Tajemnica - Barbara Rutkowska

Przyszłaś do mnie, poezjo,

Nagle jak olśnienie,

Jak światło gwiazd tysiąca,

Cudowne natchnienie

Przyszłaś do mnie, poezjo,

Jak siostra kochana,

Przyjaciółka najmilsza,

Wierna i oddana

Otworzyłaś swą księgę,

A w niej słowa, słowa.

Lecz nie mogłam zrozumieć,

Co w tych słowach chowasz

Ledwie czytać zaczęłam,

Już ją porzuciłam

I przed tobą, poezjo,

W cieniu się ukryłam

Dziś żałuję, żem wtedy

Księgi nie czytała,

Choć tak do niej tęskniłam,

Chociaż jej szukałam

Chociaż była mi szczęściem,

Prawdą i sumieniem,

Była cząstką mej duszy,

Moim przeznaczeniem

Warszawa, kwiecień 1993

Noc już zeszła na ziemię kwietniowa

Już umilkła ptaszęca kapela

Tylko w szumie drzew leśnych rozmowa

I niepokój się nocny udziela

Czarną, na świat, noc szatę rzuciła

Melancholii wypełzły widziadła

Nocną pieśnią człowieka uśpiła

I podstępnie mu spokój wykradła

Gdzie nieznane przestrzenie i światy

Gdzie bajecznie tęczowe krainy

Gdzie miłością kwitnące rabaty

I gdzie wiecznie zielone doliny

Gdzie wciąż lampa słoneczna się pali

Gdzie snów barwnych cudowna jest rzeka

Gdzie się nikt na nikogo nie żali

Tam wędrował spokój człowieka

Tam w noc ciemną, kwietniową uchodził

Tam go wiodła utkana z cnót ścieżka

Duch pokoju mu wrota otworzył

Za którymi na wieki zamieszkał

Gwiezdną, na świat, noc szatę rzuciła

Melancholii wypełzły widziadła

Ludzką duszę noc ciemna uśpiła

I podstępem jej spokój wykradła

Jelenia Góra, kwiecień 1948

Przyszłości! Czemu losy twoje

Mgłą tajemnicy osłonione?

Czemu nikt zgłębić ich nie zdoła?

Czemu wciąż wielka niewiadoma?

I ciągle nowej szuka drogi

I coraz inne wielbi bogi

W coraz to inne zdobi hasła

Wiejskie opłotki, mury miasta

Rzuca wyzwanie, wojny wznieca

Jaka idea mu przyświeca?

Wieczny mu ogień serce spala

Żądza bogactwa go zniewala

Szlachetnych uczuć w sobie szuka

Lecz nie znajduje - nikt nie słucha

Przyjaźń, jak cacko z porcelany

Krucha podstawa, cienkie ściany

Łacno przy większej wiatru sile

Legnie w okruchach, w szklanym pyle.

Przyszłości! Dziwne twoje losy

Czasem napełniasz wiarą trzosy

Lecz zawsze zwodzisz szczęścia drogą

Choć tylko ścieżkę masz ubogą

I swoje barwy, blaski, cienie

Oblekasz w złudny kształt - marzenie

Jelenia Góra, 1948

Już słońce blask skrywa, chłód schodzi na ziemię

Wśród ulic jesienne błąkają się cienie

I liście brunatne z drzew wiatrem strącane

Spadają na chodnik, zeschnięte, spłakane

Słoneczny blask igra w kolorach jesieni

I w tęczy zachodu czerwienią się mieni

Ku ziemi odległej swe światło skierował

I coraz to dalej w noc gwiezdną wędrował

Otworzyłam okno - noc za oknem drzemie

Po chodniku pełzają lamp ulicznych cienie

Rzucając nikłe światło na pustą ulicę

Na topole strzeliste, śpiące kamienice

A tam w górze niebieskie palą się lampiony

Gwiazdy i półksiężyc wśród gwiazd zawieszony

Światło spływa ku ziemi, w szybach się przegląda

Wciska się między drzewa, jak kosmiczna sonda

A wkoło noc i cisza i miasto uśpione

I majowe zapachy wiosną nasycone

Warszawa, maj 1993