Świat ze szkła - Justyna Gliszczyńska

Najbardziej to czuję

W wybuchającej zieleni

mojego dzieciństwa

Na ścieżce, która

Pod grubym echem stóp

Pamięta wciąż moje

Stoi i stoi

Od wieczności po wieczność

To się spaliło

Tamto usunięte

Ślad dziupli bliskiej ciału

Nawet w trawie nie został

I kiedy przeszłość do teraźniejszości

Ciasno się przytula

Lecz w tamtym wtedy

Z oddechem głębszym

Niż mój i twój

Wyciągam ręce

Chwytam

Bezpowrót przecieka przez palce