowe poszycie. Światło z reflektorów Persefony przesuwało się po nim zbyt wolno, żeby od razu objąć całość.
- ODRA, długość widocznego fragmentu.
- Sto czterdzieści sześć metrów w osi głównej. Pomiar obarczony błędem ze względu na deformację sekcji.
Tomasz odwrócił głowę.
- Sam kawałek ma prawie tyle, co porządny okręt.
- Dziękuję - powiedział Arek. - Właśnie miałem zacząć się cieszyć.
- To zaczekaj, aż ustalimy, czy nie ma właściciela.
- Każdy wrak ma właściciela. Pytanie tylko, czy właściciel wie, gdzie jest wrak.
- To jest dokładnie ten rodzaj zdania, który później cytuje prokurator - powiedział Jurek.
ODRA przerwała im bez zmiany tonu.
- Wykryto regularny stop metali w trzech warstwach poszycia. Konstrukcja odpowiada dawnym standardom wojskowym Federacji.
Na mostku ucichło. Tomasz zmniejszył prędkość podejścia jeszcze bardziej.
Persefona przez prawie godzinę podchodziła do niego od strony spokojniejszej części pasa. Tomasz nie chciał ryzykować osłon bez potrzeby. Arek siedział przy głównym ekranie, a Jurek porównywał odbicie z archiwalnymi sylwetkami.
Kiedy system po raz pierwszy odtworzył pełny kontur rufy, nikt się nie odezwał.
Na ekranie nie było dziobu ani środka okrętu. Tylko ogromna sekcja rufowa, odcięta po skosie i poszarpana tak, jakby ktoś rozerwał kadłub w miejscu, w którym nie powinien dać się rozerwać. Jedna burta zachowała jeszcze szerokie płaty pancerza. Druga była otwarta do wnętrza.
Na tle skalistego pasa wrak obracał się powoli, niemal dostojnie. Co kilka minut znikał w cieniu większej asteroidy, a potem wracał w światło odległego Słońca. Na moment można było zobaczyć równoległe linie pokładów, szczątki wsporników i potężne gniazda, w których kiedyś musiało znajdować się uzbrojenie.
Arek przestał liczyć, co zdarzało mu się rzadko. Oznaczenie znaleźli dopiero po wypuszczeniu dronów: D-01.
Rozdział 5. Pierwsze oględziny rufy
Przez pierwsze minuty nie próbowali nawet zgadywać, co dokładnie znaleźli. Zbyt wiele wielkich wraków z dawnych bitew zostało rozebranych, przesuniętych albo wpisanych do rejestrów pod błędnymi pozycjami. Ten miał jednak coś, czego nie dało się pomylić z cywilnym kadłubem: grubość konstrukcji. Nawet rozerwana rufa wyglądała jak fragment budynku wyrwany z miasta i wrzucony między asteroidy.
Pierwszy dron przeleciał wzdłuż zachowanej burty na wysokości kilku metrów. Kamera wyłapywała kolejne warstwy farby i osmalenia. Pod czernią po ablacji miejscami przebijała dawna szarość kadłuba. Raz pojawił się fragment białego pasa, za chwilę czerwona plama. Za mało, żeby rozpoznać znak, ale wystarczająco dużo, żeby Tomasz zatrzymał obraz.
- Cofnij.
Arek cofnął nagranie o kilka sekund. Na poszyciu, tuż pod zagiętym fragmentem pancerza, widać było resztkę znaku. Biały prostokąt przecięty czerwienią, obok niepełny ciąg liter.
- To było malowane na burcie - powiedział Tomasz.
- Nie odkrycie stulecia - odparł Jurek. - Wojskowe okręty zwykle mają oznaczenia.
- Chodzi mi o to, że nikt tego później nie przemalował. Nie ma znaków złomowania, przejęcia, numerów ratowniczych.
Jurek przybliżył obraz.
- Czyli od chwili, kiedy go urwało, prawdopodobnie nikt nie robił tu porządków.
Ta myśl sprawiła, że nawet Arek spojrzał na wrak inaczej.
Arek obserwował obraz z mieszaniną zachwytu i niepokoju. W takich chwilach zawsze pojawiała się w nim ta sama myśl: jeżeli nikt tego jeszcze nie znalazł, istnieje powód. Mógł nim być zwykły przypadek, promieniowanie albo właściciel, który za chwilę odezwie się z prawnikiem i rachunkiem.
- Trzymamy dystans - powiedział Tomasz. - Najpierw pełne mapowanie. Bez bohaterstwa.
- Kto tu mówi o bohaterstwie?
- Ty masz taki ton głosu, kiedy zaczynasz liczyć pieniądze.
Jurek nie odrywał wzroku od telemetrii. Jednocześnie z obrazem zapisywał każdy impuls radarowy, temperaturę powierzchni, ślady pola i rozkład metalu. Jeżeli wrak był tym, na co wyglądał, każdy szczegół mógł później zdecydować nie tylko o wartości znaleziska, ale o tym, czy Flota pozwoli im cokolwiek zatrzymać.
Reflektor oświetlił sporą dziurę w kadłubie, prawdopodobnie pozostałość po gnieździe uzbrojenia, może po dziale szynowym. Krawędzie były poszarpane, a część poszycia wyrwana razem z mocowaniami. Dron skierował światło do wnętrza, gdzie po drugiej stronie znajdowały się resztki śluzy.
Była wygięta do środka niewyobrażalną siłą. Metal miał brunatne przebarwienia, prawie jak rdza.
- Eksplozja? - zapytał Tomasz.
- Hm. Możliwe.
Dron poleciał dalej, w głąb części kadłuba zniszczonej przez rozerwanie. Kluczył pomiędzy wręgami wystającymi z poszycia jak żebra szkieletu wieloryba. Wokół wisiały fragmenty przewodów, panele, kawałki izolacji i elementy wyposażenia wyrwane z mocowań.
Między nimi obracały się rzeczy znacznie mniejsze: klucz z szerokim uchwytem, pęknięta kaseta narzędziowa, metalowa ramka o nieznanym przeznaczeniu i zgnieciony kubek z uchwytem przykręcanym do blatu.
Arek zatrzymał obraz na kubku.
- Tego nie bierzemy pod uwagę - powiedział Tomasz.
- Nic nie powiedziałem.
- Znam cię.
- Patrzę.
- Patrzysz jak człowiek, który właśnie wycenia kubek.
Arek westchnął.
- Dobrze. Kubek zostaje.
Jurek uśmiechnął się bez odrywania wzroku od danych.
- Wielkoduszność.
Kilka razy musiał cofać. Raz obrócił się niemal bokiem, przeciskając pomiędzy dwiema wygiętymi belkami.
W końcu znaleźli wejście do korytarza. Z sufitu zwisały całe zwoje przewodów. Poszarpane panele ścienne sterczały pod dziwnymi kątami. Oderwane elementy wyposażenia tarasowały przejście.
Po kilku minutach dron dotarł do grodzi. Była zamknięta. Farba na jej powierzchni złuszczyła się i miejscami odpadła całymi płatami, ale napis nadal dało się odczytać.
Tuż obok napisu znajdował się jeszcze jeden, mniejszy. Litery były prawie starte. Jurek wyostrzył obraz kilka razy, aż algorytm odtworzył brakujące fragmenty.
SEKCJA RUFOWA - DOSTĘP TECHNICZNY
Poniżej ktoś kiedyś przykleił małą, już niemal bezbarwną naklejkę. Został z niej tylko zarys ptaka z rozpostartymi skrzydłami i kilka liter, których nie dało się odczytać.
Tomasz przybliżył kamerę.
- Załoga robi takie rzeczy nawet na okręcie wojennym.
- Jakie rzeczy?
- Przykleja głupoty tam, gdzie regulamin zabrania.
Jurek pokiwał głową.
- Czyli ludzkość przetrwała.
ŚLUZA NR 3
MASZYNOWNIA
Arek przeszedł na sterowanie precyzyjne. Dron podszedł bliżej grodzi, zwolnił niemal do zera i przyczepił się do poszycia mocowaniami magnetycznymi. Wysunął manipulator i zaczął szukać dostępu do sterowania śluzy.
W tym samym czasie drugi dron, nadzorowany przez Tomasza, kontynuował mapowanie wraku.
Tomasz po kilku minutach oddał większość sterowania systemowi AI. Ilość obiektów wokół była zbyt duża, żeby człowiek mógł śledzić wszystko jednocześnie. Asteroidy obracały się wokół własnych osi, drobniejsze fragmenty skał zmieniały położenie, sam wrak również powoli rotował.
Dron obleciał rufową część "Żółkiewskiego" i dotarł do przeciwległej burty.
Tutaj uszkodzenia wyglądały inaczej. Pancerz był rozerwany od zewnątrz. W wielu miejscach poszycie zostało wgniecione głęboko do środka, gdzie indziej całe jego fragmenty zniknęły, odsłaniając wręgi i wnętrze okrętu. Metal był osmalony i stopiony na krawędziach.
- To nie eksplozja od środka - powiedział Tomasz.
- Ostrzał?
- Na to wygląda.
Dron przesunął światło po kolejnej wyrwie. Przez dziury w kadłubie było widać zniszczone wnętrze: poszarpane pokłady, przewody, belki konstrukcyjne i resztki pomieszczeń.
- Czymkolwiek go wtedy trafili, musiało mieć piekielną siłę.
Tomaszowi nie udało się wejść głębiej. Przetopione fragmenty metalu zastygły w dziwnych kształtach, niczym stalaktyty skierowane we wszystkie strony. Powyginane wręgi, zerwane panele i resztki konstrukcji tworzyły zaporę, przez którą dron nie miał szans się przecisnąć.
- Jak promieniowanie? - zapytał Arek.
- W normie.
- Musimy ściągnąć schematy tego czegoś. Poszukajmy w archiwach.
Rozdział 6. Śluza, plan okrętu i skala "Żółkiewskiego"
Dron Arka utknął przy śluzie z wtyczką wsuniętą w stare gniazdo serwisowe, próbując rozgryźć system dostępu. W końcu zostawili to ODRZE.
Ich własna SI przejęła kolejne próby. Co jakiś czas na ekranie pojawiała się nowa sekwencja, system odpowiadał błędem, następowało przeładowanie i wszystko zaczynało się od początku. Największym problemem był brak zasilania. Każda próba uruchomienia zamka wymagała obejścia kolejnego zabezpieczenia i podania energii bezpośrednio z drona.
Nie mając chwilowo nic lepszego do roboty, przerzucili na główny ekran plan ciężkiego krążownika.
Pełna sylwetka "Żółkiewskiego" zajęła niemal całą powierzchnię monitora. Pokłady, maszynownie, magazyny, hangary, szyby komunikacyjne i stanowiska uzbrojenia składały się na konstrukcję znacznie większą, niż sugerował oglądany z zewnątrz fragment rufy.
Plan nie był szczegółowym projektem stoczniowym. Publiczne archiwum pokazywało tylko układ głównych sekcji, ale nawet to wystarczało, żeby zmienić skalę znaleziska.
Rufa, która z zewnątrz wydawała się ogromna, na pełnym modelu była jedynie końcem konstrukcji. Przed nią znajdowały się pokłady dowodzenia, hangary, przedziały bojowe, magazyny, sekcje desantowe i część dziobowa, która nie istniała już w ich sektorze.
Arek obracał model palcem.
- Ile ludzi tam służyło?
Jurek wszedł głębiej w archiwum.
- Zależy od etapu służby. Pełna lista nie jest publiczna. Kilkuset z personelem bojowym i desantem.
Arek spojrzał na rzeczywisty wrak za oknem.
- A my mamy trzy osoby i statek, na którym połowa mesy stoi pusta.
- I już narzekasz na rachunki - przypomniał Tomasz.
- Dlatego potrafię docenić skalę problemu.
- Daj widok z góry - powiedział Tomasz.
Jurek obrócił model. Tomasz sięgnął po flamaster i przeciągnął po ekranie nierówną linię. Przecinała kadłub ukośnie, miejscami cofnięta, w innych wysunięta do przodu. Z grubsza odzwierciedlała kształt rozerwania widoczny na mapie wraku.
- Mniej więcej tutaj.
Cofnął się o krok.
- Jeśli dobrze go zorientowaliśmy, wszystko za tą linią odleciało razem z rufą.
Przesunęli linię jeszcze dwa razy, porównując model z mapą dronów. Za każdym razem wynik był podobny. W odnalezionym fragmencie zachowały się nie tylko napędy i maszynownia. Była część dawnych pomieszczeń załogi, podręczne magazyny, fragment sekcji bojowej i kilka pionowych szybów komunikacyjnych.
Jurek zaznaczył je kolejno.
- Jeżeli uszkodzenia wewnętrzne nie są gorsze niż na mapie, mamy więcej niż jedną drogę wejścia.
- I więcej niż jedną drogę, żeby utknąć - powiedział Tomasz.
- Optymista.
- Mechanik.
Jurek nachylił się nad monitorem, odnalazł schemat Persefony i przerzucił go na ekran główny.
- Co robisz? - zapytał Tomasz.
- Chcę porównać z naszą konstrukcją.
Schemat Persefony podświetlił się na niebiesko na tle konturów "Żółkiewskiego". Ich lekki krążownik był wyraźnie mniejszy i znacznie smuklejszy od starej ciężkiej jednostki dowodzenia.
- Ile on właściwie miał długości? - zapytał Tomasz.
Jurek odnalazł dane techniczne.
- Trzysta czterdzieści dwa metry. Masa bojowa około czterystu tysięcy ton.
Arek zagwizdał.
- Fiu, fiu. Kawał żelaza.
Tomasz spojrzał na niebieski kontur Persefony.
- A nam się wydawało, że mamy duży statek.
Nałożone na siebie sylwetki obu jednostek uwydatniały różnicę skali. Persefona wyglądała przy D-01 niemal lekko, jakby należała już do innej epoki budowania okrętów.
ODRA odezwała się z głośnika.
- Konstrukcja D-01 posiadała znacząco większy zapas odporności strukturalnej niż Persefona.
Arek popatrzył w górę.
- Dziękuję. Bardzo potrzebowałem, żebyś obraziła mój statek.
- Nie była to ocena wartościująca.
- Jeszcze gorzej.
Tomasz uśmiechnął się.
- Przyzwyczaj się. Właśnie znaleźliśmy coś starszego, większego i grubszego od twojej dumy.
- Nadal płacisz połowę rachunków za Persefonę.
- Dlatego mówię z szacunkiem.
Rozdział 7. Historia okrętu na ekranie
Nazwa "Żółkiewski" zmieniła atmosferę na mostku bardziej niż oznaczenie D-01.
Nawet Arek ją znał. Nie z wojskowych opracowań, lecz ze starych materiałów historycznych, filmów i szkolnych rekonstrukcji Wielkiej Bitwy o Ziemię. "Żółkiewski" należał do okrętów, które przestały być tylko sprzętem. W pamięci ludzi funkcjonował jak miejsce bitwy.
Jurek przewijał kolejne archiwalne zdjęcia. Okręt w stoczni. Załoga ustawiona na tle burty. Ciężkie baterie, których teraz nie było. Zdjęcie Konrada Orła przy stanowisku dowodzenia. Potem obrazy gorszej jakości, pochodzące z samej bitwy.
Na jednym z wcześniejszych zdjęć "Żółkiewski" stał jeszcze w doku. Kadłub był czysty, poszycie nie nosiło śladów walki, a przy dolnej rampie ustawiło się kilkadziesiąt osób. Nie wszyscy patrzyli w obiektyw. Ktoś z tyłu unosił rękę z kubkiem, dwóch techników rozmawiało między sobą, oficer po lewej poprawiał kołnierz munduru.
Arek powiększył fotografię.
- To z oficjalnego archiwum?
- Tak.
- Kto pozwolił zostawić zdjęcie, na którym połowa załogi nie stoi na baczność?
- Prawdopodobnie ktoś, kto już nie żyje - powiedział Jurek.
Tomasz nie skomentował żartu. Patrzył na fotografię dłużej niż pozostali.
- Na wraku mogą być ich rzeczy.
- Jeżeli zgłosimy to od razu, przyjadą i nas stąd wyrzucą - powiedział Arek.
Tomasz spojrzał na niego ostro.
- Jeżeli nie zgłosimy i ktoś się dowie, mogą zabrać nam koncesję.
- Nie mówię, że nie zgłosimy. Mówię, że najpierw musimy wiedzieć, co znaleźliśmy.
Jurek zatrzymał ostatni kadr. Widać było na nim uszkodzony kadłub D-01 wbity w obcą konstrukcję.
- I czy w ogóle mamy prawo cokolwiek stąd wynieść.
Arek popatrzył na historyczne zdjęcie, potem na ciemną bryłę za oknem projekcyjnym.
- Mamy prawo zrobić dokumentację. Od tego zaczynamy.
Tomasz otworzył archiwum i odszukał hasło dotyczące D-01.
Publiczne opracowanie było krótkie. Bohaterskie, czyste i pozbawione większości szczegółów, jak wiele tekstów pisanych długo po wojnie. Podawało daty, nazwiska dowódców, klasy okrętów i końcowy rezultat. Niewiele mówiło o ludziach, którzy byli wewnątrz, kiedy stal zaczęła się łamać.
Jurek przełączył się na starsze materiały. Znalazł fragment kroniki z pierwszych lat po bitwie. Wypowiadał się w niej siwowłosy pilot, którego nazwiska nie zapamiętali. Mówił o D-01 tylko przez kilkanaście sekund.
"Kiedy Żółkiewski wszedł w Kulę, wszyscy wiedzieliśmy, że już z niej nie wyjdzie. I polecieliśmy dalej, bo właśnie po to to zrobił."
Nagranie urwało się przy zmianie kadru. Nikt na mostku Persefony przez chwilę nic nie mówił. Arek w końcu zamknął materiał.
- Dobra. Bez robienia z tego muzeum na żywo. Najpierw sprawdzamy, co tam naprawdę jest.
- ORP D-01 "Żółkiewski". Ciężki krążownik. Jedna z pierwszych dużych jednostek polskiej floty międzygwiezdnej. Okręt flagowy komandora Konrada Orła.
- Czytaj dalej - powiedział Arek.
- Wielka Bitwa o Ziemię. "Żółkiewski" staranował Kulę Twórców i zakleszczył się w jej konstrukcji. Potem rozpoczął się abordaż. Dalej jest o utracie mostka i rozerwaniu kadłuba.
Przesunął tekst niżej.
- Okręt uznano za zniszczony. Komandor Konrad Orzeł poległ. Brak sygnatur życia.
Niżej znajdowała się krótka adnotacja o niezidentyfikowanych fragmentach wraku, które po bitwie zeszły z głównej strefy poszukiwań. Większość uznano za zniszczoną albo przechwyconą przez pola szczątków.
Rufy D-01 nie wymieniono osobno. Jurek zestawił dawny szkic trajektorii z ich aktualną pozycją.
- Mogła dryfować latami. Potem weszła w pas, kilka razy zmieniła tor od bliskich przejść dużych skał i po prostu zniknęła z map.
- Nikt jej nie szukał? - zapytał Arek.
- Szukali. Tylko wtedy wokół Ziemi i dalej były tysiące ton szczątków, zaginione jednostki, uszkodzone stacje i ludzie do ratowania. Po jakimś czasie szuka się żywych, nie rufy.
Tomasz spojrzał na ciemną bryłę wirującą w obrazie z kamery.
- A ona czekała.
Arek niczego nie dopowiedział. Zapadła cisza. Na drugim ekranie powoli obracała się znaleziona rufa.
- Czyli nikt tego nie znalazł - powiedział Arek.
- Albo znalazł i nikomu nie powiedział - odparł Jurek.
Rozdział 8"Kopalnia złota"
Arek nie traktował historii jako czegoś świętego w sposób, który wykluczał handel. Dla niego przedmiot mógł jednocześnie mieć znaczenie historyczne i cenę. Jedno nie kasowało drugiego. Stary hełm z nazwiskiem człowieka poległego na D-01 był częścią historii. Był też czymś, za co muzeum, kolekcjoner albo fundacja mogły zapłacić więcej niż za nowy samochód.
Nie uważał się przy tym za grabieżcę. Grabieżca brał coś dlatego, że mógł, i znikał. Arek chciał wiedzieć, skąd przedmiot pochodzi, komu należał i czy wolno go sprzedać. Dopiero potem interesowała go cena. Czasami ta kolejność irytowała Jurka, bo Arek potrafił przez pół dnia przekonywać wszystkich, że chodzi o dokumentację, a przez drugie pół wyliczać możliwy zysk.
Teraz jednak nawet on rozumiał, że D-01 jest inną kategorią znaleziska. To nie była porzucona barka ani magazyn po zamkniętej kopalni. Wrak należał do historii, którą ludzie nadal znali z nazwiska.
Tomasz miał do tego bardziej techniczne podejście. Interesowało go wszystko, czego nie produkowano już od dziesięcioleci i czego konstruktorzy Persefony nie przewidzieli w cywilnej konfiguracji. Jurek natomiast patrzył na oznaczenia systemów. Stare wojskowe komputery były dla niego mniej romantyczne niż dla Arka, ale znacznie ciekawsze.
- Ustalamy jedną rzecz - powiedział Tomasz. - Ciała zostawiamy. Jeżeli trafimy na załogę, żadnego grzebania przy wyposażeniu.
Arek skinął głową bez dyskusji.
- Dokumentujemy i zgłaszamy.
- I żadnego wycinania tabliczek z grodzi tylko dlatego, że ktoś za nie zapłaci.
- Tabliczki, które da się odkręcić, są czym innym - powiedział Arek.
- Nie zaczynaj - powiedział Tomasz.
- Tylko ustalam granice.
- Granica jest bardzo prosta. Jeżeli coś jest częścią miejsca śmierci człowieka, nie ruszamy.
Arek spoważniał.
- Zgoda.
Jurek odłożył tablet.
- A rzeczy osobiste?
- Dokumentujemy - odpowiedział Tomasz. - Jeśli znamy właściciela, zgłaszamy. Jeżeli nie, też zgłaszamy.
- Czyli bogactwo oddajemy administracji.
- Nie. Ustalamy, co jest legalnym odzyskiem, a co czyjąś własnością albo pamiątką po poległym.
Arek wzruszył ramionami.
- I dlatego potrzebujemy dobrej dokumentacji. Żeby później nikt nie uznał, że wywieźliśmy pół pomnika.
- Za kogo ty mnie masz?
- Chcesz wersję krótką czy uczciwą? - zapytał Jurek.
Arek pokazał mu środkowy palec, wrócił do nagrania, przesunął obraz na boczny monitor i cofnął zapis do momentu, w którym drugi dron zaglądał w jeden z korytarzy.
Wszystko, co robiły urządzenia, było rejestrowane. Obraz, telemetria, pomiary, trasa lotu. Mogli później odtworzyć każdy fragment eksploracji, sprawdzić coś jeszcze raz albo wysłać drona dokładnie w to samo miejsce.
Arek zatrzymał obraz i zrobił kilka przybliżeń. Na ścianach pozostały uchwyty, fragmenty paneli i skrzynki serwisowe. Na części wyposażenia wciąż można było dostrzec oznaczenia.
- Panowie, mamy przed sobą kopalnię złota.
Powiedział to jeszcze raz, ale tym razem ciszej. Obraz na monitorze zatrzymał się na wnętrzu korytarza, w którym pod ścianą wisiała mała metalowa szafka. Drzwiczki były otwarte. W środku nadal znajdowała się przypięta taśmą butelka i zwinięty kawałek materiału.
Nic wartościowego. A jednak właśnie ten obraz zatrzymał ich dłużej niż widok grubych płyt pancerza.
- Tam naprawdę wszystko zostało tak, jak było - powiedział Jurek.
- Nie wszystko - odpowiedział Tomasz. - Kadłuba brakuje.
Arek wyłączył powiększenie.
- Dlatego zaczynamy od małych rzeczy i od miejsc, które nie wyglądają jak groby. Jeżeli trafimy na ludzi, przerywamy i dokumentujemy. Bez dyskusji.
Jurek spojrzał na niego, unosząc brwi.
- Złoto dawno przestało być szczególnie opłacalne.
- To była metafora.
Tomasz parsknął śmiechem. Arek powiększył kolejny fragment obrazu.
- Chłopaki, przecież doskonale wiemy, czego szukamy. Wszystko, co da się zabrać i ma etykietę, grawer, tabliczkę znamionową, nazwę okrętu, oznaczenie jednostki albo nazwisko członka załogi, może być warte majątek. Nie sam metal. Pochodzenie.
Przesunął palcem po schemacie "Żółkiewskiego".
- Tutaj mamy magazyny. Dalej część sekcji bojowych. Przy maszynowni powinny być podręczne magazyny części i warsztaty. Tu są pomieszczenia załogi. To wszystko trzeba sprawdzić.
- Czyli nie wyrywamy pół okrętu - powiedział Jurek.
- Na razie nie. Małe i średnie rzeczy. Takie, które możemy przenieść na Persefonę. Jeżeli znajdziemy coś z nazwą "Żółkiewski", numerem D-01 albo oznaczeniem konkretnego człowieka z załogi, bierzemy pod uwagę.
Tomasz patrzył już nie na schemat, lecz na obraz obracających się wokół wraku skał.
- Problem jest gdzie indziej. Jak mamy to wszystko wyciągać w tym pasie latających kamieni? Najpierw trzeba jakoś ruszyć ten wrak i przeciągnąć go w spokojniejsze miejsce.