Wprowadzenie

Od publikacji Polskie cuda Szarbela wydarzyło się wiele, jeżeli chodzi o kult tego świętego w naszym kraju. Powyższa publikacja sprzedała się w wielotysięcznym nakładzie, odbyło się kilkanaście niedziel św. Szarbela z pomocą dla umęczonej ziemi Libanu, w czasie których kilkanaście tysięcy osób o nim usłyszało, niektórzy nabyli publikację czy otrzymali olej świętego. W Krakowie i Grudziądzu zostały uroczyście wprowadzone jego relikwie. Z kolei w miejscowości Cedry Wielkie na terenie parafii został zasadzony cedr przywieziony z Libanu. Najważniejsze są jednak indywidualne rozmowy z ludźmi, którzy przez jego wstawiennictwo otrzymali konkretne łaski, co więcej, stali się apostołami naszego świętego, mówią o nim, nie wstydzą się jego obecności w swoim życiu. To pozwala myśleć, że w naszym kraju powstaje sieć-pajęczyna św. Szarbela. Ta sieć-pajęczyna staje się coraz bardziej gęsta, co pozwala myśleć, że więcej Polaków zetknie się z tym świętym.

Wielkim znakiem dla całego świata była pielgrzymka papieża Leona XIV do Libanu w dniach 30 listopada - 2 grudnia w 2025 r. Papież gościł w Annayi 30 listopada, gdzie z dużą grupą pielgrzymów modlił się przy grobie św. Szarbela. Z tego też względu trudno pominąć ten fakt w kolejnej publikacji, tym razem dotyczącej cudów z całego świata.

Pierwszy rozdział poświęcimy wizycie apostolskiej papieża Leona XIV w Libanie. Na początku przedstawimy wybrane przemówienia papieża w czasie tej wizyty. Następnie zaprezentujemy świadectwa osób, które miały szczęście uczestniczyć w tym wydarzaniu epokowym nie tylko dla Libanu, nie tylko dla Bliskiego Wschodu, ale także dla całego świata. Świadectwa te zapewne będą dobrym komentarzem - refleksją do słów i gestów papieża w czasie wizyty w Libanie.

Drugi rozdział oprzemy na tekście wywiadu, który Kazimierz Gajowy przeprowadził z o. Louisem Matarem - archiwistą z Sanktuarium św. Szarbela w Annayi, który weryfikuje ewentualne cuda, a następnie je spisuje i zachowuje dla potomnych. Zaczniemy więc od kultu św. Szarbela na świecie, aby następnie zapoznać Czytelników z tym, jak o. Matar weryfikuje wiarygodność świadectw w kontekście ewentualnego cudu przez wstawiennictwo świętego. W ostatniej odsłonie tego rozdziału przedstawimy kilkanaście cudów opowiedzianych przez o. Louisa. Każde świadectwo zostanie opatrzone odpowiednim komentarzem.

Spotkanie papieża Leona XIV z młodzieżą.

Trzeci rozdział tej publikacji będzie krótkim modlitewnikiem do św. Szarbela. Chcemy w ten sposób zachęcić naszych Czytelników do wytrwałej i systematycznej modlitwy na wzór naszego świętego.

Warto w tym miejscu przypomnieć słowa św. Jana Pawła II, który ukochał Liban i twierdził, że jest nie tylko krajem, ale także przesłaniem dla całego świata. Miejscem, w którym chrześcijanie i muzułmanie nauczyli się żyć w pokoju. Stanowi przesłanie pokoju, którego tak bardzo świat potrzebuje. I właśnie papież Leon XIV, udając się z pierwszą swoją wizytą apostolską do Libanu i do grobu św. Szarbela, wskazał poprzez tego świętego źródło prawdziwego i trwałego pokoju: to bycie z Chrystusem Eucharystycznym na wzór św. Szarbela. Stąd chyba nie dziwi nikogo tak widoczny powrót do adoracji Najświętszego Sakramentu. Wydaje się, że działa tu prosta logika: jeżeli człowiek potrafi zbudować relację pokoju z Panem Bogiem, będzie ją potrafił zbudować z drugim człowiekiem i to nie tylko w wymiarze indywidulanym czy rodzinnym, ale także w wymiarze globalnym. Myślę, że to wszystko, co dzieje się wokół św. Szarbela, wpisało się w logikę Roku Jubileuszowego z jego zawołaniem "Pielgrzymi Nadziei".

Na koniec pragnę wyrazić moją wdzięczność tym wszystkim, którzy wsparli powstanie kolejnej pozycji książkowej o św. Szarbelu. Na początku o. Louisowi Matarowi z Sanktuarium św. Szarbela, który udzielił nam obszernego wywiadu dotyczącego cudów tego świętego. Następnie Pani Bożenie Czyż-Rkein, która przetłumaczyła teksty z języka arabskiego; Panu Maciejowi Marchewiczowi - Dyrektorowi Wydawniczemu Frondy; oraz Kazimierzowi Gajowemu, który przeprowadził wywiad w Annayi z o. Louisem Matarem.

Należy mieć nadzieję, że kolejne spotkanie ze św. Szarbelem przyniesie Czytelnikom inspiracje do życia prawdziwie chrześcijańskiego.

Powitanie Leona XIV w pałacu prezydenckim w Bejrucie.

Przemówienie Ojca Świętego Leona XIV

Klasztor Świętego Marona (Annaya)

Poniedziałek, 1 grudnia 2025 r.

Drodzy Bracia i Siostry!

Dziękuję przełożonemu generalnemu za jego słowa i za przyjęcie mnie w tym pięknym Klasztorze w Annayi. Również przyroda, która otacza ten dom modlitwy, przyciąga nas swoim surowym pięknem.

Dziękuję Bogu, który pozwolił mi przybyć jako pielgrzymowi do grobu św. Szarbela. Moi Poprzednicy - myślę tu zwłaszcza o św. Pawle VI, który go beatyfikował i kanonizował - bardzo by tego pragnęli.

Najmilsi, czego uczy nas dzisiaj św. Szarbel? Jakie jest dziedzictwo tego człowieka, który nic nie napisał, żył w ukryciu i milczeniu, ale którego sława rozeszła się po całym świecie?

Chciałbym to podsumować w następujący sposób: Duch Święty ukształtował go, aby tych, którzy żyją bez Boga, nauczył modlitwy; tych, którzy żyją w hałasie - nauczył ciszy; tych, którzy żyją dla pozorów - nauczył skromności, a tych, którzy poszukują bogactw - nauczył ubóstwa. Są to zachowania przeciwne głównemu nurtowi, ale właśnie dlatego nas pociągają, jak świeża i czysta woda, której pragną wędrujący przez pustynię.

W szczególności nam, biskupom i wyświęconym kapłanom, św. Szarbel przypomina o ewangelicznych wymaganiach naszego powołania. Jednak jego spójność życia, tyleż radykalna, co pokorna, jest przesłaniem dla wszystkich chrześcijan.

Jest jeszcze jeden decydujący aspekt: św. Szarbel nigdy nie przestał wstawiać się za nami u Ojca Niebieskiego, źródła wszelkiego dobra i łaski. Już za jego życia wielu ludzi przychodziło do niego, aby otrzymać od Pana pocieszenie, przebaczenie i radę. Po jego śmierci wszystko to się zwielokrotniło i stało się rzeką miłosierdzia. Również z tego powodu każdego 22. dnia miesiąca tysiące pielgrzymów przybywają tu z różnych krajów, aby spędzić dzień na modlitwie i odpoczynku duszy i ciała.

Siostry i bracia, dzisiaj pragniemy powierzyć wstawiennictwu św. Szarbela potrzeby Kościoła, Libanu i świata. Dla Kościoła prosimy o komunię i jedność: począwszy od rodzin, małych Kościołów domowych, poprzez wspólnoty parafialne i diecezjalne, aż po Kościół powszechny. Komunia, jedność. A dla świata prosimy o pokój. Szczególnie błagamy o niego dla Libanu i całego Bliskiego Wschodu. Ale dobrze wiemy - i święci nam o tym przypominają - że nie ma pokoju bez nawrócenia serc. Niech więc św. Szarbel pomoże nam zwrócić się do Boga i prosić o dar nawrócenia dla nas wszystkich.

Najmilsi, jako symbol światła, które Bóg zapalił tutaj poprzez św. Szarbela, przyniosłem w darze lampę. Ofiarowując tę lampę, opiece św. Szarbela powierzam Liban i jego naród, aby zawsze kroczył w świetle Chrystusa. Dzięki Bogu za dar św. Szarbela! Dziękuję wam, którzy strzeżecie jego pamięci. Wędrujcie w świetle Pana!

https://www.vatican.va/content/leo-xiv/pl/speeches/2025/december/documents/20251201-libano-san-Charbel.html