Szepty pachnące kawą - Aleksandra Makurat

Kup ebooka

24.23 zł
20.11 zł (24,23 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

NOTA OD AUTORKI

Drodzy Czytelnicy,

napisałam tę książkę z potrzeby serca. Chciałam stworzyć coś, co będzie bliskie ludziom - nie tylko tym, którzy mają podobne doświadczenia, ale wszystkim, którzy kiedykolwiek szukali siebie, sensu, prawdy czy spokoju.

To nie jest opowieść o idealnym życiu. To historia zbudowana z fikcji literackiej, ale inspirowana moją drogą, wspomnieniami i obserwacjami. Zawiera to, co czułam, przeżywałam, w co wierzę i co zrozumiałam dzięki różnym spotkaniom i wydarzeniom. Przeplatają się tu elementy duchowości, codzienności, refleksji i zwykłego życia. Tego, które czasem boli, a czasem zachwyca swoją prostotą.

Chciałam pokazać świat z trochę innej strony - nie tej powierzchownej, do jakiej jesteśmy często przyzwyczajeni, ale głębszej. Z perspektywy wrażliwości, intuicji i duchowego dojrzewania. Dla niektórych rzeczy, które przeżywałam, mogły wydawać się dziwne, niepasujące do rzeczywistości. Ale ja czułam, że właśnie one były prawdziwe.

Uważam, że bycie "dziwnym" jest czasem lepsze niż bycie kopią innych. Dziś wiem, że najważniejsze to być sobą - naprawdę. Bez udawania, bez dopasowywania się do oczekiwań świata. Prawdziwość ma wartość. I to właśnie chciałam przekazać w tej historii.

To książka o miłości - tej do siebie, do drugiego człowieka, do życia. O akceptacji siebie, o nauce, która trwa całe życie, o odwadze by być sobą mimo wszystko. I o tym, że warto słuchać siebie - nawet wtedy, gdy świat mówi coś innego.

Dziękuję, że po nią sięgnęliście.

Z wdzięcznością,

Aleksandra Makurat

Dla wszystkich kobiet,

które spotkałam na swojej drodze.

Za obecność, siłę, lekcje, za szepty i kawę.

Z wdzięcznością.

Aleksandra

PRZEBUDZENIE WŚRÓD CISZY

Nazywam się Astra.

Nie jestem tylko ciałem, które widzisz. Jestem snem utkanym z oddechu gwiazd.

Pamiętam światło, zanim zapomniałam.

Mieszkam na pograniczu. Tu, gdzie morze mówi do mnie szeptem, a las zapisuje moje imię na korze brzóz.

Ludzie mówią, że jestem dziwna. Że mam oczy, jakby widziały więcej niż powinny. A ja tylko słucham. Tego, co niewidzialne.

W dzień pracuję w kawiarni, w starym mieście pachnącym kawą i kurzem. W nocy - przemierzam światy bez nazw. Nie zawsze wiem, który z nich jest bardziej realny.

Pewnego dnia... zaczęło się dziać coś innego. Znak, którego nie mogłam zignorować. Pojawił się w lesie.

Następnego dnia, mama.

- Znowu śniłaś o świetle? - zapytała bez powitania.

- Tak. Ale tym razem ono mówiło.

- Astra, ty musisz żyć tu, naprawdę. Nie możesz ciągle odpływać.

- Mamo, ja nigdy nie odpływam. Ja wracam.

Zamilkła. A potem tylko westchnęła tak, jakby nosiła mnie w sobie do dziś. Jakby nie potrafiła przestać się o mnie bać.

Gdy noc zapadła całkowicie, leżałam w łóżku otulona ciszą jak skrzydłami. I wtedy pojawił się głos. Szept cichszy niż myśl, a jednak pewniejszy niż wszystko, co znałam.

- Astra... - zawołał. - Wstań. Pora iść dalej.

- Kim jesteś? - wyszeptałam, nie otwierając oczu.

- Tym, który przypomina. Tym, który czekał.

Twoje światło nie zgasło. Ukryłaś je. Teraz musisz je odzyskać.

Zadrżałam. Nie ze strachu. Z tęsknoty.

- Czy jestem gotowa?

- Byłaś gotowa, zanim się urodziłaś. Teraz tylko sobie przypominasz.

W dzień pracuję w kawiarni "Anielski Liść". To miejsce ukryte wśród starych kamienic, zbyt ciche, by ktoś trafił tu przypadkiem.

Zapach pieczonych jabłek i cynamonu unosi się nad stolikami z jasnego drewna, a ściany szepczą historie tym, którzy umieją słuchać.

Właścicielka mówi, że nazwa przyszła do niej we śnie - że ujrzała liść brzozy opadający na dłoń istoty o skrzydłach utkanych z mgły i światła.

Od tamtej pory w oknie zawsze stoi wazon z jednym liściem. Zmieniamy go co tydzień. Nigdy nie więdnie.

Ludzie przychodzą tu z ciężkimi sercami.

Wychodzą lżejsi, choć nikt nie wie, dlaczego.

ANIELSKI LIŚĆ

Kawiarnia była jeszcze cicha, kiedy przyjechałam. Pachniało kawą i świeżym chlebem - zawsze piekliśmy go w małym piekarniku na zapleczu. Oprócz ciast serwowaliśmy również śniadania - owsianki, jajka w koszulkach, pasty warzywne, croissanty z konfiturą z róży.

Tego dnia byłam na zmianie z Agatą.

Agata była kelnerką i baristką - zawsze perfekcyjna, z subtelnym makijażem i starannie uczesanymi włosami. Uśmiechnięta, uprzejma, pomocna - lubiłam ją, choć dopiero się poznawałyśmy. Miała w sobie spokój i naturalną klasę.

Był maj, poranek jeszcze wilgotny od rosy.

Przez chwilę patrzyłam przez okno, jak świat się budzi - drzewa ruszały się lekko na wietrze, a kawa już bulgotała w ekspresie.

Wtedy wszedł on.

Brązowe włosy, kraciasta koszula, jeansy.

Wyglądał na mojego rówieśnika, może nieco starszego. Pomyślałam w pierwszym odruchu: Facet w moim typie. Ale zaraz potem zganiłam się w myślach. Nie szukałam miłości. Nie wśród klientów.

Uśmiechnęłam się jednak naturalnie, jak zawsze, witając gościa od progu. Miałam to we krwi - serdeczność i uprzejmość.

Stałam pod ekspresem, z myślami gdzieś wysoko - jak zawsze, marząc o własnej kawiarni, może nawet pod starym drzewem, z werandą i lnianymi zasłonami...

"Dzień dobry."

Słowa wyrwały mnie z zamyślenia.

Mężczyzna siedział już przy stoliku, a ja poczułam, jak czerwienią

mi się policzki. Rozejrzałam się - Agaty nigdzie nie było. Pewnie wyszła na zaplecze.

"Tak, tak! Oczywiście. Co mogę Panu podać?"

Z lekkim zawstydzeniem zaczęłam recytować menu. Byłam trochę rozkojarzona, trochę podekscytowana, choć ukrywałam to za uśmiechem.

"Kawę z mlekiem poproszę. A cukier jest na stoliku?"

Pomyślałam od razu: Taka, jaką piję ja...

Zrobiłam kawę. Na podstawkę dodałam małe ciasteczko - cynamonowe, domowe. Przyniosłam mu filiżankę i odstawiłam ją delikatnie.

Siedział sam. Pił kawę wolno, patrząc przez okno. Nie spieszył się. Czytał coś w telefonie, ale nie wyglądał jak człowiek w biegu. Był inny niż reszta, niż ci, którzy łapią kawę na wynos i znikają w ułamku chwili.

Nie chciałam się mu przyglądać. Próbowałam zająć się czymkolwiek, ale nikt nie wchodził. Agata przepadła. Czułam się trochę niepewnie, trochę marzycielsko.

Wtedy nasze spojrzenia się spotkały.

Miał oczy... niebieskie. Choć trudno mi było określić dokładnie. Może przez światło, może przez dystans. Włosy miał lekko kręcone - jak moje. Zobaczyłam jego plecak - wzór moro. Nie pasował do reszty. To mnie zaintrygowało jeszcze bardziej.

I nagle...

Agata weszła na salę, nucąc pod nosem piosenkę Maryli Rodowicz:

"To był maj, pachniała Saska Kępa..."

Uśmiechnęłam się. Uwielbiałam tę piosenkę. Zawsze przenosiła mnie w inne światy.

Mężczyzna wstał.

"Dziękuję" - powiedział cicho, niemal szeptem. Uśmiechnął się i wyszedł. Zostawił po sobie pustkę. Albo jakąś czułą ciszę.

Zawołałam za nim:

"Dziękujemy bardzo! Do zobaczenia!"

Czy wróci?

Nie wiem.

Ale tego dnia świat pachniał bardziej kawą. I czymś jeszcze. Może początkiem czegoś, co miało dopiero nadejść.

Z pracy wyszłam szybciej, około południa. Agata miała zostać do osiemnastej, a ja ucieszyłam się na myśl, że mam parę godzin tylko dla siebie.

Lena, nasza szefowa, rozważała zatrudnienie jeszcze jednej osoby - kogoś do popołudniowych zmian. Miała głowę pełną pomysłów, a w oczach coś z dziecięcej ekscytacji. Mówiła ostatnio, że marzy jej się, by Anielski Liść stał się również pubem - takim w starym, angielskim stylu, z muzyką dla duszy, whisky na półkach i fotelami do zapadania się w nich godzinami.

Sama kawiarnia już teraz była jak opowieść z dawnych lat. Ceglane ściany mieszały się z metalowymi elementami, a między stolikami stały stare zegary, porcelana po babci, a nawet maszyna do szycia z lat młodości mojej mamy. Na stołach - serwetki, które przypominały mi nasze wieczory w kuchni. To miejsce miało duszę.

Po pracy wsiadłam na rower i pojechałam prosto do sklepu. Pora była jeszcze przed obiadem, więc postanowiłam ugotować coś dla mamy. Zasłużyła na chwilę bez garów.

Padło na spaghetti bolognese - ale z moim, polskim twistem. Do sosu dodałam natkę pietruszki, pieczarki i startą marchewkę. Pod koniec - żółty ser, bo lubiłyśmy, gdy ciągnął się jak w bajkach o włoskiej kuchni.

Mama była u lekarza na kontrolnych badaniach. Napisała, że wraca za chwilę, więc właśnie układałam makaron na talerze, gdy usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi.

Zasiadłyśmy w kuchni - jak zawsze.

Choć mieliśmy salon i jadalnię, to właśnie kuchnia była sercem naszego domu. To tu piłyśmy melisę i pokrzywę, tu stawiałam karty, a mama śmiała się, że czasem trafiam lepiej niż pogodynka. Tu leżały jej szydełkowe serwetki, tu działo się nasze zwykłe, piękne życie.

Mama zaskoczona spojrzała na spaghetti.

- Włoskie? - zapytała z lekkim uśmiechem. - Gdzie moje kartofle?

Zaśmiałyśmy się. Ale zjadła wszystko, z apetytem. A potem powiedziałam cicho:

- Mamo... dziś w kawiarni był ktoś.

Uniosła brwi.

- Mężczyzna. Wiesz, taki... w moim typie. Brązowe włosy, kraciasta koszula. Sam. Patrzył przez okno i pił kawę z mlekiem. Wydawał się... inny.

Mama słuchała. Widziałam, że dostrzegła błysk w moich oczach.

- Amelio... kochanie. Wiem, że ci czasem brakuje bliskości. Ale pamiętaj - to tylko klient. Może już nigdy nie przyjdzie. Nie buduj zbyt wiele w wyobraźni.

Przytaknęłam. Miała rację.

A jednak - gdy wzięła się za zmywanie, ja zostałam jeszcze chwilę przy stole. Trzymałam w dłoni szklankę wody mineralnej i znów odpłynęłam.

Wyobrażałam sobie jego głos, to, jak podchodzi do kontuaru, jak zapamiętuje moje imię. Jak wraca.

Choć nie znałam go. Choć nie wiedziałam nic - poza tym, jak pił kawę. Ale czasem tyle wystarczy, by marzenia znów zaczęły tkać cichą opowieść pod skórą.

CIEPŁY CZWARTEK

Po obiedzie postanowiłam, że dziś ogłaszam dzień lenia. Lazy Day - święto święte.

Słońce przebiło się przez chmury, niebo rozjaśniło się błękitem, jakby ktoś wreszcie odsunął ciężkie kotary zimy. Czekaliśmy na tę wiosnę z utęsknieniem. Prawdziwą, pachnącą, ciepłą.

Mama, najedzona i zadowolona, położyła się na drzemkę.

- Tylko nie za długo - mruknęłam z czułością. - Bo w nocy znowu nie zaśniesz.

- Ty się o mnie nie martw - odpowiedziała z zamkniętymi już oczami.

Martwiłam się zawsze. Tak jak ona o mnie.

Wyszłam do ogrodu. Pachniała ziemia, delikatnie podgrzana słońcem. Ptaki śpiewały wytrwale, jakby się umówiły, że dziś koncert. Usiadłam na ławce pod orzechem, wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do Olgi.

- Hej, ty żyjesz w ogóle? - zapytałam, zanim odezwała się poczta głosowa.

Odebrała z entuzjazmem. Zawsze mówiła głośno i szybko, a ja, jak zwykle, zaczęłam opowiadać za dużo i zbyt chaotycznie. W końcu przerwała mi krzykiem:

- Amelia! W sobotę idziemy na imprezę! I tym razem nie ma zmiłuj! Koniec wymówek!

Zaśmiałam się.

- Dobra, dobra, ale przecież ja nie mam w co się ubrać. Ani butów, ani torebki, a mój brzuch... No wiesz, zima nie była łaskawa. A ciasta w pracy, no nie mogłam się oprzeć, przecież Lena przynosiła jeszcze ciepłe.

Olga przewróciła oczami po drugiej stronie słuchawki - czułam to.

- Przestań. Jesteś piękną kobietą. Masz te swoje długie, kasztanowe loki, urodę jak z południa - egzotyczną wręcz. Wystarczy ci jedna sukienka i dobre oko stylistki, czyli mnie. A brzuch? Każda kobieta ma brzuch. I serce. I duszę. Ty masz wszystko. Więc zamknij się i szykuj!

Uwierzyłam jej na słowo. Bo znała mnie jak nikt inny.

- Okej. Ale wpadnij szybciej i pomóż mi się ogarnąć.

- Osiemnasta. Wpadam z walizką i energią. Na dziewiętnastą trzydzieści ruszamy. Będziesz gwiazdą wieczoru.

Rozłączyłam się z lekkim śmiechem. Ale kiedy ekran zgasł, znów została cisza. I myśli.

Nie lubiłam imprez. Tłumów. Głośnej muzyki, która dudni w żołądku. Może dlatego byłam sama - bo lubiłam ciszę bardziej niż rytmy techno. Bo moje wieczory wolałam spędzać w ciepłych skarpetkach, z kubkiem pokrzywy i tarotem, niż w obcasach na parkiecie.

Po mamie miałam tę miłość do spokoju. A po sobie - zrozumienie, że jeśli nie wychodzę do ludzi, to trudno ich spotkać.

Byłam już dawno po studiach. Najpierw hotelarstwo - praktyczne, przyziemne. Potem magisterka z psychologii - trochę dla siebie, trochę z nadziei, że kiedyś to zmieni moje życie. Dwa lata zdalnych zajęć i notatek, których nikt już nie przeglądał.

Ale nie mówiłam Oldze, że ostatnio znów o tym myślałam. Że mam w planach kursy, szkolenia, może certyfikaty. Że chcę ludzi - ich historii, emocji, skomplikowania. Rozumiałam ich. Miałam intuicję, wyczucie, dar słuchania.

I choć tłum mnie przytłaczał, pojedynczy człowiek był jak książka. A ja kochałam czytać.

Na razie jednak była praca w kawiarni. "Anielski Liść" dawał mi spokój, dobre wynagrodzenie i Lenę - jak dobrą ciotkę, która miała marzenia większe od murów lokalu. Czułam się tam bezpiecznie.

A psychologia?

Czekała cierpliwie. Jak ogród wczesną wiosną - niby śpiący, a już pełen życia pod powierzchnią.

KIEDY RÓŻ NIE PASUJE DO DUSZY

Wreszcie nadeszła ta długo wyczekiwana sobota.

Dzień był miękki jak letni ręcznik, pachniał kwitnącym drzewem i słońcem odbijającym się od szyb.

Miałam w sercu coś na kształt dziecięcego podekscytowania, ale z domieszką dorosłej niepewności.

Dawno nie byłam nigdzie. W takim "nigdzie" z muzyką, drinkami i błyskiem w oku.

Czułam się jak dziewczynka przed pierwszym balem.

Olga przybyła punktualnie o osiemnastej - w pełnym natarciu. W drzwiach stanęła z torbą większą niż ja.

- Kochana, mam wszystko! Sukienki, bluzki, spodnie, marynarki, nawet bieliznę glamour! Będziesz błyszczeć!

Zanim zdążyłam zaparzyć herbatę, moje łóżko zniknęło pod stertą ubrań, jakby ktoś rozłożył stoisko z pchlego targu w samym środku mojej sypialni.

- Czarna sukienka - powiedziałam zdecydowanie, sięgając po coś klasycznego.

- Fuksja, mówię ci! Fuksja to nowa czerń! - Olga upierała się, wymachując bluzką w odcieniu dojrzałego różu. - Pokaż duszę! Nie chowaj się!

- Ale ja się nie chowam - mruknęłam. - Ja po prostu... lubię nie rzucać się w oczy.

- Właśnie! Czas to zmienić!

Śmiałyśmy się, walcząc na ubrania jak dwie dobre czarownice przy magicznym lustrze.

W końcu, po kilku przymiarkach i jednej chwili zawahania przy sukience w panterkę (Olga była nieugięta), stanęłam przed lustrem.

Wybrałam czarne spodnie z wysokim stanem, które dobrze układały się na biodrach i dawały mi poczucie bezpieczeństwa.

Do tego żółta bluzka, jak słońce w maju - odważna, ale ciepła.

Fuksji powiedziałam stanowcze nie.

Na wierzch - moja ulubiona, znoszona katana jeansowa.

Zawsze dawała mi wrażenie, że wszystko będzie dobrze.

- Dobrze. Niech ci będzie. - Olga uniosła brwi, po czym dorzuciła do stylizacji czarną torebkę ze złotymi ćwiekami. - Ale buty będą moje.

Buty były eleganckie, z delikatnym połyskiem. Moje - choć rzadko noszone. Pracowały tylko dwa razy. Dziś dostały trzecią szansę.

Makijaż zrobiłam sama - oko mocno, klasycznie: czarna kreska, tusz do rzęs, usta czerwone jak mak w ogrodzie babci.

- Szminka trwała - obiecałam Oldze, gdy przewróciła oczami.

- Byle nie została na kieliszku!

Włosy lekko upięłam, loki zostały luźne, jak fale na jeziorze w ciepły wieczór.

Byłam gotowa. Albo przynajmniej udawałam, że jestem.

Pojechałyśmy taksówką, bo miałyśmy w planach małe "wino z lodem i różem" - nasz rytuał, kiedy życie chciało tańczyć.

To miał być nasz wieczór.

Bo dawno nie byłyśmy nigdzie. Bo każda z nas miała swoje "życie", a dziś miałyśmy chwilę dla siebie.

Olga - mama trójki, bohaterka codzienności, której mąż wyjątkowo pozwolił na wolność.

Ja - kobieta, która uczyła się oddychać poza rutyną.

Knajpa nazywała się "Dance Moon" i zawsze śmiałam się z tej nazwy. Tańczący księżyc - brzmi jak bajka, ale dziś wszystko miało w sobie coś z bajki.

Było około dwudziestej trzydzieści. Słońce leniwie zachodziło za horyzont, rozlewając złoto i ciepły róż po ścianach miasta.

W środku grała muzyka - deep house pomieszany z nowoczesnym popem. Głośno, ale nie agresywnie.

Czekali już nasi znajomi - głównie kobiety, które tej nocy miały swoje własne święto wolności.

I wtedy, właśnie wtedy, kiedy Olga śmiała się i ciągnęła mnie na parkiet, a ja udawałam, że jeszcze tylko łyk wina... Zobaczyłam Go.

Przy barze.

W półcieniu.

Opierał się o ladę z taką naturalnością, jakby był częścią miejsca.

To był mężczyzna z kawiarni. Ten, którego wzrok łapał mnie czasem między jednym espresso a drugim sernikiem. Ten, który nigdy nie zamówił niczego "na wynos".

Tego wieczoru - mój los zmaterializował się przy szklance whisky i spojrzeniu, które znałam.