Akt pierwszy
Scena pierwsza
OKTAW, SYLWESTER.
OKTAW
Och, cóż za przykre nowiny dla kochającego serca! W jakimż opłakanym położeniu znalazłem się nagle! Zatem, Sylwestrze, dowiedziałeś się w porcie, że ojciec wraca?
SYLWESTER
Tak.
OKTAW
Przybywa tu dziś rano?
SYLWESTER
Dziś rano.
OKTAW
Z córką Geronta?
SYLWESTER
Geronta.
OKTAW
Że ta córka wędruje tu po to aż z Tarentu?
SYLWESTER
Tak.
OKTAW
I wszystkie te nowiny masz od mego wuja?
SYLWESTER
Od wuja.
OKTAW
Któremu ojciec przesłał je listownie?
SYLWESTER
Listownie.
OKTAW
A wuj, powiadasz, zna wszystkie nasze sprawki?
SYLWESTER
Wszystkie sprawki.
OKTAW
Ach, mówże sam przecież, nie każ sobie słów wydzierać z gardła.
SYLWESTER
Cóż mam jeszcze dodać? Nie przepomniał pan niczego, powiada pan dokładnie wszystko tak właśnie, jak się rzeczy mają.
OKTAW
Poradźże mi co bodaj, powiedz, co czynić w tej okrutnej niedoli.
SYLWESTER
Daję słowo, jestem co najmniej w takim samym kłopocie jak i pan; sam byłbym bardzo wdzięczny, gdyby mi ktoś co poradził.
OKTAW
Ten niespodziany powrót zabija mnie po prostu.
SYLWESTER
A mnie!
OKTAW
Skoro ojciec dowie się o wszystkim, czuję, że spadnie na mnie burza najgwałtowniejszych wymówek.
SYLWESTER
Wymówki to fraszka; dałby Bóg, abym i ja się mógł wykpić ze sprawy za tę cenę! Ale, co do mnie, bardzo łatwo mogę drożej przypłacić pańskie szaleństwa; już widzę z daleka, jak się zbiera cała chmura kijów, która wyładuje się na moich plecach.
OKTAW
O nieba! Jak wybrnąć z kłopotu?
SYLWESTER
O tym trza było myśleć, nim się pan w niego wpakował.
OKTAW
Och, dorzynasz mnie jeszcze przez swe spóźnione morały.
SYLWESTER
Pan mnie bardziej dorzynasz przez swoje wybryki.
OKTAW
Co czynić? Co postanowić? Gdzie szukać ratunku?
