Szerokiej drogi - Opracowanie zbiorowe

JAK NIE WIESZ, CO RO­BIĆ

To nie są roz­mowy tylko na czas urlopu. Cho­ciaż ze­szyt, który trzy­mają Pań­stwo w ręku, jest na tyle po­ręczny, że świet­nie zmie­ści się w wa­lizce, ple­caku albo w schowku umiesz­czo­nym na fo­telu to­wa­rzy­sza po­dróży, można go czy­tać nie tylko w tra­sie. Bo­ha­te­ro­wie pierw­szej czę­ści - "Przy­goda jest tu­taj" - prze­ko­nują zresztą, że naj­lep­sze wa­ka­cje można spę­dzić, nie ru­sza­jąc wcale w da­leką drogę - i że na­wet dzika przy­roda może być tuż obok.

Nie są to roz­mowy tylko na czas urlopu także dla­tego, że bo­ha­te­ro­wie czę­ści dru­giej - "Naj­waż­niej­sze py­ta­nie świata" - na­ma­wiają do nie­za­my­ka­nia oczu na trudne wia­do­mo­ści z bliż­szego i dal­szego oto­cze­nia, a na­wet pod­po­wia­dają, jak so­bie z nimi ra­dzić; oka­zuje się, że od­po­czy­wa­jąc, wcale nie mu­simy "rzu­cać wszyst­kiego".

Nie mu­simy też ma­rzyć o ucieczce od co­dzien­no­ści i wspa­nia­łym, peł­nym blich­tru świe­cie. Bo­ha­te­ro­wie trze­ciej czę­ści - "Ży­cie mi leży" - choć są gwiaz­dami pol­skiej kul­tury, opo­wia­dają o speł­nie­niu, które nie wiąże się by­naj­mniej z po­pu­lar­no­ścią i ka­rierą. Idąc da­lej tym tro­pem, bo­ha­te­ro­wie czę­ści czwar­tej - "Nie ufam so­bie" - mó­wią o mą­dro­ści, która przy­cho­dzi z wie­kiem. Bo­ha­te­ro­wie pią­tej - "Z Bi­blią na plażę" - przy­po­mi­nają o du­cho­wo­ści. Bo­ha­te­ro­wie szó­stej - "Emo­cje z krwi i ko­ści" - wno­szą do ca­ło­ści per­spek­tywę te­ra­peu­tyczną.

In­nymi słowy, da­jemy Pań­stwu w tym wy­da­niu to, co w "Ty­go­dniku Po­wszech­nym" naj­lep­sze. Lu­dzi, któ­rzy nie boją się świata i któ­rzy re­al­nie go zmie­niają - znaj­du­jąc za­ra­zem rów­no­wagę mię­dzy dzia­ła­niem i re­flek­sją. "Je­śliby się tak przyj­rzeć oso­bom, które dziś są dla mnie ważne, to łą­czy je nie­spiesz­ność" - mówi w pew­nym mo­men­cie roz­mowy z Anną Goc Woj­ciech Bo­no­wicz. "Jak nie wiesz, co ro­bić, to se sied­nij" - po­wta­rza myśl znaną miesz­kań­com Pod­hala, co ozna­cza: nie bie­gaj za byle czym, usiądź. "Na­tu­ral­nie nie cho­dzi o samo fi­zyczne sie­dze­nie, tylko o za­trzy­ma­nie my­śli" - ko­men­tuje au­tor "Dzien­nika po­cie­sze­nia".

W tym za­trzy­ma­niu my­śli, ośmie­lam się są­dzić, na­sze nowe wy­da­nie spe­cjalne bę­dzie do­brą po­mocą. Sze­ro­kiej drogi!

MICHAŁ OKOŃ­SKI,RE­DAK­TOR WY­DA­NIA SPE­CJAL­NEGO"TYGOD­NIKA POWSZECH­NEGO"