Syndrom oszusta - Edgar Enderson

Różnica między syndromem oszusta a zwątpieniem w siebie

Ważne pytania, które należy sobie zadać, to, czy nasze zwątpienie w siebie jest odpowiednio rozwojowe?

A może jest to dokuczliwe, uporczywe ciągłe doświadczenie? Lub jest to tymczasowe, zależne od sytuacji doświadczenie?

Nie ma nic złego w rzadkim zwątpieniu w siebie. Wiele specjalistów ?mówi, że ważna je?st ?częstotliwość ?em?ocji, jakie sami odczuwamy.? W?ielu? ?ludzi myśli o sobie?, jak o oszuście ?na pewnym etapie swojego życia, szczególnie w trudnych chwilach, czy to na ra?ndce, czy? nowej pracy lub gdy mówi?ą do dużej liczby osób. Przykładowo, gdy jesteśmy nastolatkami lub dorastamy wtedy najczęściej nie wierzymy w siebie i własne możliwości.

Wątpienie w siebie to normalna część naszego rozwoju. Pojawia się? on wtedy, g?dy stoimy przed nowymi wyzwaniami, ucz?y?my nowych umiejętności albo znajdujemy się w nieznanej dotąd sytuacji. Może być ono z n?ami? na? ?różnych etapach życia. Zwątpienie możemy szczególnie odczuwać, kiedy dorastamy. Zmieniamy pracę lub podejmujemy ważne decyzje. Syndrom oszusta, to skomplikowane i długotrwałe zjawisko. Sprawia, że osoba mimo, że odnosi sukcesy czuje, że nie zasługuje na nie. Czuje że jest niekompetentna i myśli, że nie zasługuje na swoje sukcesy. Często odczuwa strach, żeby ludzie nie odkryli, że nie radzi sobie w pracy, którą wykonują. Oraz że nie są tak dobrzy jak się to wydaje[1].

Ludzi?e z tym syndromem często myślą, że sukcesy osiągają przez przypadek. Albo że sukces zdobyli przy pomocy innych osób lub szczęście. Nie chcą widzieć ?swoich umiejętności. Nie doceniają własnej ciężkiej pracy, jaką w to włożyli.

Jeśli osoba odczuwa wątpliwości, co do swoich umiejętności, zwykle to motywuje ją to do pracy. Natomiast osoba z syndromem oszusta? z powodu wątpliwości może odczuwać silny stres. Może skutkować wypaleniem zawodowym, a nawet unikaniem wyzwań.

Główną różnicą jest sposób radzenia sobie ze stresem. W jednym wypadku działa motywująco, natomiast drugim powoduje stres i inne negatywne skutki.

Gdy rozumiemy te różnice łatwiej jest nam radzić sobie z emocjami.

Niezadowolenie z pracy, a wypalenie zawodowe

W pewnych sytuacjach osoba może nie czuć się dość zagrożona w swojej pracy, al?e obawa przed porażką lub ujawnieniem ?swoich słabości powstrzymuje ją od szukania awansu lub brania na siebie? większej odpowiedzialności. Osoba, która pracuje nad tym, aby przyjmować z czasem więcej dodatkowych zadań na siebie, może też mieć większe ryzyko, że ?szybciej dostanie wypalenia zawodowego w pracy. Często ludzie z syndromem oszusta zostają w swoich rolach, ?bo nie myślą, że mogą wykonywać swoją pracę jeszcze lepiej niż do tej p?ory. Taki człowiek może? nie zauważać swoich ?zdolności l?ub nie wiedzieć, jak inne zadania mogą pomagać mu w zwiększeniu własnych umiejętno?ści.

Niezadowolenie z? zatrudnienia i wypalenie zawodowe mogą ?mieć wiele przyczyn, lecz jed?ną ?z gł?ównych jest brak wiary w swoje zdolności oraz lęk przed niepowodzeniem[1].

Lud?zie z syndromem osz?ust?a często nie cz?ują się dostate?cznie zdolni. Dlatego starają się o awans i nie podejmują nowych zadań. Strach przed krytyką i możliwym niepowodzeniem ?sprawia, że ?zostają w obecnej pracy. Nie potrafią wykorzystać swoich umiejętności. Przez to osoba nie rozwija się zawodowo oraz odczuwa mniejsze zadowolenie z pracy.

Osoba, która mniej podejmuje nowych obowiązków w pracy, może szybko pracom się znudzić. Ponieważ jej codzienne obowiązki stają się? nudne ?i mało ciekawe. W dłuższym czasie

osoba może odczuć wypalenie zawodowe. Może również odczuwać szybsze zmęczenie, frustrację ora?z brak sensu w tym, co robi.

Człowiek z syndromem oszusta często stawia sobie wysokie oczekiwania i boi się, że popełni błąd. ?

Przez to odczuwa ciągły stres i pracuje ponad własne siły. Takie postępowanie, nie pomaga w rozwijaniu się. Natomiast powoduje zmęczenie i niższą samoocenę. Żebyśmy sami nie mieli problemu z tym syndromem musimy nauczyć się doceniać własne sukcesy. Zacząć myśleć, że aby rozwijać się w pracy musimy, co jakiś czas brać na siebie nowe zadania. Natomiast błędy są naturalną częścią nauki. Ważne jest również szukanie wsparcia u specjalistów. Mogą oni pomóc w budowaniu pewności siebie. Mogą również pomóc w radzeniu sobie ze stresem. Dopiero zmiana myślenia ?oraz podjęcie świadomego wysiłku w kierun?ku swojego rozwoju mogą pomóc, w odzyskaniu satysfakcji z pracy oraz tym, aby nie wystąpiło u nas wypalenie zawodowe.