Patricia opiera się o ścianę, wciskając stopy z powrotem w buty.
- Auć! - wzdycha. - Kto by pomyślał, że w tych sandałach nogi będą mnie tak bolały?
Edie słyszy w myślach swój własny głos: W życiu nie dasz rady tańczyć w tych butach, Pats. Nie jesteś w stanie nawet w nich chodzić!
- Skąd mi przyszło do głowy, że dam radę w nich tańczyć? Nie jestem w stanie nawet w nich chodzić! - Kręci stopą, pokrytą czerwonymi śladami po cienkich paskach, które wpiły się jej w skórę.
Ona i Edie stoją oparte o ścianę przy głównym wejściu do klubu Golden Slipper, dwie ulice od miejsca, gdzie wypluł je autobus, i metr od miejsca, gdzie bramkarz o barach wielkości ciężarówki oznajmił Pats, że nie, absolutnie nie może wejść bez butów.
Yella Welly - Żółty Gumiak, czyli Golden Slipper, jak się faktycznie nazywa, może i znajduje się w niedużym, uroczym miasteczku nieopodal Newcastle, ale ma reputację miejsca, w którym warto bywać w piątki, a niektórzy są gotowi jechać nawet te dwanaście mil ze stolicy regionu, żeby do świtu kiwać się nad brzegiem morza przy muzyce serwowanej przez Annie Nightingale.
Edie taksuje wzrokiem kolejkę nadzianej młodzieży i kręci głową. Kobiety są poubierane w minispódniczki i buty na koturnach, sukienki w kwiatki, gwiazdki i zawijaski. Ich potraktowane prostownicą włosy lśnią, gładkie jak lustro, i chociaż każda z nich jest inna, mają w sobie jakąś jednorodność, niczym w zespole tanecznym czy modnym chórze. Mężczyźni noszą garnitury i jaskrawe koszule. Przypominają jej stado egzotycznych ptaków.
Edie przygląda się własnej sukience. Należała do jej matki i nawet po usunięciu kokardy z karku i wstążki z talii oraz spraniu krochmalu ze spódnicy, żeby miękko się układała, dziewczyna wciąż wygląda, jakby ktoś zwymiotował kobietę z tafty. Sama sobie przypomina lalkę w krynolinie, skrywającą kłopotliwe zapasowe rolki papieru toaletowego w łazience u Patricii.
- Nie mogę tam wejść - oświadcza. - Spójrz na mnie. Wyglądam, jakbym hibernowała od czterdziestego trzeciego roku.
Patricia macha lekceważąco ręką.
- Wyglądasz dobrze, Edie. Klasycznie. Musimy zacząć żyć, tańczyć, śpiewać piosenki. - Puszcza oko do zadbanego dżentelmena w zielonej marynarce, a jego koledzy odpowiadają głośnymi okrzykami: "Juhu!". - A poza tym - uśmiecha się szeroko - tu aż się roi od facetów.
- Którzy nawet nie spojrzą na dziewczynę w sukience po babci. - Edie odsuwa się od budynku. - Słuchaj, naprawdę nie jestem w nastroju. Powinnam wracać do domu. Zajrzeć do mamy.
- Twoja mama śpi, Edie. Widziałyśmy ją dwadzieścia minut temu. - Pats krzyżuje ręce na piersiach. - Co zamierzasz robić przez całą noc? Zgadywać, co jej się śni?
- Nie wiem - odpowiada bez przekonania. - Po prostu chyba nie jestem z tych, co lubią tańczyć. Poradzisz sobie sama. - Jeszcze nie skończyła mówić, a już czuje się winna.
Patricia tęsknie spogląda na wejście. Są tutaj po raz pierwszy i Edie podejrzewa, że pewnie ostatni. Przyjechała tylko dlatego, że przyjaciółka za wszelką cenę chce skorzystać ze zmian zachodzących w latach sześćdziesiątych - zmian w muzyce i modzie, od tętniących życiem londyńskich ulic aż po ich wietrzny zakątek na północnym wschodzie. Teraz Edie obawia się, że taka uciążliwa najlepsza przyjaciółka jak ona podcina skrzydła żywiołowej Pats. Nie zliczyłaby, ile razy ją zawiodła przez ostatnie osiem lat: nici z wyjścia do kina, bo musiały grzebać w śmieciach w poszukiwaniu torebki mamy Edie; odwołany spacer do sklepu w ładny dzień, bo gdy Edie się obudziła, zastała otwarte drzwi, a jej matka znikła. Patricia jest siostrą, której zawsze potrzebowała, i teraz Edie pali się ze wstydu na myśl o tym, jak jej matka płakała w fotelu, a Pats delikatnie ściągała jej buty i uspokajała: "No już, Cynthio. Wszystko będzie dobrze". Chyba mogłaby przynajmniej potańczyć z przyjaciółką do kilku piosenek i ochoczo zapewniać, że jej nieporadne próby podrywu są tak naprawdę "błyskotliwe i czarujące".
- No weź, Edes. Kupię ci coś do picia.
Edie stara się nie myśleć o dziwnym łaskotaniu w brzuchu i bierze Patricię pod rękę.
- No dobrze - zgadza się. - Ale na krótko.
Atmosfera w środku jest duszna i zapocona. Pocą się nie tylko ludzie, samo pomieszczenie też. Skroplona woda kapie z pluskiem na obojczyk Edie. Dziewczęta w barwnych sukienkach podrygują do Ya Ya Twist, natomiast chłopcy stoją sztywno na obrzeżach sali. Kilku co odważniejszych bez większych efektów kiwa się obok dziewcząt, które wyraźnie ich ignorują.
Na środku parkietu tańczy kobieta, która wygina się, jakby nie miała kości i składała się wyłącznie z cieczy. Edie mruży oczy, ale w jej drobnym ciele nie dostrzega niczego, co choć trochę przypominałoby stawy lub przeguby. Mężczyzna obok niej porusza się na boki jak krab, jego kanciaste ruchy kontrastują z falującą giętkością kobiety. Gdzie oni wszyscy nauczyli się tak tańczyć? Nawet gdyby tak umiała, nie jest pewna, czy chciałaby, żeby wszyscy na nią patrzyli.
Edie drepcze za Patricią do baru, świadoma swoich niezgrabnych ruchów. Lata uprawiania gimnastyki wyparowały z jej ciała, gdy wkroczyła w okres dojrzewania, który porobił dziwne rzeczy z jej stawami i mięśniami, a jej smukłe, gibkie kończyny zesztywniały niczym schnący beton.
Patricia wciska Edie do ręki kubeczek z cienkiego plastiku, wypełniony po brzegi jakimś gazowanym napojem. Płyn ma metaliczny zapach, a kubek jest ciepły i mokry od zewnątrz, jakby właśnie wyciągnięto go z wanny. Podrygujący mężczyzna trąca ją biodrem w łokieć i płyn wylewa się Edie na buty.
- Przepraszam - rzuca tancerz z szerokim uśmiechem. - Dobrze się bawisz? - Zalatuje niepranymi skarpetkami, a trzy z czterech przednich zębów ma szare. Edie kaszle i odwraca się od niego.
- Co o nim sądzisz? - pyta Patricia, niezbyt subtelnym skinieniem głowy wskazując szarozębnego.
Edie zerka przez ramię i widzi, że tamten wciąż się do niej szczerzy. Nachyla się do Patricii.
- Śmierdzi, jakby chorował na stopę okopową - szepcze, ale Patricia już patrzy gdzie indziej.
- Ooo, patrz, chłopaki z Marsden!
Edie podąża wzrokiem za spojrzeniem Patricii, która kiwa głową w stronę grupki młodych mężczyzn przepychających się przy disc jockeyu. Są elegancko ubrani i świetnie ostrzyżeni, ale w ich poszturchiwaniach jest coś łobuzerskiego. Na obrzeżu grupy stoi wyprostowany jak struna mężczyzna ściskający w dłoniach kubek. Rdzawobrązowe kosmyki włosów przykleiły mu się do czoła, a podwinięte do łokci rękawy odsłaniają gładkie, umięśnione przedramiona. Błądzi wzrokiem po sali, ale co jakiś czas ogląda się na przyjaciół i posyła im uprzejme uśmiechy.
- Kim jest ten wysoki?
Patricia marszczy brwi.
- Mac coś tam? McDonald? Nie, McVey. Właśnie. Jimmy McVey. - Uśmiecha się. - A co? Podoba ci się?
- Podoba mi się jego postawa. Bardzo... szlachetna.
- Teraz puszczę wam świeżutką płytę, dzieciaki. - Metaliczny głos disc jockeya dudni z wielkiego głośnika. - Od uroczych pań z zespołu Martha and the Vandellas.
- Och, Edie! To znak!
W sali rozbrzmiewają pierwsze słowa piosenki Jimmy Mack i podrygujący tancerze płynnie przechodzą do miękkich, kołyszących ruchów.
- No chodź. Musimy zatańczyć. - Zanim Edie zdąży zaprotestować, Patricia ciągnie ją na puste miejsce przy chłopakach. - No nie stój tak! Tańcz!
Edie się kiwa, całe jej ciało porusza się jak jedna sztywna bryła. Oblewa się rumieńcem, kiedy prawdziwy Jimmy Mack zatrzymuje na niej na moment wzrok.
- Pats - syczy Edie - czuję się jak kaktus.
Patricia odchyla głowę do tyłu i wybucha śmiechem, zahaczając włosami o chłopców z Marsden. Zaczyna kołysać biodrami jak wahadłem, opuszczając przy tym podbródek i wydymając usta. Kiedy już udaje się jej przyciągnąć ich uwagę, Patricia odwraca się w stronę najbliższego z chłopaków.
Edie jest przerażona tym, że w tej chwili tańczy sama, i natychmiast nieruchomieje.
- Nie za bardzo lubisz tańczyć?
Jimmy McVey stoi tuż przy niej jak ludzka żyrafa i posyła jej z góry krzywy uśmiech.
- Och, tak, po prostu nie wiem... A przynajmniej czuję się trochę... - W blasku dyskotekowych świateł jego skóra zmienia kolor na czerwony, niebieski, zielony i żółty, po czym znów wraca do czerwonego, i wszystkie te barwy jakoś do niego pasują. Grzbiet nosa ma upstrzony piegami. Jej matka nazywała piegi "pocałunkami aniołów". Edie się rumieni. - Czuję się trochę onieśmielona.
Chłopak przytakuje. Edie sięga mu do ramienia, więc musi zadzierać głowę, żeby na niego spojrzeć.
- Ja nie umiem tańczyć. Przychodzę tu tylko po to, żeby popatrzeć, jak te czubki podskakują i usiłują podrywać dziewczyny. Ale gdybym umiał, poprosiłbym cię do tańca.
Edie czuje, że jej szyję oblewa gorący rumieniec. Jimmy lekko marszczy brwi, jakby bardzo się koncentrował, ale jego ciemne oczy i usta się uśmiechają. To jednocześnie komiczne i ujmujące, a Edie czuje bicie pulsu w nadgarstkach, jakby mały ptaszek próbował się stamtąd wydostać. Nad jego ramieniem widzi, że jakiś facet zarzuca sobie Patricię na plecy niczym worek ziemniaków.
- Może zechciałabyś tam ze mną usiąść i wypić nasze - kiwa wymownie głową - napoje.
Edie nieśmiało przytakuje i podchodzi za nim do rzędu plastikowych krzesełek. Jimmy rzuca ukradkowe spojrzenie na tkwiącego przy drzwiach bramkarza, który wygląda jak czołg, po czym wyciąga z kieszeni spodni małą srebrną piersiówkę i nalewa z niej trochę płynu do obu kubków. Edie ukradkiem wącha swój.
- Kiedyś dostaną odpowiednią koncesję - mówi chłopak - a wtedy to naprawdę będzie najlepszy lokal na północy kraju.
Rozmawiają, nie potykając się o chwile niezręcznego milczenia, a po napoju Jimmy'ego Edie czuje się rozgrzana i uszczęśliwiona. Opowiedziała mu już o swojej gimnastycznej przeszłości i obecnej pracy sprzątaczki. On opisał ze szczegółami praktyczną naukę zawodu mechanika w warsztacie samochodowym u jego wujka w Hull, przez którą całymi tygodniami nie bywa w domu. Oboje przewracają oczami na widok Patricii, która trzęsie się jak mokry pies w kręgu przyjaciół Jimmy'ego, wykonując dziwny taniec godowy.
On mówi, a ona nie może oderwać wzroku od jego ust, nosa, palców. Z dala od świateł, muzyki i przyjaciół jest swobodniejszy i łagodniejszy, niż wydawał się na początku, jakby się rozpływał. Podoba mi się. Obserwuje jego palce ożywiające anegdotkę o mewie, którą on i jego wujek nazywają Winstonem, i drży, gdy nagle w jej myślach pojawia się wizja tych lekko szorstkich palców dotykających jej policzka. Pojawia się i nie chce zniknąć, furkocze jej w głowie, aż w końcu Edie nie może myśleć o niczym innym.
O 21:43 Patricia zerka na nią i klepie się w nadgarstek, mimo że nie ma zegarka. Obiecała rodzicom, że wsiądą do autobusu odjeżdżającego o 22:00, a żadna z nich nie chce martwić rodziców Patricii spóźnieniem. Poza tym następny autobus jest dopiero o 22:45, a obolałe stopy przyjaciółki nie wytrzymają kolejnej godziny, natomiast Edie nie znosi zostawiać swojej mamy samej na tak długo.
- Muszę już iść - mówi do niego.
Chce mu podać swój kubek, ale on myśli, że podaje mu rękę, więc łapie ją za tę rękę i wychlapuje resztki napoju na jej ubranie. Zrywa się na równe nogi.
- O kurczę! Przepraszam. - Próbuje strzepywać płyn z jej sukienki, ale niechcący muska jej pierś. - O Boże! - Chowa twarz w dłoniach. - Ale ze mnie idiota.
Edie wciąż czuje na piersi dotyk jego palców. W nagłym przypływie odwagi kładzie mu dłoń na ramieniu.
- Nic się nie stało - uspokaja go i nie zabiera ręki. Jego skóra jest ciepła, jakby wygrzewał się na słońcu, i Edie nagle zaczyna się zastanawiać, jak by wyglądał, leżąc na plaży w samych kąpielówkach. Znów oblewa się rumieńcem.
Chłopak zerka zza palców z szerokim uśmiechem.
- Cóż, miło było cię poznać.
Edie nagle sobie uświadamia, że trzyma go za ramię, i gwałtownie się odsuwa.
- To na razie - rzuca. Odwraca się i wypatruje Patricii.
Ma nadzieję, że Jimmy nie dostrzega jej rozczarowania, które z całą pewnością ma wypisane na twarzy.
- Poczekaj! - zatrzymuje ją chłopak. - Muszę wiedzieć, kiedy się znów zobaczymy!
Edie czuje, że serce zaczyna jej bić szybciej. Ogląda się przez ramię tak swobodnie, jak tylko potrafi. On wyciąga z kieszeni skrawek papieru i uważnie go studiuje.
- Wracam w przyszłym miesiącu, piętnastego. Jeśli chcesz, możemy pójść na herbatę szesnastego.
Edie szybko liczy w myślach. To za sześć tygodni. Do tej pory o mnie zapomni. Albo porwie go jakaś ślicznotka z Hull.
- Nie zapomnę. - Jimmy uśmiecha się szeroko. Edie się czerwieni, zła, że na jej twarzy zawsze dokładnie widać, o czym myśli. - Czternasta? Szesnastego? U Minchelli?
Edie wzrusza ramionami.
- Chętnie.
- Super! To do zobaczenia...?
- Jestem Eva. - Kłamstwo wymyka się z jej ust, zanim Edie ma czas się zastanowić, co właściwie robi.
- Eva, ładne imię. Ja jestem...
- Och, wiem, kim jesteś! - I znów się czerwieni.
Chłopak cofa się z uśmiechem w stronę swoich znajomych, posyła jej całusa i potyka się o czyjąś wystawioną, wyginającą się nogę. W ciele Edie rozlewa się ciepło, od głowy do samego brzucha. Patricia bierze ją pod rękę, a Edie próbuje zapanować nad trzepotem w piersi. I tak sobie kuśtykają, trzymając się pod ręce, z butami przewieszonymi przez ramię, żeby zdążyć na autobus o dziesiątej, który zawiezie je do domu.