4.
Zhao Yunlan zawahał się na ułamek sekundy, lecz wtedy w lodowatym
wietrze na szczycie wieżowca napotkał wzrokiem oczy Shen Weia i w ich
bezdennej głębi zobaczył siebie otoczonego nocnym niebem; sam nie
wiedząc czemu, rozluźnił dłoń i powierzył mu swoje życie. Puścił krawędź
i od razu pożałował: "Rozum mi odebrało, bo facet taki przystojny?".
W następnej sekundzie Shen Wei brutalnie wciągnął go na górę. Wykładowca
wyglądający na gryzipiórka dysponował niezwykłą siłą w rękach -
policjant niemal stracił czucie w nadgarstku, palce przybrały fioletowy
kolor, a z przedramienia, na którym rękaw podwinął się aż do łokcia,
zdarł sobie skórę.
Później wykładowca przyciągnął go do siebie i razem upadli na ziemię.
Ramiona, które go obejmowały, zacisnęły się tak mocno, że prawie
miażdżyły mu kości - był to uścisk kogoś, kto odzyskał coś utraconego.
Zhao Yunlan ze zdziwieniem spojrzał na swój posiniaczony nadgarstek i ogarnęło go dziwne uczucie. Drgnął lekko i Shen Wei natychmiast jakby
oprzytomniał, wypuścił go z objęć i ukrywając zakłopotanie, poprawił
okulary.
Zhao Yunlan, co z niejednej miski ryż jadał, uchodził za mistrza w odczytywaniu emocji innych ludzi. Błysnęły mu oczy, w nieporadnej
reakcji Shena wyczuł bowiem subtelną nutę napięcia.
Napięcie...
Nawiasem mówiąc, przypomniał sobie ich pierwsze spotkanie. Uciekający
wzrok wykładowcy oraz jego sztywne ruchy przestał już odbierać jako
strach, widział w nich raczej nerwową reakcję wywołaną nieśmiałością.
- Pojawiłeś się w ostatniej chwili. Gdyby nie ty, skończyłbym jako
wahadło zegara i odmierzałbym czas na uczelni. - Zhao wyciągnął z kieszeni paczkę nawilżonych chusteczek. Zabrał się do ścierania krwi i brudu z obdartego przedramienia, a jedną podał Shenowi, mówiąc: - Do
wytarcia dłoni.
Mimochodem musnął opuszkami czubki palców Shen Weia, a te natychmiast
się cofnęły jak wrażliwa mimoza.
Budzące się w Zhao Yunlanie pożądanie eksplodowało z hukiem jak odpalona
petarda rozsiewająca wokół deszcz skrawków czerwonego papieru, które
układały się w słowa "zachwyt" i "spotkanie". Każdy nerw w jego ciele
drżał z podniecenia. Ale jako weteran miłosnych potyczek dobrze
wiedział, kiedy należy przyciągać, a kiedy odpychać, dlatego po tym
ostrożnym, sondującym geście szybko przybrał obojętną minę i odwrócił
się do siedzącej nieruchomo dziewczyny.
- Co to w ogóle miało znaczyć, droga pani? - zapytał Zhao. - Złamane
serce? Profesor nakrzyczał? Odrzucona praca? Oblany egzamin? Spójrzcie
na siebie, banda rozpuszczonych dzieciaków. W domach podstawiają wam
wszystko pod nos, a wy tak fiksujecie z nudów, że...
Jego tyradę przerwał szloch - dziewczyna nagle wybuchnęła głośnym
płaczem.
Zhao Yunlan zamilkł.
Dopiero wtedy Shen Wei się otrząsnął.
- To było skrajnie niebezpieczne. - Jego głos stwardniał.
- No właśnie, słyszałaś, co powiedział profesor? - podchwycił
natychmiast Zhao Yunlan. - To bardzo niebezpieczne, zdajesz sobie z tego
sprawę? Dobra, już nie płacz, najpierw zejdźmy na dół, pogadamy później.
Muszę cię zabrać do szpitala uniwersyteckiego, na pewno sobie
porozmawiam z twoimi rodzicami...
Shen Wei wstał, najpierw spojrzał ostro na Zhao, potem spochmurniał i zwrócił się ku dziewczynie. Przez dobre pół minuty nie powiedział ani
słowa, tylko surowo na nią patrzył - to wystarczyło, by rozszlochana
dziewczyna ze strachu ucichła, a jej histeryczny płacz zamienił się w pochlipywanie i czkawkę. Zachowanie Shen Weia przypomniało policjantowi
zmarłego wiele lat temu dziadka. On także uchodził za intelektualistę
starej daty - na co dzień uprzejmy, zawsze ustępował innym, nigdy nie
przeklinał, nie podnosił głosu, a rękoczyny absolutnie nie wchodziły w grę. Kiedy jednak naprawdę się rozzłościł, wystarczyło, że pociemniała
mu twarz, a rozbrykane jak małpki wnuki natychmiast się uspokajały.
- Gdyby przez ciebie komuś stała się krzywda - zaczął Shen Wei niskim
głosem - potrafiłabyś unieść taką winę do końca życia lub umrzeć z takim
ciężarem?
- Prze... przepraszam - wyjąkała dziewczyna.
Zhao Yunlan potarł nos.
- Nic mi się nie stało, ale ty naprawdę powinnaś się nad sobą
zastanowić, młoda damo. Pomyśl o sobie, a później o swoich rodzicach.
Masz przed sobą całe życie, jakiej przeszkody nie da się pokonać? Chodź,
już nie płacz, wstawaj. Zabieram cię do lekarza.
Spojrzał jeszcze raz na Shen Weia. Widząc, że tamten nie reaguje w żaden
szczególny sposób, podszedł, pochylił się i pomógł wstać dziewczynie,
która ledwo trzymała się na nogach. Sprowadził ją z dachu, cały czas
podtrzymując.
Na dole natknęli się na porzuconego Guo Changchenga. Tym razem jednak,
zanim Zhao zdążył cokolwiek powiedzieć, Daqing radośnie podbiegł i bez
zbędnych ceregieli zasypał twarz stażysty serią pacnięć
Miauniebogromnych Meteorytowych Szponów.
Zamieszanie związane z próbą samobójczą przyciągnęło uwagę wielu osób.
Opustoszały korytarz jakby nagle wrócił do świata żywych: pracownicy
wystawiali głowy z gabinetów, pytając, co się stało. Pod ciekawskimi
spojrzeniami gapiów Guo wydał z siebie nieludzki krzyk i powoli odzyskał
przytomność. Chłopak miał twarz we krwi, a gdy otworzył oczy, zobaczył
swojego szefa w dość opłakanym stanie: Zhao stał niedaleko, podtrzymując
młodą kobietę. Policjant popatrzył na stażystę i stwierdził znacząco:
- Młodzi ludzie powinni się więcej ruszać, w naszej pracy nie można co
chwila mdleć przez niski cukier.
W obecności tylu świadków Guo nie śmiał pisnąć i zawstydzony spuścił
głowę.
- Zróbmy tak - powiedział Zhao do stażysty, zastanowiwszy się krótko -
ja mam tutaj jeszcze sprawy do załatwienia, a ty zabierzesz Daqinga i zorientujesz się w sytuacji. Poradzisz sobie bez innych ludzi?
Zaakcentował "ludzi", a siedzący z boku kot, który zadowolony oblizywał
sobie łapkę, z bezczelną satysfakcją miauknął tak, że chłopak aż
zadrżał. Zhao życzliwie poklepał kocura po głowie, odwrócił się i odszedł.
Shen Wei wciąż miał ponury wyraz twarzy, ale uparcie milczał. Ktoś cicho
go zapytał, co się stało, lecz zamyślony wykładowca jedynie pokręcił
głową. Dopiero gdy nikt na niego nie patrzył, Shen mimowolnie podniósł
rękę i przyłożył ją do piersi między obojczykami, gdzie pod cienką
koszulą rysowało się coś na kształt wisiorka. Zamknął oczy, głęboko
odetchnął i ruszył za Zhao oraz dziewczyną.
- Jak się nazywasz? - spytał Zhao w drodze na dół.
- ...Li Qian.
- Na którym wydziale studiujesz? Który rok?
- ...Wydział Filologiczny, pierwszy rok studiów magisterskich.
- Miejscowa?
Li Qian zawahała się i dopiero po chwili kiwnęła głową.
- To przed chwilą... Dlaczego?
Tym razem nie odpowiedziała.
Zhao Yunlan zerknął na nią zamyślony. Dziewczyna miała czarne sińce pod
przekrwionymi oczami, puste spojrzenie i wypełnione czernią trzecie oko
- od stóp do głów wyglądała jak chodzące nieszczęście.
- Na Wydziale Filologicznym studenci muszą uzyskać dużo punktów za
przedmioty fakultatywne. Czy chodziłaś na moje zajęcia? - spytał nagle
Shen Wei.
Li Qian spojrzała na niego ostrożnie i kiwnęła głową.
Shen mówił jak na wykładzie - jego głos brzmiał nisko i przyjemnie dla
ucha, a tempo utrzymywał ani za szybkie, ani za wolne. Westchnął i powiedział poważnym tonem:
- Życie i śmierć stanowią sprawę najwyższej wagi. Pamiętam, jak na
zajęciach mówiłem, że na tym świecie istnieją tylko dwa powody
uzasadniające oddanie życia. Pierwszy: śmierć dla rodziny i ojczyzny,
oznacza dopełnienie obowiązku lojalności i synowskiego posłuszeństwa;
drugi: śmierć dla kogoś, kto naprawdę nas rozumie, przynosi dopełnienie
siebie. Poza tym każde lekkomyślne szafowanie życiem to akt tchórzostwa.
Zrozumiałaś?
- Ja... - Głos Li Qian zadrżał, ale zacisnęła usta i udało się jej
opanować. - Przepraszam, panie profesorze. Ja naprawdę... naprawdę uległam
chwilowemu impulsowi, bez zastanowienia. Nie myślałam trzeźwo, krew mi
uderzyła do głowy i poszłam na górę, o mało nie pociągnęłam za sobą...
Zerknęła na Zhao Yunlana i znów spuściła głowę.
Choć policjant wyglądał bardzo atrakcyjnie, a wyraz twarzy miał wręcz
łagodny, Li Qian i tak się go trochę bała. Kiedy spotkali się wzrokiem,
odruchowo się skuliła i przysunęła bliżej Shena.
Zhao Yunlan wyciągnął papierosa i zapalił, patrząc na nią ze swoim
uśmieszkiem.
- Sama nie wiesz, co się stało? Droga koleżanko, słyszałem jedynie o zabójstwach dokonanych pod wpływem impulsu, ale żeby bez zastanowienia
podnieść rękę na siebie? Taaak, to zdarza się nadzwyczaj rzadko. Co,
duch w ciebie wstąpił?
Usłyszawszy ostatnie słowa, Li Qian natychmiast zbladła jak kreda.
Zhao oczywiście nie zamierzał odpuścić.
- Czego się boisz? Mów prawdę, tam u góry, co zobaczyłaś?
Li Qian zaśmiała się sucho.
- No... dach, a niby co innego?
- Patrz, a mnie się udało. - Zhao przeniósł wzrok przed siebie i leniwie
dmuchnął dymem. - Kiedy skoczyłaś, zobaczyłem na dachu mnóstwo ludzi,
wszyscy patrzyli na ciebie i się śmiali.
Li Qian objęła się rękami, cała dygotała i tak mocno zacisnęła szczęki,
że z bliska dało się usłyszeć, jak dzwonią jej zęby. Zhao obserwował ją
przez chwilę, strzepnął popiół z papierosa i lekko pchnął ją w ramię.
- No dobra, wchodź, to tutaj.
Zhao przywitał się z dyżurującym nauczycielem i przekazał Li Qian pod
opiekę Shen Weia, a sam, z wiszącym z ust papierosem, stanął przy
wejściu.
Przed szpitalem uniwersyteckim płynął wąski, wykopany ludzkimi rękami
strumyk, nad którym przerzucono niewielki mostek. Policjant oparł się
leniwie o drewnianą balustradę, po czym powoli dmuchnął dymem prosto na
swój zegarek. Po chwili biała smuga zniknęła, a na środku tarczy osiadła
warstewka mlecznej mgiełki - w jej wnętrzu pojawiała się i znikała twarz
starej kobiety, która zdawała się patrzeć Zhao prosto w oczy.
- Stare kocisko mogło mieć rację... Świeży duch, któremu nie minęło nawet
siedem dni od śmierci, a potrafi w biały dzień pokazać się w Widmowidzu.
Nawet babsko z osiedlowego komitetu sąsiadek nie byłoby tak zuchwałe -
mruknął pod nosem Zhao, unosząc brew. - No dobrze, babciu... Kim ty
właściwie jesteś?
Kiedy za jego plecami rozległy się kroki, lekko musnął tarczę i postać
natychmiast zniknęła. Nie śpiesząc się, wydmuchał kółeczko dymu,
odwrócił się i zobaczył nadchodzącego Shen Weia z tacką z lekami i wilgotnymi chusteczkami w rękach. Wykładowca położył ją obok, opuścił
wzrok i niedopuszczającym sprzeciwu ruchem chwycił zranioną rękę Zhao,
po czym delikatnie podwinął mu rękaw koszuli i sięgnął po wodę
utlenioną.
- Sam się tym zajmę - powiedział policjant.
- A jak pan chce to zrobić sam? - Shen Wei nie podniósł głowy. Najpierw
opłukał ranę do czysta, potem miejsce po miejscu delikatnie wycierał ją
jałowym wacikiem, unosząc ramię Zhao tak, jakby trzymał jakiś delikatny
skarb. - Proszę mówić, jeśli nacisnę za mocno.
- Serio, wystarczyłoby to przepłukać kranówką.
Wykładowca nawet na niego nie spojrzał.
- W taki upał? Mogłoby się wdać zakażenie.
Rzęsy Shen Weia imponowały długością. Kiedy pochylał głowę, zachwycały
pięknem i delikatnością, a jego powieki miały tak precyzyjny zarys,
jakby ktoś je narysował. Od czasu do czasu mrugał, a każde trzepotanie
rzęs rozkołysywało myśli policjanta. Zhao Yunlan miał o sobie wyjątkowo
dobre mniemanie, nie uważał jednak, żeby roztaczał taki czar, by ktoś
zakochał się w nim od pierwszego wejrzenia. Co więcej, Shen Wei
wyróżniał się wrodzoną godnością oraz opanowaniem i nie należał do osób,
które łatwo zauroczyć samym wyglądem.
Dlaczego więc...?
Shen Wei oczyścił ranę, nałożył lekarstwo i chciał owinąć przedramię
gazą, ale spotkał się ze stanowczą odmową.
- To tylko otarcie. Kto w taki upał bandażuje coś takiego? Ludzie by się
zastanawiali, co mi się stało. - Zhao zgasił papierosa i naturalnym
ruchem objął Shen Weia za ramiona. - Pójdę sprawdzić, co z dziewczyną,
idziesz ze mną?
Czerwony od karku po uszy Shen Wei natychmiast zesztywniał, zrobił dwa
chwiejne kroki, po czym w panice wysunął się z objęć Zhao i chcąc ukryć
zmieszanie, obciągnął na sobie koszulę.
- Co ty, panienka? - Policjant zaśmiał się beztrosko, ale później, zanim
Shen zdążył złapać oddech, zmienił ton. - Panie profesorze, czy pan mnie
już kiedyś widział?
Shen Wei znienacka natknął się na jego spojrzenie - w głowie od razu
zrobiło mu się pusto. Przez sekundę patrzył na Zhao Yunlana niemal
bezmyślnie, nie potrafiąc oderwać od niego wzroku.
- ...widziałem pana - wydusił z siebie po dłuższym czasie.
Zhao Yunlan uniósł brwi i przybrał minę uważnego słuchacza.
- Ja... - Przez twarz Shen Weia przemknęło wiele emocji. Zhao Yunlan był
przekonany, że za chwilę usłyszy jakąś wstrząsającą historię, tamten
jednak lekko rzucił: - Widziałem... jak zajmowaliście się pewną sprawą.
Zhao poczuł coś w rodzaju rozczarowania... z wielkiej chmury mały deszcz.
- Mhm. Kiedy?
- Jakieś sześć lat temu w bliźniaczych wieżowcach przy moście Wanqing
doszło do serii samobójczych skoków. Kończyłem wtedy studia, musiałem
się wyprowadzić z akademika i szukałem mieszkania w okolicy. Przez te
wydarzenia czynsze w tych dwóch budynkach znacznie spadły i należałem do
tych nielicznych, którzy odważyli się tam zamieszkać.
Zhao Yunlan chwilę się zastanowił.
- Byłem wówczas na miejscu. Nie widziałem pana.
- Pan mnie nie, ale ja pana tak. Mieszkałem na samej górze i widziałem
też... - Shen Wei przerwał, a jego twarzy wyrażała niedowierzanie. -
Widziałem, jak wyciągnął pan czarny cień z jednego z pokoi na najwyższym
piętrze, wsadził go do butelki, a później się odwrócił i powiedział do
kogoś: "Podejrzany został zatrzymany. Zbieramy się", podczas gdy
ewidentnie był pan tam sam.
- Nie dość, że mieszkał pan w tym wieżowcu, to jeszcze na samej górze? -
zdziwił się Zhao. - Odważny z pana człowiek.
- Wtedy w to nie wierzyłem, a jako biedny student miałem pustki w portfelu. - Shen Wei spuścił wzrok i dodał, jakby chciał coś ukryć: -
Proszę sprawdzić zapisy meldunkowe. Mówię prawdę.
Zhao Yunlan spojrzał na niego, nie wiedząc, na ile może mu uwierzyć.
Zaśmiał się krótko i powiedział:
- W takim razie popełniłem błąd w pracy. Zgodnie z procedurą powinienem
wymazać pamięć postronnym świadkom niezwiązanym ze sprawą, ale
najwyraźniej zachłysnąłem się sukcesem i nawet pana nie zauważyłem.
Naprawdę przepraszam. Czy przez to rozsypał się panu cały
materialistyczny światopogląd?
Shen Wei uśmiechnął się powściągliwie i nie odpowiedział.
W szpitalu znaleźli Li Qian w sali chorych. Opierała się o ścianę z oknem, a w dłoni trzymała kubek z gorącą wodą z cukrem. Siedziała pod
światło i przez to wyglądała jeszcze bardziej posępnie.
Zhao Yunlan zapukał do drzwi. Dziewczyna drgnęła i zaniepokojona
podniosła głowę, ale gdy zobaczyła, kto przyszedł, odetchnęła z ulgą.
Policjant zerknął na zegarek, pośrodku tarczy wciąż odbijała się
sylwetka staruszki, ale co dziwne, wskazówki nie poczerwieniały.
Wszystko wskazywało na to, że energia życiowa tego świeżego ducha
wzrosła.
Gdy wokół żywych pojawia się aura śmierci, oznacza to, że zaraz zgasną
jak zdmuchnięta świeczka, ale skąd miałaby się brać energia życiowa w ciele zmarłego?
Czyżby miał się wkrótce odrodzić?
Myśląc o tym, Zhao Yunlan usiadł, na łóżku naprzeciwko Li Qian, szeroko
rozstawiając nogi i wyciągnął notatnik.
- Koleżanko, muszę ci jeszcze zadać kilka pytań.
Blada Li Qian patrzyła na niego. Skoro profesor Shen otwarcie przyznał,
że wie, na czym polega praca policjanta, Zhao nie musiał się krępować i zapytał wprost:
- Czy ostatnio zobaczyłaś coś, czego nie powinnaś widzieć?
Dziewczyna nic nie odpowiedziała, ale przerażenie malujące się na jej
twarzy mówiło samo za siebie.
- Rozumiem. - Lekko pochylony, z rękami na kolanach, Zhao wpatrywał się
w miejsce między jej brwiami. - Widzę jednak, że twoje oczy yin yang
pozostają zamknięte, teoretycznie nie powinnaś więc móc niczego
zobaczyć. Skoro jednak wplątałaś się w takie rzeczy, to urodziłaś się
pod złą gwiazdą. Czy może majstrowałaś przy czymś, czego nie powinnaś
była ruszać?
Li Qian bezwiednie przygryzła wargi, a jej mocno splecione palce aż
zbielały.
- Aaa, czyli to drugie. Powiedz mi: czego dotknęłaś? - Zhao ściszył
głos.
Li Qian nadal milczała, więc Zhao roześmiał się zimno.
- Jeśli mi nie powiesz, to coś nie przestanie cię prześladować przez
całe życie. Dziewczynka nie wie, że ciekawość to pierwszy stopień do
piekła? Nie wszystkiego można ot tak dotknąć.
- ...zegar słoneczny - wyznała cicho Li Qian po długim milczeniu. -
Rodzinna pamiątka poczerniała ze starości. Z tyłu ma okrągłą tarczę, a na niej osadzone mnóstwo kamieni w kształcie rybich łusek, czarnych,
przypominających obsydian.
- Zegar słoneczny? - Czubek pióra Zhao Yunlana znieruchomiał.
Li Qian skinęła głową.
- Zegar słoneczny w ciągu dnia zatacza jeden obrót, a słońce wschodzi na
wschodzie i zachodzi na zachodzie. Cykl się powtarza każdego dnia,
symbolizując nieustające życie i nieprzerwaną wędrówkę w kołowrocie
odrodzeń - powiedział po chwili namysłu Zhao. - Można jednak spojrzeć na
to inaczej: reinkarnacja to proces nieustannego "zabijania" - stare
ustępuje nowemu; to, co utracone, utracone jest na zawsze, a to, co
minęło, nigdy więcej się nie wydarzy. Każdą chwilę można tylko
wspominać, nie da się jej cofnąć. A gdy minie cały obrót koła wcieleń,
nawet gdyby ktoś chciał się za siebie obejrzeć, nie wiedziałby, w którą
stronę patrzeć.
Nie zauważył, że stojący za nim Shen Wei nagle zadrżał.
- Co z nim zrobiłaś? - spytał policjant.
Li Qian przygryzła wargę.
- Dobrze, to zapytam inaczej: czy użyłaś go kiedyś w złym celu?
Dziewczyna w jednej chwili szeroko otworzyła oczy.
- Nie!
Zhao Yunlan milczał, patrząc na nią.
- Naprawdę nie! - Li Qian zgarbiła się, instynktownie przyjmując obronną
pozę. - Jak mogłabym użyć rodzinnej pamiątki do zrobienia czegoś złego!
Mówi pan bzdury, pan...
Od nadmiaru emocji nagle się zakrztusiła i dostała ataku kaszlu.
Shen Wei zmarszczył brwi, podszedł i zasłonił ją przed coraz bardziej
natarczywym spojrzeniem Zhao Yunlana, po czym poklepał studentkę po
plecach.
- Mów wolniej, nie śpiesz się. - Potem odwrócił się do Zhao i powiedział: - To dziecko dopiero co przeżyło silny wstrząs. Nieważne, o co pan pyta, panie inspektorze, czy mógłby pan tak nie naciskać?
Zhao Yunlan uniósł brwi.
- Dobrze, nie będę pytał o rzeczy niezwiązane ze sprawą. Ostatnie
pytanie i spadam. - Wyciągnął z kieszeni zdjęcie zamordowanej. - Czy
ostatnio widziałaś tę studentkę?
Li Qian rzuciła okiem na fotografię. Najpierw pokręciła głową, ale
później, jakby nagle coś sobie przypomniała, chwyciła zdjęcie i przyjrzała mu się uważnie.
- ...chyba wczoraj widziałam podobną dziewczynę - stwierdziła niepewnie. -
Trochę ją przypominała...
Zhao Yunlan spoważniał.
- O której? Pamiętasz, co miała na sobie?
- Wieczorem. - Li Qian się zastanowiła. - Wracałam po zamknięciu
biblioteki, więc minęła już dziesiąta. Wyszłam na miasto kupić parę
rzeczy i chyba mignęła mi przy bramie... Nie pamiętam, co miała na sobie...
Aaa! Tak, już wiem: T-shirt pierwszaka, zauważyłam, bo nosiłam taki sam.
- Czy wczoraj wiele osób chodziło w takich koszulkach? - drążył Zhao.
- Głównie studenci naszej uczelni - odpowiedziała Li Qian. - Czy wielu...
raczej nie. Większość mieszka na nowym kampusie, na starym rzadko widuje
się tłumy.
- Też włożyłaś ten T-shirt?
- Trochę się brzydziłam, bo dostałam nieuprany, dlatego założyłam go na
moją bluzkę, a kiedy zrobiło się gorąco, zdjęłam go po drodze i wcisnęłam do torby.
- Hmm - mruknął w zamyśleniu Zhao. - Kiedy ją widziałaś, czy wokół byli
inni ludzie?
- O tak, mnóstwo przechodniów i samochodów. - Li Qian wyczuła coś
niepokojącego. - A co?
- Nie miałem na myśli ulicy Uniwersyteckiej, tylko alejkę tuż przy
waszej bramie wejściowej. To tamtędy szła, prawda? Czy zauważyłaś tam
kogoś jeszcze?
Dziewczyna się zaniepokoiła. Uciekła wzrokiem w bok i najpierw kiwnęła
głową, ale sekundę później nią pokręciła.
- Nie... nie pamiętam zbyt dobrze... Chyba...? Wydaje mi się, że poszła
tamtędy, ale ja wybrałam inną drogę. To ślepa alejka, chodzą nią tylko
studenci mieszkający w akademikach we wschodniej części kampusu, to
skrót do tylnej bramy, zazwyczaj świeci pustkami...
- Więc nie poszłaś tamtędy? - przerwał jej Zhao.
- Co? Eee... nie...
- Dlaczego? Przecież też mieszkasz we wschodniej części - zauważył.
- Ja... - Li Qian zabrakło słów. Przez chwilę się jąkała, aż w końcu
wyrzuciła z siebie: - Nadłożyłam drogi, bo musiałam coś kupić...
- Dopiero co powiedziałaś, że skończyłaś robić zakupy, prawda? - Znów
jej przerwał, a jego ton stał się surowy. - Droga koleżanko, wujek
policjant wolałby odgrywać rolę miłego wujka od salutowania i ściskania
dłoni i wcale nie ma ochoty cię straszyć, musisz jednak współpracować i mówić prawdę.
Li Qian znów się skurczyła, obiema dłońmi mocno ściskając rąbek bluzki.
- ...ja mówię prawdę.
- Nazywała się Luo Ruomei, również studiowała na Uniwersytecie
Longchengu. Pytałaś, co się wydarzyło wczoraj wieczorem. To teraz ci
powiem: twoja koleżanka została zamordowana. - Zhao cedził słowo po
słowie, badawczo wpatrując się w twarz dziewczyny. - Czas zgonu ustalono
na mniej więcej dwudziestą drugą, co oznacza, że prawdopodobnie jako
ostatnia widziałaś ją żywą.
Źrenice Li Qian gwałtownie się zwęziły, a trzymany w dłoniach kubek
upadł na podłogę. Dziewczyna zdawała się w ogóle tego nie zauważać.
Kąciki jej oczu drgały nerwowo, mimowolnie rozchylone palce drżały
nieznacznie, a zbielałe wargi przybrały niebieskawy odcień.
Zhao Yunlan odchylił się nieco do tyłu, założył nogę na nogę,
splecionymi dłońmi objął kolano i z uniesioną głową spojrzał na Li Qian.
- Dlaczego tak się przejęłaś? Jeśli śmierć tej dziewczyny nie ma z tobą
nic wspólnego, a w dodatku nawet jej nie znałaś, to skąd ten strach?
Dlaczego wczoraj wybrałaś okrężną drogę? Co sprawiło, że wolałaś iść
naokoło i nie odważyłaś się przejść alejką?
Li Qian nagle wydała z siebie krótki, przejmujący okrzyk. Siedziała jak
sparaliżowana, zanurzając dłonie we włosy i zasłaniając twarz
przedramionami.
Zhao Yunlan bez ceregieli chwycił ją za nadgarstek.
- Ucieczka nic ci nie da. Spójrz na mnie i powiedz: co właściwie
zobaczyłaś? - zażądał groźnym głosem.
Studentka szarpnęła się z całych sił, odtrącając jego rękę. Ten
gwałtowny ruch okazał się tak mocny, że szpitalne łóżko zadygotało, a jego żelazne nogi zgrzytnęły po podłodze.
- Nie wiem! - krzyknęła histerycznie. - Nie wiem! Nie wiem! Nie pytaj
mnie! Nie wiem!
- Wasz kampus nie jest duży - stwierdził Zhao Yunlan, ściszając głos. -
Możliwe, że któregoś dnia, jedząc śniadanie, otarłyście się ramionami
albo przypadkiem uczyłyście się w tej samej sali, wypożyczyłyście tę
samą książkę... Chcesz wiedzieć, jak zginęła? Kiedy ją znaleźliśmy, jej
ciało leżało samotnie w tej alejce; brzuch rozpruto ostrym narzędziem, a wnętrzności wywleczono i ślad po nich zaginął. Ponieważ na pozostałym
kawałku jelita zachowały się ślady zębów, myślę, że sprawca
najprawdopodobniej zjadł jej wnętrzności. Krew... - cmoknął Zhao -
...pokrywała wszystko. Plamy nadal tam są, a wiesz, że...
- Aaa! - krzyknęła Li Qian.
Zhao Yunlan miał serce z kamienia. Pozostał niewzruszony i w żaden
sposób nie okazywał, że zamierza jej odpuścić.
- Kiedy rozpruwał jej brzuch - kontynuował, jakby mówił do siebie -
...wciąż żyła i na własne oczy widziała, jak kolejno wyjmuje jej wątrobę,
nerki, żołądek... Słuchała odgłosów żucia, wiedząc, że pożera jej własne
wnętrzności. Czy możesz sobie wyobrazić, co wtedy czuła?
Li Qian już ochrypła, powoli się skuliła w kłębek i objęła głowę rękami.
Dyżurujący lekarz usłyszał hałas.
- Co się dzieje? Co się dzieje? - pytał, nadbiegłszy.
Zhao Yunlan wyciągnął legitymację policyjną i machnął mu nią przed
twarzą.
- Przykro mi - powiedział. - Przesłuchanie, potrzebuję jeszcze pięciu
minut, dziękuję. - Po czym bez ceregieli zamknął mu drzwi przed nosem.
Skrzyżował ręce na piersi i oparł się o drzwi. Odwrócił się do Li Qian i po raz trzeci polecił:
- Powiedz mi: co zobaczyłaś?
- ...cień - odezwała się nagle Li Qian.
Zhao Yunlan natychmiast spoważniał. Szybkim krokiem podszedł i przykucnął przy dziewczynie.
- Jaki cień?
- Uważajcie, żebyście się nie pokaleczyli - ostrzegł z boku Shen Wei,
nie mogąc się powstrzymać. Chwycił stojącą w kącie miotłę i zmiótł
odłamki szkła, po czym zapytał z wahaniem: - Czy powinienem wyjść? Może
pójdę i przyniosę szklankę wody?
Zhao Yunlan machnął ręką.
- Nie, nie, zostań, proszę. Na razie nie wychodź. Bez koleżanki z pracy
przesłuchiwanie jej sam na sam stanowiłoby naruszenie procedur. - Mówiąc
to, pomógł podnieść się skulonej Li Qian i podał jej paczkę chusteczek
leżących na stoliku obok. - Co to był za cień? Nie śpiesz się.
- Minęła mnie, a widząc koszulkę, rozpoznałam w niej studentkę. Nie
znałyśmy się, ale i tak się z nią przywitałam. Powiedziała:
"Przepraszam", i szybko przeszła obok mnie. Wtedy... - Li Qian uniosła
przekrwione oczy i gwałtownie zadrżała. - Wtedy zobaczyłam cień... Rzucała
więcej niż jeden cień.
- Różne źródła światła mogą tworzyć wiele cieni - powiedział cicho Shen
Wei. - Może po prostu...
- Nie! To nie było coś takiego! - przerwała mu Li Qian drżącym głosem. -
Nie chodziło o zwykły cień w tym sensie, o jakim pan mówi. Pojawił się
znikąd w miejscu bez światła, o wiele ciemniejszy, a co najważniejsze...
ten cień... ten cień nie poruszał się jak człowiek!
W sali zapanowała przerażająca cisza. Li Qian trzęsła się tak mocno,
jakby za moment miała się rozsypać na kawałki. Po chwili wahania Shen
Wei pochylił się i delikatnie poklepał ją po głowie.
- Proszę się uspokoić.
- Ja naprawdę to widziałam, panie profesorze, naprawdę. - Dziewczyna
chwyciła go za ubranie i wybuchła płaczem. - Widziałam, jak za nią
szedł, a kiedy weszła w alejkę, nagle... nagle wstał z ziemi jak prawdziwy
człowiek! Przeraziłam się i uciekłam na oślep, biegłam co sił w nogach...
Myślałam, że śnię, że mi się przywidziało! Rozumie pan?! A wy koniecznie
musicie mnie wypytywać, koniecznie chcecie mi powiedzieć, że ta
dziewczyna... że ona już...
Wtedy, zapewne przypomniawszy sobie opis Zhao Yunlana, zerwała się
gwałtownie, odepchnęła wykładowcę i pobiegła w kąt sali, gdzie
zwymiotowała.
Shen Wei spojrzał na policjanta z lekkim wyrzutem.
- Oj tam, nie martw się, ona i tak dobrze to znosi. Nie widziałeś, jak
rano na miejscu zdarzenia jeden z naszych żółtodziobów prawie wyrzygał z siebie flaki.
Shen Wei pokręcił głową z rezygnacją, po czym wyszedł, żeby poprosić
lekarza o butelkę wody. Kazał Li Qian przepłukać usta i pomógł jej
usiąść.
Dziewczyna ledwo trzymała się na nogach. Z pomocą Shen Weia dotarła do
łóżka i bezwładnie się na nie osunęła. Otępiałym wzrokiem spojrzała na
policjanta.
- To zabiło człowieka, zabije też mnie. Widziałam to. Ono mnie nie
oszczędzi, prawda?
Zhao Yunlan nie odpowiedział, tylko poprosił:
- Opisz mi, jak "ono" wyglądało.
- Nie widziałam wyraźnie, ale... miało ludzką postać. Kiedy wstawało z ziemi, było... było mniej więcej takie wysokie. - Li Qian pokazała ręką. -
Czarne jak smoła, trochę niskie i wyglądało na raczej grube...
Zhao Yunlan przestał pisać i zmarszczył brwi.
- Trochę niskie i grube? - powtórzył.
Studentka skinęła głową.
- A czy jest możliwe, że to coś wcale nie było niskie, tylko ty, gdy je
zobaczyłaś, od razu się odwróciłaś i uciekłaś, zanim zdążyło całkiem
wstać z ziemi? - dociekał Zhao Yunlan.
Li Qian na moment znieruchomiała, reagowała jeszcze wolniej niż
przedtem. Później spuściła wzrok, unikając wzroku policjanta, i po raz
kolejny skinęła głową.
- To... możliwe.
Spojrzenie Zhao Yunlana stało się nieco dziwne.
- I co dalej?
- No... potem uciekłam - odpowiedziała ze spuszczoną głową.
Zhao Yunlan przyglądał się jej bez słowa.
Li Qian ścisnęła palce obu dłoni tak mocno, że zbielały jej opuszki.
Dopiero po dłuższej chwili dał jej spokój. Wyrwał z notatnika kartkę i zapisał na niej ciąg cyfr.
- Jeżeli pojawi się jakiś trop albo coś sobie przypomnisz, skontaktuj
się ze mną o każdej porze dnia i nocy. Telefon mam włączony dwadzieścia
cztery godziny na dobę. Dzisiaj to już wszystko, dziękuję.
Skończywszy, wcisnął karteczkę Li Qian i wstał.
- Odprowadzę pana - powiedział Shen Wei.
- Nie trzeba - odparł Zhao Yunlan. - Najpierw wyjdę zapalić, a pan niech
z nią porozmawia. Z pośpiechu mogłem dziewczynę wystraszyć. Naprawdę
przepraszam.
Shen Wei spojrzał na studentkę, która siedziała zatopiona w myślach i w żaden sposób nie zareagowała na słowa Zhao.
Dopiero kiedy policjant wyszedł z papierosem w ustach, Shen Wei zapytał
możliwie najłagodniej:
- Jesteś głodna? Pójdę do stołówki i kupię ci coś do jedzenia.
Po wyjściu policjanta przytłaczająca atmosfera, którą tamten stwarzał,
nagle zniknęła i wyczerpana Li Qian mogła wreszcie odetchnąć. Odmownie
pokręciła głową.
- W takim razie zawołam lekarza, żeby do ciebie zajrzał. Odpoczniesz
tutaj, a gdy poczujesz się lepiej, wrócisz do siebie. Dobrze?
Skinęła głową.
Po dwóch krokach Shen jakby o czymś sobie przypomniał. Odwrócił głowę i zapytał:
- Masz przy sobie jakieś pieniądze? Jeśli nie, dam ci trochę na teraz.
Widząc jego troskę, studentka w końcu zmusiła się do lekkiego uśmiechu.
- Dziękuję panu, ale naprawdę nie trzeba.
Shen Wei spojrzał na nią i westchnął. Wyglądał, jakby chciał powiedzieć
coś jeszcze, i dopiero po dłuższej chwili wahania odezwał się
powściągliwie:
- Niektóre kłamstwa są celowe, a inne nie. Te pierwsze oszukują innych,
tymi drugimi zwodzimy samych siebie... W obu przypadkach to bardzo smutne.
Li Qian znieruchomiała.
Shen Wei spuścił wzrok.
- Nieważne. Po prostu uważaj na siebie.
Po tych słowach poszedł do szpitalnej apteki, gdzie kupił buteleczkę
jakiegoś leku, i szybkim krokiem ruszył na zewnątrz.
Zhao Yunlan nie zdążył jeszcze wyjść z budynku, kiedy zadzwonił telefon.
- Zasięgnęłam języka i tym razem problem powstał po "tamtej" stronie -
mówił damski głos, ale nie należał do Wang Zheng. Kobieta celowo
przeciągała końcówki słów, przez co jej ton brzmiał prowokacyjnie. -
Wczoraj w nocy, gdy otworzono bramy Zaświatów, z rejestru zniknęło
kilkanaście dusz. Większość to świeżaki, duchy zmarłych sprzed mniej niż
tygodnia. Po pierwsze, wciąż tęsknią za światem żywych, po drugie, nie
znają jeszcze zasad. To nic takiego, nie narobią za dużo zamieszania.
Znacznie większym problemem jest to, że w tym chaosie podobno uciekł
także jeden głodny duch.
Zhao Yunlanowi wydało się, że się przesłyszał.
- Kto uciekł?
- Głodny duch.
- Głodny duch też przybył do świata ludzi? Czy oni tam w ogóle cokolwiek
robią?! - Zhao Yunlan wpadł w furię.
- Obecne władze Zaświatów są do niczego. Zresztą zawsze tak było:
pierwsi do miodu, ostatni do smrodu. Znasz ich nie od dziś - powiedziała
kobieta po drugiej stronie, po czym na moment zamilkła. - Aaa, i jeszcze
jedno: on przysłał wiadomość. Chyba zjawi się osobiście, a ty wracaj
szybko. Nie śmiem jej otworzyć.
- Hmm, ciekawe dlaczego... - Zhao Yunlan zmarszczył brwi. - Dobrze,
zrozumiałem. A teraz pomóż mi w kilku sprawach. Miejsce znalezienia
zwłok znajduje się dokładnie naprzeciwko ulicy Uniwersyteckiej, a na
tamtym skrzyżowaniu, o ile pamiętam, powinien być monitoring. Może coś
się nagrało, więc najpierw tym się zajmij. Potem sprawdź Li Qian,
studentkę pierwszego roku studiów magisterskich na Wydziale
Filologicznym Uniwersytetu Longchengu. I trzecia prośba, przy okazji
wypytaj po tamtej stronie o stary zegar słoneczny z czarnego kamienia, z wyrzeźbionymi rybimi łuskami, co to za przedmiot.
Kątem oka dostrzegł, że Shen Wei go dogania.
- Na razie to wszystko - ściszył głos. - Muszę kończyć. Gdy czegoś się
dowiesz, od razu dawaj mi znać. - Rozłączył się, odwrócił i w mgnieniu
oka starł z twarzy irytację. Stary obwieś błyskawicznie zmienił się w kulturalnego młodzieńca, który łagodnie i uprzejmie powiedział: - Ależ
panie profesorze, naprawdę nie musi mnie pan odprowadzać. Jest pan zbyt
uprzejmy.
5.
Shen Wei podał mu lekarstwo kupione w szpitalnej aptece.
- Widziałem, że nie miał pan czasu, żeby o tym pomyśleć, więc je
przyniosłem. - Mówiąc to, spojrzał na zdartą skórę na ramieniu Zhao i zmarszczył brwi. - W domu proszę się tym zająć. Przez kilka dni lepiej
nie moczyć rany, nie jeść niczego ostrego ani...
Zhao Yunlan wpatrywał się w niego bez słowa.
Shen Wei poczuł się nieswojo.
- O co chodzi?
- Profesorze, jest pan żonaty? - zapytał ni z tego, ni z owego
policjant.
Shen Wei osłupiał.
- Nie... A dlaczego...? - wypalił po chwili.
- Och - mruknął Zhao Yunlan, po czym zadał kolejne pytanie: - A ma pan
dziewczynę?
Spojrzenie policjanta stało się odrobinę prowokacyjne. Shen Wei bez
wyraźnego powodu poczuł, że zarówno skinienie, jak i pokręcenie głową
byłyby niewłaściwe.
Zhao Yunlan wykorzystał ten moment, wziął z rąk Shena buteleczkę leku i obrócił ją kilka razy w palcach.
- Nic takiego - odparł z uśmieszkiem. - Po prostu pomyślałem, że ktoś
tak utalentowany i obiecujący jak pan profesor, w dodatku tak troskliwy
i uważny, musi się cieszyć ogromnym powodzeniem. Proszę wybaczyć moje
wścibstwo.
Shen Wei natychmiast poczuł się nieswojo.
Zhao uśmiechnął się szerzej, a w policzkach pojawiły mu się dwa
dołeczki.
- Ach, tak przy okazji... Pożyczy mi pan telefon?
Wykładowca wyjął komórkę, lecz Zhao jej nie wziął, tylko delikatnie
chwycił Shena za dłoń i trzymając ją w ten sposób, bezceremonialnie
wpisał do kontaktów swoje imię i numer, po czym nacisnął zieloną
słuchawkę. Po jednym sygnale się rozłączył.
- Zostawiłem swój numer - oznajmił z udawaną powagą. - Gdyby pojawiły
się jakiekolwiek informacje związane z tą sprawą, proszę śmiało mnie
nękać. - Podrzucił lekko buteleczkę, zręcznie ją złapał, po czym
odwrócił się i pomachał Shen Weiowi. - Dziękuję! Mam jeszcze coś do
załatwienia, więc muszę się pożegnać. Gdy tylko zakończymy tę sprawę,
zaproszę pana profesora na kolację.
Tym razem wcale się nie śpieszył. Szedł powoli, z ręką w kieszeni, lekko
się kołysząc. Z tyłu wyglądał na niedbałego luzaka, ale jego sylwetka
prezentowała się idealnie - tam, gdzie powinno być prosto, było prosto,
a gdzie miało się wyginać, wyginało się jak należy. Nawet jego powolność
emanowała taką naturalnością, że graniczyła z wdziękiem - doprawdy
przypominał pawia z rozłożonymi piórami, korzystającego z każdej okazji,
aby się pochwalić światu swoim kipiącym hormonami ogonem.
Dopiero gdy policjant był już daleko, z twarzy Shen Weia zniknęła
młodzieńcza nieśmiałość, a jego wzrok stał się głęboki i opanowany.
Ostatni raz spojrzał na ledwo widoczne plecy Zhao, po czym się odwrócił
i ruszył w przeciwnym kierunku.
Przeszedłszy kilkanaście kroków, nie zdołał się powstrzymać - obejrzał
się raz jeszcze, lecz postać, której szukał wzrokiem, zniknęła już za
zakrętem. Wpisane na listę kontaktów zalotne i poufałe "A Lan" spokojnie
widniało na ekranie. Gdy bezgłośnie powtórzył w myślach te dwa słowa,
poczuł się tak, jakby lekki jak piórko nóż prześlizgnął się po jego
sercu, trafił w najczulszy punkt i zostawił po sobie krwawiącą ranę... A potem Shen Wei zamknął wszystko za zaciśniętymi ustami, w miejscu, do
którego nikt nie miał dostępu.
Uniósł dłoń; wciąż delikatnie pachniała wodą kolońską tamtego mężczyzny.
Zamknął oczy i wziął powolny, głęboki wdech. Nie rozpoznawał marki, nie
umiał nazwać zapachu, a mimo to czuł, jakby ta woń od lat oplatała jego
duszę i nie dawała mu spokoju.
Na cichym kampusie słychać było jedynie szelest szmaragdowozielonych
liści spadających z gałęzi na ziemię. Twarz Shena nie zdradzała żadnych
emocji. Dopiero po dłuższym czasie kącik jego ust drgnął w ironicznym
uśmiechu, po czym mężczyzna spuścił głowę i odszedł pośpiesznie.
Tylko w tej jednej chwili, gdy patrzył w dół, przez jego twarz
przemknęła i natychmiast zniknęła ledwo uchwytna nuta osamotnienia; rysy
stężały, jakby wyrzeźbione ostrzem noża, i ujawniły bezgłośną wolę
zabijania.
Wracając do Guo Changchenga: półgłówkowi przydzielono zadanie
"zorientowania się w sytuacji", lecz ponieważ sam nie wiedział, jak ma
się w niej zorientować, z zaciśniętymi zębami zagadywał ludzi, jąkając
się i plącząc. Swoje umiejętności oceniał trzeźwo: nawet papuga z targu
ptaków mówiła płynniej od niego.
Dopiero przed południem zadzwonił Zhao Yunlan. Przygnębiony Guo, z osobliwym gadającym kotem u boku, przykucnął przy bramie uczelni i czekał, aż przełożony po nich przyjedzie.
Nawet kiedy kucał, Guo robił to inaczej niż inni - cały się skulił,
włosy zasłaniały mu pół twarzy, a obok tkwił wyprostowany jak na
paradzie wielki czarny kocur z podwójnym podbródkiem, więc tak osobliwa
para co rusz przyciągała ciekawskie spojrzenia przechodniów.
Po półgodzinie zdyszany Zhao Yunlan wreszcie zakończył to żenujące
widowisko. Guo, z nogami zdrętwiałymi od długiego kucania, kuśtykał za
nim cichą, malowniczą alejką kampusu i co chwila zerkał ukradkiem na
smukłą sylwetkę przełożonego; stażysta przypominał pełną lęku i poczucia
krzywdy młodą żonę, która przez nieuwagę wywołała pożar w kuchni.
Podczas tej półgodzinnej przerwy spędzonej w kucki Guo zastanawiał się
nad serią wydarzeń, które rozegrały się w ciągu niecałych dwunastu
godzin od rozpoczęcia pracy w Wydziale Dochodzeń Specjalnych, i ogarnęło
go poczucie klęski. Czy to nie był jedynie trochę ponury korytarz? Czy
to nie było zaledwie odrobinę za słabe i nieco niecodzienne światło? Czy
to nie była tylko rzucona mimochodem, nie do końca zrozumiała uwaga
szefa? Dlaczego właściwie zemdlał?
Guo Changcheng od początku uważał, że nie zasługuje na pracę w Wydziale
Dochodzeń Specjalnych, który oferował najwyższe pensje i najtłustsze
premie. Zrządzeniem losu dostał się tam jednak w niezbyt honorowy
sposób. Jeśli nie zdoła utrzymać tej pracy, przełknie jakoś utratę
twarzy, ale jak spojrzy potem wujowi w oczy?
Dręczony takimi myślami, z ciężkim sercem wpatrywał się w swojego szefa,
który dźwigał na ramieniu Daqinga. Choć przez gabaryty kocura naczelnik
musiał lekko przechylić głowę, a jego kroki przypominały chód ofiary
udaru, wciąż prezentował się niezwykle szykownie - wyglądał jak
przystojny pacjent po wylewie.
Dyrektor wcale nie był od Guo dużo starszy, a jednak w każdej sytuacji
emanował niezachwianą pewnością siebie, jakby niczego się nie bał.
Właśnie wtedy Zhao nagle się odwrócił, a stażysta pośpiesznie uciekł
wzrokiem.
- Co jest? Chciałeś coś powiedzieć?
Guo Changcheng spuścił głowę, a przetłuszczona grzywka opadła mu na
oczy, układając się w rząd równiutkich czarnych kresek.
- Jeżeli masz coś do powiedzenia, mów. W pracy musimy ze sobą rozmawiać.
Kiedy lepiej mnie poznasz, zobaczysz, że mam łagodne usposobienie i nie
chowam uraz. Nawet jeśli zdarzy się coś nieprzyjemnego, po jednej nocy
wszystko ulatuje mi z pamięci.
Zhao Yunlan wygłaszał te brednie bez zastanowienia i bez mrugnięcia
okiem; przysłuchujący się temu Daqing omal nie zwymiotował z obrzydzenia.
- Ja... ja... ja... - jąkał się Guo przez dłuższą chwilę, nie potrafiąc
dokończyć zdania. Poczerwieniały mu oczy i wreszcie wydusił: - Jestem
kompletnym nieudacznikiem.
"Hmm", pomyślał Zhao Yunlan. "Czyli potrafi całkiem trzeźwo się ocenić".
Niemniej w pełni użył swojej dwulicowości i zmusił się do przyjaznego
wyrazu twarzy.
- Daj spokój, młody. Drobne potknięcia podczas pierwszego wyjazdu w teren to nic strasznego. Kto nie popełnia błędów? Spokojnie, nie
denerwuj się. Wierzę w ciebie, a ty przestań wymyślać. No dobrze, mów,
czego się dowiedziałeś od wykładowców.
- O... o! - Guo Changcheng pośpiesznie wyciągnął notes z przewieszonej
przez ramię torby. - Ustaliłem, że... zmarła nazywała się Lu Ruomei, była
magistrantką na Wydziale Matematyki, pochodziła stąd, z zamożnej
rodziny. Na matematyce studiuje niewiele dziewczyn, więc wszyscy
otaczali ją opieką, utrzymywała dobre relacje z ludźmi, nie słyszałem,
żeby z kimkolwiek popadła w konflikt. Chciała zostać na uczelni, ale
poza nauką zajmowała się wieloma rzeczami, dlatego jej wyniki nie
należały do szczególnie wybitnych...
Wygłosił jeszcze całą litanię podobnych banałów. Zhao Yunlan wysłuchał
wszystkiego z zaskakującą cierpliwością, a na koniec zapytał:
- A ty co myślisz?
- Podejrzewam, że niektórzy konkurenci do pracy mogli mieć motyw.
Możliwe też, że naraziła się komuś podczas działalności poza uczelnią.
Możemy najpierw sprawdzić jej kontakty towarzyskie, niewykluczone, że
sprawcy należy szukać wśród jej znajomych - odparł Guo i niespokojnie
zerknął na przełożonego, bez cienia pewności siebie. - Ja... na razie
tylko tyle przychodzi mi do głowy.
Zhao Yunlan nie potwierdził ani nie zaprzeczył, jedynie skinął powoli
głową.
- Jak twoim zdaniem zginęła?
Guo nie potrafił odczytać intencji przełożonego, palnął więc bez
zastanowienia:
- Została zamordowana?
Zhao Yunlan nie wiedział, czy się śmiać, czy płakać.
Niestety, towarzysz Guo Changcheng najwyraźniej nigdy nie słyszał
wyrażenia "czytać między wierszami" i widząc reakcję szefa, odetchnął z ulgą, a na jego twarzy rozkwitł nieśmiały głupkowaty uśmiech.
Zhao Yunlan nigdy nie miał do czynienia z takim osobnikiem, dusząc więc
w sobie wewnętrzny szloch, przybrał nieodgadnioną minę szefa.
- Świetnie się spisałeś - powiedział. - Jesteś niezwykle skrupulatny i widzę w tobie potencjał.
Chłopak gwałtownie uniósł głowę. Zhao Yunlan patrzył na niego z góry, z łagodnym uśmiechem na twarzy; miał tak piękne brwi i oczy, że Guo nie
potrafił znaleźć słów, żeby je opisać. Jedno zdanie wystarczyło, by
poczuł napływ sił i spłonął rumieńcem. Poczuł, że przełożony traktuje go
nad wyraz życzliwie. W tamtej chwili pojął sens dawnego powiedzenia:
"Uczony odda życie za tego, kto poznał jego serce". Skoro dyrektor
darzył go taką uwagą i troską, warto było dla niego umrzeć.
Dlatego Guo na ochotnika zgłosił się do zadania trudniejszego niż śmierć
- do rozmów i telefonów do obcych ludzi.
- To... to ja sprawdzę jej kontakty towarzyskie!
- Zwolnij. Zhu Hong ma dziś dyżur w biurze, zaraz do niej zadzwonię i zlecę jej to - uspokoił go Zhao. - Zróbmy inaczej. Dam ci inne zadanie,
bardziej rozwijające. Widziałeś tę dziewczynę, która chciała skoczyć z dachu? To kluczowy świadek, ale mam wrażenie, że coś ukrywa. Będziesz ją
śledzić i ustalisz, dlaczego nie powiedziała mi prawdy.
Chłopakowi rozbłysły oczy.
- Tak jest! - Wyprostował się jak struna.
Zhao Yunlan skinął głową.
- Dobrze, idź.
Guo odwrócił się i popędził przed siebie, krew buzowała mu w żyłach.
Pędzący śmiało z wypiętą piersią wyglądał, jakby biegł prosto pod lufy
karabinów, a nie śledzić podejrzaną.
Zhao patrzył na oddalającego się stażystę.
- Zwykły śmiertelnik... - powiedział do kota.
Daqing podniósł pyszczek okrągły jak księżyc.
- Śmiertelnie zwyczajny - skomentował.
- Rozkaz Bractwa Opiekunów Dusz musiał mieć zaćmienie... - Zhao klepnął
kocura po zadku. - Muszę wrócić do biura i coś sprawdzić. Idź za nim.
Daqing miauknął leniwie, zeskoczył z jego ramienia i pognał jak kula
wystrzelona z armaty.
6.
Kiedy Shen Wei wszedł do szpitala, niosąc jedzenie ze stołówki,
dostrzegł Guo Changchenga, który stał niepewnie przy wejściu i zaglądał
do środka, wahając się, czy przekroczyć próg. Obok, z wypiętym brzuchem,
tkwił Daqing - kot, który z pewnością nie był tylko zwierzęciem - i z ostentacyjną obojętnością wylizywał lśniącą, smolistoczarną sierść.
- Ty nie jesteś... - Shen Wei przerwał zakłopotany, bo przed chwilą całą
uwagę poświęcał przecież komuś innemu. - Przepraszam, jak mam się do
pana zwracać?
Guo drgnął przestraszony, lecz po chwili rozpoznał profesora. W jego
obecności czuł zdecydowanie mniejszą presję, a instynkt podpowiadał mu,
że Shen Wei to dobry człowiek. Nie wyczuwał w nim tej prawie namacalnej
dominacji, jaka zawsze biła od Zhao Yunlana, jakkolwiek uprzejmy by był.
"Pewnie na tym polega urok prawdziwego intelektualisty", pomyślał z zazdrością. W towarzystwie ludzi o silnej charyzmie Shen zachowywał się
swobodnie, nie sprawiając wrażenia słabszego, a przy kimś takim jak on,
dożywotnim członku klubu oferm, absolutnie nie okazywał wyższości.
- Nazywam się Guo - wymamrotał nieporadnie.
- Ach, zatem funkcjonariusz Xiao Guo. - Shen Wei uśmiechnął się lekko. -
Co pana tu sprowadza?
Guo się zawahał. Nie wiedział, czy może zdradzić komuś postronnemu
zlecone przez szefa zadanie. Bił się z myślami, więc spojrzał w dół,
szukając wskazówek u Daqinga. Problem w tym, że Daqing był długowłosym
kotem z mordką zasłoniętą lśniącą czarną sierścią i stażysta niczego tam
nie wypatrzył.
Milczący kocur zakrył pysk łapą w geście bezsilnego zażenowania:
"Gościu, w biały dzień, zamiast normalnie odpowiedzieć, szukasz
instrukcji u kota?".
Na szczęście Shen Wei wykazał się taktem. Widząc zakłopotanie chłopaka,
natychmiast powiedział:
- Och, palnąłem bez zastanowienia, zapytałem ot tak. Przepraszam,
naprawdę nie chciałem wtykać nosa w nie swoje sprawy.
Zażenowany Guo spuścił głowę... Chociaż sam nie wiedział, dlaczego
właściwie się wstydzi.
- Już pan jadł? Kupiłem sporo jedzenia, jeśli nie ma pan nic przeciwko,
proszę wejść i zjeść coś z nami - zaproponował Shen Wei.
Chłopak miał odmówić, ale nagle zaburczało mu w brzuchu - w rzeczywistości od poprzedniego wieczora, czyli prawie od doby, nie miał
w ustach ani kropli wody i ani kęsa jedzenia.
Kiedy wciąż stał w miejscu, tocząc wewnętrzną walkę, Shen Wei zdążył już
przekabacić Daqinga.
- Chodź, kitku, kupiłem mleko. Lekarz dyżurny pewnie też poszedł zjeść,
a my będziemy cicho i nikt nas nie zauważy.
Widząc, jak jego jedyne wsparcie - tłusty kocur - poległo w spożywczej
ofensywie i porzuciło go wręcz z entuzjazmem, Guo nie miał wyboru i oszołomiony poszedł za nimi.
Shen Wei, prawdopodobnie chcąc oszczędzić mu skrępowania, starał się
podtrzymywać luźną rozmowę.
- Wygląda pan bardzo młodo, pewnie jest pan w wieku moich studentów.
Pewnie niedawno zaczął pan pracę?
- To mój drugi dzień... - wyznał Guo z rozbrajającą szczerością.
Shen Wei się zaśmiał.
- Czyli dobrze zgadłem. I jak wrażenia z wejścia w dorosłe życie?
Można by rzec, że były fatalne...
Guo Changcheng jednak ostrożnie dobrał słowa:
- Jakoś... leci.
Shen Wei prowadził ich, człowieka i kota, długim, wąskim korytarzem
szpitala uniwersyteckiego. Oczy skryte za szkłami okularów przez sekundę
błysnęły, po czym Shen zapytał pozornie obojętnym tonem:
- A koledzy i... szef dobrze pana traktują?
- Pan dyrektor traktuje mnie dobrze. Och, to ten oficer, co był tu rano.
A koledzy... - Twarz chłopaka wykrzywiła się w dziwnym grymasie na
wspomnienie papierowej twarzy Lao Wu i głowy Wang Zheng, która
wyglądała, jak gdyby ją odcięto, a potem przyszyto z powrotem. W końcu
wycedził przez zęby: - Oni też... też są w porządku.
- Dyrektor Zhao... - powtórzył cicho Shen, po czym zapytał: - Czy wasz
dyrektor na co dzień ma dużo pracy?
Stażysta podrapał się nerwowo po głowie.
- Chyba... chyba tak? Ja... ja spędziłem z nim dopiero jeden dzień, naprawdę
nie wiem.
- A co pan o nim sądzi jako o człowieku? - zadał kolejne pytanie
wykładowca.
- Jest w porządku - odpowiedział głupkowato Guo Changcheng.
Shen Wei spojrzał na niego.
- To dlaczego trochę się go pan boi?
Chłopak aż podskoczył.
- To szef, więc oczywiście... ja oczywiście...
Shen parsknął cichym śmiechem. Dotarli do sali, w której odpoczywała Li
Qian.
Shen Wei sprawnie rozłożył jedzenie i sztućce, zdjął wieczko z jednorazowego pojemnika, nalał do niego ciepłego mleka i podsunął je
Daqingowi.
- Bierzmy się do jedzenia, proszę się nie krępować.
Guo Changchengowi z głodu żołądek niemal przyklejał się do kręgosłupa, a mimo to nie miał apetytu. Jeszcze w szkole prawie nie jadał w stołówce -
nie dlatego, że był rozpieszczony i wybrzydzał, lecz dlatego, że gdy
robiło się tłoczno, zaraz ktoś się dosiadał do stolika, a on wtedy czuł
się tak skrępowany, że całkowicie tracił ochotę na jedzenie. Tym
bardziej teraz, w szpitalnej sali, przy stole z dwojgiem obcych ludzi.
Li Qian również jadła bez chęci. Gdyby nie zapewnienia lekarza, że nic
jej nie dolega, Shen Wei podejrzewałby, że dziewczyna jest pod wpływem
narkotyków. Zauważył, że gdy milkł, w sali słychać było jedynie kota
chłepczącego mleko z pokrywki. Atmosfera gęstniała z każdą chwilą, więc
spróbował podtrzymać rozmowę.
- Mówiłaś, że jesteś tutejsza. Mieszkasz daleko? Jeśli niedaleko, może
wrócisz do domu i odpoczniesz kilka dni? Jeżeli coś się dzieje, mogę
porozmawiać z twoim promotorem, o ile zajdzie taka potrzeba.
Pałeczki w dłoni Li Qian ledwie dostrzegalnie drgnęły i po chwili
znieruchomiały. Dziewczyna wahała się przez moment, po czym
odpowiedziała cicho:
- W domu... w domu wszyscy szykują się do pogrzebu. Zjechało się wielu
krewnych, nie ma gdzie ich pomieścić.
Shen Wei zamarł.
Li Qian lekko trącała pałeczkami ryż w miseczce.
- Moja babcia zmarła dwa dni temu.
- Przykro mi, nie wiedziałem - przeprosił natychmiast Shen Wei. - Proszę
przyjąć wyrazy współczucia.
Li Qian nie podjęła tematu, ze spuszczoną głową wciąż jadła sam ryż, od
czasu do czasu biorąc kolejny kęs.
Shen Wei wziął dodatkową parę pałeczek i używając ich jako wspólnych,
nałożył jej trochę potraw do miseczki.
- Kupiłem to w pośpiechu, nie wiem, czy lubisz te dania, ale spróbuj
chociaż trochę zjeść.
Guo Changcheng, który dotąd udawał, że w ogóle go tam nie ma, nagle
niespodziewanie wtrącił się do rozmowy:
- Mnie też wychowywała babcia. Zmarła, kiedy byłem w drugiej klasie
liceum... Z tego powodu miałem aż pół roku przerwy od szkoły.
Shen Wei i Li Qian spojrzeli na niego jednocześnie.
Guo Changcheng milczał przez chwilę, po czym przytłumionym głosem
powiedział:
- Od małego byłem do niczego. Inne dzieci mnie prześladowały, a ja nie
miałem odwagi ani oddać, ani nawet się rozpłakać. Kiedy babcia to
zauważyła, chodziła ze mną do szkoły, żeby to wyjaśnić z nauczycielami,
a później w domu jeszcze mnie strofowała... Zabierała mnie na zakupy:
kupowała jogurty, czekoladę, cukierki, baozi z wegetariańskim farszem z Qingfeng. Przynosiła smakołyki do domu, ale sama nawet ich nie
próbowała, wszystko zostawiała mnie. Nawet gdy podsuwałem jej pod usta,
odgryzała tylko odrobinkę... Kiedy byłem mały, wyobrażałem sobie, że gdy
dorosnę i zacznę zarabiać, odwdzięczę się za wszystko, też będę jej
kupował jogurty, czekoladę, małe baozi... Ale... babcia nie doczekała tej
chwili.
Słowa Guo Changchenga wyraźnie poruszyły Li Qian - w jej oczach
zaszkliły się łzy. Chłopak zdawał się jednak niczego nie zauważać, nie
mówił do innych, lecz raczej do samego siebie.
- Zasnęła wieczorem i już się nie obudziła. Nikt nic nie zauważył.
Dopiero następnego ranka, gdy nie wstała, poszli ją budzić i wtedy
odkryli... Śniła mi się przez dwa lata. Kiedy nie chodziłem do szkoły,
pojawiała się w moich snach codziennie, popychała mnie dłonią i mówiła:
"Idź się uczyć, ucz się porządnie". Potem, kiedy wróciłem do szkoły i dostałem dobrą ocenę, uśmiechała się do mnie. Gdy dostałem złą, patrzyła
na mnie z powagą i wzdychała. I tak aż do chwili, kiedy dostałem się na
studia.
Chłopak wyglądał jak bakłażan ścięty mrozem. Shen Wei nie mógł się
powstrzymać i pogłaskał go po głowie. Guo uśmiechnął się do niego
nieśmiało.
- List z informacją o przyjęciu dostałem później niż inni... Trzecia tura,
dopiero gdy praktycznie zakończył się nabór. Przeciągnęło się to aż do
września. Tamtej nocy przyśniła mi się po raz ostatni. Powiedziała:
"Jesteś już dorosły, babcia się uspokoiła i może odejść". Spytałem
dokąd, ale tylko pokręciła głową i odparła, że tam, dokąd odchodzą
umarli, a żywi nie powinni o to dopytywać. Od tamtej pory już nigdy nie
pojawiła się w moich snach. Ani razu. Wujek mówi, że się odrodziła.
Łzy Li Qian toczyły się bezgłośnie jedna za drugą, jak koraliki z zerwanej żyłki.
- Chodziło mi o to... - Guo niezgrabnie podrapał się po głowie. Rzadko
kiedy mówił tak dużo, ale teraz naprawdę czuł to samo i niemal
rozpierała go duma, że zdołał wyrzucić z siebie aż tyle słów. - Ej... nie
płacz. Kiedy moja babcia odeszła, też miałem wrażenie, że niebo runęło
mi na głowę. Myślałem, że nigdy nie zdołam się jej odwdzięczyć, więc po
co się uczyć? Po co się starać? Wtedy oddałbym własne lata życia, żeby
ją odzyskać, ale... - Westchnął bezradnie. - Ech, ja naprawdę nie umiem
mówić. Chodzi mi o to, żebyś się tak nie smuciła. Ci, którzy odeszli,
patrzą na nas.
Lepiej, gdyby te słowa w ogóle nie padły - Li Qian zaczęła cała drżeć,
po czym wybuchnęła głośnym, spazmatycznym płaczem, którego nie dało się
powstrzymać. Po chwili niemal straciła przytomność, a jej ręce i nogi
drżały w niekontrolowanych skurczach.
Shen Wei natychmiast wybiegł po lekarza. Guo nigdy wcześniej nie
widział, by ktoś tak bardzo rozpaczał, zastygł więc z boku zupełnie
bezradny.
Lekarz, który na co dzień przepisywał co najwyżej leki na przeziębienie
albo biegunkę, nie miał większego doświadczenia w podawaniu środków
uspokajających. Na widok stanu Li Qian od razu machnął zamaszyście
długopisem.
- Do Szpitala Drugiego! - zdecydował.
Guo nie miał wyjścia - razem zawieźli Li Qian do szpitala. Siedząc w samochodzie wykładowcy i podtrzymując półprzytomną, obcą dziewczynę,
patrzył przez okno na oddalający się kampus Uniwersytetu Longchengu i coraz wyraźniej czuł, że praca to istna udręka.
Shen Wei nie był ani promotorem Li Qian, ani opiekunem roku, ani
opiekunem do spraw ideologiczno-wychowawczych. Jako wykładowca
przedmiotu fakultatywnego wykazał się niezwykłym zaangażowaniem i odpowiedzialnością. Guo Changcheng na swojej nędznej uczelni nigdy nie
spotkał tak oddanego profesora.
Rejestracją i wpłatą zaliczki na leczenie zajął się Shen Wei. Kiedy
dziewczynę przyjęto na ostry dyżur, Guo zobaczył, że wykładowca na
korytarzu dzwoni do współpracowników, by zdobyć kontakt do rodziny
studentki.
Choć ton Shen Weia przez cały czas pozostawał spokojny i uprzejmy,
chłopak wyczuł, że coś tu nie gra. Podczas rozmowy z ojcem Li Qian
wykładowca co chwilę urywał zdanie w pół słowa, jakby druga strona
nieustannie mu przerywała. Po chwili rozłączył się z wyraźną
bezradnością, ścisnął palcami nasadę nosa i wybrał kolejny numer.
Kilka następnych rozmów przebiegło dokładnie tak samo.
Guo obserwował to z boku i odnosił wrażenie, że Shen Wei wcale nie
informuje rodziny o stanie córki, a raczej prosi o interwencję w urzędzie. Rodzice, ciotki, wujowie przerzucali się odpowiedzialnością
jak gorącym ziemniakiem i ostatecznie nikt nie zaproponował, że
przyjedzie ją odwiedzić.
Nawet Guo Changcheng poczuł złość i pomyślał: "Co jest, do cholery...?".
Rodzinnych problemów nie rozwiąże nawet najbardziej bezstronny i uczciwy
sędzia. Skoro tak przedstawiała się sytuacja w tym domu, Shen Wei nie
mógł nic na to poradzić. Po zakończeniu ostatniej rozmowy skrzyżował
ręce na piersi, oparł się o ścianę i zmarszczył brwi.
Szerokie ramiona, wąska talia, długie nogi, zapięte na każdy guziczek
mankiety koszuli, na nosie okulary bez oprawek - wyglądał jak emanujący
niedostępnością model z reklamy perfum. Stał chwilę w milczeniu, a Guo
Changcheng spodziewał się, że wykładowca zaraz zaklnie pod nosem, ten
jednak nie powiedział ani słowa.
Po chwili, z nadal widoczną zmarszczką między brwiami, podniósł głowę i uśmiechnął się dobrodusznie do stażysty.
- Ciężko dzisiaj pan pracował. Może wróci pan do domu? Sam zajmę się tą
studentką, nie chcę panu przeszkadzać w wykonywaniu innych obowiązków.
- Nie... nie mam... nie mam innych obowiązków - wymamrotał Guo. Akurat w tym
momencie spotkał się wzrokiem z Daqingiem, który z wysiłkiem wychylił
łebek z niesionej przez chłopaka torby. Pod spojrzeniem zielonych jak
jadeit kocich oczu, sam nie wiedząc dlaczego, stażysta wypalił: -
Dyrektor kazał mi tylko jej pilnować. Nie powiedział, co mam badać ani
kiedy mam wracać...
Gdy opadł już początkowy zapał, który Zhao tak zręcznie w nim rozpalił,
Guo Changcheng instynktownie zrozumiał, o co chodziło w całej tej
dziwnej misji. Może i brakowało mu zaradności, ale nie był idiotą -
pilnowanie chorej dziewczyny z pewnością nie stanowiło rozwijającego
zadania. Najpewniej dyrektor uznał go za zawalidrogę i po prostu znalazł
pretekst, żeby się go pozbyć.
Zresztą co w tym dziwnego... Ktoś taki jak on: żadnych umiejętności,
potrafił się tylko plątać pod nogami, dostał się do Wydziału Dochodzeń
Specjalnych wyłącznie dzięki znajomościom. Nie minęła nawet doba, a już
zdążył zawalić nie wiadomo ile spraw. Komu był potrzebny taki
nieudacznik?
- Wasz dyrektor z pewnością tak nie myśli - pocieszał go zrezygnowany
Shen Wei. - Naprawdę, nie warto się doszukiwać podtekstów.
Przygnębiony Guo Changcheng przypominał oklapłą czarną purchawkę.
W tym momencie pojawił się lekarz. Powiedział, że Li Qian doznała
silnego wstrząsu emocjonalnego, a ponieważ od dłuższego czasu zmagała
się z kiepskim stanem psychicznym, niedożywieniem i niskim ciśnieniem,
zareagowała tak gwałtownie. Zasnęła po środku uspokajającym i powinna
zostać na obserwacji.
Shen Wei, nie widząc innego wyjścia, załatwił formalności związane z hospitalizacją. Niezwykła trójka: dwóch mężczyzn i kot, czuwała przy Li
Qian w szpitalu. Słońce zaczęło już zachodzić, a z jej rodziny wciąż
nikt się nie pojawił.
- Panie profesorze... czy jej rodzina w ogóle się nią nie interesuje? -
zapytał Guo Changcheng cicho.
Shen Wei nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć, więc tylko westchnął.
Chłopak siedział przy łóżku Li Qian i nagle zrozumiał, dlaczego była aż
tak zdruzgotana, a jej reakcje tak gwałtowne - płacz aż do konwulsji czy
próba skoku z dachu. Zapewne jedyna osoba na świecie, która ją kochała,
już nie żyła. Odtąd nikt nie przejmie się jej radościami i smutkami,
nikt nie spojrzy z czułością na jej oddalającą się sylwetkę - z żalem,
bo odchodzi, ale też z nadzieją, że zajdzie daleko.
I tak zapadł zmrok.
7.
- Właśnie tu. Cofnij.
Po rozstaniu z Guo Zhao Yunlan wsiadł do samochodu i wrócił pod adres
Jasna 4. Od razu ruszył do biura i trzykrotnie obejrzał nagranie z monitoringu ze skrzyżowania przy ulicy Uniwersyteckiej - od początku do
końca, raz za razem.
Za dnia biuro sprawiało wrażenie znacznie bardziej opustoszałego. W jednostce dochodzeniowej dyżurowała tylko jedna osoba. Kobieta wyglądała
na dwadzieścia kilka lat, miała włosy związane w prosty kucyk
odsłaniający gładkie, ładne czoło, a jej twarz zdobił delikatny makijaż.
Nosiła mundur, lecz nogi zakrywał koc. Siedziała nieruchomo na krześle i ani drgnęła. Gdyby nie rumiana twarz, przypominałaby kogoś dopiero
wracającego do zdrowia po ciężkiej chorobie.
Wpół przymknięte oczy i ospały wyraz twarzy zdawały się sugerować, że w każdej chwili może zasnąć, jej ręce poruszały się jednak szybko i sprawnie. Nieco za długi pled opadł jednym końcem na podłogę i Zhao
Yunlan niechcący na niego nadepnął. Spod koca na ułamek sekundy wyłonił
się koniec ogona wielkiego pytona, po czym natychmiast zniknął.
Skoncentrowana na nagraniu policjantka nawet nie zerknęła w dół, a przydepnięty koc poprawiła odruchowo.
Na przyklejonej na rogu biurka tabliczce widniało jej nazwisko i imię:
Zhu Hong.
Nagranie z monitoringu nie grzeszyło ostrością - zakłócało je jakieś
niewiadome pole magnetyczne, przez co obraz co chwilę się rwał, czasem
też śnieżył. Nie dostarczyło również wielu informacji; do morderstwa
doszło w zaułku przy bocznej bramie uniwersytetu, a kamera wisiała na
skrzyżowaniu przy ulicy Uniwersyteckiej, uchwyciła więc jedynie krótki
moment spotkania ofiary, Lu Ruomei, z Li Qian na głównej drodze.
Zegar na monitoringu wskazywał mniej więcej dwudziestą dwadzieścia
poprzedniej nocy. Li Qian, zgodnie z tym, co mówiła, pojawiła się w głównej bramie uczelni i weszła do małego sklepu po drugiej stronie
ulicy. Zakupy zajęły jej pięć minut, a wracając, minęła się z Lu Ruomei,
skinąwszy jej przy tym głową.
Na prośbę Zhao nagranie zatrzymano w momencie, gdy dziewczyny się
rozstały - Lu Ruomei przeszła już przez jezdnię i właśnie miała wejść w alejkę.
Li Qian rzuciła Lu Ruomei przelotne spojrzenie. Słaba jakość nagrania
nie pozwalała dostrzec dokładnie wyrazu jej twarzy, lecz cokolwiek
zobaczyła, sprawiło, że przerażona cofnęła się gwałtownie.
Zhu Hong przez chwilę wpatrywała się w ekran. Kiedy w końcu podniosła
powieki, w jej idealnych, migdałowych oczach ukazały się nieludzkie,
pionowe źrenice, co nadawało jej wyjątkowo upiorny wygląd.
- Ona patrzyła pod latarnię?
Zhao skinął głową.
- Da się wyostrzyć obraz w tym miejscu, przy latarni? - zapytał.
Zhu Hong powiększyła fragment nagrania, ale poprawa jakości okazała się
znikoma.
- Nie da rady. Zrobiłam, co mogłam.
- ...niedługo wyślę cię na magisterkę dla pracujących, niech ci podniosą
umiejętności techniczne.
Zhu Hong poklepała się po "udzie".
- Takie studia zajmują co najmniej dwa lata. Z tym moim comiesięcznym
problemem, jak się wytłumaczę z brania co chwilę wolnego?
- Nie możesz powiedzieć, że masz bolesne okresy? - rzucił Zhao bez
cienia zażenowania. - Głupia.
Kobieta przez chwilę się nie odzywała.
- Szefie, ty to potrafisz zabić każdą romantyczną fantazję...
- A ty masz czelność fantazjować o szefie? - Zhao pacnął ją w głowę. -
Premii ci się odechciało?
Zhu Hong zmrużyła oczy w wąskie szparki, wysunęła cienki jak u węża
język i oblizała wargi.
- Jeśli pozwolisz mi spędzić z tobą jedną noc, to mogę nawet zrezygnować
z pensji, zacznę harować dla ciebie za darmo.
Zhao Yunlan pochylił się i posłał jej fałszywy uśmiech.
- Serio?
Zhu Hong zamilkła.
Nagle dotarło do niej, że ich bezwstydny przełożony naprawdę nie
zawahałby się sprzedać własnego ciała dla zysku.
- Molestowanie przełożonego w czasie pracy. - Zhao Yunlan pokiwał głową.
- Pięknie, towarzyszko Zhu Hong, tegoroczny wakat na szkolenie partyjne
w naszym dziale wędruje do ciebie. Szykuj się na solidne podniesienie
świadomości ideologicznej.
Zhu Hong pożałowała, że za późno ugryzła się w język, więc rozglądając
się na boki, zmieniła temat:
- Skoro monitoring nic nie nagrał, oznacza to, że to coś nie chciało
zostać zauważone. Chyba że trafi się ktoś z yinyangowym wzrokiem. Ta
dziewczyna mogła to dostrzec zapewne dlatego, że miała do czynienia z Horologium Odrodzenia.
- Znalazłaś coś o tym starym zegarze słonecznym? - spytał Zhao Yunlan.
- Tak. Właściwie już po południu, gdy tylko o nim wspomniałeś, od razu
skojarzyłam fakty. - Zhu Hong schyliła się, otworzyła szufladę pod
biurkiem i wyjęła starą księgę rachunkową w tradycyjnej szytej oprawie.
- Pożyczyłam to z Zaświatów. Jak znajdziesz czas, możesz ją dokładnie
przejrzeć. Legenda głosi, że za najważniejszy z artefaktów Zaświatów
uchodzi właśnie Horologium Odrodzenia. Jego podstawa powstała z okruchów
Kamienia Trzech Żywotów, a łuski z tyłu pochodzą od czarnej ryby z Rzeki
Zapomnienia. Ryby mierzącej ponad metr, z płetwami brzusznymi twardymi
jak kryształ i rosnącymi tylko po jednej stronie.
Zhao skinął głową, dając znak, by kontynuowała.
- Tutaj tylko wspomniano o tak zwanych Czterech Artefaktach Zaświatów -
mówiła dalej Zhu Hong, kartkując księgę. - Horologium Odrodzenia się do
nich zalicza, ale pochodzenie tych przedmiotów nie zostało jasno
opisane. Wszystko wskazuje na to, że przepadły w świecie ludzi.
Jej smukłe palce przesuwały się po stronie. Zhao podążył wzrokiem za jej
dłonią i zauważył, że pod nazwą "Horologium Odrodzenia" widniał mniejszy
dopisek: "Pożyczanie lat".
- Pożyczanie lat? - Zhao zmarszczył brwi i natychmiast przypomniał sobie
tego dziwnego, świeżego ducha, który podążał za studentką. - A co z Li
Qian? Sprawdziłaś ją? Czy ktoś z jej bliskich niedawno zmarł i nie
minęło jeszcze siedem dni od zgonu?
- Tak. Jej babcia. Zmarła pod koniec sierpnia.
Mężczyzna odchylił się do tyłu i powoli zapalił papierosa.
- To układa się w całość. Nic dziwnego, że dusza staruszki mogła się
pojawiać w biały dzień, odgradza ją od świata żywych Kamień Trzech
Żywotów. A ja się zastanawiałem, czemu ta dziewczyna tak łże... Pożyczać
sobie lata życia od starszej osoby, no, no, niezły ma tupet.
- To nie tak - zaprzeczyła Zhu Hong. - Horologium Odrodzenia symbolizuje
wschód i zachód słońca, a ponieważ łuski czarnej ryby z Rzeki
Zapomnienia rosną tylko w jedną stronę, wyłącznie starsi mogą pożyczać
życie od młodszych, nigdy odwrotnie. Szefie, wszystko wskazuje na to, że
niesłusznie ją oskarżyłeś.
Mówiąc to, wyciągnęła rękę w przestrzeń, a pasek zapisanego papieru
ryżowego powoli opadł na jej dłoń. Widniało na nim imię Li Qian, obok
drobnym drukiem dokładna data urodzenia, a poniżej dwie linijki
zamazanego tekstu. Nie dało się odczytać pierwszej wersji, a jedynie
ślady poprawek.
- Sprawdzono mi to w Zaświatach - powiedziała Zhu Hong. - W datach
narodzin i śmierci Li Qian rzeczywiście wprowadzono zmiany. Jej życie
nie uległo wydłużeniu, lecz skróceniu.
Zhao uniósł brew nieco zaskoczony.
- "Horologium, Horologium, na Kamieniu Trzech Żywotów czyń obroty trzy.
Pół życia oddane, pół życia dostane, choć różny początek, wspólny koniec
dni" - wyrecytowała Zhu Hong. - Oznacza to, że posiadając ten artefakt,
można oddać połowę pozostałych lat życia, by przywrócić kogoś z martwych. Od tej chwili ich los się splata: żyją i umierają razem. Dwa
lata temu czas babci Li Qian dobiegł końca. To pewnie wtedy dziewczyna
oddała połowę swojego życia, by ją przywrócić. Zanim wróciłeś,
sprawdziłam jej przeszłość. Li Qian teraz ma meldunek w mieście, ale
wcześniej mieszkała z babcią na wsi. Zadzwoniłam do tamtejszego sołtysa.
Powiedział mi, że dziewczynkę wychowała babcia, a ojciec i matka
wyjechali za pracą i podobno rzadko zaglądali w rodzinne strony. Ma też
młodszego brata. Biorąc pod uwagę tamte czasy, był to szczyt restrykcji
polityki jednego dziecka, więc... Rozumiesz, o co chodzi? W rodzinie, w której ceniło się synów, a lekceważyło córki, rodzice rozpaczliwie
pragnęli chłopca, lecz nie chcieli płacić kary za nadprogramowe dziecko.
W rezultacie wcześniej urodzoną córkę traktowano jak niewidzialną. - Zhu
Hong mówiła dalej: - Sołtys powiedział, że dwa lata temu staruszka
doznała udaru i wszyscy myśleli, że już po niej, ale jakimś cudem z tego
wyszła, choć nie wróciła do dawnej formy. Później zdiagnozowano u niej
chorobę Alzheimera, dawniej nazywaną demencją starczą. Podejrzewam, że w jej przypadku stanowiło to skutek uszkodzenia komórek nerwowych po
udarze. Na początku zapominała drobiazgi, potem stan się pogorszył:
przestała rozpoznawać ludzi i zdziecinniała. Pół roku później Li Qian
dostała się na studia magisterskie w mieście, więc rodzice nie mieli
wyjścia i ściągnęli do siebie zarówno starą matkę, jak i córkę.
- Czyli wychodzi na to, że cała ta wymiana "życie za życie" musiała
nastąpić, gdy babcia Li Qian ciężko zachorowała. - Zhao Yunlan strzepnął
popiół z papierosa. - Mieszkała wtedy na wsi, więc mogła tam znaleźć
jakiś stary, rodowy przedmiot. To się trzyma kupy, ale nie widzę tu
niczego, o czym nie dałoby się powiedzieć. Po co wciskała mi ten kit?
- Może kryje się za tym coś więcej. - Zhu Hong odwróciła krzesło, oparła
łokieć na poręczy i spojrzała na niego swoimi pionowymi źrenicami. Te
oczy zimnokrwistego gada, które u każdego innego budziłyby grozę, u niej
z jakiegoś powodu wydawały się teraz niezwykle łagodne. - Sam pomyśl:
jeśli na świecie jest ktoś, kogo kochasz tak bardzo, że oddałbyś za
niego połowę życia, a on nagle, nie wiedzieć czemu, znów znika sprzed
twoich oczu po raz kolejny... jak byś się czuł?
Zhao Yunlan zmarszczył brwi z obojętną miną. Najwyraźniej wciąż miał
wątpliwości. Słuchając tej historii, która z niejednego wycisnęłaby łzy,
nie tylko nie okazał wzruszenia, lecz wręcz szukał dziury w całym, jakby
nie mógł spocząć, dopóki nie wygrzebie czegoś podejrzanego. Zhu Hong
pomyślała, że trudno stwierdzić, które z nich jest zimnokrwiste, więc
jedynie westchnęła cicho.
Zhao wzruszył ramionami.
- No dobrze, pani Zhu, proszę mnie oświecić.
- Li Qian często robiła zakupy online. Sprawdziłam jej historię
zamówień, większość to produkty zdrowotne dla seniorów. Dziewczyna miała
niewiele pieniędzy, zarabiała na korepetycjach i zleceniach od
promotora. Innym dziewczynom nie wystarcza na ciuchy i kosmetyki, a ona
bardzo rzadko kupowała coś dla siebie. Moim zdaniem już tylko z tego
powodu można uznać ją za dobre dziecko. Jeśli się potwierdzi, że nie ma
związku ze sprawą, a o czymś nie chce mówić, powinieneś wiedzieć, kiedy
odpuścić. Po co ją tak cisnąć?
- Dobra materialne niczego nie dowodzą - odparł rzeczowo. - Czasem
właśnie wtedy, gdy uczucia już wygasły, próbuje się je zastąpić czymś
materialnym...
Pod ciężkim spojrzeniem Zhu Hong, wyraźnie mówiącym: "Jesteś bezdusznym
padalcem", jego głos stopniowo przycichł i Zhao urwał w pół zdania.
- Dobra - poddał się. - Załóżmy, że masz rację i oddała babci połowę
życia. Dlaczego więc staruszka nie żyje, a ona wciąż trzyma się
świetnie?
- To mogło wynikać z czegoś nieprzewidzianego, na przykład babcia zmarła
przed czasem - wyjaśniła Zhu Hong. - Lin Jing przesłał mi listę dusz,
które wczoraj zaginęły. Sprawdziłam, nie ma tam jej nazwiska. Błąka się
gdzieś, a Zaświaty pewnie nawet o tym nie wiedzą. Dusza staruszki
pozostaje związana z żywą osobą przez Horologium Odrodzenia, może
właśnie w ten sposób uniknęła Opiekunów Dusz.
- Hmm... - zamyślił się Zhao Yunlan.
- Tak? - spytała Zhu.
- Nagle coś mi przyszło do głowy. Nie wiem, czy zwróciłaś uwagę, ale na
pierwszy rzut oka Li Qian i Lu Ruomei mają dość podobne sylwetki i fryzury. Obcy człowiek, patrząc od tyłu, by ich nie odróżnił. Co więcej,
tamtego dnia przypadkiem ubrały się tak samo, a Lu Ruomei zginęła tuż po
spotkaniu z Li Qian. Pomyśl: Li Qian używała Horologium Odrodzenia, więc
na pewno przesiąkła zapachem artefaktu Zaświatów. A jeśli rzeczywiście
jej babcia uniknęła wysłanników Zaświatów, być może zbiegły duch myślał...
- Chcesz powiedzieć, że celem głodnego ducha od początku mogła być Li
Qian?!
Zhao Yunlan zgasił papierosa i wyciągnął z kieszeni komórkę.
- Ściemnia się, a przy niej zostawiłem tylko tego małego ofermę.
Niedobrze, muszę tam jechać.
- Tego stażystę, który zemdlał ze strachu od razu po przyjściu? -
zdziwiła się Zhu Hong.
Zhao posłał jej wyjątkowo zbolałe spojrzenie, nie chciał drążyć tego
tematu. Miał już wychodzić, kiedy nagle coś sobie przypomniał.
- A, właśnie, daj mi kartę wizytową od Żniwiarza Dusz.
Zhu Hong wskazała brodą na róg biurka, nie ważąc się jednak dotknąć
przesyłki.
Była to cienka, całkowicie czarna książeczka o wnętrzu wyklejonym
eleganckim jedwabiem. Na ciemnej okładce cynobrem nakreślono słowa:
"Bezpański duch z wyrazami szacunku przesyła niniejsze pismo. Do rąk
własnych Dostojnego Gospodarza". Wiadomość zaczynała się od kilku
kwiecistych, nieistotnych formułek grzecznościowych, potem pojawiła się
krótka wzmianka o ucieczce głodnego ducha, a na końcu padła jasna
deklaracja: "Dziś w nocy, w godzinie Szczura, ten uniżony przybędzie
złożyć wizytę. Za wszelkie niedogodności i zakłócenie spokoju
tysiąckrotnie proszę o wybaczenie".
Wszystko napisano smukłym złotym stylem kaligraficznym, całość sprawiała
wrażenie dzieła sztuki.
Gdy tylko Zhao Yunlan otworzył kartę, Zhu Hong natychmiast z wyraźnym
lękiem odsunęła się na krześle.
Żniwiarz Dusz pochodził z głębin Zaświatów, lecz nie był ani duchem, ani
nieśmiertelnym bytem, nie podlegał również władzy Dziesięciu Piekielnych
Sądów. Legenda głosiła, że wyłonił się jako smuga najczystszej,
złowrogiej energii z najgłębszych otchłani Dziewięciu Piekieł, a samo
jego istnienie zwiastowało nieszczęście. Lecz dzięki niezwykłemu
zrządzeniu losu zyskał ludzką postać. W dłoni dzierżył Ostrze Ścinające
Dusze, którym mógł dosięgnąć każdego i wszędzie - od Trzydziestu Trzech
Niebios w górze po Osiemnaście Kręgów Piekieł w dole. Bogowie czy ludzie
- każda grzeszna dusza drżała przed jego mieczem.
Chylili przed nim czoła bogowie i demony - wszyscy się go lękali.
Wszyscy oprócz Zhao Yunlana.
Jedynie on, prawdopodobnie dlatego, że miał skórę grubą jak nosorożec i brakowało mu piątej klepki, nie tylko nie uważał Żniwiarza Dusz za
przerażającego, lecz wręcz sądził, że to kulturalny, elegancki osobnik o całkiem przyjemnym charakterze... Jedyną jego wadą było nieustanne
wtrącanie w rozmowach i w listach tych "uniżony" czy "azaliż", przez co
brzmiał pretensjonalnie i rozwlekle.
Zhao zauważył, że Zhu Hong czuje się nieswojo, przebiegł więc wzrokiem
po tekście, czytając dziesięć linijek naraz, po czym niedbale wepchnął
list "bezpańskiego ducha" do torby i powiedział:
- Jak nie masz nic do roboty, to zbieraj się do domu. Wang Zheng weźmie
nocną zmianę w biurze. Przez te dwa dni i tak nie masz nóg, więc nawet
trudno by ci było prowadzić czy swobodnie się poruszać. Po pracy nie
włócz się po mieście, tylko porządnie odpocznij. A, i zanim wyjdziesz,
skontaktuj się w moim imieniu z Lin Jingiem. Jeśli w Zaświatach nie ma
już nic do roboty, każ mu natychmiast wracać. Niech nie zapomina o naszym świecie. Co on widzi w tym siedzeniu w Zaświatach?
Zhu Hong, słysząc, że nie musi zostawać, by przyjąć Żniwiarza Dusz,
skinęła głową z wyraźną ulgą, jakby kamień spadł jej z serca.
- Wychodzę. - Zhao Yunlan ruszył zamaszystym krokiem do wyjścia,
jednocześnie wybierając numer telefonu stażysty.
Gdy tylko Guo Changcheng uświadomił sobie, że dzwoni jego szef,
odruchowo stanął na baczność.
- Czemu tak długo nie odbierałeś? - zapytał Zhao Yunlan, a w jego głosie
natychmiast pojawiła się nuta niepokoju. - Stało się coś?
Na języku Guo Changchenga pojawił się supeł, co było dość dziwne. Po
całym poranku spędzonym z przełożonym, który okazał się całkiem miły,
potrafił już nawet sklecić przy nim zdanie jak człowiek. Lecz gdy tylko
usłyszał głos szefa w komórce, jego odwaga natychmiast się skurczyła do
rozmiarów fistaszka. Dla kogoś z fobią społeczną rozmowa telefoniczna
często okazuje się o wiele straszniejsza niż spotkanie twarzą w twarz.
Oddech stażysty stawał się coraz szybszy i płytszy, a Zhao Yunlan zaczął
podejrzewać, że jednym telefonem doprowadzi chłopaka do zawału. Słysząc,
że Guo zaraz się udusi od jąkania, Zhao westchnął ciężko.
- Jest ktoś obok? Jeśli tak, to daj mu telefon. A jak nie, to podstaw go
Daqingowi.
Chłopak bez słowa podał telefon Shen Weiowi. Na szczęście wykładowca był
niezawodny. W kilku zdaniach wyjaśnił, że zabrali Li Qian do szpitala,
podał jego adres i numer sali. Na koniec zapytał:
- Coś się stało? Czy sprawa tej studentki wciąż... - Nie zdążył dokończyć
zdania, gdy w słuchawce rozległy się trzaski i szumy. - Halo? - rzucił
Shen Wei.
Zhao Yunlan coś jeszcze powiedział, ale sygnał się rwał i Shen Wei nie
zrozumiał ani słowa. Zrobił dwa kroki w stronę okna, co na pierwszy rzut
oka sprawiało wrażenie, jakby szukał zasięgu. Korzystając jednak z nieuwagi Guo, delikatnie odchylił zasłonę i wyjrzał na zewnątrz.
Jednocześnie wciąż udawał, że nie rozumie, co się dzieje.
- Co pan mówił? Halo? Czy mnie słychać?
Tym razem głos Zhao Yunlana brzmiał wyraźnie. Shen Wei usłyszał jego
krótkie, ostre polecenie:
- Cholera, wynoście się stamtąd! Natychmiast!
W ciemnych źrenicach Shen Weia mignął cień. Wykładowca odruchowo zmrużył
oczy i w tej samej chwili światło w sali szpitalnej zgasło, a szyba obok
niego roztrzaskała się z brzękiem. Rozległo się przeraźliwe miauknięcie
i czarny kocur wystrzelił w górę. Shen Wei poczuł na policzku gwałtowny
podmuch, a niedługo później nozdrza wypełnił mu potworny smród - mdląca
woń zgnilizny zmieszanej z metalicznym zapachem krwi.
Zhao chyba jeszcze coś krzyczał do słuchawki, ale zakłócenia
uniemożliwiały zrozumienie czegokolwiek. Wokół rozpętał się chaos, w którym koci wrzask mieszał się z głuchymi odgłosami uderzeń i szamotaniny. Potem rozległ się huk, a coś ciężkiego wyleciało w powietrze i z impetem przewróciło krzesło. Shen Wei cofnął się o pół
kroku, by uniknąć zderzenia. Połączenie zerwało się wskutek utraty
sygnału.
Ustawił jasność ekranu telefonu na maksimum i poświecił przed siebie.
- Uważaj! - krzyknął nieznajomy głos.
To Daqing pchnął krzesło i nagle przemówił. Upadający mebel podciął nogi
spanikowanemu Guo, który wylądował na plecach, wymachując rozpaczliwie
rękami i nogami.
Shen Wei sięgnął ręką za siebie i wymacał stojący w kącie sali mop.
Chwycił go, pchnął drewniany trzonek przed siebie i jednocześnie
gwałtownie odchylił tułów. Rozległ się zgrzyt, od którego aż cierpły
zęby. Czarna smuga przemknęła błyskawicznie nad jego głową. Shen poczuł
szarpnięcie, a trzonek w jego dłoniach pękł na pół. Cień przeskoczył go
bezszelestnie i niczym duch - zbyt szybki, by go dostrzec - rzucił się
na dziewczynę na łóżku.
Li Qian, otumaniona środkami uspokajającymi, leżała nieprzytomna i bezbronna.
W tym momencie oczy wszystkich przyzwyczaiły się już do ciemności. W słabym świetle telefonu Shen dostrzegł czarną postać... Jej usta rozwarły
się pod kątem co najmniej dziewięćdziesięciu stopni, przez co odchylona
do tyłu głowa przypominała rozłupany arbuz.
Tym razem Guo nie zdążył zemdleć. Gapił się na to wszystko z rozdziawionymi ustami, jego serce jeszcze nie oszalało, ale umysł
zamienił się w pustą białą kartkę. Krew z całego ciała natychmiast
odpłynęła do kończyn, a ciśnienie skoczyło tak szybko, że miał wrażenie,
jakby głowa podwoiła swoją objętość.
W jego mózgu dudnił tylko jeden obłąkany wrzask: "Co to jest?! Co to, do
cholery, jest?!".
Czarny cień miał ludzką sylwetkę, ale jego ciało było wysuszone i chude
jak szkielet, z wyjątkiem przerażająco wielkiego, rozdętego brzucha.
Jego górne kończyny przekształciły się w parę ogromnych sierpów. Z niemym rykiem potwór ciął nimi szaleńczo, celując w brzuch Li Qian.
Dopiero wtedy spóźniony wrzask Guo Changchenga znalazł wreszcie ujście.
Chłopak wydarł się trzy razy z rzędu, bez chwili przerwy na oddech:
- Aaa! Aaa! Aaa!
Twarz Shen Weia pociemniała. Zrobił błyskawiczny krok do przodu, ale
zanim zdążył uderzyć, przed łóżkiem nagle wyrosła czyjaś postać.
Pulchna staruszka z komicznym, sztucznym kokiem na głowie pojawiła się
dosłownie znikąd. Rozpostarła szeroko ramiona i wyciągnęła swoje okrągłe
ciało niczym niezdarna kwoka, desperacko zasłaniając dziewczynę na
łóżku.
Shen Wei cofnął wysuniętą nogę, jego ruchy były szybkie jak błyskawica -
tak szybkie, że nikt ich nawet nie zauważył. W tym samym ułamku sekundy
chwycił metalowe krzesło przewrócone przez Daqinga i z całej siły cisnął
nim w czarny cień.
Krzesło z idealną precyzją wbiło się w "ciało" cienia, rozcinając je na
pół. Stwór wydał z siebie wściekły wrzask. Rozerwany przez metal trzymał
się jedynie na cienkim, lepkim skrawku, kołysząc się chwiejnie na boki.
Po chwili to miejsce zaczęło bulgotać jak wrząca woda, wypuszczając małe
i duże bąble. Niczym nieustępliwy potwór z najgorszego koszmaru, który
nie zamierza odejść, połówki ciała gwałtownie drgały, wydając
przerażające dźwięki, gdy powoli, kawałek po kawałku, zaczęły się
zespalać.
- Zrastają się! Znowu się zrastają! - wrzeszczał Guo bez sensu. Trudno
było stwierdzić, czy bardziej siał zamęt, czy... siał zamęt.
Shen Wei działał bez wahania. Podniósł metalowe krzesło, które odbiło
się od zagłówka łóżka i poleciało na bok, po czym zaczął nim z furią
okładać potwora. Profesor Shen, na co dzień człowiek kulturalny, w walce
nie bawił się w uprzejmości. Wymierzał zdecydowane, precyzyjne i bezlitosne ciosy. Podczas gdy innych wciąż paraliżował strach i nie
wiedzieli, co począć, on przejął inicjatywę i rozbił potwora na siedem
czy osiem kawałków. Dopiero wtedy - bez rumieńca, bez zadyszki -
odrzucił krzesło na bok.
W sali zapadła cisza. Na całe dwie sekundy.
Daqing wskoczył na wezgłowie łóżka Li Qian.
- Nie stójcie jak słupy soli, uciekajcie stąd! - powiedział, ruszając
wąsami. - Głodnego ducha nie da się zabić krzesłem. Przed chwilą udało
ci się tylko dlatego, że w tym pokoju nagromadziło się dużo energii
yang, to był czysty fart. Ale jeśli go naprawdę wkurzysz, skończą się
żarty.
Shen Wei podniósł głowę i przez chwilę mierzył się wzrokiem z kocurem.
- Tak, dobrze widzisz - oświadczył Daqing z kamienną powagą. - To ja
mówię. Właśnie rozłupałeś czaszkę głodnemu duchowi metalowym krzesłem,
więc daruj sobie teraz konfucjańskie mądrości o milczeniu na temat
duchów. Ruchy!
Nie wiadomo, czy Shen miał tak stalowe nerwy, czy chodziło o coś innego,
ale zanim Daqing skończył zdanie, on już się schylił i wziął Li Qian na
plecy. Co więcej, bez mrugnięcia okiem wdał się w rozmowę z kotem.
- A co ze staruszką?
- Pójdzie za nami, o nią się nie martw - odpowiedział kot. - To nie
człowiek, a świeży duch.
Shen Wei rzucił krótkie "aha", ostatecznie porzucając materializm
dialektyczny.
- Funkcjonariuszu Guo, za mną! - zawołał.
Guo Changcheng siedział z szeroko otwartymi ustami, zesztywniałą szyją,
wykręcony w karkołomnej pozie.
Shen Wei, z Li Qian na plecach, podniósł głos i krzyknął:
- Funkcjonariuszu Guo!
Chłopak ocknął się jak ze snu i niezdarnie, na czworakach, zaczął się
podnosić z podłogi.
- J-j-ja... ja...
- Zostaw to jąkanie, otwieraj drzwi, już! - uciął Shen.
Mózg Guo Changchenga nie wytrzymał przeciążenia i po prostu się
wyłączył. Chłopak przeszedł na autopilota i bezmyślnie zaczął wykonywać
polecenia. Na rozkaz Shena na łeb na szyję rzucił się więc do drzwi i pchnął je z całych sił.
Korytarz tonął w całkowitych ciemnościach, lekarze i pielęgniarki
zniknęli bez śladu, sale chorych zionęły pustką. Całe piętro
przypominało nawiedzony dom.
Na przedzie pędził czarny kot, ze zwinnością zupełnie niepasującą do
jego tuszy, za nim Shen Wei z Li Qian na plecach i Guo zamykający
pochód.
Odgłos ich kroków nie milkł, lecz błąkał się po opustoszałym korytarzu i wracał echem. Gdzieś musiało zostać niedomknięte okno, bo wciąż owiewały
ich lodowate podmuchy. Chłód na karku sprawił, że sparaliżowany strachem
umysł stażysty powoli powracał do rzeczywistości.
Guo Changcheng miał nieodparte wrażenie, że coś idzie tuż za nim.
Lista postaci
Wydział Dochodzeń Specjalnych
Zhao Yunlan (???, Zhao Yúnlán)
Dyrektor Wydziału, na pierwszy rzut oka zbyt młody i niepoważny, by
zajmować tak odpowiedzialne stanowisko. Nałogowy palacz, wiecznie
rozczochrany i niechlujnie ubrany, ma jednak nie tylko potężny urok
osobisty, ale też olbrzymią wiedzę na temat mieszkańców Zaświatów. Jest
niezwykle oddany swojej pracy i traktuje ją bardzo poważnie - w przeciwieństwie do wszystkiego innego.
Jest niesamowicie odważny, gdy chodzi o wymierzanie sprawiedliwości i ratowanie śmiertelników, choć niektórzy uznaliby, że jest zbyt
lekkomyślny. Rzuca się do walki, używając magicznego bicza, rewolweru,
talizmanów i pięści.
Urodził się z "otwartym trzecim okiem" - umiejętnością, która pozwala mu
stale widzieć rzeczy i postacie nadnaturalne. Dzięki temu i zegarkowi o imieniu Widmowidz jest niezwykle skuteczny w prowadzeniu śledztw.
Chu Shuzhi (???, Ch? Sh?zh?)
Chudy młodzieniec o poważnej, wiecznie zagniewanej twarzy. Zachowuje
spokój w każdej sytuacji, jest praktyczny i oszczędny w działaniu.
Tworzy buddyjskie talizmany ochronne.
Daqing (??, Daq?ng)
Czarny, gruby, gadający kot. Jest pełen tłuszczu i godności, choć da się
przekupić smażoną rybką. Potrafi się zmienić w niewinnie wyglądający
breloczek do kluczy. Na szyi zawieszony ma dzwoneczek, choć trudno go
dostrzec przez fałdki tłuszczu i futro. Często bywa głosem rozsądku i,
jak to kot, potrafi nagiąć wolę innych do swoich potrzeb.
Guo Changcheng (???, Gu? Chángchéng)
Najnowszy członek WDS, stażysta, dostał pracę dzięki powiązaniom
rodzinnym. Boi się wszystkiego, nawet własnego cienia. Przerażają go
osoby, które w jego oczach mają autorytet, czyli praktycznie wszyscy.
Zdolny do rozpaczliwych aktów heroizmu, w gruncie rzeczy poczciwy i życzliwy młody człowiek. W wolnym czasie udziela się charytatywnie, co
daje jego duszy zasługi tak wielkie, że Zhao Yunlan wybacza mu jego
ogólną bezużyteczność.
Lin Jing (??, Lín J?ng)
Mnich buddyjski, który oszukuje i nagina zasady swojej religii, gdzie
tylko może, nie tracąc przy tym pełnej powagi godności. Często nazywany
"fałszywym mnichem", nic sobie z tego przydomka nie robi.
Lao Wu (??, L?o Wú)
Portier biura Wydziału, ghul o wielkich, krwawych ustach, pozbawiony
języka. Nie przeszkadza mu to jednak być jednym z bardziej gadatliwych
pracowników.
Wang Zheng (??, W?ng Zh?ng)
Duch młodej dziewczyny. Kadrowa wydziału, zajmuje się też papierkową
robotą. Jest mniej lub bardziej przezroczysta i delikatnie unosi się nad
ziemią, jej głowę łączy z szyją wyraźny ścieg. Nie może wchodzić w bezpośredni kontakt ze słońcem. Jej przeszłość skrywa tajemnicę.
Zhu Hong (??, Zh? Hóng)
Kobieta o drapieżnej urodzie, piękna i pewna siebie. Uwielbia surowe
mięso i straszenie Guo Changchenga, flirtuje prawie tak często jak
dyrektor. Jest w niej coś nadnaturalnego, do czego często odnosi się
Zhao Yunlan - wrażliwość na niskie temperatury, cienki jak u węża język,
a także intrygujący "czas w miesiącu", który tylko pozornie brzmi, jakby
cierpiała z powodu ciężkich miesiączek.
Uniwersytet Longchengu
Shen Wei (??, Shěn W?i)
Spotkany przypadkiem profesor chińskiego języka naukowego, nauczyciel
kilku przedmiotów fakultatywnych. Przystojny w kruchy, delikatny sposób,
zawsze nieskazitelnie ubrany i uczesany, uprzejmy i pełen rezerwy, ale
bardzo lubiany przez studentów. Błyskawicznie wpadł w oko dyrektorowi
WDS, wbrew woli stając się częścią prowadzonego śledztwa. Zhao Yunlan w swym zauroczeniu nie dostrzega, że zachowanie profesora jest dość
tajemnicze, jakby wiedział więcej, niż chciał zdradzić.
Li Qian (??, L? Qian)
Świeżo upieczona studentka Uniwersytetu, prześladowana przez złowieszczą
istotę. Ma związek z Horologium Odrodzenia, jednym z czterech
najważniejszych artefaktów Zaświatów.
Bractwo Opiekunów Dusz
Czasem nazywane Bractwem Strażników Dusz, organizacja, która od wieków
zajmuje się rozwiązywaniem konfliktów między światem żywych a umarłych.
Na jej czele stoi Opiekun, zwany też Strażnikiem, który jest osobiście
odpowiedzialny za kontakty z Zaświatami i ma władzę nad duszami osób,
które wstąpiły w szeregi Bractwa. Dusze te dobrowolnie rezygnują z reinkarnacji, a ich imiona zapisywane są w Rozkazie Opiekunów Dusz.
Czasem zdarza się, że w Rozkazie nazwiska pojawiają się samoistnie.
Obecnie Opiekunem jest Zhao Yunlan - gdy miał dziesięć lat, otrzymał
Rozkaz od Daqinga, który przedstawił się jako koci demon, sługa Rozkazu.
Zaświaty
Żniwiarz Dusz (???, Zh?nhúnsh?)
Istota nadnaturalna, wyglądająca jak smuga cienia, człekokształtna,
spowita w płaszcz zakrywający dłonie i stopy. Jej twarz skryta jest za
ciemną mgłą. Roztacza wokół siebie zimno, które przenika do samej duszy.
Jest głównym egzekutorem Zaświatów, ma władzę, by samodzielnie oceniać,
czy dusza zasługuje na reinkarnację czy karę. Budzi powszechny lęk
zarówno wśród żywych, jak i umarłych. Jedyną osobą, która się go nie
boi, jest Zhao Yunlan.
Broń Żniwiarza, Ostrze Ścinające Dusze, nie ma sobie równych, a zadany
nią cios jest zawsze śmiertelny.
Dziesięciu Królów Yanluo (????, Shí Dian Yánluó)
Nieśmiertelne istoty, najwyżsi rangą urzędnicy Zaświatów. Zawiadują
Kręgami Piekieł i ostatecznie decydują o losie duszy. Równocześnie
główna przyczyna zastojów administracyjnych w Zaświatach, jak to
urzędnicy.
Głodny duch (???, ? s? gu?)
Dusza, której karą w piekle jest potworny, nienasycony głód. Wygląda jak
obciągnięty skórą szkielet o wielkim brzuchu.
Świeży duch (???, x?n s? gu?)
Dusza, która zmarła w ciągu ostatnich 5-7 dni, czekająca w Zaświatach na
wyrok. Ciągle pamięta swoje poprzednie życie, co powoduje, że "wraca" do
miejsc i osób, które były dla niej ważne. Raczej zagubiona i nieszczęśliwa, rzadko niebezpieczna.
Duch miejsca (???, d? f? ling)
Dusza, która nie jest w stanie opuścić miejsca, w którym zdarzyło się
coś dla niej istotnego, ciągle rozpamiętuje konkretne zdarzenie czy
uczucie. Obsesyjna istota, może sprowadzać na śmiertelników nieszczęście
- z zemsty bądź emanując aurą emocjonalną.
Wysłannicy Zaświatów (??, Y?nch?i)
Istoty służące między innymi do komunikacji między Królami Yanluo a śmiertelnikami. Coś w rodzaju urzędnika średniego szczebla. W świecie
żywych przemieszczają się w papierowych kukłach.
Youchu (??, Y?uch?)
Demoniczne istoty stworzone z Chaosu. Przybierają ludzkie kształty, lecz
zawsze w nienaturalnej, wypaczonej formie. Są przesiąknięte złem i pragnieniem pożerania dusz. Nigdy dotąd nie pojawiały się w świecie
żywych, teraz występują w wielkich ilościach. Mają jakiś związek z Czterema Artefaktami Zaświatów.
Król Chaosu Duchów i Demonów
Tajemniczy, niezwykle groźny duch, który uciekł z Zaświatów podczas
ostatniego zamieszania przy Festiwalu Duchów. Jego motywacje są
nieznane, ale Zhao Yunlan podejrzewa, że mogą mieć związek z pojawieniem
się w świecie śmiertelników czterech potężnych artefaktów.
Prolog
Ulica Jasna 4
Piętnasty dzień siódmego miesiąca księżycowego, przed świtem.
Wszystkie nocne istoty, zarówno duże, jak i małe, wróciły już do swych
legowisk. Opustoszały nawet główne ulice Longchengu, jedynie w kępach
traw od czasu do czasu rozlegało się nerwowe i pośpieszne brzęczenie
owadów.
O wpół do trzeciej nad ranem opadła rosa, a powietrze stało się
wilgotne.
Wilgotne i lepkie.
Wydawało się - być może za sprawą wiatru - że w zakamarkach ulicy wciąż
przemykają jakieś cienie, i idący chodnikiem przechodzień nie mógł się
pozbyć wrażenia, że jest obserwowany.
Właśnie wtedy Guo Changcheng, z zawiadomieniem w ręku, dotarł pod adres:
ulica Jasna 4.
Osieroconego w dzieciństwie Guo Changchenga wychowali krewni.
Przeciętnej urody i niczym niewyróżniający się chłopak z trudem ukończył
trzeciorzędną uczelnię, a ponieważ był nieśmiały i wycofany, po obronie
nie mógł znaleźć pracy i ponad pół roku siedział bezczynnie w domu.
Wtedy wuj ze strony matki, który zrobił karierę w Ministerstwie
Bezpieczeństwa Publicznego, wykorzystując swoje znajomości, załatwił
miernemu siostrzeńcowi wygodną posadę, byle tylko miał jakiekolwiek
zajęcie.
Chłopak myślał, że jego dalsze życie będzie polegało na wkładaniu
munduru i przesiadywaniu w portierni przy głównej bramie; że po
przyjściu do pracy będzie parzył herbatę, a od dziewiątej do piątej
klepał uprzejmości - aż do dnia, w którym otrzymał dziwaczne
"zawiadomienie o zatrudnieniu".
Kiedy je dostał, pomyślał, że to musi być pomyłka. Pismo,
jaskrawoczerwone i bardzo oficjalne, brzmiało następująco:
Towarzyszu Guo Changchengu,
gratulujemy zatrudnienia w naszej jednostce, w której będzie Pan
korzystał ze świadczeń przysługujących urzędnikom państwowym, a zarazem
podejmie Pan służbę na rzecz społeczeństwa. Mamy nadzieję, że na nowym
stanowisku będzie Pan cenił swoją pracę, sumiennie ją wykonywał, dążył
do rozwoju, podporządkowywał się kierownictwu jednostki, utrzymywał
koleżeńskie relacje ze współpracownikami i przyczyniał się do umacniania
ładu społecznego oraz pomyślności ojczyzny.
Prosimy o stawienie się dnia 31 sierpnia (15. dnia miesiąca
księżycowego) o godz. 2:30 nad ranem w jednostce z dokumentem tożsamości
i niniejszym zawiadomieniem (adres: ul. Jasna 4, parter, Biuro ds. Kadr
i Logistyki).
W imieniu całego zespołu witamy Pana jako kolegę po fachu i towarzysza.
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego
Wydział Dochodzeń Specjalnych
Rok X, miesiąc X, dzień X
Każdy rozsądny człowiek na widok tak kuriozalnej godziny stawienia się
do pracy uznałby to za pomyłkę, a przynajmniej zadzwoniłby wcześniej,
żeby to potwierdzić, ale Guo od zawsze miał trudności w kontaktach
społecznych, a siedzenie przez sześć miesięcy w mieszkaniu skończyło się
głęboką fobią telefoniczną. Sama myśl o zadzwonieniu do kogoś
gwarantowała mu bezsenną noc.
Dlatego zwlekał i aż do północy trzydziestego sierpnia nie wykonał
telefonu.
Guo Changcheng wpadł na, w jego mniemaniu, idealne rozwiązanie:
postanowił nie kłaść się spać, o drugiej trzydzieści stawić się na
miejscu, a jeśli nikogo tam nie będzie, pójdzie posiedzieć w pobliskim
McDonaldzie i o wpół do trzeciej po południu znów się zamelduje pod
wskazanym adresem - w końcu któraś z tych dwóch godzin musiała być
właściwa.
W środku nocy komunikacja publiczna już nie kursowała, Guo musiał więc
jechać samochodem i trochę się namęczył, zanim za pomocą nawigacji
trafił do właściwego miejsca.
Budynek pod adresem Jasna 4 nie przylegał do samej ulicy, lecz stał w głębi wyjątkowo ukrytego dziedzińca i Guo długo sterczał pod bramą,
zanim pomagając sobie latarką w komórce, spostrzegł zakrytą gęstym
bluszczem niewielką tabliczkę z numerem. Pod nim znajdował się rząd
niewielkich znaków: "Wydział Dochodzeń Specjalnych", a poniżej emblemat
Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Dziedziniec tonął w zieleni. Przy bramie znajdował się parking, a za nim
ciągnął się rząd rozłożystych sofor, bujnych jak zagajnik, między
którymi wciśnięto wąską ścieżkę. Dopiero za nią Guo Changcheng zobaczył
niewielki domek wyglądający na portiernię.
W budce rzeczywiście ktoś siedział. Paliło się w niej światło, a przez
okno dostrzegł postać w mundurze i w wielkiej czapce z daszkiem.
Człowiek czytał gazetę i od czasu do czasu odwracał stronę. Chłopak
wziął głęboki oddech. Ze stresu miał już mokre dłonie, a w jego nagle
pustej głowie nie zaświtało pytanie, dlaczego o tej porze portier
jeszcze nie zszedł ze stanowiska.
- Przyszedłem w sprawie pracy, to moje zawiadomienie... Przyszedłem w sprawie pracy, to moje zawiadomienie... Przyszedłem w sprawie pracy, to
moje zawiadomienie...
Guo Changcheng powtarzał to zdanie w kółko, jakby recytował tekst z podręcznika. W końcu zebrał się na odwagę - podszedł i drżącą ręką
zapukał w szybę stróżówki. I choć człowiek w środku jeszcze nie całkiem
podniósł głowę, on już głosem tak słabym, jakby wygłaszał swoje ostatnie
życzenie, powiedział:
- Ja... ja przyszedłem z zawiadomieniem, to moje podanie o pracę...
Portier, mężczyzna w średnim wieku, opuścił gazetę.
- Tak? - zapytał zdezorientowany.
Jak mógł to tak przekręcić... Guo chciało się płakać, jego twarz przybrała
kolor purpurowego pochrzynu.
Na szczęście portier zauważył pismo, które chłopak trzymał w ręku, i natychmiast zrozumiał.
- Aaa... aaa! Ty jesteś zatrudnionym w tym roku towarzyszem? Jak się
nazywasz? Ooo, już widzę, Xiao Guo! Od kilku lat nie mieliśmy żadnego
nowicjusza. I jak? Trudno było trafić?
Guo Changcheng odetchnął z ulgą. Lubił takich serdecznych ludzi: gdy
tylko rozmówca zaczynał trajkotać, on mógł poprzestać na kiwaniu albo
kręceniu głową, bez konieczności udzielania odpowiedzi.
- Powiem ci, że masz szczęście, akurat dzisiaj w nocy wpadł do biura
nasz dyrektor. Chodź, najpierw ci wszystkich przedstawię.
Na te słowa chłopakowi włosy stanęły dęba - o szczęściu nie było mowy.
Poczuł, że nad jego głową gęstnieje chmura mrocznego pecha.
Guo Changcheng nigdy nie rokował. Najbardziej na świecie bał się
przełożonych i wszelkich ludzi z władzą i pozycją, w dzieciństwie na sam
widok nauczyciela trzęsły mu się nogi, a dyrektora omijał jak
najszerszym łukiem. I chociaż był praworządnym obywatelem, za każdym
razem, gdy widział uzbrojonych policjantów pełniących służbę w Święto
Narodowe, zachowywał się jak mysz na widok kota, przez co
funkcjonariusze zawsze przyglądali mu się podejrzliwie.
Spotkanie z szefem? Wolałby już zobaczyć ducha.
Kiedy Guo oblewał się zimnym potem, rozległy się energiczne kroki - z małego dziedzińca przy ulicy Jasnej 4 wyłonił się młody mężczyzna z papierosem w ustach i rękami w kieszeniach. Wysoki, dobrze zbudowany, o szerokich ramionach, gęstych brwiach, głęboko osadzonych oczach i dużym
nosie, był bardzo przystojny. Lecz jego twarz wyglądała ponuro i mrocznie.
Szedł szybko i ze ściągniętymi brwiami, a na twarzy miał wręcz wypisane:
"Z drogi, nie zawracać głowy, wszyscy się wynoście!".
Niestety, Guo Changcheng trafił prosto na jego spojrzenie. Te ładne,
choć lodowato obojętne czarne oczy sprawiły, że zadrżał i ogarnęło go
dziwne przeczucie: ten przystojniak miał paskudny charakter.
Przystojniak o paskudnym charakterze zauważył Guo, gwałtownie zahamował
i w mgnieniu oka, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zmienił
wyraz twarzy, od "gradu z piorunami" do "bezchmurnego nieba". Na jego
obliczu całkowicie naturalnie rozkwitł serdeczny uśmiech, a stało się to
szybciej, niż trwa przewrócenie strony w książce. Kiedy się uśmiechnął,
w jego policzkach pojawiły się dwa niewielkie dołeczki, kącik ust z papierosem leciutko opadł, a ze zmrużonymi oczami wyglądał łobuzersko.
Na tyle jednak, by sprawiać wrażenie równego gościa.
- No proszę, o wilku mowa, a wilk tu. Idź, chłopcze, to właśnie nasz
przełożony.
Portier popchnął Guo Changchenga, który zatoczył się kilka kroków przed
siebie.
- Panie dyrektorze, mamy tutaj nowego pracownika - usłyszał dobiegający
z tyłu gromki głos.
Dyrektor serdecznie i przyjaźnie wyciągnął rękę.
- Dzień dobry, dzień dobry, serdecznie witam - powiedział.
Na wpół sparaliżowany Guo kilka razy wytarł spocone dłonie o spodnie, po
czym - ku własnemu wstydowi - wyciągnął niewłaściwą rękę i natychmiast
ją cofnął, jakby poraził go prąd. Na jego koszuli pod pachami i na
plecach pojawiły się plamy potu, z których powoli formowała się
całkowicie nowa mapa świata.
Dyrektor taktownie udał, że niczego nie zauważył, swobodnie poklepał Guo
po ramieniu i wygłosił serię zwyczajowych formułek:
- Nie denerwuj się, wszyscy pracownicy są bardzo zżyci. Normalnie w pierwszym dniu pracy przedstawiłbym cię wszystkim, ale jak sam widzisz,
dzisiaj się dużo dzieje i mamy urwanie głowy. W tym momencie naprawdę
nie możemy się tobą zająć, nie miej nam tego za złe. Wkrótce się tym
zajmę i zorganizuję przyjęcie powitalne. A że już późna noc... eee, to
może zróbmy tak: Lao Wu zaprowadzi cię do Wang Zheng, ona odpowiada za
kadry i logistykę, zajmie się formalnościami, a potem wrócisz do domu
odpocząć i jutro rano oficjalnie stawisz się do pracy, dobrze?
Guo Changcheng szybko pokiwał głową.
Niezależnie od tego, jak bardzo dyrektor się śpieszył, w chwili, gdy się
zatrzymał, by porozmawiać, mówił spokojnie i bez pośpiechu. Nie dało się
usłyszeć w jego tonie ani chłodu, ani lekceważenia, widać było, że Zhao
świetnie sobie radzi w kontaktach międzyludzkich.
- Wybacz, mam pilną sprawę i muszę już iść. Jeśli później będziesz
czegoś potrzebował, to przychodź do mnie od razu, nie krępuj się, od
dzisiaj jesteśmy jak rodzina. Dzisiejszy przyjazd tutaj musiał być
męczący, dziękuję! - powiedział mężczyzna, uśmiechając się
przepraszająco do Guo. Następnie pomachał Lao Wu z portierni i dopiero
wtedy odszedł szybkim krokiem.
Lao Wu był ewidentnie zagorzałym wielbicielem dyrektora, ponieważ
słuchając tej garści grzecznościowych frazesów niemających z nim żadnego
związku, uśmiechał się głupkowato, a prowadząc chłopaka do budynku
biura, cały czas paplał:
- Nasz dyrektor Zhao taki młody, taki zdolny, taki dobry, nigdy nie
patrzy na innych z góry...
Guo Changcheng jeszcze nie doszedł całkiem do siebie po spotkaniu z tak
wysokim przełożonym, nerwy wciąż miał skołatane, słuchał więc jednym
uchem i tylko machinalnie kiwał głową.
I właśnie dlatego, że unikał patrzenia ludziom w oczy, nie zauważył, że
idący obok Lao Wu był blady jak ściana oświetlona lampą, miał
krwistoczerwone wargi, które rozciągały się od ucha do ucha, a kiedy
otwierał usta, było widać, że nie ma w nich języka.
W biurze kręciło się wielu ludzi, którzy sprawiali wrażenie bardzo
zajętych.
Dopiero wtedy Guo Changcheng zaczął czuć, z dużym opóźnieniem, że coś tu
było nie tak. Logicznie rzecz biorąc, nawet jeśli wydarzyło się coś
pilnego, co wymagało pracy po godzinach, naprawdę trzeba było angażować
do tego cały zespół, łącznie z portierem i kadrami?
- Xiao Guo, to nie tak - szepnął stojący z boku Lao Wu. - W przyszłości,
dopóki nie pojawi się jakaś ważna sprawa, będziesz pracował na dziennej
zmianie. W ciągu roku taka harówka przez całą dobę trwa jedynie przez
kilka dni w lipcu, i to nie za darmo - nadgodziny liczą się potrójnie, a miesięczna premia jest podwojona.
Guo Changcheng poczuł się jeszcze bardziej zdezorientowany - o co chodzi
z tym "harówka przez całą dobę trwa jedynie przez kilka dni w lipcu"?
Czyżby szerokie rzesze przestępców również miały zebrania śródroczne i warsztaty wymiany doświadczeń? Czy może obowiązywał tutaj kalendarz
księżycowy?
Nie chcąc jednak wyjść na głupka, nie odważył się zapytać, jedynie
bezwiednie kiwnął głową.
- Mhm - mruknął.
Lao Wu mówił dalej:
- Ja zazwyczaj pracuję na nocną zmianę, w dzień w portierni siedzi inny
kolega, więc raczej nie będziemy mieli okazji często się widywać. Ech,
prawdę mówiąc, całkiem lubię przebywać z wami, młodymi. Ty jesteś świeżo
po studiach? Jaka uczelnia? Jaki kierunek?
Zawstydzony Guo Changcheng powiedział o swoim niezbyt imponującym
wykształceniu, a na koniec, głosem cichym jak brzęk komara, wyznał:
- Nie byłem zbyt dobrym studentem.
- A gdzie tam! Przecież skończyłeś studia! - odpowiedział szybko Lao Wu.
- Bardzo lubię młodych, wykształconych ludzi. Ja to co innego, za
dzieciaka w domu panowała bieda. Jak miałem tak ze siedem lat, to
poszedłem do prywatnej wiejskiej szkoły, ale tylko na dwa lata. Minęło
tyle czasu, że wszystko, czego się nauczyłem, oddałem preceptorowi, nic
nie pamiętam. Znaki ledwo co rozpoznaję, z trudem gazetę przeczytam.
W jakich to było czasach, że jeszcze istniały prywatne szkoły i preceptorzy?
Guo Changcheng po raz kolejny nie zrozumiał, ale nie chciał wyjść na
idiotę, nie odważył się więc dopytać.
- Jesteśmy na miejscu! - stwierdził z zadowoleniem Lao Wu.
Guo podniósł głowę i zobaczył jedynie napis na drzwiach: "Logistyka i kadry", wielkie czerwone znaki na białym tle. Z tą czerwienią było coś
nie tak, choć w pierwszej chwili nie wiedział co. Wpatrywał się długo w napis i nagle go olśniło: linie wyglądały jak maźnięcia zaschniętej
krwi... czerwień z rdzawą domieszką.
Lao Wu zapukał.
- Xiao Wang? Przyprowadziłem nowego pracownika do przyjęcia do pracy,
zajmiesz się formalnościami?
Po chwili ze środka dobiegł bardzo cichy kobiecy głos:
- Mhm, już idę.
Brzmiał, jakby dochodził z bardzo daleka, ale jakby równocześnie
znajdował się tuż przy uchu. Guo zadrżał instynktownie i poczuł chłód na
karku.
Lao Wu zdawał się niczego nie zauważać i dalej gadał jak najęty:
- Naprawdę mi przykro, Xiao Guo, że fatygowaliśmy cię w środku nocy, ale
nie było innego wyjścia. Nasza Xiao Wang, tak jak ja, może pracować
tylko na nocną zmianę, dlatego wszystkie formalności związane z przyjęciem do pracy muszą być załatwiane w tym czasie.
Chwila...
Co to znaczy: "Może pracować tylko na nocną zmianę"?
A... w dzień?
Guo Changcheng nagle poczuł na plecach świeżą warstwę zimnego potu. W końcu zebrał się na odwagę i drżąc ze strachu, omiótł wzrokiem
przechodzącą obok nich postać. Jeden rzut oka mu wystarczył - wyraźnie
zobaczył, że jakiś pracownik w mundurze przemknął za nimi, nie dotykając
stopami ziemi.
On... on on on on... nie miał nóg!
Drzwi biura otworzyły się ze skrzypnięciem, zawiasy jęknęły ochryple i stanęła przed nimi młoda kobieta w białej sukience.
- Przyniosłeś zawiadomienie i dowód osobisty? - szepnęła eterycznym
głosem, od którego pojawiała się gęsia skórka.
Z głębi pokoju buchnął lodowaty strumień powietrza. Serce Guo
Changchenga podeszło mu prawie do gardła i przestało bić. Wstrzymał
oddech i powoli uniósł głowę. Jego spojrzenie prześlizgnęło się po
nieskazitelnie białej sukience i zatrzymało się na odsłoniętej szyi
dziewczyny...
Z gardła chłopaka wydobył się charkot, jakby ktoś go dusił. Z półotwartymi ustami i oczami wybałuszonymi tak, jakby miały mu zaraz
wypaść, cofnął się przerażony kilka kroków.
Na szyi dziewczyny zobaczył cienką "czerwoną nitkę"! To nie był
naszyjnik, a ściśle przylegający do skóry.... drobny, gęsty ścieg łączący
głowę z karkiem!
Lodowata dłoń dotknęła jego ramienia.
- Ej, Xiao Guo, co ci jest? - usłyszał z bardzo bliska głos Lao Wu.
Guo Changcheng gwałtownie się odwrócił i stanął na wprost białej jak
papier kredowy twarzy z krwawą paszczą rozciągniętą od ucha do ucha.
Kilka chwil temu kretyńsko pomyślał, że lepiej spotkać ducha niż
przełożonego, i teraz dopadła go karma - tej nocy zobaczył nie tylko
dyrektora, lecz także prawdziwe duchy!
Wuja naprawdę poniosła fantazja - o tak, znalazł mu wyjątkowo dobrą
posadę!
1.
Świecące blado jak świetliki lampy nie rozpraszały mroku nocy. Nierówne
kroki stukały na wystających płytach chodnika. Nagle dziewczyna
zahaczyła o coś stopą i ciężko runęła na kolana.
Letnią nocą panowała duchota jak w bambusowym koszyku do gotowania na
parze. Li Qian gorączkowo łapała powietrze i nerwowo mięła palcami
ubranie.
Słyszała swoje walące serce i odgłos czyichś kroków.
Jedynie staromodne buty o miękkiej podeszwie szurały w ten sposób.
Nadstawiwszy ucha, dało się usłyszeć, że ktoś powłóczy nogami, raz za
razem trąc o ziemię, jak poruszający się z trudem stary człowiek.
Li Qian gwałtownie obejrzała się za siebie, lecz poza tańczącymi w świetle lamp owadami niczego nie dostrzegła.
Miała delikatne rysy i zazwyczaj wyglądała ślicznie, ale teraz -
rozczochrana, z kosmykami włosów przyklejonymi do spoconej, bladej
twarzy i z bezkrwistymi wargami - zdecydowanie nie prezentowała się
atrakcyjnie.
Powoli jej rysy wykrzywił dziwny grymas, jakby mieszanka strachu i jadowitej urazy.
- Nawet nie myśl, że mnie dopadniesz... - Zerwała się na równe nogi i przez zaciśnięte zęby powiedziała: - Skoro raz się ciebie pozbyłam,
drugi raz też zdołam.
Odgłos kroków ucichł.
Li Qian podwinęła rękawy, odsłaniając jasne ramiona pokryte gęsią
skórką. W tę duszną letnią noc coś niewidzialnego sprawiało, że czuła
chłód. Podniosła z ziemi cegłę, a uporczywy jak wżerająca się w kości
gangrena dźwięk kroków nadciągał ze wszystkich stron - lecz ona wciąż
niczego nie widziała.
I właśnie to, że niczego nie widziała, przerażało ją najbardziej.
Li Qian zaczęła krzyczeć. Na oślep waliła w powietrze wokół cegłą, która
stawała się coraz cięższa, a szorstka powierzchnia obcierała jej
boleśnie skórę. Wyczerpana, z mroczkami przed oczami, zgięła się wpół i oparła dłonie o kolana. Machinalnie spojrzała na ziemię.
W jednej chwili źrenice Li Qian gwałtownie się zwęziły. Cała zaczęła
drżeć, cegła wypadła jej z ręki i uderzyła w odsłonięte palce stopy w sandałach, lecz Li Qian zdawała się tego w ogóle nie zauważać. Cofnęła
się chwiejnie o dwa kroki, kolana nagle się pod nią ugięły i osunęła się
na ziemię.
Cień... to był cień!
Latarnia stała tuż przed nią, więc jak to możliwe, że w tak oświetlonym
miejscu znajdował się tak wyraźny cień?!
Wyglądał jak rozlana na ziemi kałuża czarnego atramentu. Nie wiedziała,
jak długo na nią "patrzył".
Li Qian leżała jak sparaliżowana, ale cień nadal stał.
Czy jesteś prawa? Jeśli tak, to dlaczego boisz się cienia?
Zdawało się jej, że usłyszała przenikliwy, ostry śmiech.
Nie wybiła jeszcze piąta rano, kiedy telefon na stoliku przy łóżku
rozdzwonił się tak, że obudziłby zmarłego.
Zhao Yunlan pracował całą noc. Po powrocie do domu nawet się nie
rozebrał, tylko runął na łóżko i miał wrażenie, że dopiero co zamknął
oczy. Gdy je otworzył, miał niewzruszony wyraz twarzy; na jego ciężkich
powiekach wyraźnie widać było podwójną fałdę, a spojrzenie, prawie
nienawistne, na chwilę wbił w sufit. Dopiero po trzech sekundach usiadł
sztywno jak zombie i walcząc z falującym w głowie kisielem, wyciągnął
ramię i wziął komórkę ze stolika.
Pokój Zhao Yunlana wyglądał tak, że nazwanie go psim barłogiem byłoby
obraźliwe dla barłogu. Ubrania leżały dosłownie wszędzie. Nie dało się
stwierdzić, czy Zhao Yunlan zamierzał je dalej nosić, czy uprać. Na
szerokim małżeńskim łożu walały się najróżniejsze rzeczy, a niektóre z nich rzucały wyzwanie wyobraźni - skarpetkę otulającą róg monitora
laptopa dało się jeszcze jakoś z trudem zrozumieć, okulary
przeciwsłoneczne i parasol również, ale wysoka czapka z białego papieru
i wielki słój ze sproszkowanym cynobrem wykraczały już poza ludzkie
pojęcie. Te wszystkie wymieszane rupiecie leżały na kupie, pozostawiając
jedynie norę rozmiarów człowieka. Zapewne wymoszczoną, kiedy Zhao Yunlan
się kładł.
Gdy odebrał telefon, wyglądał tak, jakby za chwilę miał eksplodować
stekiem przekleństw.
- Co się znów stało?
- Panie dyrektorze, trup - odpowiedziała zwięźle i rzeczowo Wang Zheng.
- Kiedy?
- Wczoraj w nocy albo dzisiaj przed świtem.
- Gdzie?
- Ulica Uniwersytecka.
- Hmm... - Zhao potarł drapieżnie wykrzywioną twarz. - Rozumiem. Wyślij
tam Lao Chu.
- Chu Shuzhi pojechał w delegację do zachodniego Hunanu.
- A Lin Jing?
- Czasowo oddelegowany do Zaświatów.
- To Zhu Hong... Dobra, cofam, co powiedziałem, wczoraj była pełnia,
poprosiła o wolne. Kto został?
- Ja - powiedziała Wang Zheng. - Ale za chwilę świt i kończę zmianę.
Poza tym jest jeszcze Daqing i nowy stażysta Guo Changcheng...
Zhao Yunlan ziewnął.
- Niech Daqing weźmie stażystę, dajmy dzieciakowi okazję do praktyki -
stwierdził bez cienia energii.
- Chłopak teraz nigdzie nie może jechać - odparła Wang Zheng
beznamiętnym tonem. - Wczoraj w nocy, gdy przyszedł się zameldować,
zemdlał ze strachu. Najpewniej już doszedł do siebie i po prostu śpi,
ale wciąż się nie obudził.
Zhao Yunlan przez chwilę się wahał, po czym zapytał:
- Co go tak przestraszyło?
- Ja i Lao Wu - zameldowała sucho Wang. - Od dawna mówię, żebyś znalazł
profesjonalny zakład pogrzebowy i zamówił Lao Wu porządne ciało. Zhu
Hong ma zręczniejsze nogi niż ręce - nawet worki treningowe, które
szyje, rozłażą się w szwach. Jej papierowe kukły przypominają wszystko,
tylko nie ludzi.
Zhao Yunlan siedział nieruchomo na skraju łóżka. Uświadomiwszy sobie, że
zabrakło mu chłopców na posyłki, mógł jedynie ciężko westchnąć.
- Dobra, będę tam za chwilę - oznajmił zaspanym głosem. - Powiedz
Daqingowi, żeby na mnie poczekał.
Rozłączył się, krzyknął i zaklął potężnie, a potem w trzy minuty się
ogarnął i pognał na ulicę Uniwersytecką.
Kiedy Zhao Yunlan przejeżdżał przez skrzyżowanie i właśnie zaczął
zwalniać, z nieba nagle runął czarny cień. Zhao Yunlan zobaczył jedynie
okrągłe zwierzę, które z głośnym "łup!" uderzyło jak granat w maskę jego
samochodu - o mały włos nie robiąc w niej wgniecenia. Natychmiast
gwałtownie zahamował, wychylił głowę przez okno i aż syknął:
- To pojazd mechaniczny, środek transportu, a nie kocia kuweta! Czy
szanowny pan mógłby trochę uważać?!
Na masce siedział wyprostowany smoliście czarny kot o bardzo dyskretnie
zaznaczonej szyi, z osadzoną na niej mordką okrągłą jak suszona
persymona - jego ciało zasadniczo przypominało kulę. Z wysiłkiem
wciągnięty brzuch i podkurczone tylne nogi pozwoliły mu, choć wiele go
to kosztowało, oprzeć przednie łapki, zdecydowanie za krótkie jak na tak
potężny bebzol, o maskę, wyprostować je i przybrać dostojną postawę.
Wielki kocur o persymonowym obliczu rozejrzał się wokół, a ponieważ
nikogo nie zauważył, powoli otworzył mordkę, wprawiając w drżenie wąsy.
- Przestań gadać i szybko wysiadaj - rozległ się dość niski męski głos.
- Nie czujesz tego zapachu?
W powietrzu unosił się niewyobrażalny smród. Wysiadłszy z auta, Zhao
Yunlan zasłonił nos dłonią i zmarszczył brwi.
- Ale cuchnie. To twoja sprawka? - zapytał kota.
Czarny kocur nie zaszczycił go uwagą. Zeskoczył z maski i wylądował na
ziemi z gracją i siłą uderzenia pioruna, obrócił się do Zhao wielkim,
tłustym zadkiem i ociekając arogancją, ruszył przed siebie kocim
krokiem.
Po drugiej stronie ulicy stało już kilka radiowozów, a przy wejściu do
alejki funkcjonariusze rozciągali taśmę policyjną.
Zhao Yunlan długo grzebał po kieszeniach i w końcu wyciągnął bardzo
sfatygowaną legitymację służbową. Pilnujący przejścia młody policjant o zielonkawej twarzy stał odwrócony plecami do miejsca zdarzenia. Wziął
dokument, zdążył tylko rzucić na niego okiem, po czym wepchnął go Zhao
za pazuchę i już nie mogąc wytrzymać, odbiegł i zwymiotował, opierając
się o ścianę.
Zhao Yunlan podrapał się po swojej fryzurze w stylu "piorun w rabarbar".
- Czyżby moje wytworne zdjęcie portretowe wywoływało pawia? - zadumał
się.
Czarny kot wyprzedził go o kilka kroków i widząc, że Zhao Yunlan się
guzdrze, nie wytrzymał. Odwrócił się, nastroszył futro i przeciągle
miauknął:
- Miaaau!
- Dobra, dobra, nie poganiaj. Ajajaj, co za smród, może zabić nawet z odległości dziesięciu kroków...
Zhao Yunlan pochylił się i przecisnął pod taśmą policyjną.
Gdy tylko znalazł się po drugiej stronie, ktoś natychmiast do niego
podszedł i z chusteczką przytkniętą do nosa zapytał przytłumionym
głosem:
- Towarzysz z Wydziału Dochodzeń Specjalnych?
W strukturze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego istniała tajemnicza
jednostka o dość wysokiej randze, nosząca nazwę "Wydział Dochodzeń
Specjalnych", ale nikt nie wiedział, czym się dokładnie zajmuje ani
według jakich procedur działa - wiadomo było jedynie, że ilekroć zjawiał
się ich człowiek, rozkaz wydała góra i sprzeciw nie wchodził w grę.
Ale jeśli sami się nie pojawili, nikt nie wiedział, jak ich ściągnąć.
Choć należała do struktury Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego,
czasem jednostka działała jakby poza nią. Była tajna, z zerową
transparentnością działań, a media bez specjalnej zgody nie znalazłyby
najmniejszego jej śladu, nie mówiąc już o reportażu z jej pracy. Nikt
również nie znał jej procedur sporządzania aktów oskarżenia. Krótko
mówiąc: przekazanie tam sprawy równało się wrzuceniu jej do czarnej
skrzynki, a do wiadomości publicznej docierał jedynie mętny raport o jej
zamknięciu.
Niekiedy pracownicy Wydziału Dochodzeń Specjalnych byli bardziej
zagadkowi niż prowadzone przez nich nierozwiązane sprawy.
Ich raporty końcowe były szczegółowe: przyczyna, przebieg, rezultat,
tożsamość podejrzanego, okoliczności zatrzymania, a nawet sam przebieg
akcji - każdy krok przedstawiano jasno, logicznie i w przejrzystym
układzie i nie dało się przyczepić do żadnego detalu. Powtarzał się
tylko jeden problem: w każdej zamykanej przez nich sprawie winny zawsze
kończył jako zimny trup.
Za organizację pracy na miejscu odpowiadał starszy, doświadczony oficer
nazwiskiem Yang. Uścisnął dłoń Zhao Yunlana i przyjrzał mu się z nieukrywaną ciekawością.
- Jak mam się do pana zwracać? - spytał uprzejmie.
- Nazywam się Zhao, Zhao Yunlan. Proszę do mnie mówić: Xiao Zhao.
Lao Yang mocno się zdziwił, nie spodziewał się bowiem, że na miejscu
zjawi się sam dyrektor WDS. Dyrektor Zhao Yunlan wyglądał na trzydzieści
kilka lat - trochę za mało na to stanowisko - był wysoki, szczupły, o regularnych rysach. Nosił jednak wymiętą koszulę - u góry z dwoma
rozpiętymi guzikami, a na dole wciśniętą jedną połą w spodnie, a drugą
na zewnątrz. Dodając do tego istne ptasie gniazdo na głowie, całość
prezentowała się dość niechlujnie.
- Ooo! Pan dyrektor Zhao Yunlan! - zawołał Lao Yang. - Yyyy... proszę
wybaczyć, że nie poznałem, nie spodziewałem się, pan dyrektor jest taki
młody, a z takimi sukcesami.
Zhao Yunlan, przyzwyczajony do takiej reakcji, odpowiedział kilkoma
gładkimi frazesami.
Wtedy rozległo się "miau". Yang spojrzał w dół, ale zobaczył jedynie
czarny cień, który z prędkością błyskawicy w kilku susach - szus, szus,
szus - wspiął się po nogawce Zhao, śmignął po koszuli i usiadł na
ramieniu mężczyzny. Był to czarny kot o szmaragdowozielonych oczach.
Czarny kot o zielonych oczach... Pojawienie się takiego osobnika na
miejscu zbrodni powinno budzić grozę, ale ten koci jegomość miał
nadzwyczaj dorodne kształty i kojarzył się raczej z maneki neko.
Rozmiar jego zadka dodawał komizmu - kot wyglądał, jakby chciał zepchnąć
głowę Zhao i zająć jej miejsce.
Lao Yang i kot wpatrywali się w siebie okrągłymi oczami.
- To... to...
Zmieszany Zhao Yunlan podciągnął spodnie, które ciężkie kocisko prawie z niego ściągnęło, pochylił głowę i zaśmiał się sucho.
- To nasz koci dyrektor, na co dzień bardzo pilnuje roboty. Zobaczył, że
gawędzimy, i niezbyt mu się to podoba.
Lao Yang nie wiedział, co odpowiedzieć.
Kocur miauknął lekceważąco, niecierpliwie machając ogonem i wyciągając
szyję. Zhao Yunlan zrozumiał sygnał, wyciągnął rękę i wymacał na karku
zwierzaka plakietkę. Z wielkim trudem wyłuskał ją spomiędzy fałd i pokazał Lao Yangowi.
- To przepustka specjalna Wydziału Dochodzeń Specjalnych. Ma taką samą
moc jak nasze legitymacje służbowe i pozwala mu na dostęp do każdego
miejsca zdarzenia. Proszę się nie martwić, to stary kot, zna zasady i nie sprawi kłopotu.
Lao Yang ponownie nie wiedział, co odpowiedzieć.
Dotarło do niego, że cała ta scena jest dość absurdalna.
Chwilę później, po kilku telefonach, Lao Yang potwierdził, że stojący
przed nim rozczochraniec z sierściuchem na rękach to żaden oszust. Zhao
Yunlan i kot w końcu mogli wejść na miejsce zdarzenia.
Z każdym krokiem smród przybierał na sile.
Ciało dziewczyny leżało w wąskiej alejce. Zwłoki były ubrane w T-shirt z napisem "Uniwersytet Longchengu wita pierwszaków". Dziewczyna miała
szeroko otwarte oczy, ręce i nogi rozłożone w kształt znaku
?, otwarte usta i rozpruty brzuch, z którego zniknęły
wszystkie wnętrzności - przypominała wypatroszoną z waty lalkę.
Lao Yang znów przyłożył chusteczkę do nosa, a cała jego twarz ściągnęła
się w grymasie.
Tłusty kocur na ramieniu Zhao wydał z siebie przeciągłe, żałosne
miauknięcie i zeskoczył na ziemię. Okrążył ciało dwa razy, wreszcie
znalazł jakieś miejsce i przy nim usiadł, po czym z zadartą głową
patrzył na Zhao - kot był świetnie wyszkolony, przypominał psa
policyjnego, który właśnie zlokalizował narkotyki. Zhao Yunlan podszedł,
wkładając wymięte rękawiczki wyciągnięte z kieszeni. Pomacał miejsce,
przy którym siedział kot, następnie delikatnie podniósł ramię zmarłej.
Lao Yang wyciągnął szyję i zobaczył, że pod podniesioną kończyną
znajduje się połowa krwawego odcisku dłoni.
Zdecydowanie nie należała ona do człowieka, ponieważ wyglądała jak dłoń
małego dziecka, lecz o palcach długich na co najmniej dwadzieścia
centymetrów. Lao Yang, który całe życie pracował jako detektyw, nigdy
czegoś takiego nie widział. Stał oszołomiony. Nagle usłyszał Zhao
Yunlana mówiącego niezwykle poważnym tonem:
- Sprawę przejmuje Wydział Dochodzeń Specjalnych, wszystkie formalności
zostaną dopełnione w ciągu dwóch dni roboczych.
Skończywszy i nie zaczekawszy na odpowiedź Lao Yanga, młody dyrektor
wskazał na zrujnowaną bramę w murze otaczającym teren.
- Co to za miejsce? - zapytał.
2.
Przed nimi wznosiło się niewielkie boczne wejście na Uniwersytet
Longchengu.
Uniwersytet Longchengu był renomowaną uczelnią o długiej historii.
Podobnie jak inne szkoły wyższe, dawno temu przeniósł główny kampus na
przedmieścia, a w śródmieściu, gdzie metr kwadratowy ziemi był na wagę
złota, pozostała jedynie niewielka część starego kampusu z budynkami
administracyjnymi i kilkoma wydziałami studiów magisterskich, dlatego
studentów było tam mniej niż turystów.
Zhao Yunlan z kotem na rękach stał dobre pół godziny przed wejściem do
akademika, zanim doczekał się Guo Changchenga. Zauważył, że stażysta,
którego spotkał w przelocie poprzedniego wieczoru, prezentuje się
niespecjalnie: garbił się i chował głowę w ramiona, wiecznie opuszczał
wzrok, jakby się czegoś wstydził, a nieco za długie włosy wchodziły mu w oczy. To wszystko w połączeniu z żałobną czernią ubrań sprawiało, że
wyglądał na kompletnie wyzutego z energii. Z daleka przypominał
kołyszącego się na wietrze grzyba.
Zhao Yunlan zmrużył oczy.
- Jak myślisz, co Wang Zheng mu nagadała? - szepnął kotu do ucha. - Nie
mogę się oprzeć wrażeniu, że na twarzy tego dzieciaka maluje się rozpacz
kogoś, kogo zmuszono do zejścia na złą drogę.
Kocur leniwie ziewnął.
- Och, mamusiu, przesadzasz.
Guo Changcheng, szurając nogami, w końcu stanął przed Zhao.
- ...kazała mi przyjść do pana na miejsce zdarzenia - wydukał żałośnie jak
świeżo uprowadzona przyszła żona herszta zbójców.
- Kto ci kazał? - zapytał specjalnie Zhao Yunlan. - Możesz mówić
głośniej? Nikt cię za to nie obciąży kosztami.
Guo zadrżał jak osika.
- Waa... Waa... Waa - jąkał się szczekliwie.
- Miau!!! - odparował natychmiast Daqing.
Zhao Yunlan trochę oklapł. Poprzedniego wieczoru tylko się minęli i nie
zdążył się zorientować, że nowy pracownik nie potrafi nawet sklecić
zdania, dlatego w jego głosie pojawiła się nuta fałszywej uprzejmości.
- Poznałeś już szczegóły miejsca zdarzenia? To akademik ofiary, chodź,
najpierw tu się rozejrzymy.
Mówiąc to, Zhao Yunlan odwrócił się i wszedł do budynku. Po dłuższej
chwili, kiedy nie usłyszał za sobą kroków, obejrzał się i zobaczył Guo
zapatrzonego w srogo wyglądającą panią z portierni - chłopak praktycznie
skamieniał ze strachu. Zhao musiał stłumić irytację i z wymuszoną
cierpliwością pomachał do niego ręką, jakby przywoływał psa.
- Czemu tak sterczysz jak kołek? Już z nią rozmawiałem, nie musisz się
meldować, po prostu wchodź.
Tego nie powinien był mówić, gdy tylko bowiem Guo Changcheng usłyszał
słowo "meldować", natychmiast odruchowo się wyprężył i zawołał:
- Je... jestem!
Chwilę później uświadomił sobie, że zrobił z siebie idiotę, i zastygł w wejściu czerwony jak chińska flaga.
Tym razem Zhao się nie odezwał. Trzy słowa: "Co za idiota", w pełni
oddawały wrażenie, jakie uformowało się w jego głowie na temat stażysty.
Pokój 202 w żeńskim akademiku wyglądał jak standardowa studencka dwójka.
Kot zeskoczył z ramion Zhao i skrupulatnie sprawdził przestrzeń pod
łóżkiem i pod szafkami, a na koniec wskoczył na parapet, pochylił łebek
i powąchał powierzchnię, po czym nagle się odwrócił i potężnie kichnął.
Choć Guo Changcheng ostatniej nocy przeżył wstrząs, po wnikliwej
obserwacji zdołał stwierdzić, że jego przystojny zwierzchnik rzuca cień
w świetle dnia. Ośmielony tym przełomowym odkryciem, przyjrzał mu się
jeszcze skrupulatniej: szef był ewidentnie zmęczony po nocnej zmianie.
Guo uznał, że prawdopodobnie ma do czynienia z człowiekiem; dopiero
wtedy trochę się uspokoił i przykleił do Zhao jak rzep do psiego ogona.
Zhao Yunlan wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów, zręcznym ruchem
wyjął jednego, wsunął go między wargi i zapalił. Pochylił się, klepiąc
kota po zadku, żeby mu zrobił miejsce, po czym przysunął się do okna i mrużąc oczy, wypuścił kłąb dymu. Ten nie dławił, dało się w nim wyczuć
nutę mięty i rześki ziołowy zapach, które łączyły się z delikatną wonią
wody kolońskiej na skórze mężczyzny. Wszystko razem tworzyło wrażenie
lekkości i świeżości - zadziwiające, że nawet wyglądając tak
niechlujnie, Zhao nie zapomniał o swoim uroku.
- Spójrz. - Guo Changcheng usłyszał słowa szefa.
Posłusznie spojrzał w dół i zadrżał - na wcześniej pustym parapecie
zobaczył odcisk... odcisk kości ludzkiej dłoni!
Zhao Yunlan bez emocji pochylił się i powąchał ślad.
- Zero zapachu, tylko stary, doświadczony kot dałby radę to wyczuć.
Kocur otworzył pyszczek.
- To nie to?
Usłyszawszy kota mówiącego ludzkim głosem, Guo tak gwałtownie się
odwrócił, że aż mu strzyknęło w szyi.
Zhao Yunlan nie zwrócił na niego uwagi. Pokręcił głową spowitą chmurką
dymu i dalej mówił do kocura:
- Raczej nie, rzeczy, które potrafią zabić człowieka, cuchną inaczej.
Kiedy wyciągnął rękę i pchnął okno, przypadkiem spojrzał na Guo
Changchenga - śmiertelnie blady chłopak wyglądał na bliskiego załamania,
ewidentnie jego światopogląd wywrócił się do góry nogami, a nerwy miał
napięte jak postronki. Zhao Yunlan nie potrafił się powstrzymać, żeby mu
nie dokuczyć.
- Chłopcze, wejdź na górę i sprawdź, czy czegoś nie ma za oknem -
polecił.
- Eee... - stęknął Guo.
- Co to za "eee"? Młody człowieku, ruszaj się, no szybciej!
Guo Changcheng głośno przełknął ślinę, wyjrzał za okno i gdy zobaczył
"otchłań" widoczną z drugiego piętra, zmiękły mu kolana, ale na myśl o odwróceniu się i powiedzeniu szefowi "Boję się", poczuł, że to przerasta
jego odwagę i umiejętności komunikacyjne.
Uwięziony między młotem a kowadłem nieszczęsny chłopak uznał wreszcie,
że straszniejszy jest szef. Zaczął więc powolnie niczym ślimak wspinać
się na parapet okna francuskiego, gdzie kucał przez długi czas,
trzymając się kurczowo ramy, zbyt przerażony, by wstać, zdolny do
poruszenia jedynie szyją. Zbierając wszystkie siły, obrócił głowę i rozdygotany rozejrzał się wokół.
Wtedy na szybie otwartego okna dostrzegł odbicie i w ułamku sekundy
wszystkie włosy na ciele stanęły mu dęba, z przerażeniem bowiem odkrył,
że widzi w nim nie tylko siebie!
Zobaczył również ludzki szkielet, który niewytłumaczalnie leżał tam,
gdzie kucał Guo. Jego koścista dłoń przenikała dokładnie przez kostkę
chłopaka i dotykała parapetu w miejscu znalezionego odcisku. Szkielet
wpatrywał się we wnętrze pokoju...
Chłopak opuścił głowę, ale niczego nie zobaczył.
Przez chwilę nie potrafił stwierdzić, czy okłamują go oczy, czy odbicie.
W piersi poczuł kawał lodu, dygotał mu nawet oddech. Wtedy szkielet
odwrócił czaszkę, ich spojrzenia zetknęły się w odbiciu i Guo Changcheng
w pustych oczodołach chyba kogoś zobaczył.
Postać miała narzucony na głowę i ramiona płaszcz, spowijała ją czarna
mgła, a w ręce trzymała jakiś przedmiot...
Zanim zdążył dostrzec, co dokładnie miała w dłoni, usłyszał z dołu jakiś
męski głos:
- Ej, kolego! Co ty robisz w tym oknie?
Ten okrzyk sprawił, że spięty do granic możliwości Guo podskoczył ze
strachu, stanął na śliskiej kępie mchu na parapecie i z tragicznym
efektem uległ sile grawitacji. Zhao Yunlan jak błyskawica rzucił się w jego stronę, aby go złapać - i owszem, złapał, ale jego fryzurę-kask.
Guo zawył "Ał!", Zhao zadrżała ręka i zwolnił chwyt.
Czarny kot stał na parapecie i machając ogonem, miauknął:
- Miauuu.
- Ja... - zaklął Zhao i popędził do schodów. - No nie wierzę!
Właściciel głosu, widząc spadającego człowieka, natychmiast wyciągnął
ręce i złapał Guo Changchenga. Nieznajomy okazał się szczupłym
mężczyzną, który nawet w środku lata nosił nienagannie wyprasowaną
koszulę z długim rękawem; na nosie miał okulary bez oprawek, które
dodawały mu schludności. Od stóp do głów prezentował się jak elegancki
intelektualista. Kiedy łapał Guo, trzymane w ręce kartki upadły mu na
ziemię.
- W porządku, kolego?
Na szczęście stażysta spadał zaledwie z drugiego piętra, nie odniósł
więc żadnych poważnych obrażeń. Nadal w szoku spojrzał gorączkowo do
góry, ale parapet świecił pustkami - nic, zero, null, jakby szkielet
wiszący za oknem i czarna postać w jego oczodołach jedynie mu się
przywidziały.
Guo Changcheng klapnął tyłkiem na ziemię - nogi miał jak z waty.
- Skręciłeś kostkę? - Mężczyzna w okularach pochylił się, by to
sprawdzić. - Wspinanie się po budynkach na terenie uczelni to naruszenie
regulaminu i zbyt niebezpieczne zachowanie. Dzisiaj ci daruję, ale może
pójdziesz do naszego szpitala?
- Nie, nie trzeba, ja nie.. nie... nie... jestem... - wydukał Guo.
Kiedy się denerwował, język mu się plątał, a wysławianie się sprawiało
mu jeszcze większy problem niż zazwyczaj. Guo poczuł się jak urodzony
życiowy przegryw, skazany wyłącznie na życie na cudzy koszt - pierwszy
dzień pracy, a on już znalazł się na skraju obłędu.
Zhao Yunlan wypadł z budynku, chwycił Guo za kołnierz i postawił na
ziemi. Bardzo go kusiło, żeby zdjąć buty i sprać po gębie, raz z lewej,
raz z prawej, tego żenującego nieudacznika. Przy świadkach musiał jednak
chwilowo powstrzymać swój gniew, odwrócił się więc do mężczyzny w okularach i wyciągnął do niego rękę.
- Dzień dobry - przywitał się. - Jestem z policji, nazywam się Zhao.
Mogę szanownego pana zapytać o godność?
Ich spojrzenia się spotkały i obaj równocześnie znieruchomieli.
Zhao zaświtała niedorzeczna myśl: "To wykładowca czy mister kampusu?".
Na twarzy mistera... wykładowcy w okularach pojawiło się zaskoczenie, ale
natychmiast je ukrył i instynktownie uchylił się od wyciągniętej dłoni
Zhao. Szybko się jednak opanował, odkaszlnął, dotknął - najkrócej jak
się dało - ręki policjanta i powiedział:
- Bez szanownego... nazywam się Shen. Shen Wei. Wykładam na tej uczelni.
Proszę wybaczyć, uznałem, że pański kolega to nasz student, który nie
wyjechał na wakacje.
Dłoń Shen Weia wydawała się lodowata, jak u trupa wyciągniętego przed
chwilą z chłodni. Zhao Yunlan nie mógł się powstrzymać, znów więc
podniósł głowę i spojrzał na niego ponownie, ale wykładowca, unikając
kontaktu wzrokowego, schylił się po rozsypane na ziemi papiery. Zhao
rzucił się do pomocy i równocześnie wyciągnęli rękę po tę samą kartkę, a skoro jeden sięgał po swoją własność, a drugi z grzeczności, Zhao
naturalnie się cofnął, ale niespodziewanie Shen Wei też szarpnął dłonią,
jakby dotknął rozpalonego żelaza.
Miał blade wargi, ale jego policzki powlekł delikatny rumieniec.
Jak na pierwsze spotkanie Zhao uznał takie zachowanie za co najmniej
dziwne. Shen wyglądał, jakby się bał, ale to oznaczało coś więcej.
Przestępcy o nieczystym sumieniu, spotykając policjanta, są nerwowi i zazwyczaj ukradkiem obserwują jego reakcje, a nie unikają jakiegokolwiek
kontaktu.
Zaintrygowany Zhao Yunlan przyjrzał się bacznie Shen Weiowi.
Na świecie istnieje wiele typów piękna: promienne, delikatne, silne,
kruche, jest ich bez liku; jeden zaś przypomina porcelanę - przyjemny,
acz nierzucający się w oczy, łagodny i elegancki, nieprzyciągający
spojrzeń, lecz jeśli wnikliwy obserwator przyjrzy się uważniej, może z łatwością ulec jego urokowi. Shen Wei zdawał się właśnie posiadać ten
intrygujący typ urody.
Zhao Yunlan nie dyskryminował żadnej płci, a ponieważ od kilku miesięcy
żył w pojedynkę, do podejrzliwości dołączyło pożądanie i zupełnie nie w porę coś w nim drgnęło.
Dokładnie w tym momencie okrągły jak piłka czarny kocur kołyszącym
krokiem podszedł do nóg Shen Weia, wyciągnął szyję, obwąchał wykładowcę
i jakby coś w niego wstąpiło, przylgnął do jego nogawki i miauknął
zalotnie. Ten koci jegomość, zazwyczaj pierwszy do miski, ostatni do
roboty, wyniosły arystokrata, nigdy wcześniej z takim oddaniem nie
wypełniał obowiązków swego gatunku. Zhao Yunlan osłupiał, widząc, jak
kocisko bezwstydnie ociera się o nogi Shen Weia, przymilnie zadziera
głowę i żałośnie krótkimi łapkami próbuje dosięgnąć kolan, domagając się
wzięcia na ręce.
Wykładowca podniósł kocura, który nie miał nic przeciwko jego lodowatym
dłoniom. Zwierzę z aksamitnym miauknięciem zwinęło się w kulkę, mrucząc
i domagając się miziania.
Mężczyzna pogłaskał go po głowie.
- Co za mądry kot. Ma imię? - zapytał.
- Tak, nazywa się Daqing - odpowiedział Zhao. - Pieszczotliwie:
Tłuścioch, przezwisko: Tłusta Baryła.
Kocur miauknął przeraźliwie, nastroszył się i błysnął pazurami. Zhao
Yunlan zręcznie je ominął, zabrał kota i trzymając go na rękach,
spojrzał znacząco na swego podwładnego.
Stażysta zebrał w sobie odwagę, wziął teczkę z dokumentami, wyjął z niej
legitymację studentki i drżącą ręką podał ją Shenowi.
- Panie... panie profesorze, dzień... dzień dobry. Czy mógłby pan rzucić
okiem? - spytał, mimo że rozmowa z nieznajomymi była dla niego
wyzwaniem. - Czy rozpoznaje pan tę osobę?
Shen Wei poprawił okulary, maskując ledwo zauważalne zdenerwowanie, i spoważniał.
- Nie, nie rozpoznaję, raczej nie chodziła na moje zajęcia. Czyli
pogłoski, że wczoraj w nocy doszło do zdarzenia z udziałem studentki, są
prawdziwe?
Zhao Yunlan patrzył na niego uważnie, rejestrując każde drgnienie jego
twarzy.
- Tak, to dokument znaleziony przy zmarłej. Panie profesorze, dokąd
powinniśmy się udać, by sprawdzić dane studentki?
Wykładowca odwrócił wzrok, unikając natarczywego spojrzenia policjanta.
- Do sekretariatu wydziału.
- Gdzie znajduje się sekretariat? - podchwycił natychmiast Zhao Yunlan.
- Czy mógłby pan nas zaprowadzić?
Shen Wei zesztywniał.
- Czy to kłopot? - nie odpuszczał Zhao.
Shen Wei ścisnął trzymane w ręce papiery.
- ...proszę za mną - odparł niechętnie po dłuższej chwili.
3.
Stary kampus Uniwersytetu Longchengu powstał w okresie republiki i liczył ponad sto lat. Na terenie uczelni rosły wiekowe drzewa o tak
rozłożystych koronach, że zasłaniały niebo, a skryte w ich cieniu stare
budynki dydaktyczne w zachodnim, kolonialnym stylu z czasów koncesji
wyglądały ponuro i odstraszająco. Jedynie grupa biurowców w pobliżu
zachodniej bramy powstała w ostatnich latach. Wysokie wieżowce odstawały
wyraźnie od zabytkowej reszty - pasowały jak pięść do nosa i rujnowały
klimat całego kampusu.
Tuż po wejściu do nowego budynku administracyjnego Zhao drgnęła powieka
- wieżowiec liczył osiemnaście pięter1.
Dawniej niektórzy deweloperzy, wznosząc bloki, celowo unikali tej cyfry,
ale z czasem ceny nieruchomości poszybowały w górę wraz z ożywieniem
rynkowym i ludzie przestali się przejmować "feudalnymi przesądami". Od
progu uderzył w nich lodowaty powiew, może za sprawą klimatyzacji. Kot
na ramieniu Zhao zadrżał, z miękkich łapek wysunęły się ostre pazury,
które mocno się wczepiły w koszulę policjanta.
- Legitymacja została wydana przez Wydział Matematyki, ich sekretariat
mieści się na samej górze - powiedział Shen Wei, wciskając w windzie
przycisk osiemnastego piętra.
- Panie profesorze, nie ciekawi pana, co właściwie się wydarzyło? -
spytał nagle Zhao Yunlan. - Zazwyczaj ludzie zadają pytania, kiedy
zetkną się z czymś takim.
Shen Wei lekko pochylił głowę.
- Zmarłym należy się szacunek - odpowiedział cicho. - W miarę moich
możliwości pomogę wam w śledztwie, wszystko inne spoczywa w waszych
rękach, a czy ja coś wiem, czy nie, nie ma znaczenia.
Policjant położył rękę na kocim grzbiecie i odruchowo głaskał jego
sierść.
- Niewielu obywateli tak chętnie współpracuje z policją jak profesor
Shen. Nasz Daqing nigdy się nie garnie do ludzi, ale jak widzę, pana
wyjątkowo polubił.
Shen Wei lekko się uśmiechnął.
- Tak trzeba - odparł, jak zawsze oszczędny w słowach.
W tym właśnie momencie winda dojechała do czwartego piętra, nagle nią
szarpnęło i bez żadnego ostrzeżenia stanęła. Lampy pod sufitem
zamigotały dwa razy, jakby miały luźne styki. Spanikowany Guo Changcheng
podniósł wzrok na Zhao, ale policjant - czy to dzięki stalowym nerwom,
czy z innego powodu - nawet nie mrugnął i wciąż w zadumie przyglądał się
Shen Weiowi.
Wtedy w windzie rozległ się słaby męski głos:
- Panie profesorze, w jakim celu jedzie pan na osiemnaste piętro?
- Doszło do nieszczęśliwego zdarzenia z udziałem studentki matematyki, a ci dwaj panowie to policjanci - odpowiedział Shen Wei beznamiętnie. -
Wiozę ich na wydział, ponieważ chcą się zapoznać z sytuacją.
- Ooo - zareagował głos z pewnym opóźnieniem. Następnie rozmówca tym
samym powolnym, ociągającym się tonem dodał: - Dobrze, proszę zachować
ostrożność.
Ledwie umilkł, w kabinie wszystko wróciło do normy. Światła znów
świeciły równym blaskiem, a zawieszona w próżni winda ze skrzypnięciem
ruszyła do góry... zupełnie tak, jakby nic się nie wydarzyło.
- Przestraszyłeś się? - Shen Wei odwrócił się, ale patrzył wyłącznie na
Guo, znów gładko unikając kontaktu wzrokowego z Zhao Yunlanem. - To
pewnie ochroniarz, w poprzednim semestrze jeden ze studentów popełnił
samobójstwo, skacząc z dachu, i od tamtej pory jeśli ktoś niezwiązany z Wydziałem Matematyki jedzie bez wyraźnej przyczyny na najwyższe piętro,
strażnik zatrzymuje windę i zadaje kilka pytań, aby uniknąć kolejnych
tragedii.
Guo Changcheng odetchnął z ulgą. Wyglądał na wyczerpanego, podczas gdy
Zhao Yunlan spojrzał badawczo na interkom w ścianie.
Winda, lekko się kołysząc, dotarła na ostatnie piętro. Cały poziom
sprawiał wrażenie opustoszałego, nawet komary czy gekony nie zdecydowały
się tam osiedlić. Brakowało tam choćby krzty życia.
Zhao Yunlan nie zdołał się powstrzymać i kilka razy kichnął.
Shen Wei natychmiast się zatrzymał.
- Pan inspektor się przeziębił? - spytał.
Każde pochylenie czy skinięcie głową Shena miały w sobie coś z postawy
junzi, człowieka szlachetnego z dawnych czasów, i było tak miłe sercu
i oku, że Zhao niemal się wyzbył swoich podejrzeń.
- Nie, nie, po prostu mam wrażenie, że ledwie weszliśmy w ten korytarz,
od razu poczułem ten okropny zapach prac domowych z matematyki -
powiedział, pocierając nos. - Mam uczulenie i aż kręci mnie w nosie.
Shen Wei wyczuł dowcip i uprzejmie zmrużył oczy.
- To nie żart - dodał poważnym tonem Zhao. - Przyznam się bez obawy o wyśmianie. W szkolnych czasach nauczyciele byli moimi śmiertelnymi
wrogami. Wychowawca już wtedy wieszczył, że na pewno wyrośnie ze mnie
drobny chuligan. Nikt się nie spodziewał, że zostanę funkcjonariuszem
policji. Ostatnio na jubileuszu szkoły wpadłem na niego i chciałem się
popisać. Zgadnie pan, co powiedział?
- Tak? - Shen Wei spuścił wzrok na drogę przed sobą, ale nie wiadomo
dlaczego, na jego półprofilu malowało się pełne skupienie.
Policjant znalazł się w swoim żywiole.
- Ten stary gniewny tak mnie podsumował: "Popatrz na siebie, kolego. Nie
pomyliłem się. Wyrosłeś na wzorcowego bandytę, tyle że w mundurze".
Zhao od dawna obracał się w najróżniejszych kręgach, miał dar wymowy
oraz refleks i potrafił zagadać każdą sytuację, dlatego w mgnieniu oka
rozładował wiszącą w powietrzu niezręczną atmosferę. Szli więc dalej we
trzech, rozmawiając i sondując się wzajemnie. Ich kroki stukały
rytmicznie, a echo odbijało się od ścian i niosło po korytarzu - mocne
głosy i śmiech przytłumiły... odgłos kroków czwartej osoby.
Cichutkie, szeleszczące, przypominające szuranie miękkich, szmacianych
butów.
Budynek administracyjny był potężnym wieżowcem. W budowlach tego typu
winda zazwyczaj znajduje się pośrodku, a korytarz pełnym kręgiem otacza
centrum konstrukcji.
Guo Changcheng mimochodem zauważył, że zegarek Zhao Yunlana bezgłośnie
przechodzi jakąś dziwną przemianę - w miejscu, w którym stykały się dwie
wskazówki, pojawiła się kropla różowawego karminu, ciemniejszego od
cynobru, ale nie tak nasyconego jak karmazyn. Plamka rozszerzała się
kręgami, jeden po drugim, niczym fale rozchodzące się na powierzchni
wody. Dzięki temu męski zegarek przypominał drogocenne dzieło sztuki,
metalowa bransoleta na bladym i szczupłym nadgarstku emanowała trudnym
do opisania, niepokojącym przepychem.
- Panie... panie dyrektorze, pański zegarek... - szepnął Guo po chwili
wahania.
- Co z nim? Poczerwieniał? - Idący przed nim Zhao obejrzał się z tym
swoim złośliwym uśmiechem. - Wiesz dlaczego?
Chłopak szczerze pokręcił głową.
Zhao się zaśmiał.
- Złe duchy lubią czerwień - wyjaśnił. - Widzę, że ten budynek ma
kiepskie feng shui. Kto wie, jakie paskudztwa się tu kryją... Może właśnie
coś takiego się w nim odbija.
Twarz Guo w jednej chwili zbladła jak u trupa. Chłopak instynktownie
posłuchał Zhao i spojrzał na jego zegarek. Tym razem na szkiełku tarczy
zobaczył postać: starą kobietę średniego wzrostu, nieco tęgą, całą
ubraną na czarno i... Z kamienną twarzą patrzyła prosto na niego!
Kroki Guo Changchenga nagle ucichły.
Zhao Yunlan natomiast zdawał się tym zupełnie nie przejmować. Zaśmiał
się głośno, przekręcił koronkę z boku koperty i nagle na tarczy pojawiła
się chmurka mgiełki, która w okamgnieniu rozmyła czerwoną plamkę. Guo
znów patrzył na zwyczajny męski zegarek o konwencjonalnym wyglądzie, ani
śladu niezwykłej czerwieni czy odbicia ducha kobiety.
- Nie widziałeś nigdy zmieniającej kolor rolki w myszce komputerowej? Ta
sama zasada. Co za naiwny dzieciak, łyka wszystko jak pelikan.
Zhao pokpił jeszcze ze stażysty, po czym znienacka zwrócił się do Shena:
- Pan, jako człowiek wykształcony, opiera się na materializmie i na
pewno nie wierzy w bajki o duchach, prawda?
- Jak mówili starożytni: "Mędrzec nie rozprawia o tym, co leży poza
granicami ludzkiego poznania" - odpowiedział Shen Wei. - Nikt nie
potrafi rozstrzygnąć kwestii ich istnienia czy też nieistnienia. Ja
jednak uważam, że jeśli są, to są, a jeżeli ich nie ma, to ich nie ma.
Nie widzę powodu, dla którego ludzie mieliby się tym zajmować. "Nie
pytali o lud, lecz o duchy i bogów" - tak postępowali niekompetentni
władcy w dawnych czasach. Skoro człowiek nie pojmuje w pełni ludzkich
spraw, to czy nie zakrawa na absurd, że marnuje czas na myślenie o istnieniu duchów i bogów?
Wypowiedź brzmiała uczenie, ale brakowało w niej jasnej konkluzji i nie
odpowiadała na pytanie. Zhao Yunlan, widząc, że sondowanie nic nie daje,
roześmiał się i jakby nigdy nic zmienił temat:
- Pan profesor uczy przedmiotów humanistycznych?
- Tak, uczę chińskiego języka naukowego i kilku przedmiotów
fakultatywnych.
- Nic dziwnego... Słyszałem od znajomego, który pracuje w deweloperce, że
teraz bardzo rzadko buduje się takie wieżowce. Podobne konstrukcje to
najczęściej biurowce wysokie na ponad sto metrów. Po pierwsze, trudno je
sprzątać, po drugie, brakuje w nich przewiewu i dostępu do naturalnego
światła, więc nie mieszka się w nich komfortowo. Myślę, że całe to
gadanie o "niekorzystnym feng shui" dotyczy właśnie takich rzeczy. -
Zhao wyjął z kieszeni na piersi paczkę papierosów i nią potrząsnął. -
Och, no tak, tutaj wolno palić? Nie ma pan nic przeciwko?
Mężczyzna pokręcił głową, więc Zhao z jedną ręką w kieszeni spodni
wytrząsnął papierosa z paczki i chwycił go wargami. Opuścił nieco oczy,
przypalił go zapalniczką i po chwili spokojnie, bez pośpiechu wypuścił
chmurę białego dymu z wprawą starego palacza.
Shen Wei, który chyba postanowił odzywać się jak najmniej, w końcu nie
wytrzymał.
- Tytoń i alkohol szkodzą zdrowiu - stwierdził ze zmarszczonymi brwiami.
- Pan inspektor to wciąż młody człowiek, lepiej zachować umiar.
Zhao lekko się uśmiechnął, ale nic nie odpowiedział - z jego twarzy
ukrytej za kłębami dymu nie dało się nic wyczytać. Z końcówki papierosa
drobinki popiołu spadały na ziemię, część z nich - przypadkiem czy
celowo - policjant strząsnął na cień rozmówcy. Zhao Yunlan opuścił wzrok
i omiótł spojrzeniem podłogę, po czym ręką zagarnął dym ku sobie.
- W naszej branży czasem pracuje się dzień i noc, rzeczywiście łatwo
nabrać złych nawyków, wstyd przyznać.
Shen Wei wyglądał, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, miał już słowa
na końcu języka, ale z trudem powstrzymał się w ostatniej chwili. Po
sekundzie niezręcznie zmienił temat:
- Na starym kampusie pozostało zaledwie kilka wydziałów i niewielu
pracowników. Na całym osiemnastym piętrze wykorzystuje się jedynie parę
biur wychodzących na południe, reszta pomieszczeń stoi pusta. Jeden
zakręt i jesteśmy na miejscu.
W mrocznych i pustych zakamarkach łatwo plenią się mech i pleśń, a to
samo dotyczy innych rzeczy.
Z niewiadomych powodów narożniki korytarzy w tym budynku pozbawiono
zaokrągleń, przez co załamywały się niemal pod kątem prostym, czego
zgodnie z zasadami feng shui powinno się unikać za wszelką cenę.
Pomijając już takie feudalne zabobony, wyglądało to po prostu
nieestetycznie, kanciasto i topornie, a ludzie dochodzący do takiego
wystającego jak królicze zęby narożnika mieli ograniczone pole widzenia
i osoby idące z naprzeciwka mogły z łatwością na siebie wpaść.
Shen Wei szedł na czele, za nim Zhao z kotem na rękach, a Guo Changcheng
zamykał pochód. Kiedy zbliżali się do jednego z zakrętów, stażystę nagle
ogarnęło przeczucie, że zaraz coś wyłoni się z półmroku. Przestał
słuchać rozmowy dwójki przed nim i wpatrywał się intensywnie w narożnik.
Przytłumione światło wpadające przez okno ulokowane pod dziwacznym kątem
rzucało na podłogę długi cień ramy okiennej, tworząc tam drgającą i nierówną granicę między światłem a ciemnością.
Guo Changcheng zauważył, że na tej granicy... coś się porusza!
Jakby ktoś tam ukryty ostrożnie wystawił głowę, a potem pojawił się
kształt... dłoni!
Wysuwająca się z ciemności ręka szeroko rozcapierzyła palce i drapieżnie
sięgnęła po stopę Shen Weia, który zupełnie nie zdawał sobie z tego
sprawy.
Zhao Yunlan chwycił wykładowcę za ramię i odciągnął o pół kroku do tyłu.
- Aaa, właśnie sobie przypomniałem - powiedział Zhao i jakby od
niechcenia strzepnął popiół z papierosa w tamtą stronę; czarna ręka
drgnęła jak oparzona i błyskawicznie się cofnęła. - Ech, co za pamięć...
Sprawę przekazano nam na szybko i powinienem ustalić sposób współpracy z uczelnią, porozmawiać z waszym rektorem albo sekretarzem partyjnym.
Mógłbym prosić o pomoc w nawiązaniu kontaktu?
Dopiero wtedy Shen Wei, który nieustannie unikał kontaktu wzrokowego,
popatrzył na niego. Kąciki jego oczu powoli zwęziły się w linię - długą
i wąską niczym kreska gęstego tuszu w ostatnim ułamku sekundy przed
oderwaniem pędzla. Rzucone zza przezroczystych szkieł okularów
spojrzenie miało w sobie coś demonicznego i przywodziło na myśl portret
uczonego z opowieści niesamowitych, którego w chwili mocniejszego bicia
serca uwieczniła na papierze demonica. I chociaż postać na obrazie
jaśniała jak księżyc i zdawała się delikatna jak nefryt,
charakterystyczna mroczna aura twórcy nieuchronnie przenikała do dzieła.
Kiedy Shen Wei spuścił wzrok, uśmiechając się nieśmiało, ta dziwna,
niepokojąca aura zniknęła bez śladu.
- To prawda, nic już tutaj panom nie pomogę, jedynie bym zawadzał. Kilka
pokoi po południowej stronie zajmują biura Wydziału Matematyki, proszę
zapukać do któregokolwiek z nich, a ja pójdę do rektora.
- Dzięki - odparł Zhao Yunlan, wyjmując rękę z kieszeni spodni i z uśmiechem ściskając dłoń Shen Weia. Pożegnał się uprzejmie, ale nie
wylewnie, kiwnął na stażystę, żeby za nim szedł, i ruszył z nonszalancką
pewnością siebie w stronę biur.
Guo po dwóch krokach - pod wpływem niejasnego impulsu - obejrzał się za
siebie.
Shen Wei nie odszedł. Okularnik stał zamyślony w tym samym miejscu i skrajem ubrania przecierał zdjęte z nosa okulary. W półmroku korytarza
jego cień ciągnął się daleko za nim, sprawiając, że mężczyzna wyglądał
równocześnie samotnie i ponuro. Uciekający wzrokiem chwilę wcześniej
Shen teraz wpatrywał się w plecy Zhao Yunlana - to spojrzenie wydawało
się niezwykle przenikliwe i odległe, pełne mroku. Na jego twarzy
malowały się tłumiona tęsknota i niemożliwe do ukrycia uczucie... oraz
bezbrzeżne cierpienie.
Guo w niewytłumaczalny sposób odniósł wrażenie, że mężczyzna stał tam od
dziesiątek tysięcy lat.
Shen Wei odprowadzał Zhao wzrokiem, dopóki ten nie zniknął za rogiem.
Dopiero wtedy zauważył patrzącego za siebie Guo.
Młody profesor uprzejmie się uśmiechnął, założył okulary - jakby
ponownie przywdziewał maskę obojętności - kiwnął stażyście na
pożegnanie, po czym odwrócił się i zniknął w windzie, zupełnie jakby to
wszystko, co Guo widział, stanowiło jedynie złudzenie trzęsącego się ze
strachu chłopaka.
- Panie dyrektorze, przed chwilą ten człowiek...
- Nie zauważyłeś, że tu nie ma żadnych biur Wydziału Matematyki? -
przerwał mu Zhao, machinalnie przesuwając dłonią po zakurzonym
parapecie, po czym niedbale roztarł między palcami drobinki pyłu. - Ktoś
nas tutaj wpuścił w maliny - dodał, nie zmieniając wyrazu twarzy. -
Nazwałbyś to przypadkiem czy raczej celowym działaniem pana profesora?
Może dlatego, że Zhao wyglądał stosunkowo młodo, a może dzięki jego
bezpośredniemu i ciepłemu zachowaniu Guo nabrał trochę odwagi i zapytał:
- To dlaczego pozwolił mu pan odejść? Jeśli specjalnie nas tu
przyprowadził, to dlaczego...
Z papierosem w dłoni i z drugą ręką w kieszeni Zhao odwrócił się i przez
chmurę dymu spojrzał na stażystę. Guo instynktownie zamilkł.
- To zwykły człowiek, przed chwilą to sprawdziłem. Jesteś nowy, więc
jeszcze nie rozumiesz pewnych spraw. Nic nie szkodzi, powoli wszystkiego
cię nauczymy. - Zhao obniżył głos. - W kraju mamy takie same uprawnienia
jak inne służby. W przypadku braku dowodów możemy zadawać pytania, żądać
współpracy ze strony obywateli, możemy podejrzewać, a nawet zgodnie z prawem zatrzymać i wezwać kogoś na przesłuchanie. Istnieje jednak
zasada: pod żadnym pozorem nie wolno samowolnie przetrzymywać zwykłych
ludzi w miejscu, gdzie grozi im niebezpieczeństwo. Gdyby coś się stało,
nikt nie zdołałby wziąć za to odpowiedzialności.
Jego ton nie brzmiał ostro, lecz łagodnie, i Guo zadrżał raczej z powodu
mrocznej atmosfery korytarza.
- Prawdopodobnie potrafisz sobie wyobrazić, że sprawy, które wpadają w nasze ręce, w dużej części nie mogą trafić na zwykłą ścieżkę publicznego
oskarżenia - mówił dalej Zhao, stojąc do niego tyłem - dlatego w pewnych
okolicznościach mamy prawo na miejscu wykonać wyrok na winowajcach.
Takie prawo... to niekiedy niebezpieczne narzędzie, stąd też istnieją
zasady, których musimy bezwzględnie przestrzegać. Wiesz, jak brzmi
pierwsza z nich?
Chłopak powoli pokręcił głową, a potem uświadomił sobie, że odwrócony
plecami Zhao tego nie widzi, i poczerwieniał ze wstydu.
- Niezależnie od tego, czy masz przed sobą człowieka, czy ducha, dopóki
nie masz niepodważalnych dowodów, zakładasz jego niewinność. - Zhao
odpowiedział na własne pytanie, jakby miał oczy z tyłu głowy. Poklepał
kocura po zadku. - A ty, Tłusta Baryło, coś ty wyprawiał? Łasiłeś się
jak pies!
Czarny kot bez ceregieli pacnął go łapą, zeskoczył na ziemię i przyjmując bojową postawą, przeszedł przed mężczyznami.
- Po prostu mam wrażenie, że z profesorem Shenem coś nie gra. Nie umiem
tego wyrazić, ale w jego pobliżu czuję się bardzo przyjemnie.
- W towarzystwie wędrujących dusz również świetnie się czujesz,
uwielbiasz także zakopywać suszone ryby w dołach ze zwłokami - zauważył
chłodno Zhao Yunlan.
Kocur machnął ogonem.
- Dobrze wiesz, o co mi chodzi, durna istoto ludzka - odparł z pogardą.
Guo Changcheng już się nie odezwał.
Korytarz stawał się coraz ciemniejszy, jakby weszli do niekończącego się
tunelu. Zhao Yunlan wyjął zapalniczkę, zapalił ją z trzaskiem, a maleńki
płomień zatańczył niespokojnie, bezgłośnie rozrywając bezkresny mrok
niewielką szczeliną. Z ust mężczyzny zniknął uśmiech, w blasku ognia
jego twarz przybrała niezdrowo blady odcień. Wyglądał na zmęczonego, za
to spojrzenie miał skupione i czujne, bardziej przepastne od
otaczających ich ciemności. Z głębi napłynął smród rozkładu. Guo
odruchowo zasłonił nos dłonią.
- Nie cierpię takich kolistych korytarzy - powiedział cicho Zhao. - Nie
cierpię wszystkich okrągłych rzeczy, wieczne rodzenie się i umieranie,
bez końca, bez kresu.
Na dźwięk tych słów nerwy Guo Changchenga napięły się do granic
możliwości. Nagle z ciemności dobiegł ostry trzask, który od razu
skojarzył mu się ze znanym z telewizji odgłosem przeładowywanej broni.
Zanim zdążył otworzyć usta, by zadać pytanie, poczuł na karku lekki
podmuch czyjegoś oddechu i podskoczył jak oparzony.
- Odsuń się - polecił spokojnie Zhao, ani nie ściszając, ani nie
podnosząc głosu.
Jego ton brzmiał tak, jakby niósł talerz gorących jiaozi i od
niechcenia prosił kogoś o zrobienie mu miejsca.
Śmiertelnie przerażony Guo rzucił się na ziemię. W ciemności rozległ się
huk wystrzału i po chwili za plecami stażysta usłyszał rozdzierający
krzyk - gdyby miał futro, to na pewno nastroszyłby je bardziej niż
Daqing, kiedy ktoś klepał go po tyłku; serce waliło mu jak oszalałe,
czuł w piersi pustkę i pomyślał, że właśnie dostał zawału ze strachu.
Usiadł na ziemi, cały roztrzęsiony odwrócił głowę i w wątłym świetle
płomyka zapalniczki Zhao zobaczył na ścianie czarny cień wielkości około
pięcioletniego dziecka. Na pierwszy rzut oka wyglądał tak, jakby ktoś
rozmazał na murze warstwę tuszu. W miejscu, gdzie powinno bić serce,
widniały "ślad po kuli" i rozlewająca się czerwona plama, jakby to "coś"
mogło krwawić.
- Co to było? - zapytał Guo piskliwym głosem, który dla niego samego
brzmiał obco.
- Cień, nic więcej. Nie panikuj bez powodu.
Zhao Yunlan wyciągnął rękę i przesunął nią po czarnym śladzie, spod jego
palców czerwona plama spadała płatkami jak stary, zawilgocony tynk.
- Ci... cień czego?
Zhao na moment się zatrzymał, niespodziewanie odwrócił lekko głowę i uśmiechnął się niepokojąco. Przez chwilę Guo Changcheng miał wrażenie,
że te przerażające czarne oczy wyciągają z niego duszę.
- Wiesz... - usłyszał, jak jego szef szepce przyprawiającym o dreszcze
głosem. - Czasami człowiek ma więcej niż jeden cień.
Chłopak oparł się o ścianę i ześlizgnął się po niej jak nitka makaronu.
Zhao Yunlan oniemiał.
- To wszystko twoja wina - mruknął Daqing, unosząc ogon i okrążając dwa
razy nieprzytomnego Guo Changchenga. Nieszczęsny stażysta ewidentnie
zmierzał prostą drogą do wyrobienia normy "jednego omdlenia dziennie".
Kot z niezadowoleniem machnął kitą. - I co ci przyszło z tego, że go tak
wystraszyłeś?
- Przecież nie zrobiłem tego specjalnie. - Zhao lekko szturchnął nogą
chłopaka, który ani drgnął i tylko osunął się niżej. - Skąd miałem
wiedzieć, że ten typek reaguje na głos? Dwa zdania i mdleje? Myślałem,
że co najwyżej... posika się w spodnie czy coś w ten deseń.
Daqing nie skomentował tego ani słowem.
- W takim razie będę mógł mu wypłacać premię w pieluchach dla dorosłych.
Zhao Yunlan schylił się, dźwignął chłopaka i zarzucił go sobie na ramię.
Wyglądał teraz tak, jakby niósł worek ziemniaków, który kołysał się na
boki przy każdym jego kroku. Zhao szedł szybko, ale mówił lodowatym
tonem:
- Powiedz, czyim właściwie jest on pociotkiem? Kto mi go wcisnął, żebym
się o niego potykał?
- Z ministerstwa przysłali z góry nowego dyrektora, to jakiś wujek czy
stryjek młodego - odpowiedział Daqing.
- Spadochroniarz? - spytał beznamiętnie Zhao. - Nie wiedzą, że Wydział
Dochodzeń Specjalnych nie podlega Ministerstwu Bezpieczeństwa
Publicznego? Wpycha mi zwykłego śmiertelnika? Co, marzy mu się, by
bratanek zdobył odznakę "poległego na służbie"?
Daqing miauknął przeciągle.
- Czemu się nie odezwałeś, gdy przyszedł rozkaz o przeniesieniu? Teraz
się na mnie wyżywasz, dupowłazie.
- Po co cnota komu, kiedy głodno w domu. - Zhao Yunlan zgasił niedopałek
i lekko pacnął kota w czoło. - Proszę również was, towarzysze, którzy
całe dnie nic nie robicie, tylko udajecie wyniosłych i cnotliwych,
żebyście uczciwie zadali sobie pytanie: wasze stanowiska, pensje i premie, dodatek karpiowy i na wczasy pod gruszą, a nawet prawo do
wykonywania pracy bez wtykania nosa przez inne departamenty - to
wszystko, wam, kurwa, samo spadło z nieba?! To nie ja muszę dbać o znajomości? Zasady? A co to takiego? Da się je zjeść? Dobrze smakują?
Daqing, żywiący się wyłącznie importowaną karmą i coraz wyraźniej
zbliżający się gabarytami do standardów międzynarodowych, zamknął
pyszczek.
- Zresztą kiedy przyszła decyzja o przeniesieniu, nazwisko chłopaka
widniało też w Rozkazie Opiekunów Dusz. Czy nie mogłem pomyśleć, że ma
jakieś specjalne moce? Skąd miałem wiedzieć, że Bractwo Opiekunów Dusz,
tak samo jak ja, zajmuje się polityką?
Kocur słuchał jego narzekań, ale kiedy Zhao zażartował nawet z bractwa,
natychmiast się nastroszył.
- Przestań gadać bzdury!
Bractwo Opiekunów - czy Strażników - Dusz istniało od niepamiętnych
czasów. Zarządzało sprawami duchów i bóstw w świecie ludzi,
pośredniczyło między yin i yang oraz koordynowało Trzy Sfery2. W dawnych czasach podlegało Biuru Wielkiego Astrologa3, po
ustanowieniu Chińskiej Republiki Ludowej zostało włączone w struktury
Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, w którym utworzono Wydział
Dochodzeń Specjalnych. Obecnie na jego czele stał Zhao Yunlan, pełniący
równocześnie funkcję Opiekuna Dusz.
Opiekun - inaczej Strażnik - Dusz to człowiek, który "schodził do
piekieł i wchodził na salony", umiał wypić z każdym przedstawicielem
Trzech Sfer i odnaleźć się w każdej sytuacji. Picie, jedzenie, hazard,
wizyty w burdelach, zdolności kameleona - we wszystkim tym Zhao osiągnął
mistrzostwo.
Stary kot obserwował to wszystko z chłodnym dystansem. Nawet gdyby Zhao
Yunlan "pechowo" nie dostał w spadku Rozkazu Opiekunów Dusz, to jego
różnorodne talenty i tak zapewniłyby mu karierę i świetlaną przyszłość.
- Co właściwie wydarzyło się przed chwilą w korytarzu? - Daqing nie
chciał kąsać ręki, która go karmi, nie mogąc więc narzekać, zakaszlał
sucho i zmienił temat. - Dlaczego Widmowidz nagle zareagował?
- Coś za nami szło - odpowiedział Zhao Yunlan. - Ale uciekło, gdy tylko
to oświetliłem. Raczej nie miało złych zamiarów.
- Czyli nie morderca?
- Nie. Myślisz, że nie potrafię odróżnić świeżego ducha od czegoś tak
potężnego i złego? - Zhao ze stażystą przewieszonym przez ramię
przemierzał korytarz spacerowym krokiem. - Widziałeś ten odcisk dłoni
obok ciała, prawda? "Kości chude jak zapałki, palce długie jak baciki".
Z czym dokładnie mamy tu do czynienia, w tym momencie nie potrafię
powiedzieć, ale na pewno nie zostawił tego człowiek... Ten cholerny
chłopak ciąży jak ołów, waży chyba tonę, muszę go gdzieś z siebie
zrzucić.
Mówiąc to, Zhao rzeczywiście zatrzymał się w jakimś kącie i bez
ceregieli oparł chłopaka o ścianę. Na szczęście nie okazał się aż tak
bez serca, aby zostawić Guo samemu sobie. Podciągnął nogawki,
przykucnął, po czym wyjął z kieszeni małą buteleczkę i usypał wokół
stażysty krąg z proszku. Następnie ugryzł się w środkowy palec i rozsmarował kroplę krwi między brwiami Guo Changchenga. Kropla zniknęła
chwilę po zetknięciu z czołem, jakby wchłonięta przez skórę - efekt
pojawił się natychmiast, przeraźliwie blada twarz pechowego stażysty
wyraźnie się zaróżowiła. Zrobiwszy to wszystko, Zhao Yunlan podniósł
rękę i trzepnął Guo Changchenga po głowie, mrucząc pod nosem:
- Bezużyteczny dureń...
- Przestań się wygłupiać, lepiej spójrz na zegarek.
Zhao pochylił głowę i natychmiast zauważył, że tarcza jego zegarka
Widmowidza znów poczerwieniała. Spod nóg dobiegł go ostry koci wrzask -
podążył wzrokiem za spojrzeniem Daqinga i zobaczył, że za ich plecami,
nie wiadomo kiedy, pojawiła się staruszka w ciemnym stroju pogrzebowym.
Kiedy tylko spotkali się wzrokiem, odwróciła się i ruszyła przed siebie,
po dwóch krokach stanęła jednak, jakby chciała ich dokądś zaprowadzić.
- To ma być ten świeży duch, o którym mówiłeś? Czy one mogą się pojawiać
w biały dzień? - prychnął z pretensją Daqing i na swoich krótkich nogach
ruszył za kobietą. - Gdzie masz oczy, ty ślepy baranie?
Zhao Yunlan szybko do niego dołączył.
- Spadaj. Nie widzisz, że ona nie może mówić? Nie widzisz, że wciąż nosi
zapach żywego człowieka? Nie widzisz, że nadal chodzi na dwóch nogach,
zamiast się unosić w powietrzu? To ty oślepłeś, Tłusta Baryło.
W trakcie rozmowy pokonali jeden ostry zakręt korytarza, staruszka
zniknęła, a przed nimi ukazały się schody prowadzące na dach.
Daqing powąchał powietrze i kichnął.
- O rany, ale potężna dawka urazy.
Zhao schylił się i wziął kota na ręce.
- Wygląda na to, że to ona nas tu ściągnęła - powiedział. - Może
profesor naprawdę nie ma z tym nic wspólnego. Chodź, idziemy za nią,
sprawdzimy, dokąd nas prowadzi.
Człowiek i kot ostrożnie ruszyli w górę. Stopnie schodów uginały się
miękko pod ich stopami - zupełnie jakby stąpali nie po betonie, lecz po
czymś żywym. Wyłaniające się z mroku niezliczone cienie wyciągały macki,
próbując schwytać wszystkie istoty śmiejące wtargnąć na ich terytorium,
ale w chwili, gdy dotykały nogawek Zhao Yunlana, odskakiwały z impetem.
- Każda uczelnia ma swój roczny limit samobójstw i dopóki liczba ofiar
go nie przekracza, problem nie budzi niepokoju - stwierdził policjant. -
Słyszałem jednak, że Uniwersytet Longchengu przekracza ten limit już
trzeci rok z rzędu. Większość budynków na starym kampusie to niskie
konstrukcje, zaledwie kilka nowych liczy tyle pięter, że skok z nich
gwarantuje pewną śmierć, dlatego te wieżowce przyciągają samobójców jak
magnes. Z innymi jeszcze pół biedy, ale ten stoi w miejscu gromadzenia
się energii jin, do tego zaprojektowano go z wielkimi i ostrymi
zakrętami, co tworzy dużo pomieszczeń i przejść w kształcie litery L,
więc wszystkie nieczystości, raz wciągnięte do środka, nie mogą się
wydostać. Z czasem ich przybywało, dlatego musiały się tu nagromadzić
ogromne pokłady urazy.
Z tymi słowami dotarli do końca schodów. Wychodzące na dach drzwiczki
były zatrzaśnięte, ale zza nich sączyło się blade światło. Zhao
wyciągnął z kieszeni na piersi kartę transportową, wsunął ją w zamek i lekko podważył - metalowe drzwi, znajdujące się u kresu istnienia,
otworzyły się z przeciągłym skrzypieniem. Z zapalniczką w ręku Zhao
powoli wyszedł na zewnątrz.
Z osiemnastego piętra rozciągał się wspaniały widok: gdy patrzyło się w dół, z jednej strony wzrok padał na zieleń kampusu, gęstą jak pierwotna
puszcza, z drugiej zaś na główną arterię miasta pełną pędzących aut i nieprzerwanych strumieni ludzi.
Przy krawędzi dachu stała dziewczyna, odwrócona do nich plecami.
- Hej, koleżanko... - odezwał się ostrożnie Zhao Yunlan.
Nie udało mu się dokończyć. Dziewczyna nagle przeskoczyła przez barierkę
i - bez jednego słowa - skoczyła w dół!
Zhao instynktownie rzucił się do przodu i wyciągnął rękę, aby ją złapać.
Jego reakcja na pewno nie należała do powolnych, wręcz przeciwnie, bo
zdążył chwycić dziewczynę za ubranie na plecach, ale jego palce po
prostu przez nią przeszły. Chwilę później zniknęła, jakby była wyłącznie
iluzją zawieszoną w pustce.
Przybiegł kot, odbijając się jak piłka.
- O co chodzi? To człowiek?
- Nie wiem, zniknęła za szybko - odparł Zhao, nieświadomie pocierając
palce. - Zabrakło mi czasu, by stwierdzić, czy ona...
Zhao Yunlan od urodzenia miał oczy yin yang4 i od dzieciństwa
przywykł, że oba światy się dla niego zlewają, dlatego nie potrafił
stwierdzić w ułamku sekundy, czy ma przed sobą człowieka, czy też inną
istotę. Kocur nie zdążył nawet otworzyć pyszczka, gdy za ich plecami
rozległ się odgłos szybkich kroków. Zhao odwrócił głowę i zobaczył tę
samą dziewczynę, która ze spuszczoną głową weszła na dach. Jej twarz
pozostawała rozmazana i bez wyrazu.
Tym razem Zhao nie zdążył nic powiedzieć - dziewczyna nagle
przyśpieszyła i z prędkością kogoś, kto pędzi do stołówki, żeby zająć
pierwsze miejsce w kolejce, rzuciła się w dół. Policjant chwycił ją za
ramię, ale stało się dokładnie to samo co wcześniej: jego dłoń
przeniknęła przez jej ciało, a sylwetka dziewczyny rozpłynęła się w powietrzu, pozostały po niej cień rozproszył się zaś sekundę później.
A potem skakanie z dachu stało się ostatnim krzykiem mody - dziewczyny o rozmazanych twarzach, jedna po drugiej, w pośpiechu, jakby pędziły na
zakupy, nadciągały ze wszystkich stron i rzucały się w dół. Zhao Yunlan
za każdym razem próbował je łapać, ale jego ręce wciąż chwytały pustkę.
Na czole mężczyzny pojawiły się krople potu.
Daqing na początku biegał za nim, ale po ósmej samobójczyni kucnął ze
zniechęconą miną. Ogon chodził mu jak wahadło, nerwowo to w lewo, to w prawo.
- Odpuść, to albo duch tego miejsca, albo pozostałość świadomości kogoś,
kto popełnił tu samobójstwo.
Zhao zignorował jego radę.
Miał w sobie siłę do nagłych zrywów, w końcu coś tam trenował i potrafił
spuścić łomot łobuzowi, ale lata złych nawyków i brak aktywności
sprawiły, że jego kondycja ogólnie mogła być lepsza i po przebiegnięciu
zaledwie kilku okrążeń dostawał zadyszki.
- Raz się można nabrać, dwa też, ale trzy to przesada. - Kot westchnął.
- Osiem razy, osiem! Nadal nie widzisz, że ona nie należy do świata
żywych?
- A skąd wiesz, że to wciąż ta sama osoba? Możesz udowodnić, że poza mną
nie ma tu drugiego człowieka? Czy kiedy wybiegnie kolejna dziewczyna,
będziemy się znajdować w tej samej przestrzeni co chwilę wcześniej? Czy
w tym ułamku sekundy, gdy ona biegnie, potrafisz rozstrzygnąć, czy na
pewno nie jest człowiekiem? Trzecia zasada regulaminu: nie zakładaj
niczego z góry. Ty ją chyba zjadłeś razem z karmą, co? - Zhao Yunlan
zmierzył kocura surowym spojrzeniem.
Kot, który często miewał niewyparzoną gębę, trochę zawstydzony pomachał
ogonem.
- Poucza mnie... - zaczął mamrotać. - Mnie, starego kota żyjącego tysiące
lat, smarkacz jeden, zgrywa mądralę i mnie poucza...
- Jeśli się nie zamkniesz, to ci obetnę karmę - warknął ze złością Zhao.
Daqing zawsze wiedział, kiedy nie warto kruszyć kopii, więc tylko
miauknął słodko:
- Miauuu...
Wtedy na dachu pojawiła się dziewiąta dziewczyna. Zhao, ledwo ją
zobaczył, krzyknął:
- Hej, zaczekaj!
Ona jednak go zignorowała i jak strzała wypuszczona z łuku popędziła na
spotkanie z matką ziemią.
- Kurwa mać! - Zhao znów chwycił pustkę i walnął z całych sił pięścią w lodowatą barierkę.
- Hmm... - Daqing podszedł do niego, oparł się przednimi łapkami o poręcz
na skraju dachu i dokładnie wszystko obwąchał. - Rzeczywiście masz
rację, chociaż duchy miejsca mogą przypominać ciotkę Xianglin5 i bez końca odtwarzać przebieg własnego samobójstwa, zazwyczaj jednak aż
tak się nie śpieszą.
- W takim razie co to takiego? - zapytał Zhao Yunlan.
- Uraza - odparł kot, przybierając niezwykle poważną minę, co stanowi
nie lada wyczyn, kiedy się posiada pyszczek okrągły jak naleśnik. -
Samobójstwo zalicza się do kategorii śmierci nienaturalnych. Takie dusze
mają nikłe szanse na wejście do cyklu reinkarnacji. Co gorsza, podczas
przekraczania granicy między życiem a śmiercią, yin a yang dusza może
ulec uszkodzeniu. W ten sposób tkwią wśród żywych, dawno zapomniawszy,
dlaczego umarli, a nawet sam moment śmierci jawi się im jako niejasny i otoczony mgłą.
- Miejsca pełne urazy sprawiają, że ludzie nie czują się dobrze, ale czy
mogą wyrządzić realną krzywdę? - spytał Zhao Yunlan. - Nie słyszałem o takim przypadku.
Kocur zawahał się na chwilę.
- Ja też nie, ale uraza powstaje z niekompletnych dusz, które się
wzajemnie pożerają, a kiedy staną się wystarczająco silne, potrafią
przybrać fizyczną postać. Dlatego podejrzewam, że ta dziewczyna jest w istocie urazą skrzepniętą z fragmentów niezliczonych cierpiących,
skrzywdzonych dusz.
- Co potrafi ta fizyczna postać?
- W gruncie rzeczy niewiele. Uraza nie uosabia zła, nie ma w sobie tyle
agresji. Zwodzi lub krzywdzi jedynie tych, którzy mają coś na sumieniu.
Uraza nie zdołałaby dotknąć ofiary, a tym bardziej rozpruć jej brzucha -
wyjaśnił kot. - Dlatego uważam, że powinniśmy stąd iść. Nie ma tu już
czego badać.
Zhao Yunlan się wahał.
Kot westchnął ciężko.
- Ech, ty... Nie masz skrupułów, gdy ich potrzeba, a kiedy trzeba być
elastycznym, upierasz się jak osioł. Bractwo Opiekunów Dusz istnieje od
dziesiątków milionów lat, jego zasady to już wyłącznie martwa litera,
czemu się ich tak kurczowo trzymasz?
- Nie, nadal uważam...
Zhao przerwał, widząc dziesiątą dziewczynę wchodzącą na dach.
Mężczyzna i kot równocześnie zesztywnieli.
Młoda kobieta zupełnie ich zignorowała, wolno podeszła do krawędzi i bez
ostrzeżenia, tak samo jak dziewięć widm przed nią, podparła się obiema
rękami i przeskoczyła przez barierkę. Zhao Yunlan od początku czuł, że
coś tu nie gra. Rzucił się naprzód i w chwili, gdy skakała, złapał ją w pasie. Nagle jego ramiona ugięły się pod ciężarem, a żyły na dłoniach
nabrzmiały - zdał sobie sprawę, że tym razem chwycił prawdziwą istotę
ludzką.
Zdumiony kot wskoczył na barierkę, wytrzeszczając zielone oczy.
Niewygodny chwyt wyczerpywał Zhao. W takiej pozycji nawet większe
dziecko stanowiłoby ogromny ciężar, a co dopiero dorosły człowiek. Jedną
nogą policjant zaklinował się w balustradzie, całym zaś tułowiem
wychylił się poza krawędź dachu. Wisząca po zewnętrznej stronie barierki
dziewczyna jakby nagle oprzytomniała - zaczęła się instynktownie
szarpać, a z jej ust wydobył się rozdzierający krzyk.
Zhao musiał coś zrobić, więc wrzasnął jej prosto w ucho:
- Jeśli dalej będziesz się rzucać, to spadniesz i zmienisz się w naleśnik! Uspokój się!
Właśnie wtedy barierka, o którą się zapierał, może nadgryziona zębem
czasu, a może pod ciężarem ludzkich ciał, zaczęła się wykrzywiać i luzować.
Zhao Yunlan zdawał się tego nie zauważać i nadal mówił do dziewczyny:
- Nie bój się, nic się nie bój... wytrzymaj jeszcze chwilę...
Zanim dokończył zdanie, rozległo się głośne trach! Barierka się złamała.
Policjant usłyszał przy uchu dziwaczny chichot, jakby dach wypełniał
tłum ludzi, którzy obojętnie przyglądali się jego nieuchronnemu upadkowi
i śmiali w głos z cudzego nieszczęścia.
- Miauuuu! - Daqing wrzasnął przeraźliwie, jakby ktoś nadepnął mu na
ogon.
Właśnie wtedy drzwi na dach wypadły z zawiasów wyważone kopniakiem. Ktoś
pędził w ich stronę z niewyobrażalną prędkością.
Kiedy barierka ostatecznie pękła, Zhao Yunlan zareagował błyskawicznie:
przeniósł ciężar ciała na pięty, odchylił się do tyłu, obrócił z dziewczyną w ramionach i pchnął ją z całych sił w objęcia nadbiegającej
osoby. Sam jednak stracił oparcie - jedna stopa trafiła w pustkę, ale
wolną ręką w ostatniej chwili złapał krawędź dachu i tak zawisł na
wysokości osiemnastego piętra.
Dopiero wtedy Daqing rozpoznał w przybyszu Shen Weia.
Wykładowca natychmiast odepchnął niedoszłą samobójczynię za siebie,
klęknął przy krawędzi i chwycił wolne ramię Zhao Yunlana.
- Druga ręka! - krzyknął. - Szybko, daj mi drugą rękę!