Rozdział 1
1
To nie była wina Londynu, który wyglądał olśniewająco w ten mroźny
początek sezonu przedświątecznego: przybrany wielkimi, czerwonymi
kokardami, z miniaturowymi ośnieżonymi domkami w sklepowych witrynach
oraz ogromną, świetlistą choinką podarowaną przez Norwegów na Trafalgar
Square.
Każdego dnia wczesnym wieczorem za zaparowanymi oknami pubów widać było
tłumy bywalców tłoczących się w ciepłych wnętrzach, gawędzących
beztrosko, śmiejących się i wznoszących toasty na cześć nadchodzących
świąt. Mężczyźni w smokingach i kobiety w pięknych sukniach o nasyconych
barwach i obłokach kosztownych perfum wysiadali z czarnych taksówek na
mokry trotuar, w którym odbijały się migoczące lampki choinkowe
rozwieszone wysoko nad ich głowami. Na brukowanym dziedzińcu wiekowego
kompleksu Somerset House jak co roku pojawiło się lodowisko, po którym
teraz chyżo przemykali łyżwiarze.
Nie, Mirren Sutherland wiedziała, że to nie piękny, szykowny, błyszczący
i modny Londyn odpowiada za jej przygnębienie. Sama była sobie winna. No
i może jeszcze ta pora roku.
Kiedy miasto ogarniała przedświąteczna gorączka i wszystko wkoło skrzyło
się i migotało, uświadomiła sobie, że dla innych Boże Narodzenie to taki
piękny czas. Tymczasem jej sytuacja nie napawała optymizmem: mama Mirren
pracowała, rodzeństwo zastrajkowało i nie chciało w ogóle w nic się
angażować, a ona sama popełniła kretyński błąd, udając przed
przyjaciółmi, że czuje się świetnie i ma mnóstwo planów na święta. Teraz
było już za późno, żeby to odkręcić. Ubiegłoroczna Gwiazdka była
fantastyczna. Tymczasem wszystko wskazywało na to, że tegoroczna okaże
się absolutnie do bani.
Mirren od zawsze nałogowo pochłaniała książki. Nigdy nie miała poczucia,
że posiada ich za dużo. Czuła się bezpiecznie dopiero wtedy, gdy na
stoliku nocnym przy łóżku miała sześć rozpoczętych tomów, trzy karty
biblioteczne, dwa Kindle'e i awaryjny zestaw powieści Douglasa Adamsa w łazience, na wypadek gdyby kiedyś zaciął się zamek, a ona nie mogłaby
wyjść.
Ostatnie święta upłynęły jej na tropieniu książki zapamiętanej z dzieciństwa przez jej babkę cioteczną Violet, która u kresu życia
ubłagała Mirren, żeby ją dla niej odnalazła. W tej misji towarzystwa
dotrzymywał jej zabójczo przystojny antykwariusz Theo Palliser. Razem
buszowali po antykwariatach w różnych zakątkach kraju, by ostatecznie
odkryć, że tom, którego szukali, przez cały ten czas leżał w torbie jej
stryjecznego pradziadka.
Był to, jak się okazało, najprawdziwszy biały kruk: bezcenne pierwsze
wydanie książki pióra Roberta Louisa Stevensona z ilustracjami wybitnego
rysownika Aubreya Beardsleya. June, najlepsza przyjaciółka ciotecznej
babki Mirren - i krewna Beardsleya - ostatecznie zgodziła się przekazać
znalezisko muzeum. Po uroczystym przekazaniu dzieło trafiło na wystawę.
Mirren otrzymała nawet niewielkie znaleźne, które zdaniem wszystkich
znajomych powinna przeznaczyć na zaliczkę na kupno kawalerki.
W ceremonii nie wziął udziału Theo. Wcześniej Mirren łudziła się, że coś
ich łączy, jednak jak tylko emocje opadły, całkowicie zerwał z nią
kontakt. Wróciła więc do swojej nudnej pracy rzeczoznawczyni, w której
książki nikogo nie obchodziły. Jej babka cioteczna zmarła, a życie stało
się znacznie bardziej nijakie niż przed tamtą wielką wyprawą.
Zdarzało jej się fantazjować o tym, jak to z Theo podróżują po świecie,
wspólnie tropiąc zagubione księgi... W rzeczywistości jednak chłopak
wrócił do swojego eleganckiego świata szacownych bibliotek i kosztownych
pierwszych wydań, ona zaś, chcąc nie chcąc, wzięła się z powrotem za
mierzenie metrażu zaszczurzonych magazynów, w których cwani deweloperzy
zamierzali urządzić mieszkania pod wynajem dla studentów. Jak się szybko
przekonała, zapotrzebowanie na poszukiwaczy książek na rynku pracy było
zerowe. Ponieważ rata kredytu za maleńką garsonierę pochłaniała gros jej
wypłaty, szukanie zatrudnienia przy książkach w ogóle nie wchodziło w grę. Mimo woli oczekiwała, że zbliżające się Boże Narodzenie przyniesie
jakąś magiczną zmianę w jej życiu. Zdawała sobie sprawę z tego, jak
bardzo jest to infantylne, jednak nie umiała na to nic poradzić.
Tego dnia w pracy niewiele się działo, dlatego postanowiła, że przerwę
na lunch zrobi sobie wcześniej niż zwykle. Nim się spostrzegła, nogi
same zaniosły ją - jak często miały w zwyczaju - daleko od nijakiego
biura przy Easton Road na drugą stronę ruchliwej ulicy. Minęła lśniący
biały gmach szpitala i po chwili dotarła do Bloomsbury i Muzeum
Brytyjskiego, nowego domu dla jej największego znaleziska - książki,
której zawdzięczała najwspanialsze chwile w swoim życiu. Imponujący
kompleks muzeum zajmował cały kwartał. Ach, Bloomsbury! Kochała tę
elegancką dzielnicę, będącą oazą nauki, książek i studiów. To tutaj
mieściły się najszacowniejsze stołeczne uniwersytety, biblioteki,
wydawnictwa i archiwa. Była to kraina pięknych placów i wypielęgnowanych
ogrodów. Odwiedzający ją na każdym kroku spotykał niebieskie tabliczki
na murach wiekowych budynków z nazwiskami mieszkających w nich niegdyś
sławnych pisarzy: J.M. Barriego, Virginii Woolf, W.B. Yeatsa, H.G.
Wellsa, Charlesa Dickensa... Niesamowite, ilu ich tu mieszkało.
Podziwiała bożonarodzeniowe ekspozycje w witrynach mijanych sklepików,
wśród których dominowały księgarenki i antykwariaty. Przebiegała
brukowane kocimi łbami uliczki, przy których stały wysokie kamienice.
Duże mosiężne kołatki u drzwi były stare już w latach młodości Dickensa.
Oczywiście siąpił typowy dla Londynu deszcz, Mirren wsunęła więc swoje
kasztanowe, lekko pofalowane włosy pod czapkę dokerkę w kolorze
musztardowym, modląc się w myślach, żeby pod wpływem wilgoci nie zaczęły
się zanadto kręcić. Po drodze mijała hałaśliwe grupki ludzi
zmierzających do restauracji o wnętrzach wykończonych starym drewnem,
których zabawne nakrycia głowy zdradzały, że uczestniczą w jakiejś
firmowej imprezie świątecznej. Jeśli chodzi o zbliżającą się uroczystą
kolację wigilijną w jej firmie, to Mirren, prawdę mówiąc, wolałaby
uniknąć tej wątpliwej przyjemności. Przez ostatni rok interesy szły
kiepsko, a wszyscy fajni ludzie, którzy nie byli zakładnikami wysokich
rat kredytowych, odeszli z pracy. Gdyby miała zgadywać, świąteczna
impreza będzie wyglądała tak: ona i pracownicy księgowości siedzący w pokoju socjalnym nad paczką ciasteczek imbirowych.
W muzeum panowała krzątanina. Uwielbiała jego ogrom i przepych -
kolumnadę, wysokie stopnie schodów wejściowych i charakterystyczną
kopułę. Lwy na zamkniętych drzwiach oznaczały, że w danym pomieszczeniu
przechowywane są wartościowe eksponaty, które w razie pożaru należy
ratować w pierwszej kolejności. Jeszcze więcej takich artefaktów
znajdowało się w magazynach pod ziemią. Turyści pragnący obejrzeć mumie
czy anglosaskie łodzie pogrzebowe ustawiali się w kolejce do kontroli
bagaży. U wejścia do holu stały rozmigotane choinki. Dalej, w głębi
budynku, zwiedzających witało jeszcze więcej świątecznych drzewek i lampek, a także zawieszone wysoko wieńce z ostrokrzewu kolczastego i bluszczu. Było ich dużo zwłaszcza w Czytelni Głównej na Wielkim
Dziedzińcu - olbrzymiej hali, w której podłoga i ściany wyłożone były
lśniącym białym kamieniem. Mirren skinęła głową strażnikom, którzy
kojarzyli już ją jako stałą bywalczynię.
W samym sercu tego przepychu, w górnej części czytelni, znajdował się
skarb Mirren - jej książka. To znaczy nie jej, tylko wytropiona przez
nią. Ilekroć ją tu odwiedzała, z łezką w oku przypominała sobie, jak
szczęśliwa była w ostatnie święta. Widok tego tomu w Muzeum Brytyjskim
zawsze napawał ją dumą. Wiedziała, co ją czeka potem - wróci do swojego
nudnego biura, a potem spędzi trzy dni, nie ruszając się z sofy brata.
Domownicy będą jej współczuć, a mama będzie załamywać nad nią ręce.
Tylko ta książka trzymała ją przy życiu. Teraz Mirren, z szalem
powiewającym za nią, wbiegała zwinnie po kamiennych stopniach
wyślizganych przez buty niezliczonych osób, które przez ostatnie
dwieście lat odwiedziły to miejsce.
Rozdział 2
2
Dotarłszy na szczyt schodów, Mirren skierowała się do bocznej salki.
Mimo że bywała tu często, miejsce to nieodmiennie robiło na niej
kolosalne wrażenie. Panowała tu stała temperatura, a w niemal całkowitej
ciemności skrywała się absolutnie niebywała kolekcja: zbiór
najwspanialszych ksiąg, jakie kiedykolwiek powstały. Nie przestawało jej
zdumiewać, że praktycznie każdy mógł tu wejść i go podziwiać.
Pierwsze folio dzieła Szekspira. Biblia z IV wieku. Rękopis Miasteczka
Middlemarch pióra George Eliot. To miejsce było istnym rajem dla
bibliofila. I to właśnie tutaj, na końcu salki, w osobnej gablocie -
wokół której zbierał się niekiedy tłumek odwiedzających - leżała jej
książka, A Child's Garden of Verses z oryginalnymi ilustracjami
Aubreya Beardsleya.
Mirren przycupnęła na stołeczku o sześciokątnym siedzisku i czekała, aż
ktoś zainteresuje się jej skarbem. Oczywiście wśród odwiedzających nie
brakowało znudzonych dzieci, które ciągano po muzeach w próżnej nadziei,
że wyjdzie im to na dobre, jednak to nie na nich jej zależało. Czekała
na osoby, które widok książki naprawdę poruszy - które będą wzdychać z zachwytem na widok eleganckiej kreski Beardsleya i notatek na
marginesach skreślonych ręką samego Stevensona. Kiedy zgodziła się
odszukać tę książkę dla swojej ciotecznej babki, nie spodziewała się
znaleźć skarbu - ale tak właśnie się stało. I odtąd, gdy było jej źle -
jak w tej chwili - widok tego, ile radości daje innym patrzenie na to
dzieło, sprawiał, że robiło jej się lżej na duszy. Na gablotce
znajdowała się nawet napisana drobnym drukiem informacja: Przekazana w darze przez June Wilson, wnuczkę siostry Aubreya Beardsleya. Znaleziona
przez Mirren Sutherland, Londyn, rok 2024.
Tego dnia przed gablotką zatrzymał się wysoki mężczyzna o jasnokasztanowych włosach, ubrany dość niechlujnie, co - nawiasem mówiąc
- było dość częstym widokiem wśród zwiedzających Muzeum Brytyjskie.
Nieznajomy przypatrywał się uważnie eksponatowi. Mirren, widząc go, mimo
woli uśmiechnęła się do siebie; choć nic o nim nie wiedziała,
instynktownie go polubiła. Wystarczyło, że umiał docenić jej książkę.
Nagle odwrócił się i przywołał gestem opiekunkę ekspozycji.
- Tu jest napisane "znaleziona"... - odezwał się z akcentem, którego
Mirren nie umiała rozpoznać. Nadstawiła uszu, zaciekawiona.
- Tak? - Pracownica muzeum, w przeciwieństwie do strażników przy
wejściu, nigdy nie zwracała na nią uwagi. A nawet jeśli zauważała bladą
dziewczynę o dużych szarych oczach i rudobrunatnych kędzierzawych
włosach, nigdy nie dała tego po sobie poznać.
- Jak do tego doszło?
Mirren była zaskoczona. Nikt do tej pory nie spytał o nią. Zazwyczaj
zwiedzających interesowało, czy w zbiorach muzeum znajdują się również
inne dzieła z pracami Beardsleya, przy czym najczęściej mieli na myśli
jego obsceniczne malunki.
- Leżała na strychu - wyjaśniła lakonicznie kobieta.
- Ach tak. - Mężczyzna sprawiał wrażenie rozczarowanego. - To słowo
"znalezione"... Brzmi tak, jakby jej szukano.
Opiekunka ekspozycji wzruszyła obojętnie ramionami.
- Nie wiem. Może to był wyjątkowo duży strych?
Mężczyzna przypatrywał się książce dłuższą chwilę. Wreszcie wyjął z kieszeni telefon, który wyglądał na bardzo stary - niemal tak stary jak
BlackBerry. Kobieta posłała mu chmurne spojrzenie zarezerwowane dla
tych, którzy w salach wystawowych Muzeum Brytyjskiego gapili się w swoje
telefony. Ale on w ogóle tego nie zauważył.
- Ech, w Google'u nie ma żadnych informacji o... nim? O niej? Jest za to
aktorka Helen Mirren. Wygląda na to, że grała w wielu filmach u boku
Donalda Sutherlanda.
Mirren aż podskoczyło serce. Chwileczkę. Ten człowiek... szukał jej?
Zamrugała szybko. W tym momencie, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej,
czuła się podsłuchiwaczem.
- Ekhm...? - odchrząknęła, próbując zwrócić na siebie uwagę. Żadne z rozmówców nie odwróciło się jednak do niej, dlatego momentalnie ponownie
popadła w przygnębienie.
- Tak, no cóż - bąknęła opiekunka ekspozycji i oddaliła się, zostawiając
Mirren sam na sam z zaintrygowanym turystą. Doznała wówczas dziwnego
uczucia; nie było żadnego miejsca, w którym musiała koniecznie być.
Spośród dziewięciu milionów dusz mieszkających w tym wielkim mieście
nikt za nią nie zatęskni, jeśli jej zabraknie.
Jasne - przypominała sobie w takich chwilach - miała kochającą rodzinę,
ale zarazem dla jej najbliższych okazywanie miłości oznaczało besztanie
jej i suszenie jej głowy o to, kiedy poszuka sobie lepszej pracy. I upewnianie się, czy wie, że wszystkie jej koleżanki ze szkoły -
dosłownie wszystkie - mają już dzieci.
- Przepraszam - odezwała się nieco głośniej, wychodząc z mroku.
Pracownica muzeum obejrzała się. Mirren wyminęła ją i podeszła do
mężczyzny.
- Tak?
Nieznajomy spojrzał na nią z góry. Miał trzydzieści kilka lat, był
szczupły i widać było, że dawno nie odwiedzał fryzjera. W jego twarzy
uwagę zwracał wydatny nos o wytwornym kształcie. Mężczyzna obdarzony był
silną szczęką i głęboko osadzonymi piwnymi oczami. Miał gęste i za
długie jasnokasztanowe włosy.
Mirren błyskawicznie spiekła raka - zagadywanie nieznajomych mężczyzn w centrum Londynu nie było jej specjalnością. To jakiś absurd. Nie powinna
była się odzywać. No ale trudno, stało się.
- Przepraszam... Jestem Mirren. Mirren Sutherland - dodała, żeby wszystko
było jasne.
- Kto? Co takiego?
Mirren znacząco popatrzyła na gablotkę z książką. Nieznajomy posłusznie
podążył za nią spojrzeniem, po czym znów obrzucił ją wzrokiem.
- Podsłuchałam waszą rozmowę.
Mężczyzna zrobił zawstydzoną minę.
- Chcesz powiedzieć, że jesteś...
- ... osobą, która znalazła tę książkę. Tak.
- Ale jak to? I akurat tędy przechodziłaś...? - dopytywał bez przekonania.
- Tak. Pokazać ci moje prawo jazdy?
Nieznajomy zacisnął usta - było jasne, że nie miałby nic przeciwko, tyle
że dobre wychowanie nie pozwalało mu się do tego przyznać. Mirren
niezdarnie wydobyła z kieszeni portfel, a z niego zamiast prawa jazdy
wyjęła kartę Biblioteki Brytyjskiej, z której była niezwykle dumna.
- Ach tak - odezwał się nieznajomy, jednak wyraz jego twarzy zdradzał,
że nadal nie wie, co o tym wszystkim sądzić. - I tak się złożyło, że
akurat tu jesteś? To taki zbieg okoliczności?
Mirren zmarszczyła brwi.
- Pracuję niedaleko. Mam taki zwyczaj, że czasami przychodzę w odwiedziny do mojej książki - wyjaśniła.
W tym momencie w mężczyźnie zaszła zmiana; dotychczasowy surowy wyraz
twarzy zniknął niepostrzeżenie, a na ustach pojawił się promienny
uśmiech. Widać było, że nareszcie to, co słyszy, ułożyło mu się w logiczną całość.
- Przychodzisz tu i patrzysz, jak inni oglądają twoją książkę?!
- Nie tylko - odparła, lekko urażona.
- Czekasz, aż coś o niej powiedzą, i wtedy ich zagajasz? Cóż za osobliwe
hobby. A może... może czekasz, aż powiedzą coś o tobie?
- To nie hobby - doprecyzowała nieco sztywnym głosem Mirren. Facet
ewidentnie się z niej nabijał. Wcale jej się to nie podobało.
- To coś, co robisz regularnie i z własnej woli? Jeśli tak, to spełnia
definicję hobby.
Nagle poczuła, jak ogarnia ją gniew. Za kogo ten gość się uważał?
- Kocham tę książkę, a także osobę, która poprosiła mnie o jej
odszukanie - wycedziła.
- Naturalnie. Przepraszam, przepraszam. - Mężczyzna wyciągnął przed
siebie ręce. - Nie chciałem, żeby zabrzmiało to, jakbym stroił sobie
żarty. Naprawdę tak po prostu znalazłaś ją na strychu? - Przyglądał jej
się badawczo, nie jak ktoś, kto z grzeczności próbuje podtrzymać
rozmowę, lecz jakby naprawdę go to zajmowało.
- Ależ skąd! Zjeździłam cały kraj. Koniec końców, jak się okazało,
książka była na strychu. A tak w ogóle to połowa Wielkiej Brytanii jej
szukała.
- No jasne. Ale to ty ją odnalazłaś. Proszę, proszę.
Zerknął na zegarek i skrzywił się lekko.
- Mam umówione spotkanie. - Wyciągnął skądś wizytówkę. Była to biała
karteczka, na której tłoczonymi czarnymi literami wypisane było jedynie
jego imię, nazwisko i numer telefonu, nic poza tym.
- Jamie McKinnon? - odczytała na głos.
- Yhym - potwierdził mruknięciem. - Który nie jest poszukiwaczem
książek. Niestety.
Mirren przyjrzała mu się, nie rozumiejąc.
- Słuchaj... - odezwał się po chwili. - Jeśli szukasz pracy, zadzwoń do
mnie.
"Pracy - pomyślała Mirren - pracy?".
Rozdział 3
3
Nie była to jedyna dziwna sprawa wiążąca się z tym spotkaniem: na
wizytówce podano numer na telefon stacjonarny, taki z bardzo długim
numerem kierunkowym w nawiasie i bardzo krótkim ciągiem cyfr po nim.
Oczywiście pierwszą rzeczą, którą Mirren zrobiła po powrocie do biura,
było wpisanie go do wyszukiwarki. Ale Google było bezradne - dowiedziała
się jedynie, że adres, do którego przyporządkowany jest ten numer
telefonu, znajduje się w szkockim regionie Highlands, na północnym
wybrzeżu. Była to część Wielkiej Brytanii, o której nie wiedziała
praktycznie nic.
Następnego dnia ogłoszono w pracy grafik świąteczny.
- Zostałaś tylko ty - odezwała się ze współczuciem jej przełożona. -
Imran właśnie wręczył wypowiedzenie.
- Boże. To znaczy, że wszyscy się już zwolnili - jęknęła Mirren.
Potrzebowała tej roboty, żeby mieć z czego spłacać kredyt. Od dawna
wiedziała, że powinna poszukać czegoś innego, ale z jakiegoś powodu nie
miała siły, żeby się do tego zabrać. Perspektywa wysyłania tysięcy CV na
tysiące maili z nadzieją, że uśmiechnie się do niej szczęście, napawała
ją przerażeniem.
- Przecież w święta nikt w trybie pilnym nie będzie potrzebował
rzeczoznawcy! - stwierdziła zrozpaczonym głosem. Według grafiku miała
mieć dyżur codziennie.
- Musimy dbać o renomę firmy oferującej pełny zakres usług - odparła
szefowa. To nie była zła babka, tylko po prostu bardzo, bardzo zmęczona.
Posępna Mirren powlekła się z powrotem do swojego biurka. Przecież to
Boże Narodzenie. W tym czasie naprawdę nikt nie potrzebuje pomocy
rzeczoznawcy. Ludzie całą uwagę skupiają na oglądaniu reklam perfum w telewizji i narzekaniu na zbyt małe opakowania, w których sprzedawane są
co lepsze zapachy. Z ich opowieści wynika, że kiedy byli młodsi, perfumy
rozlewano do butelek wielkości bojlerów gazowych.
Westchnęła ciężko i utkwiła wzrok w ekranie komputera. Teraz nie mogła
nawet wrócić do Muzeum Brytyjskiego - przecież opiekunka ekspozycji na
pewno ją zapamiętała. Kręcenie się w pobliżu eksponatu, który samemu się
znalazło, byłoby zbyt żenujące.
Pod wpływem nagłego impulsu postanowiła, że wyśle SMS-a na numer z wizytówki.
Ale zaraz przyszło otrzeźwienie: niby jak ma wysłać SMS-a na numer
stacjonarny? Co za absurd, ten facet chyba zrobił to celowo. Taki typ
jak on pewnie porusza się po mieście rowerem trójkołowym i marzy o przywróceniu do obrotu szylingów i półkoronówek. Z drugiej strony,
zreflektowała się Mirren, nie miał dziwacznego zarostu. W sumie wyglądał
całkiem normalnie - zwyczajny, szczupły, trochę niechlujnie ubrany gość.
No ale jednak...
***
Kiedy wróciła do domu, ciasna kawalerka wydała jej się jeszcze mniejsza
niż zwykle. Długą podróż do południowego Londynu razem z nią pokonywały
miliony innych mieszkańców: wszyscy o jednakowo ponurych minach, w puchowych kurtkach, zmierzający w to samo miejsce w tym samym czasie i żałujący, że muszą to robić w takim tłumie.
Zajrzała do lodówki, żeby sprawdzić, czy ma do jedzenia coś, o czym
zapomniała (niestety nie miała). Wzięła do ręki telefon, po czym szybko
odłożyła go z powrotem; nie będzie wydzwaniać do jakiegoś dziwaka
spotkanego w muzeum. Jeszcze czego! Żeby wyszła na totalnie odklejoną?
Ale już po chwili znowu sięgnęła po telefon. Jaki miała plan na ten
wieczór? Scrollowanie Instagrama i patrzenie, jak wszyscy poza nią
doskonale się bawią? A może będzie planować zemstę na
Theo-Niewidzialnym-Dupku-Palliserze? Albo wyjdzie na mróz, powlecze się
na odległy przystanek autobusowy i pojedzie z powrotem do centrum, żeby
wylądować w zatłoczonym barze, gdzie i tak będzie za głośno, żeby z kimkolwiek porozmawiać, i gdzie w dodatku wyda fortunę?
Choć dzwoniła całe wieki, nikt nie odbierał. Nie włączyła się skrzynka
głosowa, więc nie mogła zostawić żadnej wiadomości.
No dobra. Niech sobie będzie tym kretyńskim super wyluzowanym
chłopakiem-antykwariuszem. Co ją to obchodziło? Nagle poczuła, że
chętnie wzięłaby kąpiel. Inna sprawa, że było to niemożliwe, ponieważ
nie miała wanny. Usłyszała, jak jej sąsiadka zza ściany bierze prysznic.
Nie wróżyło to nic dobrego - zazwyczaj było wstępem do wyjątkowo
hałaśliwych miłosnych igraszek z jej chłopakiem.
Nagle na ekranie telefonu ukazał się długi ciąg cyfr - ktoś do niej
dzwonił.
Rozdział 4
4
Halo, czy to Poszukiwaczka Książek? - odezwał się zdradzający
rozbawienie głos.
Dopiero teraz, gdy usłyszała go z dala od panującego w bibliotece gwaru,
rozpoznała ten akcent - mężczyzna był Szkotem. Jednak brzmiał inaczej
niż typowi mieszkańcy Glasgow: ich akcent zawsze ją rozśmieszał. Ten, z którym mówił mężczyzna z muzeum, miał bardziej gardłowe "r"; nie
zaciągał, mówił bardziej szorstko. I znowu Mirren zorientowała się, że z jakiegoś powodu czuje się poirytowana. Winny był ton jego głosu: jakby
był absolutnie przekonany, że do niego zadzwoni tylko dlatego, że
zamienili ze sobą parę słów w muzeum. W myślach szukała epitetu, jakim
mogłaby go opisać. Po chwili już wiedziała: ten facet był przekonany o swojej wyższości.
- Sam sugerowałeś, żebym zadzwoniła - zauważyła opryskliwym tonem.
- Rzeczywiście.
- Nie masz komórki?
- Ależ oczywiście, że mam! Sama widziałaś. Problemem jest zasięg.
- To znaczy?
- Słyszałaś może, jak dostawcy usług telekomunikacyjnych zapewniają, że
ich sieć pokrywa dziewięćdziesiąt dziewięć procent powierzchni kraju?
Cóż, tak się składa, że ja akurat mieszkam na tym jednym procencie,
którego nie pokrywa.
- A telefony stacjonarne nie będą wkrótce przypadkiem też działać w technologii cyfrowej?
- Podobno - przyznał ponuro. - Musiałem przedzwonić do Biura Numerów.
- Słucham?
- Tak to się kiedyś załatwiało. Można w ten sposób sprawdzić, kto
dzwonił... Może wkrótce będę musiał wrócić do ręcznego pisania listów.
- Pewnie nie miałbyś nic przeciwko - wypaliła i od razu zrozumiała, jak
niegrzecznie to zabrzmiało. Najchętniej ugryzłaby się w język, ale było
już za późno.
- To znaczy?
- No wiesz... - Mirren błyskawicznie się zreflektowała. - Rozglądasz się
za osobą poszukującą książek. No i pomyślałam... Może jesteś typem
człowieka, który przedkłada tradycyjną epistolografię nad wysyłanie
maili...
- Ach, rozumiem - roześmiał się beztrosko. - Faktycznie, masz rację. W każdym razie słuchaj, potrzebuję, żeby ktoś znalazł dla mnie pewną
książkę, a jeśli ta tabliczka na gablocie w Muzeum Brytyjskim nie
kłamała, ty jesteś odpowiednią osobą.
- A czemu sam nie możesz tego zrobić?
- Cóż, nie spodziewałem się takiego pytania - wyznał Jamie. - Sądziłem,
że będzie cię interesować jedynie negocjowanie stawki.
Mirren namyślała się chwilę. W końcu spytała:
- Jak sądzisz, gdzie jest ta książka?
- U mnie w domu.
- To ma być żart?
- Niestety nie.
- A może jesteś jakimś dziwakiem, którego podnieca zaczepianie obcych
kobiet?
Jamie roześmiał się.
- W Muzeum Brytyjskim?
- W sumie racja - przyznała Mirren. - Bardziej pasowałaby London
Library.
- Słuchaj, mam bardzo duży dom. Ta książka należała kiedyś do mojego
dziadka. Wydaje mi się, że jest gdzieś tutaj, na terenie domu, ale za
nic nie mogę jej znaleźć.
- Wydaje ci się?
- Dziadek wspomina o niej w swoich... notatkach - wyjaśnił niepewnym
głosem.
Poczuła, jak wbrew sobie rodzi się w niej ekscytacja. Przygoda, o której
marzyła. Wytęskniona odmiana od codziennej rutyny. No i książki - może
robić cokolwiek, byle mieć z nimi kontakt. Po chwili, siląc się na
opanowany ton, spytała:
- A co to za książka?
- Ekhm, no właśnie...
- No co?
- Nie wiem.
- Chcesz, żebym poszukała w twoim domu książki, jednak nie wiesz, jaki
nosi tytuł ani gdzie dokładnie się znajduje.
- Można to tak z grubsza podsumować.
- A mieszkasz w...?
- Północnej Szkocji.
Mirren zerknęła przez okno na długi rząd identycznych wiktoriańskich
domów szeregowych. Wszystkie były podzielone na maleńkie kawalerki i niewiele obszerniejsze mieszkania dwupokojowe, podobne do tego, które
sama zajmowała. W każdym świeciła się obowiązkowa plastikowa choinka.
Segmenty ciągnęły się bez końca wzdłuż wyjątkowo długiej ulicy. Z nieba
ponuro siąpił deszcz, jakby wiedział, że w południowym Londynie w grudniu po prostu musi padać, jednak zarazem był z tego powodu równie
niezadowolony jak mieszkańcy.
To, co proponował jej Jamie, było czymś nowym. Czymś innym. Odskocznią
od grafików w pracy, hipotek i... ech. Głowę nadal miała pełną tych
wszystkich śmieci.
- A co będę z tego mieć? - wypaliła. - To płatna praca? Bo tak naprawdę
to jestem rzeczoznawcą. I pracuję. A w każdym razie powinnam.
- No... jeśli znajdziesz książkę, zapłacę ci.
- Czyli chcesz, żebym wybrała się do nieznanego mi miejsca na jakimś
odludziu, i nie gwarantujesz, że coś zarobię?
- Sam cię przywiozę - zaoferował.
Po chwili namysłu dodał jednak:
- Masz rację. Nie pomyślałem, jak dziwnie brzmi moja oferta. Dopiero
kiedy nazwałaś rzeczy po imieniu, zdałem sobie z tego sprawę. Chcesz,
żebym najpierw porozmawiał z twoim szefem? Albo... ojcem?
- Nie, dzięki - odparła szybko. Jej tata mieszkał trzy ulice dalej i uważał, że okazywanie miłości polega na zachodzeniu do córki i wypytywaniu, czy naprawdę nie zdaje sobie sprawy, że stara instalacja
elektryczna w jej kawalerce to śmiertelna pułapka. Kto jak kto, dodawał,
ale ty, jako rzeczoznawca, powinnaś to rozumieć. Mirren spróbowała sobie
teraz wyobrazić, jak zareagowałby na tak nietypową propozycję.
Jakaś część niej samej bardzo chciała się zgodzić. Ale przecież musiała
w końcu dorosnąć, raz na zawsze odrzucić niepoważne marzenia o przygodach i podróżach.
- Brzmi super, ale nie dam rady.
Tak, to dojrzała reakcja, powtarzała w myślach. Cóż to w ogóle za pomysł
- miałaby wybrać się do Szkocji, by zamieszkać z jakimś szemranym typem
w miejscu, gdzie nawet nie ma zasięgu? No dobra, jeśli to spisek mający
na celu zamordowanie jej, musiała przyznać, że był dość wyrafinowany,
jeśli wziąć pod uwagę, że to ona zainicjowała kontakt, i to dwukrotnie,
bo na dodatek sama do niego dzwoniła. Ale z drugiej strony może to
jeszcze gorzej - może nie planował jej zabić i powziął taki zamiar
dopiero gdy zaczęła go zagadywać.
W sumie tak naprawdę to nie wierzyła, że Jamie jest mordercą. Sprawiał
wrażenie ekscentryka, faceta kochającego książki. No a ona nie mogła
ryzykować, że znowu straci głowę. Doświadczenie nauczyło ją, że kiedy
angażuje się w szukanie książki, kończy ze złamanym sercem.
Chociaż przecież dobrze się bawiła...
Nie! Theo Palliser - zło wcielone! Niewątpliwie on momentalnie zapaliłby
się do tego pomysłu. Na jej miejscu już zaangażowałby się do tej roboty.
Ale ona nie mogła tego zrobić.
Nie była poszukiwaczką książek. Przecież taki zawód nawet nie istnieje.
Po prostu raz los się do niej uśmiechnął, i tyle.
Skończyli rozmawiać i Mirren zatonęła w lekturze powieści. Czytała teraz
bożonarodzeniowy romans, taki z książętami. Zamówiła jedzenie z baru,
choć było to wbrew jej przyzwyczajeniom i wiedziała, że będzie tego
żałować.
***
Kiepsko spała, a nazajutrz przywitał ją ponury szary poranek. Do pracy
przyjechała spóźniona i w fatalnym nastroju. Za to jej przełożona, jak
się zdawało, tryskała humorem, co było do niej niepodobne.
- Mamy nowe zlecenie - oświadczyła triumfalnym tonem. - W Szkocji. Nie
wiem, dlaczego nie poszukali kogoś u siebie. W każdym razie zażyczyli
sobie ciebie. Chcą, żebyś pojechała tam na tydzień przed Bożym
Narodzeniem.
Mirren wytrzeszczyła oczy.
- Serio? - wydukała, starając się zachować neutralny ton.
- Musisz pojechać na miejsce i oszacować, czy dom nadaje się do
rozbudowy, czy do rozbiórki. W sumie to trochę dziwne: zamawiający nie
zdradził zbyt wielu szczegółów.
- W porządku, pojadę - oświadczyła Mirren z uśmiechem.
- Przesłał bilet na pociąg.
***
Mirren nie umiała opanować ekscytacji. Przygnębiała ją klitka, w której
się gnieździła. Mama była zajęta i nie miała dla niej czasu. W dodatku
Mirren była spłukana, a deszcz nie chciał przestać padać. Ale
przynajmniej dostała zlecenie, które zapowiadało się ciekawie. W dodatku
będzie mogła popracować z książkami. Próbowała wyobrazić sobie, jak to
będzie wyglądać; może czeka ją katalogowanie i sporządzanie indeksów?
Niezbyt to porywające, ale da sobie radę. Oczami wyobraźni widziała już
pięknie urządzony dom pełen równo ustawionych regałów z półkami
uginającymi się pod przepięknymi starymi wydaniami. Miała tylko
nadzieję, że Jamie nie każe jej ich wyceniać. Kompletnie się na tym nie
znała, to była specjalność Theo Pallisera... Starała się nie myśleć o nim,
choć równocześnie tęsknym wzrokiem zerkała na okienko "Wyszukaj" na
Instagramie. Byłoby to wbrew umowie, jaką sama ze sobą zawarła. Nie
obserwowała jego profilu, aczkolwiek... od czasu do czasu zdarzało jej się
na niego zerknąć.
No proszę, oto i on. Ciemne włosy opadające falą na czoło. Theo w rękach
trzymał wiekową powieść pióra Henry'ego Fieldinga - to jej poświęcony
był filmik wrzucony przez niego na Instagram. Jego profil
@thatlondonbookboy miał już trochę obserwujących. Publikował filmy, w których nieodmiennie ze smętną, melancholijną miną opowiadał o nowych
książkach w ofercie antykwariatu. Profil przyciągał miłośników
literatury obojga płci. Ilekroć Mirren tu zaglądała, robiła się okropnie
zazdrosna. Poza tym musiała każdorazowo używać fałszywego profilu, żeby
Theo nie zorientował się, że go podgląda, co czyniło cały ten proceder
jeszcze bardziej upokarzającym. Wyglądał świetnie. Mirren błyskawicznie
zamknęła Instagram. U niej też coś się dzieje się na froncie książkowym!
I to coś naprawdę super!
Jeszcze raz przyjrzała się biletowi kolejowemu. Upoważniał do przejazdu
pociągiem, którym nigdy dotąd nie jechała; nazywał się Caledonian
Sleeper. Podróżował na trasie Londyn-Scottish Highlands i mógł
poszczycić się przedziałami sypialnymi. Niestety Jamie nie wykupił dla
niej kuszetki, a to znaczyło, że czeka ją nocna dziesięciogodzinna jazda
w pozycji siedzącej. Kurs Caledonian Sleeper na tej trasie pomyślany był
pewnie jako okazja do odbycia cudownej romantycznej podróży. Tyle że do
tego niezbędne było wygodne łóżko, w którym można się wyspać. No ale
cóż, może i bez niego czeka ją jakaś przygoda.
Mirren spakowała niewielką walizkę podróżną i przezornie zabrała
pożyczoną od mamy poduszkę turystyczną. Nieśmiało marzyła, że jeśli jej
się poszczęści, na powrót Jamie McKinnon zafunduje jej lot samolotem. Na
razie nie usłyszała od niego wielu konkretów na temat tego, czego
właściwie od niej oczekiwał. Mimo to jego propozycja podziałała na nią
ożywczo - perspektywa zajęcia się czymś nowym wyrwała ją z przygnębienia, w jakie wpędzała ją rutyna.
Przypomniała sobie powziętą zaraz po pandemii obietnicę, że już nigdy
nie wróci do życia, jakie wiodła wcześniej. A potem i tak to zrobiła.
Była za młoda, żeby tkwić w tak beznadziejnej robocie. To, co ją teraz
czekało, może okazać się katastrofą - aczkolwiek nie wydawało się
niebezpieczne, a przynajmniej coś w jej życiu zaczęło się dziać. Kto
wie, może Jamie naprawdę chciał, żeby sporządziła kosztorys domu. Ale w sumie taka ewentualność byłaby jeszcze straszniejsza. Cóż, to tylko
robota, zreflektowała się. Jeśli nie będzie się czuć bezpiecznie, walnie
tego typa swoim teodolitem i da nogę.
Był wieczór, gdy wyszła z kawalerki, zamknęła drzwi i udała się na
dworzec kolejowy. Jej serce przepełniała ekscytacja.
Nie potrwała długo.
Rozdział 5
5
W Wielkiej Brytanii jest mnóstwo przepięknych dworców kolejowych.
Londyński Euston Station do nich jednak nie należy.
To pozbawiony uroku budynek, przypominający sześcian, w którym panuje
atmosfera wiecznego niepokoju. Kolorowe zdjęcia szczęśliwych mieszanych
rasowo rodzin zażywających wypoczynku na wsi oraz wszechobecne pianina
przynoszą skutek odwrotny do zamierzonego: zamiast ocieplić tę
przestrzeń, czynią ją jeszcze bardziej odpychającą. Kontrast podkreślają
wszechobecny brud i szarość, całkiem jakby kominy zatrzymujących się tu
pociągów nadal kopciły na czarno.
Jest tutaj mnóstwo barów typu fast food, a czekający na pociąg ludzie
albo gapią się w telefony, albo zadzierają głowy i wbijają wzrok w tablicę z godzinami odjazdów. Jeśli jeden z oczekujących poruszy się
niespokojnie, jakby właśnie podano peron, z którego odjedzie dany skład,
wszyscy pozostali też podskakują, niczym stado przestraszonych ptaków.
Kiedy w końcu ogłoszony zostaje numer peronu, podróżni pędzą na złamanie
karku, jakby ważyły się ich losy. Wszyscy wiedzą, że w ścisku
najmniejsze szanse mają ci objuczeni bagażem, a także starzy i słabi. Ta
atmosfera sprawia, że wszyscy tutaj wydają się trochę nieszczęśliwi i zawstydzeni, a ich emocje wsiąkają w szary beton hali. W efekcie, jak
tylko ktoś przekroczy próg dworca, minie niskie brudne drzwi i buchające
mu spalinami w twarz busy, momentalnie osiada na nim oślizgły, ciężki
niepokój.
Tej chłodnej, wilgotnej grudniowej nocy Euston Station pokazało swoją
najgorszą stronę; w środku było lodowato i brudno, a Boże Narodzenie nie
miało tu wstępu. Szczególnie przygnębiająco musiało wyglądać dla kogoś,
kto - jak Mirren - stał przy drzwiach i zalewał się łzami. Szlochała tak
głośno, że jej łkania nie zagłuszały nawet głosy członków Armii
Zbawienia, którzy wyśpiewując kolędy, starali się zebrać trochę grosza
od obsypanych włosami anielskimi podróżnych wracających właśnie z firmowych wigilii.
- Ale przecież ja umiem o siebie zadbać - łkała Mirren. - Jestem
Londynką. Mieszkam tu! Sądziłam, że ci goście napadają tylko na
turystów, którzy dopiero co przybyli do miasta i nie znają jego realiów.
Wszystko wydarzyło się w ułamku sekundy. Mirren wyszła z metra i przechodziła na drugą stronę ulicy. Wyjęła telefon, żeby wyświetlić
bilet. I właśnie wtedy poczuła świst powietrza, a postać na rowerze
elektrycznym przemknęła tuż obok niej, wyrywając jej z ręki telefon. Nim
zrozumiała, co się dzieje, złodziej znikł pośród niezliczonych
reflektorów aut sunących Euston Road.
Sympatyczny funkcjonariusz Szkockiej Straży Ochrony Kolei, który właśnie
kończył długą zmianę, nie uważał, żeby życzenie turystom takich
przykrych przygód korzystnie świadczyło o poszkodowanej, ale robił dobrą
minę do złej gry.
- Cóż - odparł, wskazując wiszący nieopodal plakat ostrzegający przed
grasującymi na dworcu złodziejami. - Wszystkim doradzamy, żeby się nie
afiszowali z telefonami.
- Ale przecież to jest dworzec, a ja mam bilet na telefonie! - chlipała
Mirren. - To chyba zupełnie naturalne, że biorę go do ręki.
To powiedziawszy, głośno pociągnęła nosem, ściągając tym na siebie
spojrzenia paru osób. Nie wiedząc o tym, starym zwyczajem odruchowo
pociągnęła za jeden z kasztanowych loków wystających jej spod czapki.
- Może zechce pani podejść na posterunek i zgłosić kradzież?
- Chcę mój telefon! Czy może pan go odzyskać? - spytała błagalnym tonem.
- Tutaj jest mnóstwo kamer monitoringu.
- Nie - odparł krótko mężczyzna. - Chyba do tej pory nikt pani nie
ukradł telefonu, co?
Nie do wiary, ale pomieszczenie na Euston Station, do którego cię
zabierają, kiedy przytrafi ci się coś złego, prezentuje się jeszcze
gorzej niż reszta dworca. Umeblowanie ograniczało się do niskiego
stolika z porysowanym blatem, na którym leżał kartonik najtańszych
chusteczek higienicznych, oraz dwóch krzeseł, z których siedzisk ktoś
wyciągnął wypełnienie.
- Chce pan usłyszeć całą historię? - Mirren usiadła, a mundurowy wyjął
notes.
- W sumie to nie za bardzo - odparł mężczyzna. - Dam pani formularz do
wypełnienia. Z nim będzie pani mogła ubiegać się o wypłatę pieniędzy z ubezpieczenia.
- Ale ja muszę odzyskać telefon! Czuję się... jakby ktoś brutalnie
pozbawił mnie mojego ducha opiekuńczego. Wie pan, o co mi chodzi?
- Nie wiem - stwierdził z taką miną, jakby nie musiał sto razy na dzień
słuchać tej samej historii.
- Dlaczego ktoś nie zrobi z tym porządku?
- Telefony kradną chłopaczki na rowerach - oznajmił poważnie
funkcjonariusz. - Szybcy są.
- Zabrzmiało to tak, jakby ich pan podziwiał.
- Po prostu mówię, że są szybcy.
- W poprzek chodników powinny być przeciągnięte zdalnie sterowane druty
- oświadczyła z nietypowym ożywieniem Mirren. Podobnie jak większości
ludzi, na co dzień okrucieństwo było jej obce. - I w takiej sytuacji
ktoś powinien je uruchomić przy wyjściu z dworca.
- I co? Chciałaby pani, żeby chłopaczki wyleciały w powietrze, prosto
pod koła nadjeżdżających aut? - spytał bez przekonania mężczyzna.
- Tak!
- Czyli jest pani za karą śmierci.
- Przynajmniej ukrócilibyśmy plagę kradzieży - oceniła ponuro Mirren.
- Co racja, to racja.
Siedzieli dłuższą chwilę w milczeniu. Mirren, pochlipując, wypełniała
formularz.
- Boże, nie wierzę, że to się dzieje. Przecież zaraz odjeżdża mój
pociąg. A bilet jest w telefonie!
- Tak myślałem - powiedział spokojnie mężczyzna, biorąc do ręki plik
kartek. - Dokąd się pani wybiera?
- Do Szkocji.
- Pięknie. Pociągiem z wagonami sypialnymi?
- Może z łaski swojej przestanie pan udawać, że nic wielkiego się nie
stało? Zostałam okradziona w drodze do nowej pracy. To wszystko jest
takie straszne.
- Nikt nie zginął... - zauważył trzeźwo mundurowy.
- Tylko dlatego, że nie wprowadzacie w życie mojego planu z pułapkami na
złodziei!
- ... a pani wybiera się do Szkocji na święta - dokończył z przyjaznym
uśmiechem. - Mogło być gorzej.
***
Miły funkcjonariusz cierpliwie zaczekał, aż Mirren rozmówi się z panią w banku. Zadzwoniła z telefonu stacjonarnego, który trzymano dokładnie w tym celu. Na aparacie naklejone były karteczki z bankowymi numerami
alarmowymi.
Kiedy skończyła rozmawiać, jeszcze raz rozejrzała się po brudnym ponurym
pokoiku, w którym tkwiła, i pomyślała, że najchętniej wróciłaby po
prostu do domu. Jasne, jej kawalerka była beznadziejnie mała, miała
niewygłuszone ściany i okna i tylko udawała wyrafinowaną, ale
przynajmniej należała do niej. Będąc w środku, Mirren mogła zamknąć
drzwi na klucz i pobyć sama.
I wtedy ją olśniło - przecież w tym przeklętym telefonie była też
aplikacja z kartą na metro, wszystkie kontakty, wszystkie detale
składające się na jej życie, w tym aplikacja Ubera. Mniej więcej w dwa
tysiące dziewiątym roku zwolniła swój mózg z obowiązku zapamiętywania
najpotrzebniejszych informacji, przerzucając to zadanie na telefon, i doprowadziła do tego, że teraz nie umiała sobie nawet przypomnieć
numerów telefonów swoich braci ani w ogóle kogokolwiek, kto mógłby jej
pomóc.
To wszystko jednak nie zmieniało faktu, że miała zadanie do wykonania.
Ktoś na nią czekał. Powinna działać.
- No to jak? Niedługo odjeżdża pani pociąg - zauważył mundurowy.
- Mogę pojechać bez biletu? - spytała, znowu biorąc do ręki formularz.
Mężczyzna skinął głową.
- Ma pani dowód osobisty, prawda?
- Złodziej nie zabrał mi portfela, tylko telefon. Powinien pan to
wiedzieć. Wystarczyłoby wyśledzić go przez funkcję Znajdź Mój Telefon,
no ale musiałoby się panu chcieć.
Strażnik odchrząknął. To był długi dzień, w trakcie którego uchronił
dziecięcy wózek spacerowy przed wtoczeniem się na tory i aresztował
ekshibicjonistę. Słowem, miał podstawy, by nie czuć się zupełnie
bezużyteczny. No ale cóż, nie sposób zadowolić wszystkich, a ofiar
kradzieży telefonów nigdy nie brakuje.
- Chodźmy na peron pierwszy i tam wszystko załatwimy, co pani na to?
Dojedzie pani do celu, załatwi sobie nowy telefon i po sprawie. Napije
się pani herbaty, może nawet szklaneczkę whisky?
- No dobrze - odparła Mirren. Była przemarznięta, czuła się przygnębiona
i generalnie pożałowania godna. - Spróbuję.
***
Pociąg z wagonami sypialnymi czekał na końcu dworca. Mirren zazdrosnym
wzrokiem patrzyła na reklamy przedstawiające śpiących podróżnych
otulonych czyściutkimi, śnieżnobiałymi kołdrami.
Po szerokim betonowym peronie do turkusowego składu zmierzali podróżni.
Jedna połowa wagonu, który minęła jako pierwszy, wypełniona była
fotelami; drugą przeznaczono do transportu rowerów i bagażu. Fotele
wyglądały na stosunkowo wygodne, tym niemniej podróżowałaby na takim w pozycji siedzącej, w dodatku obok obcej osoby, bo pociągi na tej trasie
zawsze były wyprzedane do ostatniego miejsca. W środku tłoczyli się już
ludzie, głównie mężczyźni, ale wypatrzyła też parę kobiet robiących na
drutach. Obok nich siedzieli faceci z dużymi torbami podróżnymi,
pogrążeni już we śnie. Jacyś rodzice próbowali usadzić w fotelikach
dwuletnie dziecko oraz noworodka. Zrobiło jej się ich żal. A chwilę
później to samo poczuła wobec siebie. Niezależnie od tego, co czekało ją
w Szkocji, jedno nie ulegało wątpliwości: rano po dotarciu na miejsce
nie będzie w najlepszej formie. Uświadomiła sobie teraz, że nie
sprawdziła, o której godzinie ktoś odbierze ją z dworca. No bo chyba
ktoś zamierzał po nią wyjść, prawda? Nie pamiętała nawet nazwy stacji,
na której ma wysiąść... Nie, wszystko będzie dobrze - zreflektowała się
szybko. Przypomni sobie wszystko, jutro będzie nowy dzień. Na pewno
któryś z pasażerów będzie miał laptopa i pozwoli jej zalogować się na
jej konto. Kto wie, może czeka ją przygoda, powtarzała sobie, masując
zziębnięte ramiona.
Ale na razie to, co się działo, w ogóle nie przypominało przygody. Do
pasażerskiej części wagonu wpakowała się grupka zalanych panów. Od razu
po zajęciu miejsc powyciągali z plastikowych siatek puszki i butelki i zaczęli je otwierać. "O Boże" - pomyślała Mirren. Zanosiło się na
imprezkę.
- Dziękuję - powiedziała, zwracając się do towarzyszącego jej strażnika.
- Powodzenia - odparł, mrugając do niej. - Na pewno spodoba się pani
Szkocja. Obiecuję.
***
- Proszę pani?
Konduktorka ubrana była w elegancki zielono-granatowy mundur, na który
narzuconą miała kamizelkę w szkocką kratę. Jej głowę wieńczył kanciasty
kapelusik.
- Czy ma pani wykupioną kuszetkę?
- Nie - odparła smutno Mirren, wodząc spojrzeniem za podochoconymi
facetami, którzy wędrowali już po wagonie w tę i z powrotem. Mimo że od
dziecka dzieliła ją na razie gruba szyba w oknie, już mogła usłyszeć
jego płacz. - Mam miejsce siedzące, tak mi się wydaje.
Konduktorka wzięła do ręki podany jej przez Mirren formularz oraz prawo
jazdy. Przez długą chwilę studiowała coś w swoich papierach. W tym
czasie Mirren dygotała z zimna. Na peronie było przeraźliwie chłodno, a ją od celu podróży dzieliło osiemset kilometrów. Zachodziła w głowę, czy
przypadkiem dobrym pomysłem nie byłoby zabranie z domu grubszego
płaszcza zamiast jej ulubionej kurtki bosmanki.
- W porządku - odezwała się w końcu konduktorka. - Proszę za mną.
Skinęła głową swojej koleżance, po czym raźnym krokiem ruszyła wzdłuż
peronu. Mirren musiała się postarać, żeby nie zostać w tyle. Miała
wrażenie, że w miarę jak zbliżały się do drzwi wagonu, powietrze stawało
się coraz zimniejsze. Z pociągu wydobywały się kłęby pary, całkiem jakby
był smokiem rozgrzewającym się przed lotem.
To był niezwykle długi skład, ciągnący się wagon za wagonem, bez końca.
Kiedy minęły pierwsze wagony i sektory z fotelami, zrobiło się ciszej.
Mirren tęsknie spoglądała w okna, za którymi ludzie otwierali drzwi i wchodzili do przytulnych przedziałów sypialnych, z podłogami wyłożonymi
wykładziną w szkocką kratę i łóżkami, na których leżała śnieżnobiała
pościel. Z maleńkimi umywalkami i prysznicem. Z równiuteńko ułożonymi
butelkami z wodą i przyborami toaletowymi. Zachciało jej się płakać. Te
przedziały wydawały się takie ciepłe i przytulne, tymczasem ona drżała z zimna i czuła coraz większe przygnębienie. Stawało się jasne, że
konduktorka prowadzi ją do innego wagonu, z miejscami siedzącymi,
prawdopodobnie na drugim końcu składu.
Kiedy dotarły do końca pociągu, Mirren znów poczuła w płucach pełne
smogu londyńskie powietrze. Ostatni wagon, ten, którym miała podróżować,
znajdował się tuż przed silnikiem i w przeciwieństwie do wszystkich
pozostałych wcale nie był niebieski, lecz ciemnoczerwony. O ile tamte
wyposażone były w duże okna o zaokrąglonych brzegach, o tyle ten miał
staroświeckie drzwi, które otwierało się ręcznie, i okna również dające
się otworzyć. Było jasne, że został odłączony od jakiegoś innego składu;
zupełnie nie pasował do błyszczącego nowością pociągu Caledonian
Sleeper. No to pięknie. Może w takim razie czeka ją całonocna podróż w fotelu, jakie spotyka się w pociągach metra?
- Proszę bardzo - odezwała się konduktorka, uchylając kapelusza. Drzwi
się otworzyły.
Mirren weszła po schodkach, taszcząc za sobą walizkę na kółkach, i skręciła na korytarz. Spodziewała się, że ujrzy otwierane automatycznie
drzwi, zamiast tego jednak jej spojrzenie padło na klamkę. Nacisnęła ją,
weszła do środka i zamarła w pół kroku.
Rozdział 6
6
Nie wierzę... - wydusiła z siebie. Zamrugała szybko. Ten wieczór już
wcześniej dostarczył jej niespodzianek. Czy to...? Niemożliwe.
Wnętrze wagonu nie było podzielone na przedziały - bardziej przypominało
jeden bardzo długi i wąski pokój. Okazało się znacznie większe, niż
Mirren mogła przypuszczać, stojąc na peronie. Jej mózg nadal nie radził
sobie z tym, co miała przed oczami. Wagon - pokój, dom, jak zwał tak
zwał - urządzony był w środku jak... Nie dało się tego opisać innym
słowem... urządzony był jak biblioteka.
Ściany pokrywała spłowiała materiałowa tapeta, w oknach wisiały
zazdrostki w kolorze ciemnoczerwonym, spięte eleganckimi sznurami. Jak
okiem sięgnąć, wokół okien i nad nimi, wszędzie widać było książki -
stare woluminy ustawione równo na półkach. Pod nimi stały wygodne,
szykowne sofy, antyczny sekretarzyk, fortepian gabinetowy, na który
Mirren długo spoglądała z niedowierzaniem, a nawet mały barek z kryształowymi karafkami. Ściany zdobiły malowidła przedstawiające sceny
polowań. Mosiężne lampy rozlewały wokół siebie ciepły blask. Na drugim
końcu wagonu znajdował się najprawdziwszy kominek, obok którego stały
dwa fotele.
- Nie wierzę - jęknęła.
W tym momencie zza baru wyszedł mężczyzna w krawacie, którego w pierwszej chwili w ogóle nie zauważyła.
- Co to za miejsce? - spytała, nie kryjąc zdumienia.
- Witam w Wagonie McKinnon - powiedział. - Napije się pani czegoś?
Mirren ruszyła przed siebie, w głąb tego nadzwyczajnego pomieszczenia.
- Nie wierzę! - Narastała w niej frustracja, że nie ma przy sobie
telefonu; to wnętrze prosiło się o sesję zdjęciową. - Czy... takimi
wagonami podróżują ludzie, na których czyhają zamachowcy?
Na ustach mężczyzny pojawił się pobłażliwy uśmiech.
- Może zatem skusi się pani na coś ciepłego do jedzenia?
Ale jej uwagę przykuło już co innego; na jednym z foteli przy kominku
ktoś siedział. Dopiero teraz zorientowała się, że kominek wbrew pozorom
wcale nie był opalany węglem, lecz elektryczny, jednak dawał
najprawdziwsze ciepło. W zestawieniu z lodowatym powietrzem na peronie
wydawał się absolutnie zachwycający. Myśl, że mogłaby zatonąć w takim
fotelu z książką, była rozkoszna.
- Pozwoliłem sobie przygotować dla pani grzaniec z whisky - przypomniał
o sobie barman. - Wielu pasażerów ma na niego ochotę zaraz po wejściu.
Ale jeśli woli pani coś innego, wystarczy poprosić.
Przyrządzony napój pachniał niebiańsko.
- Napiję się z wielką przyjemnością - powiedziała, biorąc do ręki ciepłą
szklankę z grubego szkła. Unosił się znad niej oszałamiający aromat
whisky, brązowego cukru, goździków i cytryny. - Dziękuję.
Postać na fotelu odwróciła się. Mirren przygotowała się mentalnie na
powitanie obcego mężczyzny z biblioteki.
- Mirren Sutherland, a niech mnie! Ciekaw byłem, czy cię tu spotkam!
Mężczyzną na fotelu okazał się znikający księgarz we własnej osobie:
Theo Palliser.
Rozdział 7
7
W ostatnich dniach nie mogła narzekać na brak niespodzianek, jednak
wszystkie bladły w porównaniu z tą. W ułamku chwili Mirren poczuła, jak
narasta w niej wściekłość. Dlaczego Theo ma ją oglądać akurat w takim
stanie - z rozmazanym od płaczu tuszem do rzęs, kretyńską poduszką
lotniczą na szyi i w pobrudzonej dworcowym błotem kurtce, zdecydowanie
zbyt lekkiej na tę pogodę?
Zapomniała już, jaki jest przystojny. Zabójczo. Blady, szczupły, z wielkimi ciemnymi oczami i uniesionymi łukowato brwiami, jakby zawsze
był o krok od powiedzenia czegoś złośliwego, bo rzeczywiście generalnie
tak było. Theo, ze swoimi dworskimi manierami, błyszczącymi czarnymi
oczami, dowcipem i zamiłowaniem do przygód, był absolutnie porywający.
Na przestrzeni ostatnich długich miesięcy Mirren miała dość okazji, by
zdać sobie sprawę, że nie tylko ona tak uważa.
- Co ty tu robisz? - wydukała.
- Panno Sutherland - powitał ją w typowy dla siebie przesadnie formalny
sposób.
- Ale dlaczego ty tutaj... - Rozejrzała się wkoło. - Gdzie my w ogóle
jesteśmy?
- Interesy książkowe - wyjaśnił Theo z uśmiechem. - Działam z polecenia
wuja.
- Sądziłam, że już dla niego nie pracujesz.
- Wiesz, jak to jest: jeszcze jedno, ostatnie zlecenie... Świetnie
wyglądasz.
Akurat to stwierdzenie tak bardzo mijało się z prawdą, że Mirren mimo
woli się skrzywiła. Nagle na usta zaczęły jej się cisnąć pytania:
Dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś? Gdzie się podziewałeś przez cały ten
czas? Zamiast tego w milczeniu zaciskała tylko z całej siły palce na
szklance z grogiem. W tym momencie pociąg drgnął i niespiesznie wytoczył
się z dworca.
- Co to ma być? Jestem porwana?
- Zachwycające miejsce, nieprawdaż? - uśmiechnął się Theo.
- Ale co to wszystko ma znaczyć?
- Jamie McKinnon - odparł krótko Theo, tak jakby to miało wszystko
tłumaczyć.
- Co z nim?
- Nie wiesz?
- Wikipedia milczy na jego temat.
Theo uśmiechnął się.
- No tak. Ta rodzina ceni dyskrecję.
- Och, daruj już sobie te swoje snobistyczne gadki - warknęła Mirren.
Teraz była już naprawdę wściekła. - Tak, wiem, masz znajomości w kręgach
arystokratów. Bla, bla, bla.
Wuj Theo prowadził niezwykle szykowny antykwariat w Kensington, do
którego pozyskiwał - często w niekoniecznie uczciwy sposób - nadzwyczaj
drogie tomy. Do Mirren zaś odnosił się z ledwo skrywaną pogardą. Theo
był jego ubogim bratankiem, któremu wuj zapewniał wikt i opierunek,
niekiedy wymagając w zamian, by chłopak wykonywał dla niego brudną
robotę.
- To nie tak... - odparł. - Nie znam tego gościa. To znaczy słyszałem o nim to i owo.
- I co słyszałeś? Że to facet, który posiada pociąg dziwów?
Theo rozejrzał się po wnętrzu wagonu.
- Niezła miejscówka, co?
- Udajesz, że to nie robi na tobie wrażenia, a przecież to miejsce
wygląda jak dom CZARNEGO CHARAKTERU Z JAMESA BONDA!
- Wcale nie udaję. Jestem pod wrażeniem, i to dużym. Słyszałem już
wcześniej, że taki wagon istnieje. Ale nie miałem pojęcia, że nadal
wpuszczają go na tory.
- Ale co to właściwie jest?
- Cóż, rodzina Jamiego była kiedyś niezwykle zamożna. Połowa regionu
Highlands należała do tych ludzi.
- Pewnie nie mieli dobrej prasy.
- O tak, zdecydowanie. Sytuację rodu zmienił dopiero dziadek Jamiego,
wielki uczony. Żeby sprawiedliwości stało się zadość, rozdał dużą część
majątku. Zachował jednak księgozbiór i biblioteki. Był miłośnikiem
książek. Słowem, rodzina została z książkami, ale za to bez grosza przy
duszy. W dodatku dziadek był durniem, zerwał kontakt z matką Jamiego i doprowadził posiadłość do ruiny. Niedawno zmarł, praktycznie w ubóstwie.
- Ojej. Ale nadal mają ten pociąg...
- Tak. W przeszłości tego rodzaju prywatne wagony nie należały do
rzadkości. Kiedy sto pięćdziesiąt lat temu kolej planowała położyć tory
na terenie należącym do rodziny, państwo McKinnon zgodzili się pod
warunkiem, że stworzony zostanie specjalny przystanek dla nich oraz że
będą mogli korzystać z prywatnego wagonu. No i wygląda na to, że półtora
wieku później ten układ nadal obowiązuje.
- Czyli mogą wezwać wagon, tak jak zamawia się taksówkę?
- Owszem.
Mirren wyszczerzyła zęby w uśmiechu, nie umiała się opanować.
Postanowiła, że nie będzie się teraz przejmować zachowaniem Theo.
Zamiast tego zatonęła w rozkosznie miękkim fotelu.
Miała wrażenie, że ten chłopak w ogóle się nie zmienił przez ostatni
rok: nadal był szczupły, wysoki i blady. Jego głęboko osadzone ciemne
oczy kojarzyć się mogły z wampirem, tyle że takim noszącym buty Adidas
Gazelle i mającym słabość do zawadiackich min. Przywołała się do
porządku, powtarzając sobie w myśli, że ten facet to ostatnia kanalia. I że ona pod żadnym pozorem nie dopuści do tego, by znowu zawrócił jej w głowie. Sączyła grog i grzała przy kominku przemarznięte stopy. Napój
przygotowany przez barmana smakował przepysznie.
- Czyli co? Będziemy tu siedzieć przez całą noc?
- Ależ skąd - odparł dość wyniosłym tonem Theo. - Chodź, pokażę ci.
Jak się okazało, za kominkiem w ścianie znajdowały się przesuwne drzwi,
przez które wchodziło się do dalszej części wagonu. Mieścił się tam
wąski korytarzyk z przedziałami, jakie można było zobaczyć w starych
składach kolejowych. Przedziały były trzy, każdy z dwoma pojedynczymi,
starannie zaścielonymi łóżkami. Obok leżała poskładana biała świeża
pościel i stała miska na wodę. Na końcu korytarza znajdowała się
łazienka, a w niej najprawdziwsza żeliwna wanna. Mirren aż gwizdnęła z wrażenia.
Kiedy wróciła do głównej części wagonu, zastała stół nakryty białym
obrusem. Spostrzegła, że Theo ma na sobie smoking.
- Jesteś w stroju wieczorowym?
- Naturalnie - przyznał, nie kryjąc zdziwienia.
Mirren zerknęła na swoje odbicie w lustrze: nieświeżą koszulę, którą
miała na sobie przez cały dzień, i brudne ślady łez na twarzy.
- W porządku. Potrzebuję pięciu minut.
***
Na jednym z nakrytych śnieżnobiałą narzutą łóżek położyła walizkę. Kiedy
ją otwierała, musiała się przytrzymać, bo mknący po torach pociąg akurat
zakołysał się na boki. Przebywała jednocześnie w domu i w pociągu, co z jednej strony wprawiało ją w dezorientację, a z drugiej było absolutnie
upajającym doświadczeniem. Kiedy zerknęła w ciemne okno, przesunął się
za nim rozświetlony peron i mignął napis "Watford". Ciekawa była, co
ludzie myśleli na widok tego wagonu. A może wcale nie zwracali na niego
uwagi? Może po torach bez przerwy podróżowały prywatne pociągi i po
prostu nikt o tym nie wiedział? Jeden miała rodzina królewska, tego
akurat była pewna. Ale może swoje pociągi miało też wiele innych osób,
które przemierzały nimi kraj pod osłoną nocy? Na podłodze przedziału,
który dla siebie wybrała, leżała wypłowiała wykładzina w szkocką kratę.
Ściany były w matowym zielonym kolorze. Światło zapewniały te same co w części bibliotecznej mosiężne lampy, a w oknach wisiały wiśniowe
zasłonki z chwostami. "Wielkie nieba, mogłabym tak żyć" - pomyślała
Mirren, spoglądając tęsknie na łóżko.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki