Prolog

Pro­log

To było mor­der­stwo.

Czter­dzie­ści sześć pię­ter niżej na­dal toczyło się życie - hała­śliwe, iry­tu­jące, obo­jętne na śmierć.

Maj na nowo­jor­skiej ulicy jak zwy­kle zapie­rał dech w pier­siach. Sprze­dawcy kwia­tów roz­sta­wili na chod­ni­kach pach­nące kramy. Choć raz, mimo kor­ków, w powie­trzu uno­sił się zapach nie­przy­po­mi­na­jący spa­lin.

Prze­chod­nie poru­szali się w tem­pie zależ­nym od nastroju. Nie­któ­rzy w pośpie­chu prze­ci­skali się mię­dzy spa­ce­ro­wi­czami, inni ner­wowo roz­glą­dali się w poszu­ki­wa­niu powietrz­nych auto­bu­sów. Więk­szość miesz­kań­ców mia­sta, zgod­nie z zale­ce­niami pro­jek­tan­tów mody na wio­snę 2059, miała na sobie koszule z dłu­gimi ręka­wami i T-shirty w jaskra­wych kolo­rach.

W tym sezo­nie nawet sprze­da­wane na uli­cach napoje przy­cią­gały wzrok inten­syw­nymi kolo­rami. Wózki z kieł­ba­skami sojo­wymi tonęły w sma­ko­wi­cie pach­ną­cej mgle, a ape­tyczny zapach jedze­nia mie­szał się z bal­sa­micz­nym powie­trzem wie­czoru.

Korzy­sta­jąc z resz­tek dzien­nego świa­tła, mło­dzi nowo­jor­czycy oku­po­wali publiczne korty i boiska, odda­jąc się inten­syw­nym ćwi­cze­niom. W pocie czoła tań­czyli, uga­niali się za pił­kami i rzut­kami lub pod­cią­gali na drąż­kach. Wypo­ży­czal­nie wideo na Times Squ­are świe­ciły pust­kami, bo na uli­cach działy się cie­kaw­sze rze­czy. Jedy­nie wła­ści­ciele sex-sho­pów nie narze­kali na brak klien­teli.

Wio­sną, jak zwy­kle, rosło zain­te­re­so­wa­nie por­no­gra­fią.

Auto­busy powietrzne zwal­niały przed cen­trami han­dlo­wymi. Migo­czące świa­tła na par­kin­gach zachę­cały do postoju przed coraz to nowymi skle­pami.

Kupuj i bądź szczę­śliwy. A jutro? Kupisz jesz­cze wię­cej.

Goście barów i restau­ra­cji relak­so­wali się przy sto­li­kach w ogród­kach. Jedząc kola­cję i leni­wie popi­ja­jąc drinki, roz­ma­wiali o swo­ich pla­nach, pięk­nej pogo­dzie, codzien­nych tro­skach.

Ulica tęt­niła życiem, pod­czas gdy w wie­żowcu śmierć zbie­rała swoje żniwo.

Nie wie­dział, jak się nazywa. I tak imię, które po naro­dze­niu nadała jej matka, nie miało zna­cze­nia. Jesz­cze mniej obcho­dziło go, jak się nazy­wała, scho­dząc z tego świata.

Jedyne, co się liczyło, to jej obec­ność. Poja­wiła się aku­rat w tym miej­scu. Aku­rat o tej porze.

Przy­szła do apar­ta­mentu 4602, żeby spraw­dzić, czy wszystko jest w porządku. Był cier­pliwy, a ona nie kazała na sie­bie zbyt długo cze­kać.

Miała na sobie ele­gancki czarny uni­form i śnież­no­biały far­tu­szek, jakie noszą wszyst­kie poko­jówki w Palace, naj­lep­szym hotelu w mie­ście. Zgod­nie z wymo­gami dyrek­cji, gładko przy­cze­sała lśniące kasz­ta­nowe włosy i spięła je na karku czarną klamrą.

Była młoda i ładna. Spra­wiła mu tym dodat­kową radość. Prze­cież i tak by to zro­bił, nawet gdyby miała dzie­więć­dzie­siąt lat i twarz wiedźmy.

Zada­nie oka­zało się dużo przy­jem­niej­sze, kiedy zauwa­żył, że jest młoda, atrak­cyjna, ma zaró­żo­wione policzki i ładne ciemne oczy.

Oczy­wi­ście naj­pierw zadzwo­niła. Dwa razy z krótką regu­la­mi­nową prze­rwą. Zdą­żył w tym cza­sie ukryć się w prze­past­nej sza­fie w sypialni.

Otwo­rzyła drzwi za pomocą karty iden­ty­fi­ka­cyj­nej.

- Obsługa hote­lowa! - ode­zwała się śpiew­nym gło­sem, w spo­sób, w jaki poko­jówki ogła­szają swoje przy­by­cie do zwy­kle pustych pokoi.

Nie zatrzy­mała się w sypialni. Od razu weszła do łazienki, by wymie­nić ręcz­niki, z któ­rych od rana korzy­stał gość nazwi­skiem James Priory.

Myjąc wannę, dla doda­nia sobie ani­mu­szu, nuciła pod nosem jakąś melo­dię. Gwiżdż, kiedy pra­cu­jesz, pomy­ślał, nie odry­wa­jąc od niej wzroku. Jesz­cze tylko chwilę.

Cze­kał, aż wróci. Rzu­ciła ręcz­niki na pod­łogę przed drzwiami, po czym pode­szła do łóżka, by popra­wić błę­kitną pościel.

Uważ­nie zło­żyła kapę w lewym rogu łóżka, for­mu­jąc ide­al­nie równy trój­kąt. Zauwa­żył, że jest zado­wo­lona z rezul­tatu.

Jemu też się podo­bało.

Poru­szał się jak bły­ska­wica. Ledwo kątem oka dostrze­gła za ple­cami jakiś ruch, był już na niej. Krzy­czała, prze­raź­li­wie, gło­śno, bez prze­rwy, ale pokoje w Palace były dźwię­kosz­czelne.

Chciał, żeby krzy­czała. Wpra­wiła go tym w dobry nastrój. Miło pra­co­wać w takich warun­kach.

Pró­bo­wała wydo­być służ­bowy biper z kie­szeni far­tuszka, ale wykrę­cił jej rękę. Szarp­nął tak mocno, że dziew­czyny krzyk zamie­nił się w ago­nalne skom­le­nie.

- No nie, tym się bawić nie będziemy. - Ode­brał jej biper i rzu­cił pod ścianę. - Nie spodoba ci się - ostrzegł - ale prze­cież nie w tym rzecz. Naj­waż­niej­sze, że ja to lubię.

Zaci­snął dło­nie na jej szyi i pod­niósł ją z pod­łogi. Była lekka, nie ważyła nawet pięć­dzie­się­ciu kilo­gra­mów. Trzy­mał ją w górze, aż z braku tlenu zawi­sła bez­wład­nie w jego rękach.

Miał przy sobie strzy­kawkę ze środ­kiem uspo­ka­ja­ją­cym, na wszelki wypa­dek, ale przy tak drob­nej kobie­cie oka­zała się zby­teczna.

Kiedy puścił ofiarę, upa­dła na kolana. Zatarł z zado­wo­le­niem ręce i uśmiech­nął się pro­mien­nie.

- Muzyka - wydał pole­ce­nie.

Z gło­śnika popły­nęła zapro­gra­mo­wana spe­cjal­nie na tę oka­zję aria z Car­men.

Upojne, pomy­ślał, nabie­ra­jąc w płuca powie­trza, jak gdyby w ten spo­sób chciał poczuć zapach dźwię­ków.

- No to do roboty.

Pogwiz­dy­wał, bijąc ją. Nucił, kiedy gwał­cił. Zanim ją udu­sił, zaczął śpie­wać.

Rozdział 1

1

Śmierć ma wiele róż­nych twa­rzy, a śmierć gwał­towna dodat­kowo kryje się za maską. Zada­nie polega na odkry­ciu jej praw­dzi­wego obli­cza. Dopiero wtedy można wymie­rzyć spra­wie­dli­wość.

Bez względu na to, czy mor­der­stwo popeł­niono z zimną krwią, czy w afek­cie, musiała dotrzeć do jego źró­deł. To jedyne, co mogła zro­bić dla ofiary.

Tej nocy Eve Dal­las, porucz­nik nowo­jor­skiej poli­cji, trzy­mała odznakę, służ­bowy pisto­let i komu­ni­ka­tor w maleń­kiej jedwab­nej torebce, która od początku wyda­wała jej się zbyt fry­wolna.

Zamiast mun­duru miała na sobie cienką błysz­czącą suk­nię wie­czo­rową w kolo­rze doj­rza­łej moreli, ści­śle przy­le­ga­jącą do jej szczu­płego ciała. Odważny dekolt w kształ­cie litery V odsła­niał nagie plecy. Szyję zdo­bił sznur bry­lan­tów. Dwa kamie­nie błysz­czały także w uszach, które nie­dawno, w chwili sła­bo­ści, zgo­dziła się prze­kłuć.

W krót­kie kasz­ta­nowe włosy wpięła bry­lanty, przy­po­mi­na­jące kro­ple desz­czu. Zawsze kiedy wkła­dała ele­gancką biżu­te­rię, czuła się nie­swojo.

Choć w jedwa­biu i dro­gich kamie­niach wyglą­dała osza­ła­mia­jąco, na­dal pozo­stała czujną poli­cjantką. Jej chłodne brą­zowe oczy bez ustanku obser­wo­wały prze­stronną salę balową, twa­rze gości i ochro­nia­rzy. Czuła się cał­ko­wi­cie odpo­wie­dzialna za bez­pie­czeń­stwo.

Bez­sze­lestne kamery, zmyśl­nie ukryte w gip­so­wych kase­to­nach, cały czas pra­co­wały, reje­stru­jąc wszystko, co działo się na sali. Nowo­cze­sne ska­nery były w sta­nie wyło­wić każ­dego, kto pró­bo­wałby wnieść lub ukryć nie­bez­pieczne przed­mioty. Więk­szość kel­ne­rów obsłu­gu­ją­cych przy­ję­cie sta­no­wili spe­cjal­nie wyszko­leni pra­cow­nicy ochrony.

Na bal wpusz­czano tylko zapro­szo­nych gości. Czyt­nik znaj­du­jący się przy drzwiach spraw­dzał auten­tycz­ność holo­gramu na każ­dym zapro­sze­niu.

Powo­dem, dla któ­rego przed­się­wzięto tak wyjąt­kowe środki ostroż­no­ści, była biżu­te­ria i dzieła sztuki o war­to­ści 578 milio­nów dola­rów, wysta­wione w sali balo­wej.

Wszyst­kie gabloty zostały zabez­pie­czone przed roz­bi­ciem. Nie­zli­czone czuj­niki bez prze­rwy mie­rzyły natę­że­nie świa­tła i tem­pe­ra­turę, były w sta­nie wykryć każdą zmianę cię­żaru, reje­stro­wały naj­mniej­szy nawet ruch. Gdyby któ­ryś z gości lub ktoś z obsługi spró­bo­wał ruszyć z miej­sca choćby kol­czyk, natych­miast zablo­ko­wałby auto­ma­tyczne drzwi i włą­czył alarm. W ciągu kilku sekund na sali poja­wi­liby się naj­lepsi ochro­nia­rze, wyse­lek­cjo­no­wani z oddzia­łów spe­cjal­nych nowo­jor­skiej poli­cji.

Eve, z wro­dzo­nym sobie cyni­zmem, uwa­żała, że całe to przed­się­wzię­cie jest jedy­nie nie­po­trzebną pokusą dla zło­dziei. Zbyt wielu zwie­dza­ją­cych, zbyt łatwy dostęp do eks­po­na­tów, zbyt duża powierzch­nia wystawy, ale poza tym wszystko było dość spraw­nie zor­ga­ni­zo­wane.

Tak, jak tego ocze­ki­wała od Roarke'a.

- I cóż, pani porucz­nik? - W jego pyta­niu pobrzmie­wała nutka roz­ba­wie­nia, a może to tylko irlandzki akcent męża przy­cią­gnął jej uwagę.

Prze­cież wszystko, co doty­czyło Roarke'a, przy­cią­gało jej uwagę - oczy, nie­przy­zwo­icie nie­bie­skie, twarz, która mogła ucho­dzić za jedno z naj­do­sko­nal­szych dzieł bożych.

Kiedy się do niej uśmiech­nął, wykrzy­wia­jąc zmy­słowe usta, miała ochotę przy­tu­lić się do niego i tylko raz lekko go ugryźć. Nie odry­wa­jąc od niej wzroku, deli­kat­nie pogła­dził ją po nagim ramie­niu.

Choć byli mał­żeń­stwem od prze­szło roku, takie ukrad­kowe piesz­czoty wciąż wywo­ły­wały u niej dresz­cze pod­nie­ce­nia.

- Cał­kiem udane przy­ję­cie - powie­działa.

Dys­kretny gry­mas Roarke'a natych­miast zmie­nił się w sze­roki uśmiech.

- Prawda? - Nie prze­sta­jąc gła­dzić jej ramie­nia, rozej­rzał się po pomiesz­cze­niu. Jego czarne jak noc włosy się­gały pra­wie do ramion, nada­jąc mu wygląd irlandz­kiego wojow­nika. Wysoki, dosko­nale zbu­do­wany, w ele­ganc­kim czar­nym kra­wa­cie, robił nie­sa­mo­wite wra­że­nie. Oczy­wi­ście nie tylko na niej. Dostrze­gała to więk­szość kobiet obec­nych na ban­kie­cie. Gdyby Eve była typem zazdro­snej żony, pew­nie kop­nę­łaby już nie­je­den tyłe­czek tylko za spo­sób, w jaki ich wła­ści­cielki zer­kały w stronę Roarke'a.

- Zado­wo­lona z zabez­pie­czeń? - zapy­tał.

- Na­dal uwa­żam, że orga­ni­zo­wa­nie przy­ję­cia w sali balo­wej hotelu, nawet two­jego, to ogromne ryzyko. Te świe­ci­dełka są warte setki tysięcy dola­rów.

Lekko się uśmiech­nął.

- Świe­ci­dełka to nie­zu­peł­nie to okre­śle­nie, o które nam cho­dzi. Magda Lane wysta­wia na aukcję nie­wąt­pli­wie naj­oka­zal­szą kolek­cję dzieł sztuki, biżu­te­rii i pamią­tek.

- Pew­nie. I spo­dziewa się nie­źle na tym zaro­bić.

- Wła­śnie na to liczę. Za zor­ga­ni­zo­wa­nie tego pokazu, zapew­nie­nie bez­pie­czeń­stwa i prze­pro­wa­dze­nie licy­ta­cji Roarke Indu­stries dosta­nie z tego ładną sumkę. - Czuj­nie roz­glą­dał się po sali, obser­wo­wał, jak gdyby to on, a nie jego żona, pra­co­wał w poli­cji. - Samo jej nazwi­sko wystar­czy, żeby cena na otwar­ciu prze­biła war­tość tych cacek. Idę o zakład, że dosta­nie co naj­mniej dwa razy wię­cej niż to wszystko warte.

W gło­wie się nie mie­ści, pomy­ślała Eve. To jakiś absurd.

- Myślisz, że ludzie, ot tak po pro­stu, dadzą pół miliarda za przed­mioty nale­żące do kogoś innego?

- Oczy­wi­ście. Przez zwy­kły sen­ty­ment.

- Jezu Chry­ste. - Eve pokrę­ciła z nie­do­wie­rza­niem głową. - Prze­cież to tylko przed­mioty. No tak. - Mach­nęła ręką. - Zapo­mnia­łam, z kim roz­ma­wiam. Z kró­lem przed­mio­tów.

- Dzię­kuję, kocha­nie. - Posta­no­wił prze­mil­czeć fakt, że sam ma na oku kilka dro­bia­zgów dla sie­bie i żony. Na dys­kretny znak dło­nią poja­wił się przy nich kel­ner, nio­sąc tacę z szam­pa­nem w smu­kłych krysz­ta­ło­wych kie­lisz­kach. Roarke wziął dwa, jeden podał żonie. - Jeśli zba­da­łaś już sys­tem zabez­pie­czeń, może zro­bisz sobie prze­rwę i tro­chę się zaba­wisz?

- A kto twier­dzi, że tego nie robię? - Wie­działa, że tego wie­czoru nie jest poli­cjantką, lecz jego żoną, a to ozna­cza poda­wa­nie ręki, pokle­py­wa­nie po ple­cach i uśmie­cha­nie się do gości. Ale naj­gor­szymi tor­tu­rami, według Eve, było pro­wa­dze­nie nie­zo­bo­wią­zu­ją­cych roz­mów towa­rzy­skich.

Znał ją jak samego sie­bie. Pod­niósł jej dłoń i poca­ło­wał.

- Jesteś dla mnie zbyt dobra.

- Nie zapo­mi­naj o tym. - Wypiła łyk szam­pana. - No to z kim mam roz­ma­wiać?

- Myślę, że zaczniemy od kobiety wie­czoru. Pozwól, że przed­sta­wię cię Mag­dzie. Na pewno się polu­bi­cie.

- Akto­rzy - mruk­nęła Eve.

- Jesteś uprze­dzona. No, w każ­dym razie - mówił, pro­wa­dząc żonę przez salę - Magda Lane nie jest zwy­czajną aktorką. To żywa legenda. Pięć­dzie­siąt lat w show-biz­ne­sie. Wiesz, że tylko nie­liczni potra­fią tego doko­nać. Prze­trwała wszyst­kie mody, style i zmiany na stoł­kach w prze­my­śle fil­mo­wym. Talent to za mało, żeby odnieść suk­ces. Do tego potrzebny jest krę­go­słup.

Eve po raz pierw­szy widziała w oczach męża taki zapał. Roz­ba­wił ją.

- Nie daje ci spo­koju, co? - zapy­tała z uśmie­chem.

- Od lat. Kie­dyś, jako dzie­ciak, jesz­cze w Dubli­nie, musia­łem na chwilę znik­nąć z ulicy. No wiesz, mia­łem w kie­szeni kilka port­feli i cudzych dro­bia­zgów, a po pię­tach drep­tała mi poli­cja.

Jej nie­uma­lo­wane usta wykrzy­wiły się w iro­nicz­nym uśmie­chu.

- Chłopcy zawsze pozo­staną chłop­cami.

- Cóż, tak bywa. Przy­pad­kiem tra­fi­łem do kina. Mia­łem chyba z osiem lat albo coś koło tego. Sie­dzia­łem w ciem­nej sali, cze­ka­jąc, aż idio­tyczny film kostiu­mowy zanu­dzi mnie na śmierć. I wtedy po raz pierw­szy zoba­czy­łem Magdę Lane. Grała Pamelę w Zła­ma­nej Olu­mie.

Wska­zał dło­nią andro­ida, replikę aktorki, odzia­nego w śnież­no­białą suk­nię balową, ozdo­bioną lśnią­cymi kamie­niami. Android wdzięcz­nie prze­cha­dzał się mię­dzy gośćmi, z gra­cją dygał i wachlo­wał się poły­sku­ją­cym bia­łym wachla­rzem.

- Jak, u dia­bła, ona się w tym poru­szała? - zasta­na­wiała się gło­śno Eve. - To musi ważyć tonę.

Nie mógł się nie roze­śmiać. Jego żona, jak zwy­kle, dostrze­gła tylko nie­do­god­no­ści, igno­ru­jąc maje­sta­tyczny prze­pych kre­acji.

- Podobno kil­ka­na­ście kilo­gra­mów. Mówi­łem ci, że ona ma krę­go­słup. Wła­śnie ten kostium miała na sobie, kiedy ujrza­łem ją po raz pierw­szy. Przez godzinę nie pamię­ta­łem o bożym świe­cie. Zapo­mnia­łem, gdzie jestem, kim jestem, nie czu­łem głodu, nie bałem się, że dostanę lanie po powro­cie do domu, jeśli się okaże, że port­fele nie są wystar­cza­jąco grube. Osza­la­łem na jej punk­cie. - Nie prze­ry­wa­jąc opo­wie­ści, roz­glą­dał się wokół, od czasu do czasu posy­łał uśmiech lub machał na powi­ta­nie zna­jo­mym. - Tam­tego lata widzia­łem ten film jesz­cze cztery razy. Nawet pła­ci­łem za wej­ście. To zna­czy raz kupi­łem bilet. Od tej pory, zawsze kiedy chcia­łem zapo­mnieć o pro­ble­mach, sze­dłem do kina.

Eve trzy­mała dłoń męża, pró­bu­jąc wyobra­zić go sobie jako chłopca, sie­dzą­cego w ciem­nym kinie i z zapar­tym tchem śle­dzą­cego, co dzieje się na migo­czą­cym ekra­nie.

Roarke jako ośmio­la­tek odkrył, że obok biedy i prze­mocy, z któ­rymi bory­kał się na co dzień, ist­nieje inny świat.

Jako ośmio­let­nia dziew­czynka Eve Dal­las była tak zdru­zgo­tana, że pró­bo­wała zapo­mnieć o wszyst­kim, co wyda­rzyło się w jej życiu, pomy­ślała.

Czy to nie to samo?

Roz­po­znała aktorkę. Roarke od dawna nie cho­dził do kina - jeśli już, to tylko do swo­jego wła­snego - ale na dysku miał kopie tysięcy fil­mów. Eve przez trzy­dzie­ści lat nie obej­rzała ich tylu co w ciągu ostat­niego roku.

Magda Lane miała na sobie olśnie­wa­jącą suk­nię. W krzy­kli­wej czer­wieni, ści­śle przy­le­ga­ją­cej do jej zachwy­ca­jąco pięk­nego i zmy­sło­wego ciała, wyglą­dała jak dzieło sztuki. Choć miała sześć­dzie­siąt trzy lata, zda­wała się dopiero wkra­czać w wiek średni. Z tego, co zauwa­żyła Eve, aktorka nie była tym fak­tem zachwy­cona.

Jej włosy, w kolo­rze doj­rza­łego zboża, uło­żone w spi­rale, opa­dały na nagie ramiona. Wydatne usta, rów­nie ponętne jak ciało, poma­lo­wała krwi­ście czer­woną szminką, ide­al­nie pasu­jącą do koloru sukni. Na twa­rzy nie miała ani jed­nej zmarszczki, a skórę białą jak ala­ba­ster. Tuż obok brwi wyraź­nie zazna­czał się pie­przyk.

Błysz­czące zie­lone oczy kon­tra­sto­wały z ciem­nymi brwiami. Przez chwilę chłodno mie­rzyły Eve, po czym zwró­ciły się ku Roarke'owi, natych­miast roz­pro­mie­nia­jąc się w uśmie­chu.

Aktorka rzu­ciła ota­cza­ją­cym ją wiel­bi­cie­lom nie­obecne spoj­rze­nie i wycią­ga­jąc ręce, ruszyła w jego stronę.

- Mój Boże, wyglą­dasz osza­ła­mia­jąco.

Roarke pochy­lił się z galan­te­rią i uca­ło­wał jej dło­nie.

- To samo chcia­łem powie­dzieć o tobie. Magdo, jesteś jak zwy­kle olśnie­wa­jąca.

- Tak, ale na tym polega moja praca. Ty się taki uro­dzi­łeś. Szczę­ściarz z cie­bie. A to musi być twoja żona?

- Ow­szem. Eve, Magda Lane - doko­nał pre­zen­ta­cji.

- Porucz­nik Eve Dal­las. - Głos Magdy był jak mgła, niski i tajem­ni­czy. - Od dawna chcia­łam panią poznać. Tak żałuję, że nie byłam na waszym ślu­bie.

- Cóż, zdaje się, że utknę­łam w tym na dobre.

Magda unio­sła brwi, a po chwili uśmiech­nęła się przy­jaź­nie.

- I ja tak myślę. Roarke, pro­szę, zostaw nas same. Chcia­ła­bym bli­żej poznać twoją fascy­nu­jącą żonę, a ty mi w tym prze­szka­dzasz. - Mach­nęła szczu­płą dło­nią, dając mu znak, by odszedł. Bry­lant w pier­ścionku na jej palcu przez uła­mek sekundy odbi­jał świa­tło w tak impo­nu­jący spo­sób, że przy­po­mi­nał ogon komety. Wzięła Eve pod ramię. - A teraz poszu­kajmy jakie­goś spo­koj­nego miej­sca, gdzie nikt nie będzie nam prze­szka­dzać. Te puste roz­mowy są takie nużące. Oczy­wi­ście, myśli pani, że wła­śnie to panią teraz czeka, ale zapew­niam, że nasza roz­mowa nie będzie pusta. Pozwoli pani, że zacznę od wyzna­nia. Wie pani, czego naj­bar­dziej w życiu żałuję? Tego, że pani zabój­czo przy­stojny mąż jest tak młody, że mógłby być moim synem.

Usia­dły przy sto­liku, w odle­głym kącie sali balo­wej.

- Nie rozu­miem, co wiek ma tu do rze­czy? - powie­działa Eve.

Magda roze­śmiała się. Przy­wo­łała gestem kel­nera, wzięła z tacy dwa kie­liszki szam­pana, po czym bez słowa odpra­wiła męż­czy­znę.

- Och, to moja wina. Kie­dyś obie­ca­łam sobie, że ni­gdy nie wezmę kochanka star­szego lub młod­szego ode mnie o wię­cej niż dwa­dzie­ścia lat. Do dziś trzy­mam się tej zasady, choć cza­sami mam wąt­pli­wo­ści. Ale, ale... - prze­rwała, by napić się szam­pana. Nie odry­wała badaw­czego wzroku od Eve. - Nie o Roarke'u chcia­łam roz­ma­wiać, ale o pani. Wła­śnie tak wyobra­ża­łam sobie kobietę, w któ­rej się zako­cha, kiedy przyj­dzie na to czas.

Eve zakrztu­siła się alko­ho­lem.

- Jest pani pierw­szą osobą, która tak uważa. - Przez chwilę wal­czyła ze sobą, w końcu się pod­dała. - Dla­czego pani tak sądzi?

- Atrak­cyjna z pani kobieta, ale to nie uroda go zauro­czyła. Uważa pani, że to zabawne. - Magda poki­wała głową z apro­batą. - I dobrze. Poczu­cie humoru to pod­stawa powo­dze­nia u męż­czyzn. Szcze­gól­nie u takich jak Roarke. - Nie wąt­piła, że wygląd też się liczy. Eve może nie olśnie­wała urodą, a na jej widok męż­czyznom nie odbie­rało mowy, ale zbu­do­wana była pro­por­cjo­nal­nie, miała ładne szczere oczy i inte­re­su­jący dołe­czek w bro­dzie. - Pani uroda go przy­cią­gnęła, ale nie dla niej stra­cił głowę. Dużo o tym myśla­łam, bo wiem, że Roarke zawsze miał sła­bość do pięk­nych kobiet. Sama mam sła­bość do niego i dla­tego pozwo­li­łam sobie zebrać na pani temat tro­chę infor­ma­cji.

Eve pochy­liła wyzy­wa­jąco głowę.

- I co, zda­łam?

Roz­ba­wiona Magda dotknęła czer­wo­nym paznok­ciem brzegu kie­liszka, po czym unio­sła szam­pana i z uśmie­chem wypiła łyk.

- Jest pani inte­li­gentną, silną kobietą, która nie tylko stoi na wła­snych nogach, ale kiedy trzeba, potrafi kop­nąć w tyłek. Ma pani swój rozum. Roz­gląda się pani po sali i zasta­na­wia: "Co za absurd, czyż­by­śmy nie mieli nic lep­szego do roboty?".

Eve z rosną­cym zain­te­re­so­wa­niem przy­glą­dała się roz­mów­czyni.

- Jest pani aktorką czy psy­cho­lo­giem? - zapy­tała w końcu.

- Obie pro­fe­sje mają ze sobą dużo wspól­nego - Magda urwała na chwilę, by napić się szam­pana. - Moim zda­niem, nie zale­żało pani i nie zależy pani na jego pie­nią­dzach. Wła­śnie tym go pani zain­try­go­wała. Nie zauwa­ży­łam też, żeby czoł­gała się pani u jego stóp. Gdyby tak było, praw­do­po­dob­nie szybko by się panią znu­dził.

- Nie jestem jego zabawką.

- Oczy­wi­ście, że nie. - Tym razem Magda unio­sła kie­li­szek w toa­ście. - Jest w pani zako­chany do sza­leń­stwa. Aż miło na was patrzeć. A teraz pro­szę mi coś opo­wie­dzieć o pracy w poli­cji. Ni­gdy nie wcie­la­łam się w postać poli­cjantki. Kie­dyś gra­łam kobietę, która łamie prawo, by ochro­nić swo­ich bli­skich, ale ni­gdy nie byłam boha­terką, która broni ludzi w imie­niu prawa. Jak to jest?

- To zwy­czajna robota. Jak w każ­dej zda­rzają się wzloty i upadki.

- Wąt­pię, by była to "zwy­czajna" praca. Macie do czy­nie­nia z mor­der­stwami. Dla nas... cywi­lów, bo chyba tak nas nazy­wa­cie, te sprawy zawsze będą fascy­nu­jące, szcze­gól­nie zabój­stwa.

- Tak, to inte­re­suje tych, któ­rzy nie są ich ofia­rami.

- Ow­szem. - Magda lekko odchy­liła głowę w tył i wybu­chła per­li­stym śmie­chem. - Och, Eve, podoba mi się pani! Tak się cie­szę. Nie chce pani roz­ma­wiać o pracy, w porządku, rozu­miem. Ludzie z zewnątrz uwa­żają, że mój zawód jest nie­sa­mo­wi­cie cie­kawy, a tym­cza­sem to... zwy­czajna robota. Ze wzlo­tami i upad­kami.

- Widzia­łam sporo pani ról. Zdaje się, że Roarke ma na dysku wszyst­kie filmy, w któ­rych pani zagrała. Naj­bar­dziej podo­bała mi się pani jako oszustka, która wszę­dzie zosta­wia ślady. Cał­kiem zabawny film.

- Ach tak, Przy­nęta i bat. Z Chase'em Con­ne­rem w roli głów­nej. Mie­li­śmy wtedy romans. Cał­kiem udany. Chcę wysta­wić na licy­ta­cję kostium, który mia­łam na sobie w sce­nie przy­ję­cia. - Rozej­rzała się po sali w poszu­ki­wa­niu przed­mio­tów, które kie­dyś były dla niej ważne, a dziś wywo­ły­wały już tylko uśmiech. - Liczę na wyso­kie ceny. Dzięki tym pie­nią­dzom Fun­da­cja na rzecz Arty­stów Sceny imie­nia Magdy Lane zacznie wresz­cie dzia­łać. Cóż, oddam pod mło­tek kawał kariery, kawał życia. - Odwró­ciła się, by dokład­niej obej­rzeć frag­ment eks­po­zy­cji przed­sta­wia­jący ele­gancki buduar, z lśnią­cym jedwab­nym szla­frocz­kiem i otwartą szka­tułką, z któ­rej na toa­letkę wysy­py­wała się biżu­te­ria. - Uro­cze kobiece cacka, prawda?

- Tak, jeśli się to lubi.

Magda spoj­rzała na Eve z uśmie­chem.

- W pew­nym okre­sie życia uwiel­bia­łam te rze­czy. Ale mądra kobieta, chcąc prze­trwać w tym biz­ne­sie, musi cią­gle na nowo odkry­wać samą sie­bie.

- A kim jest pani teraz?

- Tak, tak... - Magda wes­tchnęła w zamy­śle­niu. - Ludzie pytają, dla­czego to robię, dla­czego roz­staję się z tyloma wspo­mnie­niami. Wie pani, co im odpo­wia­dam?

- Nie, co?

- Że mam zamiar żyć i pra­co­wać jesz­cze dobrych kilka lat. Zdążę zebrać nową kolek­cję. - Aktorka roze­śmiała się i odwró­ciła do Eve. - I taka jest prawda. Ale jest coś jesz­cze. Fun­da­cja. To marze­nie mojego życia. Byłam dobra w swoim zawo­dzie. Dopóki mogę, chcę prze­ka­zać swoje doświad­cze­nia innym, młod­szym. Sty­pen­dia, dota­cje, wszelka pomoc dla uta­len­to­wa­nego narybku. Cie­szy mnie myśl, że mło­dzi akto­rzy i reży­se­rzy będą zaczy­nać karierę z moim imie­niem na ustach. Tak, to próż­ność.

- Nie sądzę. Uwa­żam, że to mądrość.

- Och, zaczyna mi się pani coraz bar­dziej podo­bać. O, Vince do mnie mruga. To mój syn - wyja­śniła Magda. - Odpo­wiada za kon­takt z mediami i bez­pie­czeń­stwo tego przed­się­wzię­cia. To wyjąt­kowo wyma­ga­jący młody czło­wiek - dodała, macha­jąc do syna, znaj­du­ją­cego się na prze­ciw­nym końcu sali. - Bóg jeden wie, skąd to się u niego wzięło. Cóż, to znak, że pora wra­cać do pracy. - Wstała. - Zaba­wię w Nowym Jorku jesz­cze przez kilka tygo­dni. Mam nadzieję, że się spo­tkamy.

- Z przy­jem­no­ścią.

- O, Roarke, jak zwy­kle samą w porę. - Magda uśmiech­nęła się do nad­cho­dzą­cego gospo­da­rza. - Nie­stety, obo­wiązki wzy­wają. Muszę porzu­cić twoją uro­czą żonę. Kochani, chęt­nie sko­rzy­stam z zapro­sze­nia na kola­cję. Będziemy mogli spo­koj­nie poroz­ma­wiać, a przede wszyst­kim zakosz­to­wać wybor­nej kuchni tego two­jego... jak­żeż on się nazywa?

- Sum­mer­set - pod­po­wie­działa Eve.

- Ach tak, oczy­wi­ście, Sum­mer­set. A zatem, do zoba­cze­nia nie­ba­wem. - Aktorka poca­ło­wała Roarke'a w oba policzki i ode­szła.

- Mia­łeś rację. Polu­bi­łam ją.

- Byłem tego pewny. - Roarke deli­kat­nie kie­ro­wał żonę w stronę wyj­ścia. - Wybacz, że psuję ci zabawę, ale mamy drobny pro­blem.

- Z ochroną? Ktoś pró­bo­wał się wymknąć z któ­rąś z bły­sko­tek w kie­szeni?

- Nie, nie cho­dzi o kra­dzież. Nie­stety, to zabój­stwo.

Wyraz jej oczu natych­miast się zmie­nił. W jed­nej chwili z kobiety prze­isto­czyła się w czujną poli­cjantkę.

- Kto?

- Z tego, co wiem, to poko­jówka. - Nie wypusz­cza­jąc ramie­nia Eve, szedł z nią w kie­runku wind. - Zna­le­ziono ją w połu­dnio­wym skrzy­dle na czter­dzie­stym szó­stym pię­trze. Nie znam szcze­gó­łów - wyja­śnił, zanim zdą­żyła zapy­tać. - Szef ochrony hote­lo­wej przed chwilą mnie o tym poin­for­mo­wał.

- Zawia­do­mi­łeś poli­cję?

- Zawia­do­mi­łem cie­bie. - W sku­pie­niu cze­kał, aż winda zatrzyma się na wła­ści­wym pię­trze. - Ochrona wie­działa, że jestem w hotelu i że ty jesteś ze mną. Posta­no­wili naj­pierw powia­do­mić mnie. I cie­bie.

- Już dobrze, nie obra­żaj się. Jesz­cze nie wiemy, czy w ogóle popeł­niono jakieś prze­stęp­stwo. Ludziom zawsze się wydaje, że skoro nie ma świad­ków śmierci, to musiało być mor­der­stwo. Tym­cza­sem naj­czę­ściej cho­dzi o wypa­dek lub zgon z przy­czyn natu­ral­nych.

Kiedy Eve wyszła z windy, jej oczy się zwę­ziły. Na zatło­czo­nym kory­ta­rzu pano­wał chaos. Histe­ry­zu­jąca poko­jówka, męż­czyźni w gar­ni­tu­rach, hote­lowi goście, któ­rzy, zwa­bieni hała­sem, wyj­rzeli z apar­ta­men­tów, by spraw­dzić, co się stało.

Się­gnęła do swo­jej idio­tycz­nej torebki i wyjęła odznakę. Wycią­ga­jąc ją przed sie­bie, ruszyła w stronę pokoju, przed któ­rym gro­ma­dzili się gapie.

- Poli­cja, pro­szę się rozejść. Niech pań­stwo wra­cają do swo­ich apar­ta­men­tów. Pro­szę, żeby pozo­stała tylko ochrona. Niech ktoś się zaj­mie tą kobietą. Kto tu jest sze­fem?

- Ja - ode­zwał się wysoki łysy męż­czy­zna o skó­rze w kolo­rze kawy. - John Bri­gham.

- Panie Bri­gham, pro­szę ze mną. - Nie miała przy sobie uni­wer­sal­nej karty dostępu, więc wska­zała dło­nią, by otwo­rzył drzwi.

Kiedy weszli do środka, czuj­nie rozej­rzała się po salo­nie. Prze­stronny, wygod­nie ume­blo­wany. Pełny barek. A czy­sto jak w kościele. Okna ukryte za ekra­nami, wszyst­kie świa­tła włą­czone.

- Gdzie ta dziew­czyna? - zapy­tała Bri­ghama.

- W sypialni. Na lewo.

- Czy kiedy dotarł pan na miej­sce, drzwi były zamknięte?

- Tak, ale moż­liwe, że zamknęła je kobieta, która ją zna­la­zła. Pani Hilo, poko­jówka.

- To ta, którą widzia­łam na kory­ta­rzu?

- Tak, to ona.

- No dobrze, zobaczmy, co my tu mamy. - Otwo­rzyła drzwi.

Z odtwa­rza­cza w sypialni sączyła się muzyka. Tu także wszyst­kie świa­tła były zapa­lone. Na łóżku leżały zwłoki. Dziew­czyna wyglą­dała jak zepsuta lalka porzu­cona przez nie­grzeczne dziecko.

Jedna ręka wykrzy­wiona pod nie­praw­do­po­dob­nym kątem, twarz zakrwa­wiona i posi­nia­czona od bicia, spód­nica zadarta na bio­dra. Cienka srebrna linka, którą została udu­szona, prze­cięła skórę i wrzy­nała się w gar­dło niczym śmier­cio­no­śny naszyj­nik.

- Myślę, że możemy wyklu­czyć zgon z przy­czyn natu­ral­nych - mruk­nął Roarke.

- Na to wygląda. Bri­gham, kto poza panem i poko­jówką był w apar­ta­men­cie po zna­le­zie­niu ciała?

- Nikogo tu nie wpusz­czamy.

- Czy zbli­żał się pan do zwłok? Czy doty­kał pan cze­goś oprócz drzwi?

- Znam pro­ce­durę, pani porucz­nik. Przez dwa­na­ście lat pra­co­wa­łem w FBI, wydział kry­mi­nalny w Chi­cago. Hilo mnie ostrze­gła. Krzy­czała przez komu­ni­ka­tor, a potem zbie­gła do kan­torka na czter­dzie­stym pię­trze. Byłem na miej­scu w dwie minuty. Wsze­dłem do apar­ta­mentu i od razu odna­la­złem ofiarę. Stwier­dzi­łem, że nie żyje. Wie­dzia­łem, że pan Roarke jest w budynku, więc natych­miast go zawia­do­mi­łem, następ­nie zabez­pie­czy­łem wej­ście, posła­łem po Hilo i cze­ka­łem na przy­by­cie pań­stwa.

- Świet­nie się pan spi­sał, Bri­gham. Sam pan wie, jak czę­sto różni "pomoc­nicy" potra­fią zapa­sku­dzić miej­sce zbrodni. Znał pan ofiarę?

- Nie. Hilo nazywa ją Dar­lene. Małą Dar­lene. Tylko tyle udało mi się z niej wydo­być.

Eve, nie pod­cho­dząc zbyt bli­sko, uważ­nie obej­rzała ciało. Zasta­na­wiała się, jak doszło do mor­der­stwa.

- Niech pan zrobi mi przy­sługę i zapro­wa­dzi tę Hilo w jakieś ustronne miej­sce, gdzie nikt nie będzie jej prze­szka­dzał. Pro­szę z nią pocze­kać, aż po was przy­ślę. Wezwę ekipę. Nie chcę wcho­dzić do środka bez sprzętu.

Bri­gham wyjął z kie­szeni mini­ze­staw zabez­pie­cza­jący.

- Przy­niósł to jeden z moich ludzi - powie­dział, poda­jąc pojem­nik ze sprayem. - Pomy­śla­łem, że może pani nie mieć przy sobie pod­ręcz­nego sprzętu. Jest też rekor­der.

- Brawo, Bri­gham, miał pan rację. A teraz czy mógłby się pan zająć Hilo?

- Oczy­wi­ście. Pro­szę mnie wezwać, kiedy będzie pani chciała z nią poroz­ma­wiać. Zosta­wię kilku moich ludzi, przy­pil­nują wszyst­kiego do czasu, aż pojawi się pani ekipa.

- Dzię­kuję. - Eve potrzą­snęła pojem­ni­kiem. - Dla­czego odszedł pan z firmy?

Po raz pierw­szy Bri­gham się uśmiech­nął.

- Mój obecny prze­ło­żony przed­sta­wił mi pro­po­zy­cję nie do odrzu­ce­nia.

- Założę się, że to twoja robota - zwró­ciła się do Roarke'a, kiedy Bri­gham znik­nął. - Jest bły­sko­tliwy i spo­strze­gaw­czy. - Eve spry­skała buty, ale po namy­śle doszła do wnio­sku, że naj­bez­piecz­niej będzie wejść tam boso. Zdjęła wie­czo­rowe pan­to­fle, spry­skała stopy, dło­nie i podała pre­pa­rat mężowi. - Chcia­ła­bym, żebyś to wszystko fil­mo­wał - powie­działa, odda­jąc mu także rekor­der.

- Nazywa się Dar­lene French. - Roarke odna­lazł dane poko­jówki w swoim kie­szon­ko­wym kom­pu­te­rze. - Pra­co­wała tu od roku. Miała dwa­dzie­ścia dwa lata.

- Tak mi przy­kro. - Eve poło­żyła dłoń na jego ramie­niu i cze­kała, aż mąż ode­rwie gniewny wzrok od ekranu i spoj­rzy na nią. - Obej­rzę zwłoki. Reje­struj wszystko, dobrze?

- Tak, oczy­wi­ście. - Roarke scho­wał kom­pu­ter do kie­szeni i uru­cho­mił kamerę.

- Ofiara to Dar­lene French, kobieta, dwa­dzie­ścia dwa lata, zatrud­niona jako poko­jówka w hotelu Palace. Zwłoki zna­le­ziono w apar­ta­men­cie 4602. Na miej­scu obecna Dal­las, porucz­nik Eve Dal­las. Tym­cza­so­wej pomocy udziela i reje­struje prze­bieg śledz­twa Roarke. Wezwano ekipę. - Eve pode­szła do ciała. - W pomiesz­cze­niu nie stwier­dzono śla­dów walki. Rany i sińce na ciele ofiary, szcze­gól­nie liczne w oko­licy twa­rzy, wska­zują na bru­talne pobi­cie. Plamy krwi ozna­czają, że ofiara została zma­sa­kro­wana na łóżku. - Jesz­cze raz rozej­rzała się po pokoju. Na pod­ło­dze, tuż przy drzwiach do łazienki, zauwa­żyła biper. - Prawa ręka zła­mana - opi­sy­wała dalej. - Sińce na udach i w oko­licy pochwy, przed zgo­nem musiało dojść do gwałtu. - Deli­kat­nie unio­sła bez­władną rękę i dokład­nie ją obej­rzała, żału­jąc, że nie wzięła ze sobą oku­la­rów ska­nu­ją­cych. - O, jest skóra - mruk­nęła. - Nie­źle go drap­nę­łaś, co, Dar­lene? I bar­dzo dobrze. Pod paznok­ciami ofiary widać ślady naskórka. Praw­do­po­dob­nie są też włosy. - Eve ostroż­nie unio­sła ciało. Guziki na pier­siach były zapięte. - Nie bawił się w grę wstępną. Nie podarł jej ubra­nia, nie miał czasu jej roz­bie­rać. Po pro­stu ją ska­to­wał, zła­mał rękę, a potem zgwał­cił. Ofiara została udu­szona cienką linką. Wygląda na srebrną. Końce wywi­nięte, skrzy­żo­wane z przodu, na szyi. Ofiara leżała na ple­cach, kiedy zabójca ją dusił. Udało ci się dokład­nie wszystko sfil­mo­wać? - zapy­tała Roarke'a.

- Tak.

Eve pod­nio­sła głowę dziew­czyny i pochy­liła się, by obej­rzeć linkę.

- Podejdź tu bli­żej, musisz to zare­je­stro­wać - pole­ciła. - Może się prze­su­nąć, kiedy ją odwrócę. Krwa­wie­nie mini­malne, gładka linka. Zro­bił to dopiero po pobi­ciu i zgwał­ce­niu. Sie­dział na niej okra­kiem. - Zmru­żyła w sku­pie­niu oczy. - Ści­skał ją kola­nami. Po tym wszyst­kim pew­nie i tak nie miała siły, żeby się bro­nić. Okrę­cił linkę wokół jej szyi, skrzy­żo­wał końce, pocią­gnął. Nie trwało to zbyt długo.

A jed­nak wal­czyła, jej ciało instynk­tow­nie pró­bo­wało pozbyć się przy­gnia­ta­ją­cego cię­żaru, krzyk uwiązł w ści­śnię­tym linką gar­dle.

Pie­kielny ból, strach. Serce wali jak osza­lałe. Coraz gło­śniej­sze pul­so­wa­nie w uszach. Zaraz eks­plo­duje z braku tlenu.

Pięty wybi­jają rytm śmierci. Dło­nie łapią powie­trze. Krew wybu­cha, ude­rza do głowy, za oczami. Prze­ra­żone serce pod­daje się.

Eve odsu­nęła się od łóżka. Bez sprzętu nie mogła zro­bić nic wię­cej.

- Dowiedz się, kto wyna­jął ten apar­ta­ment, czym dokład­nie zaj­muje się obsługa i na czym pole­gają obo­wiązki poko­jó­wek. Muszę poroz­ma­wiać z tą Hilo - dodała, pod­cho­dząc do ścien­nej szafy. - Chcia­ła­bym też prze­słu­chać wszyst­kich pra­cow­ni­ków, któ­rzy znali ofiarę. - Zer­k­nęła do środka. - Żad­nych ubrań. Kilka zuży­tych ręcz­ni­ków. Mogła je upu­ścić lub po pro­stu rzu­ciła je tu, by zabrać, kiedy będzie wycho­dzić. Czy ktoś tu w ogóle miesz­kał?

- Dowiem się. A krewni? Pew­nie będziesz chciała wie­dzieć, czy miała rodzinę.

- Tak. - Eve wes­tchnęła. - Mąż, jeśli była mężatką, narze­czony, chło­pak, kocha­nek, jakiś były. W dzie­wię­ciu przy­pad­kach na dzie­sięć to oni są zamie­szani w zbrod­nie na tle sek­su­al­nym. Tym razem wygląda na ten dzie­siąty przy­pa­dek. Nic oso­bi­stego, żad­nej intym­no­ści, namięt­no­ści. Nie był w to jakoś szcze­gól­nie zaan­ga­żo­wany.

- W gwał­cie ni­gdy nie ma niczego intym­nego.

- Mylisz się. - Wie­działa coś na ten temat. - Jeśli sprawca i ofiara mają ze sobą cokol­wiek wspól­nego, jeśli ich coś łączy, choćby naj­bar­dziej ulotna fan­ta­zja sprawcy, to już jest intym­ność. A w tym przy­padku niczego takiego nie było. Założę się, że wię­cej czasu zajęło mu pobi­cie niż gwałt. Nie­któ­rzy męż­czyźni wolą to pierw­sze. Trak­tują to jako grę wstępną.

Roarke wyłą­czył nagry­wa­nie.

- Eve, oddaj tę sprawę komuś innemu.

- Co? - Mru­gnęła, wra­ca­jąc do rze­czy­wi­sto­ści. - Dla­czego mia­ła­bym to zro­bić?

- Nie pakuj się w to. - Pogła­dził jej poli­czek. - Widzę, że spra­wia ci to ból.

Był ostrożny, zauwa­żyła. W prze­ci­wień­stwie do jej ojca. Pobi­cia, gwałty, ter­ror - żyła tym jako dziecko.

- Zawsze boli, jeśli się na to pozwała - powie­działa, po czym spoj­rzała na Dar­lene French. - Nie oddam jej nikomu, Roarke. Nie mogę. Jest moja.

Rozdział 2

2

Apar­ta­ment wyna­jął James Priory z Mil­wau­kee. Rezer­wa­cję zro­bił z trzy­ty­go­dnio­wym wyprze­dze­niem, wpro­wa­dził się tego popo­łu­dnia, o pięt­na­stej dwa­dzie­ścia. Zamie­rzał spę­dzić w hotelu dwie noce.

Zapła­cił kartą debe­tową, któ­rej numer i wia­ry­god­ność spraw­dzono i spi­sano pod­czas mel­dunku.

Cze­ka­jąc, aż ekipa z wydziału zabójstw skoń­czy zabez­pie­cza­nie miej­sca zbrodni, Eve sie­działa w salo­nie i prze­glą­dała dys­kietkę, którą przy­słał Bri­gham.

Mate­riał zare­je­stro­wany w recep­cji przed­sta­wiał męż­czy­znę rasy mie­sza­nej, po czter­dzie­stce, w kla­sycz­nym ciem­nym gar­ni­tu­rze. Dobrze zara­bia­jący biz­nes­men, któ­rego stać na dro­gie ubra­nia i eks­klu­zywne hotele. Jego konto z pew­no­ścią nie świeci pust­kami, zauwa­żyła Eve.

Ale pod ele­ganc­kim gar­ni­tu­rem i modną fry­zurą krył się zwy­czajny oprych.

Krzepki, przy­sa­dzi­sty, o sze­ro­kich ramio­nach, ważył co naj­mniej dwa razy tyle co jego ofiara. Ręce miał kan­cia­ste, palce dłu­gie. Zimne bru­nat­no­szare oczy kolo­rem przy­po­mi­nały kałuże, które przez cały sty­czeń stra­szą na uli­cach.

Twarz miał kwa­dra­tową, duży kloc­ko­waty nos i wąskie usta. Ciemne, sta­ran­nie uło­żone włosy, siwie­jące na skro­niach, nada­wały mu nieco sztuczny wygląd. A może to prze­bra­nie?

Nie ukry­wał twa­rzy, w pew­nym momen­cie nawet uśmiech­nął się do recep­cjo­nistki. Po chwili poja­wił się boy hote­lowy, który zapro­wa­dził go do windy.

Męż­czy­zna miał tylko jedną walizkę.

Na innej dys­kietce widać, jak chło­pak otwiera drzwi apar­ta­mentu, po czym wyco­fuje się, a Priory wcho­dzi do środka. Według zapi­sków w księ­dze hote­lo­wej, nie opusz­czał pokoju aż do chwili mor­der­stwa.

Nie kon­tak­to­wał się z obsługą hote­lową. Przy­go­to­wa­nie posiłku zle­cił auto­ku­cha­rzowi - śred­nio wysma­żony stek, pie­czone ziem­niaki, kawa, ser­nik. Nie­śmiało sko­rzy­stał z barku w salo­nie. Zjadł kilka orzesz­ków maka­da­mia i wypił puszkę napoju poma­rań­czo­wego. Żad­nego alko­holu, zauwa­żyła Eve. Trzeźwy umysł.

Na kolej­nej dys­kietce zare­je­stro­wano Dar­lene French, popy­cha­jącą wózek ze sprzę­tem w stronę apar­ta­mentu 4602. Ładna dziew­czyna w dopa­so­wa­nym uni­for­mie i wygod­nych butach. Duże brą­zowe oczy o marzy­ciel­skim spoj­rze­niu. Deli­katna budowa ciała. Małe dło­nie, bawiące się zło­tym ser­dusz­kiem na cien­kim łań­cuszku, który wyjęła spod bluzki. Naci­snęła dzwo­nek, podra­pała się po karku, po czym zadzwo­niła jesz­cze raz. Wsu­nęła ser­duszko pod bluzkę. Z kie­szeni wyjęła kartę dostępu, wsu­nęła ją w szcze­linę, pra­wym kciu­kiem naci­snęła czyt­nik linii papi­lar­nych. Otwo­rzyła drzwi, przy­wi­tała się, a następ­nie wzięła z wózka świeże ręcz­niki.

O dwu­dzie­stej dwa­dzie­ścia sześć zamknęła za sobą drzwi.

O dwu­dzie­stej pięć­dzie­siąt osiem Priory, z walizką w jed­nej ręce i ręcz­ni­kami w dru­giej, wyszedł z apar­ta­mentu. Zamknął drzwi, wrzu­cił ręcz­niki do wózka, po czym bez­tro­sko ruszył przed sie­bie w stronę klatki scho­do­wej.

Pobi­cie, zgwał­ce­nie i zamor­do­wa­nie Dar­lene French zajęło mu trzy­dzie­ści dwie minuty.

- Trzeźwy umysł - powie­działa do sie­bie Eve. - Trzeźwy i wyra­cho­wany.

- Pani porucz­nik?

Eve potrzą­snęła głową i pod­nio­sła dłoń, sygna­li­zu­jąc, by jesz­cze przez chwilę jej nie prze­szka­dzano.

Peabody zamknęła usta i cze­kała. Pra­co­wały razem od ponad roku, znała już prze­ło­żoną na tyle dobrze, by wie­dzieć, że ta ma swój wła­sny rytm.

Oczy asy­stentki, pra­wie tak ciemne jak włosy się­ga­jące linii brody, zatrzy­mały się na ekra­nie moni­tora, na któ­rym Eve wyświe­tliła postać zabójcy.

Wredny typ, pomy­ślała Peabody.

- Masz coś dla mnie? - ode­zwała się po chwili Eve.

- Priory, James, szef działu sprze­daży w Alliance Insu­rance Com­pany, oddział w Mil­wau­kee. Zgi­nął w wypadku samo­cho­do­wym pią­tego stycz­nia tego roku.

- Jak widać, facet jest cały i zdrowy. Zna­la­złaś raport powy­pad­kowy? Coś podej­rza­nego?

- Nic, pani porucz­nik. Według raportu, kie­rowca cię­ża­rówki zasnął za kie­row­nicą i sta­ra­no­wał dwa samo­chody, jed­nym z nich jechał Priory. W Mil­wau­kee mieszka sporo ludzi o tym nazwi­sku, ale James tylko jeden.

- Możesz prze­rwać poszu­ki­wa­nia. To ten facet. Skon­tak­tuj się z Feeneyem, wyślij mu dys­kietkę ze zdję­ciem, niech spraw­dzi w archi­wach Mię­dzy­na­ro­do­wego Cen­trum Danych Kry­mi­nal­nych. To robota dla kogoś z wydziału elek­tro­nicz­nego, a Feeney uwiel­bia pra­co­wać w MCDK. Nikt nie znaj­dzie go szyb­ciej niż on. - Zer­k­nęła na zega­rek. - Chcia­ła­bym poroz­ma­wiać z Hilo. Mam nadzieję, że doszła już do sie­bie. Gdzie Roarke? - zapy­tała, roz­glą­da­jąc się po salo­nie.

Peabody wypro­sto­wała się, odwró­ciła głowę w prze­ciwną stronę i wbiła wzrok w ścianę.

- Nie mam poję­cia.

- Cho­lera! - Eve ruszyła do drzwi. - A Hilo?

- W apar­ta­men­cie 4020, pani porucz­nik.

- Nie wpusz­czać tu nikogo bez odznaki. Nikogo. - Pode­szła do windy i naci­snęła guzik. Fakt, że Roarke opu­ścił miej­sce zbrodni, ozna­czał jedno: że coś kom­bi­nuje.

Na szczę­ście oka­zało się, że Hilo rze­czy­wi­ście doszła do sie­bie. Oczy miała zaczer­wie­nione, była blada, ale spo­kojna. Cze­kała w jed­nym z naj­mniej­szych apar­ta­men­tów hote­lo­wych. Przed nią, na sto­liku, stał dzba­nek z her­batą. Kiedy Eve weszła do pokoju, kobieta odsta­wiła fili­żankę.

- Pani Hilo, jestem porucz­nik Dal­las z nowo­jor­skiej poli­cji.

- Tak, tak, wiem. Pan Roarke powie­dział, że mam tu na panią cze­kać z panem Bri­gha­mem.

Eve spoj­rzała na Bri­ghama, który z zain­te­re­so­wa­niem przy­glą­dał się wiszą­cemu na ścia­nie obra­zowi.

- Roarke tak powie­dział? - upew­niła się Eve.

- Tak, posie­dział tu ze mną chwilę, zamó­wił dla mnie her­batę. To taki miły czło­wiek.

- O, tak, jest wyjąt­kowo uprzejmy. Pani Hilo, czy roz­ma­wiała pani z kimś oprócz Roarke'a i pana Bri­ghama?

- Nie, zabro­niono mi. - Kobieta patrzyła ufnie na Eve; jej spuch­nięte oczy miały orze­chowy kolor. - Pani Roarke...

- Dal­las. - Eve ledwo powstrzy­mała się przed zaci­śnię­ciem zębów. - Porucz­nik Dal­las.

- Ach tak, oczy­wi­ście, pro­szę wyba­czyć, pani porucz­nik. Chcia­łam prze­pro­sić za to zamie­sza­nie przed... kiedy... tam... wcze­śniej - dokoń­czyła po namy­śle, z tru­dem łapiąc powie­trze. - Nie mogłam się opa­no­wać. Kiedy zna­la­złam tę biedną małą Dar­lene... nie mogłam sobie z tym pora­dzić.

- Rozu­miem, w porządku.

- Nie, nie. - Hilo pod­nio­sła ręce. Była nie­wy­soka, ale dobrze zbu­do­wana. Eve pomy­ślała, że to ten typ, który nie­stru­dze­nie bie­gnie, kiedy inni zawod­nicy dawno opadną z sił i bez tchu leżą na mura­wie. - Wybie­głam, zosta­wi­łam ją tam samą, w takim sta­nie. Jestem za nią odpo­wie­dzialna, od szó­stej do pierw­szej. Odpo­wia­dam za nią, a ja tak po pro­stu wybie­głam, ucie­kłam od niej. Nawet jej nie dotknę­łam. Nie przy­kry­łam.

- Pani Hilo.

- Po pro­stu Hilo. - Kobieta zmu­siła się do sła­bego uśmie­chu. Ten gry­mas nadał jej twa­rzy jesz­cze smut­niej­szy wyraz. - Nazy­wam się Nata­lie Hilo, ale wszy­scy zwra­cają się do mnie Hilo.

- Dobrze, Hilo. - Eve usia­dła. Zre­zy­gno­wała z włą­cza­nia rekor­dera. - Zacho­wa­łaś się wła­ści­wie. Zro­bi­łaś to, co nale­żało. Gdy­byś jej dotknęła albo przy­kryła ją, zatar­ła­byś ślady w miej­scu zbrodni. To mogłoby utrud­nić zna­le­zie­nie sprawcy. Zna­le­zie­nie i uka­ra­nie czło­wieka, który skrzyw­dził Dar­lene.

- To samo powie­dział pan Roarke. - Oczy kobiety znów zaszły łzami. Wyjęła z kie­szeni chu­s­teczkę i nie­dbale je wytarła. - Dokład­nie to samo. Powie­dział jesz­cze, że pani znaj­dzie tego bydlaka. Że nie prze­sta­nie pani szu­kać, dopóki ten łaj­dak nie wpad­nie w pani ręce.

- Zga­dza się. Hilo, możesz mi pomóc. Możesz pomóc Dar­lene. Bri­gham, niech nas pan zostawi na chwilę same, dobrze?

- Jasne. W razie czego może mnie pani łapać przez łącze hote­lowe. Jestem pod dzie­więt­nastką.

- Będę nagry­wać to, co powiesz - powie­działa Eve, kiedy wyszedł. - Zgoda?

- Oczy­wi­ście. - Hilo pocią­gnęła nosem i wypro­sto­wała się. - Jestem gotowa.

Eve włą­czyła rekor­der i poło­żyła go na stole.

- Na począ­tek opo­wiedz, co się stało. Czego szu­ka­łaś w apar­ta­men­cie 4602?

- Dar­lene się spóź­niała. Nasze poko­jówki mają bipery. Te z wie­czor­nej zmiany po uprząt­nię­ciu każ­dego apar­ta­mentu wysy­łają sygnał. Stąd wiemy, że dane pię­tro jest gotowe. Cho­dzi nie tylko o wydaj­ność w pracy, ale i bez­pie­czeń­stwo gości i dziew­cząt. - Hilo wes­tchnęła i się­gnęła po fili­żankę z her­batą. - Zwy­kle spóź­niają się nie wię­cej niż dzie­sięć, dwa­dzie­ścia minut, zależ­nie od tego, jak dużo mają roboty i czy szybko pra­cują. Oczy­wi­ście, dajemy im pewną swo­bodę. Czę­sto apar­ta­menty są w takim sta­nie, że sprzą­ta­nie zabiera wię­cej czasu. Zdzi­wi­łaby się pani, naprawdę by się pani zdzi­wiła, gdyby pani zoba­czyła, co nie­któ­rzy goście wypra­wiają w pokoju hote­lo­wym. Cza­sami zasta­na­wiam się, jak zacho­wują się we wła­snym domu. - Pokrę­ciła ze smut­kiem głową. - Cóż, takie jest życie. Hotel jest pełny, pani porucz­nik, mamy huk roboty. Nie zauwa­ży­łam, że Dar­lene nie wysłała sygnału z 4602. Czter­dzie­ści minut to długo, no ale to spory apar­ta­ment, a ona była raczej powolna. Nie mówię, że źle pra­co­wała... nie, była dobrym pra­cow­ni­kiem, ale zwy­kle potrze­bo­wała wię­cej czasu niż więk­szość dziew­cząt. - Hilo zaczęła ner­wowo wykrę­cać palce. - Nie powin­nam była tak o niej mówić. Nie­po­trzeb­nie powie­dzia­łam, że była powolna. Cho­dziło mi o to, że była skru­pu­latna. Była taką miłą dziew­czyną. Naszą małą słodką laleczką. Wszy­scy ją kocha­li­śmy. Chcia­łam powie­dzieć, że potrze­bo­wała wię­cej czasu, by dokład­nie wszystko wysprzą­tać. Lubiła pra­co­wać w tych dużych luk­su­so­wych apar­ta­mentach. Lubiła ładne przed­mioty.

- W porządku, Hilo, wszystko rozu­miem. Była dumna ze swo­jej pracy i chciała ją wyko­ny­wać jak naj­le­piej.

- Tak było. - Hilo zasło­niła usta dło­nią i poki­wała głową. - Wła­śnie tak.

- Co zro­bi­łaś, kiedy zauwa­ży­łaś, że się nie ode­zwała?

Kobieta otrzą­snęła się z zamy­śle­nia.

- Wysła­łam jej sygnał. Zasada jest taka: poko­jówka powinna się skon­tak­to­wać z cen­tralą przez łącze hote­lowe. Od czasu do czasu zda­rza się, że któ­ryś z gości zatrzyma dziew­czynę, bo na przy­kład potrze­buje wię­cej ręcz­ni­ków. W Palace obo­wią­zuje reguła klient nasz pan. Cza­sami goście chcą po pro­stu poroz­ma­wiać, są z dala od domu, więc czują się samotni. To zmniej­sza tempo pracy, ale dzięki temu jeste­śmy naj­lepsi. - Odsta­wiła fili­żankę. - Dałam Dar­lene jesz­cze pięć minut, po czym wysła­łam kolejny sygnał. Zde­ner­wo­wa­łam się, kiedy nie odpo­wie­działa. Pani porucz­nik, zezło­ści­łam się na nią, a teraz...

- Hilo. - Eve nie­raz miała do czy­nie­nia z oso­bami, które prze­żyły podobne dra­maty i nie potra­fiły pora­dzić sobie z wyrzu­tami sumie­nia. - To natu­ralna reak­cja. Dar­lene na pewno nie mia­łaby o to do cie­bie pre­ten­sji. Nie mogłaś jej wtedy pomóc, ale możesz to zro­bić teraz. Powiedz mi wszystko, co wiesz.

- Tak, oczy­wi­ście. - Hilo nabrała powie­trza w płuca i powoli ode­tchnęła. - Oczy­wi­ście. Jak wspo­mnia­łam, mie­li­śmy dużo pracy. Poszłam do apar­ta­mentu, żeby ją pospie­szyć. Mia­łam nadzieję, że jej biper już działa. Cza­sami się blo­kują, rzadko, ale kilka razy coś takiego nam się zda­rzyło. Zde­ner­wo­wa­łam się, kiedy przed drzwiami zna­la­złam jej wózek - urwała, pró­bu­jąc przy­po­mnieć sobie, co chciała powie­dzieć Dar­lene. - Zadzwo­ni­łam, a po chwili otwo­rzy­łam drzwi swoją kartą dostępu. Salon był wysprzą­tany, więc ruszy­łam do sypialni. Otwo­rzy­łam drzwi...

- Były zamknięte?

- Tak, jestem tego pewna, bo pamię­tam, że ją woła­łam, kiedy je otwie­ra­łam. I wtedy ją zoba­czy­łam. Bie­dac­two, leżała na łóżku. Twarz miała opuch­niętą, siną, na szyi i koł­nie­rzyku krew. Kapa była cała czer­wona. Tyle co poście­liła łóżko. Widzi pani, ona wyko­ny­wała swoje obo­wiązki...

- Poście­liła łóżko? - prze­rwała jej Eve. - Czy to pierw­sza rzecz, jaką robią poko­jówki po wej­ściu do apar­ta­mentu?

- To zależy. Każda ma wła­sny sys­tem. Wydaje mi się, że Dar­lene zwy­kle zaczy­nała od łazienki. Naj­pierw wymie­niała zużyte ręcz­niki, potem spraw­dzała łóżko. Nie­któ­rzy goście żądają, by wie­czo­rem zmie­niać pościel, nawet jeśli się tylko w ciągu dnia zdrzem­nęli... lub w jakiś inny spo­sób korzy­stali z łóżka. W takim przy­padku zdej­mo­wała poszewki i zano­siła je do wózka razem z ręcz­ni­kami, a następ­nie przy­no­siła świeże i oble­kała. Wszystko zazna­czała w kar­cie, przy wózku. Rozu­mie pani, cho­dzi o wydaj­ność. Dzięki temu uni­kamy też drob­nych kra­dzieży ze strony pra­cow­ni­ków.

- Z tego, co zauwa­ży­łaś, to zabie­rała się do zmiany pościeli, tak? W sypialni grała muzyka. Hilo, czy myślisz, że to ona włą­czyła ste­reo?

- Moż­liwe. Cza­sami to robiła, ale nie tak gło­śno. Jeśli pod­czas wie­czor­nej zmiany nikogo nie ma w apar­ta­men­cie, poko­jówka pro­gra­muje sprzęt zgod­nie z życze­niem gościa, a gdy gość nie okre­śli wcze­śniej swo­ich wyma­gań, nasta­wia sta­cję z muzyką kla­syczną. Zawsze jed­nak dużo ciszej.

- Może zamie­rzała przed wyj­ściem ści­szyć?

- Dar­lene lubiła bar­dziej nowo­cze­sną muzykę. - Hilo zmu­siła się do uśmie­chu. - Tak jak więk­szość naszych mło­dych pra­cow­ni­ków. Ni­gdy nie włą­czy­łaby sobie opery. To była opera, prawda?

A więc zabił ją przy dźwię­kach opery, pomy­ślała Eve. Dla wła­snej przy­jem­no­ści.

- Co było dalej? - spy­tała.

- Zamar­łam. Po pro­stu zamar­łam. Nie mogłam się ruszyć. A potem pamię­tam, że wybie­głam i trza­snę­łam drzwiami. Krzy­cza­łam, ale usły­sza­łam, jak się zamy­kają. Wybie­głam z apar­ta­mentu, zamknę­łam też drzwi wej­ściowe. A dalej nie mogłam się już ruszyć. Sta­łam tu, opar­łam się ple­cami o drzwi i cały czas krzy­cza­łam. Nawet kiedy wzy­wa­łam ochronę. - Hilo ukryła twarz w dło­niach. - Ludzie powy­cho­dzili ze swo­ich apar­ta­men­tów, zaczęli bie­gać po kory­ta­rzu. Zro­biło się okropne zamie­sza­nie. Za chwilę poja­wił się pan Bri­gham, wszedł do środka. Potwor­nie roz­bo­lała mnie głowa. Pan Bri­gham przy­pro­wa­dził mnie tutaj, kazał mi się poło­żyć, ale nie mogłam. Po pro­stu sie­dzia­łam i pła­ka­łam, aż przy­szedł pan Roarke i przy­niósł mi her­batę. Kto mógł ją tak skrzyw­dzić? Dla­czego?

Eve mil­czała. Na takie pyta­nie ni­gdy nie ma praw­dzi­wej odpo­wie­dzi. Pocze­kała, aż Hilo się uspo­koi, i spy­tała:

- Czy Dar­lene zawsze sprzą­tała ten apar­ta­ment?

- Nie zawsze, ale bar­dzo czę­sto. Zwy­kle każda poko­jówka ma pod opieką dwa pię­tra, no chyba że w hotelu dzieje się coś szcze­gól­nego. Dar­lene od samego początku zaj­mo­wała się czter­dzie­stym pią­tym i szó­stym.

- Czy kogoś miała? Jakie­goś chło­paka?

- Tak, myślę, że tak... Och, pra­cuje u nas tylu mło­dych ludzi, wiecz­nie ze sobą roman­sują. Nie wiem, czy dobrze sobie przy­po­mi­nam, ale chyba... Barry! - Hilo ode­tchnęła z ulgą i uśmiech­nęła się lekko. - Jestem pewna, miała chło­paka o imie­niu Barry. Pra­cuje u nas jako boy. Pamię­tam, bo zawsze się cie­szyła, kiedy udało mu się zamie­nić z kimś na wie­czorną zmianę. W ten spo­sób mogli spę­dzać razem wię­cej czasu.

- Znasz jego nazwi­sko?

- Nie­stety, nie. Była taka szczę­śliwa, kiedy o nim mówiła.

- Nie sprze­czali się ostat­nio?

- Nie, pro­szę mi wie­rzyć, wie­dzia­ła­bym o tym. Kiedy pra­cow­nicy się kłócą, wszy­scy o tym wie­dzą. Jestem prze­ko­nana... - Hilo nagle pobla­dła. - Pani porucz­nik, chyba nie myśli pani, że... Dar­lene tak cie­pło o nim mówiła, wyda­wał się miłym mło­dzień­cem.

- To ruty­nowe pyta­nie, Hilo. Rozu­miesz, będę musiała z nim poroz­ma­wiać. Może on zna kogoś, kto mógł ją skrzyw­dzić.

- No tak, chyba rozu­miem.

Obie kobiety odwró­ciły się, kiedy otwo­rzyły się drzwi i do pokoju wszedł Roarke.

- Prze­pra­szam, mam nadzieję, że nie prze­szka­dzam?

- Nie. Wła­śnie skoń­czy­ły­śmy. Hilo, będę jesz­cze chciała z tobą poroz­ma­wiać - powie­działa Eve, kiedy kobieta pod­nio­sła się z krze­sła. - Na dziś to wszystko, możesz odejść. Zor­ga­ni­zuję ci jakiś trans­port do domu.

- Już się tym zają­łem. - Roarke pod­szedł do Hilo i wziął ją za rękę. - Przed drzwiami czeka kie­rowca. Zawie­zie cię do domu. Twój mąż już wie. Hilo, jedź pro­sto do domu, weź cie­płą kąpiel, prze­śpij się. Nie spiesz się. Nie musisz przy­cho­dzić do pracy, dopóki nie będziesz chciała.

- Dzię­kuję. Bar­dzo dzię­kuję. Myślę, że praca może mi pomóc.

- Zro­bisz, jak uwa­żasz. - Odpro­wa­dził ją do wyj­ścia.

Hilo kiw­nęła głową i jesz­cze raz spoj­rzała na Eve.

- Pani porucz­nik, to była taka miła dziew­czyna. Nikomu nie wadziła. Ten, kto jej to zro­bił, musi ponieść karę. Jej to nie pomoże, ale trzeba go uka­rać. To jedyne, co możemy zro­bić.

Jedyne, pomy­ślała Eve. To tak nie­wiele.

Zacze­kała, aż Roarke skoń­czy szep­tać z męż­czy­zną, który zapewne był kie­rowcą, i zamknie drzwi.

- Gdzie znik­ną­łeś?

- Musia­łem zała­twić kilka waż­nych spraw. - Pochy­lił głowę. - Zazwy­czaj nie chcesz, żeby cywile krę­cili się na miej­scu zbrodni. I tak nic nie mogłem tu zro­bić.

- Za to gdzie indziej mia­łeś coś do zro­bie­nia, prawda?

- Pani porucz­nik, czy mam zdać dokładną rela­cję z tego, czym się zaj­mo­wa­łem? - spy­tał, kie­ru­jąc się w stronę barku. Otwo­rzył drzwiczki i wyjął małą butelkę bia­łego wina. Kiedy napeł­niał kie­li­szek, uświa­do­miła sobie, że jej pyta­nie nie zabrzmiało zbyt przy­jaź­nie.

- Po pro­stu zasta­na­wia­łam się, gdzie byłeś, to wszystko.

- I co robi­łem? - dokoń­czył za nią. - To mój hotel, pani porucz­nik.

- No dobrze, zakończmy ten temat. - Prze­cze­su­jąc pal­cami włosy, patrzyła, jak Roarke spo­koj­nie sączy wino. - Już drugi raz w ciągu ostat­nich kilku tygo­dni ginie twój pra­cow­nik. I to na tere­nie nale­żą­cym do cie­bie. Fakt, że jesteś wła­ści­cie­lem połowy mia­sta...

- Tylko połowy? - prze­rwał jej, lekko się uśmie­cha­jąc. - Będę musiał poroz­ma­wiać z księ­go­wym.

- Cóż, mogła­bym pró­bo­wać ci wmó­wić, że to nic oso­bi­stego, ale sam wiesz, że byłaby to bzdura. To jest oso­bi­sta sprawa. Rozu­miem to i jest mi cho­ler­nie przy­kro.

- Mnie rów­nież. Nie tylko z powodu tego, co się tu stało, ale dla­tego, że pra­wie chcia­łem się na tobie za to ode­grać. A teraz, kiedy już to sobie wyja­śni­li­śmy, powta­rzam ci, że mia­łem tu kilka spraw do zała­twie­nia. Jak choćby ta kilka pię­ter niżej. - Wycią­gnął w stronę żony rękę z kie­lisz­kiem, ale tak jak się spo­dzie­wał, odmó­wiła, krę­cąc głową. - Czeka mnie kry­zys medialny. Dzien­ni­ka­rze aż się śli­nią, kiedy w jakimś zna­nym hotelu docho­dzi do mor­der­stwa. Na doda­tek na dole są te wszyst­kie gwiazdy. Szy­kuje się cho­lerna sen­sa­cja. Trzeba to jak naj­szyb­ciej wyja­śnić. A poza tym ktoś powi­nien był zająć się Hilo.

- Masz rację - powie­działa łagod­nie Eve. - Dzięki two­jej tro­sce łatwiej to znosi.

- Pra­cuje dla mnie od dzie­się­ciu lat. - Nie musiał nic wię­cej doda­wać. - Obsługa hote­lowa zdą­żyła się już o wszyst­kim dowie­dzieć. Nie chcia­łem, żeby wybu­chła panika. Pra­cuje tu jeden młody boy, Barry Col­lins.

- Jej chło­pak.

- Tak. Prze­żył szok. Kaza­łem go odwieźć do domu. Zanim na mnie nasko­czysz - dodał, nim zdą­żyła cokol­wiek powie­dzieć - w chwili mor­der­stwa razem z dwoma baga­żo­wymi nosił walizki gości, któ­rzy przy­je­chali na kon­wen­cję medyczną.

- A skąd wiesz, kiedy doszło do mor­der­stwa?

- Bri­gham prze­ka­zał mi dys­kietki zabez­pie­cza­jące. Chyba nie myśla­łaś, że tego nie zrobi?

- Nie, oczy­wi­ście, że nie, ale i tak będę musiała z chło­pa­kiem poroz­ma­wiać.

- Eve, dziś i tak nie­wiele byś się od niego dowie­działa. - Głos Roarke'a był cichy i melo­dyjny. - Ma dwa­dzie­ścia dwa lata. Chry­ste, on ją kochał. Cał­kiem się zała­mał. - Mówił coraz ciszej. - Chciał, żeby odwieźć go do matki, więc to zro­bi­łem.

- Dobrze się spi­sa­łeś. Praw­do­po­dob­nie postą­pi­ła­bym tak samo. Póź­niej z nim poga­dam.

- Oczy­wi­ście spraw­dzi­łaś już Jamesa Priory'ego?

- Jasne, a ty pew­nie już znasz rezul­taty, więc powiem tylko, że szu­kają go przez MCDK. Założę się, że tam będzie, to nie był jego debiut.

- Mogę dostar­czyć ci jego dane dużo szyb­ciej.

Ow­szem, to moż­liwe dzięki ni­gdzie nie­re­je­stro­wa­nemu sprzę­towi, który trzyma w domu w swoim zamknię­tym na klucz gabi­ne­cie, pomy­ślała Eve.

- Dzię­kuję, ale na razie lepiej trzy­majmy się pro­ce­dury. Wyszedł stąd z takim spo­ko­jem, jak gdyby wie­dział, że ma się gdzie ukryć. Bez obaw, szybko go namie­rzę. Pozo­staje pyta­nie, dla­czego to zro­bił? Miał swoje powody, żeby się tu poja­wić. Fał­szywe nazwi­sko, wcze­śniej­sza rezer­wa­cja i te dwie noce. Na wypa­dek, gdyby coś się nie powio­dło. Wpro­wa­dził się do apar­ta­mentu i tam na nią cze­kał. Czy aku­rat na Dar­lene? Jeśli tak, to mamy kolejną zagadkę. A może cho­dziło po pro­stu o poko­jówkę? Następna tajem­nica. Poszpe­ram w jego kar­to­tece, może ma jakąś histo­rię. - Eve dostrze­gała coraz wię­cej nie­wia­do­mych. - Nie prze­szka­dzało mu, że go reje­stru­jemy. Dla­czego? A jeśli się mylę? Może niczego na niego nie znaj­dziemy? To bez sensu, zupeł­nie nie zacho­wy­wał ostroż­no­ści.

- Chciał poka­zać, że ma poli­cję gdzieś. A może cho­dziło mu o mnie?

- Moż­liwe. Muszę jechać do New Jer­sey powia­do­mić krew­nych, a potem do biura spo­rzą­dzić raport. Pod­rzu­cisz mnie?

- Cią­gle mnie pani zaska­kuje, pani porucz­nik - powie­dział Roarke ze zdzi­wie­niem.

- Może chcę cię mieć na oku?

- To jest jakiś powód. - Odsta­wił kie­li­szek, wziął twarz żony w dło­nie i poca­ło­wał ją w czoło. - Ta sprawa będzie trudna dla nas obojga. Prze­pra­szam za wszystko, czym mogę cię ura­zić, zanim zamkniesz docho­dze­nie.

- W porządku. - Mał­żeń­stwo to nie taka pro­sta sprawa, pomy­ślała. Objęła go i czule poca­ło­wała w usta. - To dla­tego, że praw­do­po­dob­nie ja bar­dziej doku­czę tobie.

Wziął ją w ramiona.

- Dokucz mi już teraz. Powiedz coś wyjąt­kowo przy­krego. Przy­pad­kiem jeste­śmy w pokoju hote­lo­wym, więc od razu będziesz mogła mnie prze­pro­sić.

- Zbo­cze­niec. - Uśmie­cha­jąc się, Eve ode­pchnęła go i ruszyła do drzwi.

- Zapła­cisz mi za to - odparł, kiedy opusz­czali pokój.

*

Obo­wią­zek powia­da­mia­nia krew­nych to naj­gor­sza część zawodu poli­cjanta z wydziału zabójstw. Wystar­czy kilka słów, by znisz­czyć ludziom świat. Bez względu na to, jak rodzina ofiary ułoży sobie życie, ni­gdy już nie będzie tak jak daw­niej. Kiedy zabrak­nie choćby jed­nego ele­mentu ukła­danki, reguły gry nie­od­wra­cal­nie się zmie­niają.

Wra­ca­jąc z New Jer­sey, Eve sta­rała się nie myśleć o tym, że wła­śnie zbu­rzyła spo­kój matce i sio­strze Dar­lene French. Wolała kon­cen­tro­wać się na następ­nym kroku, który pozwoli wymie­rzyć spra­wie­dli­wość, może nawet ukoi roz­pacz.

- Gdyby podobna zbrod­nia wyda­rzyła się już kie­dyś w mie­ście lub oko­licy, wie­dzia­ła­bym o tym. - Mimo to posta­no­wiła sko­rzy­stać z pokła­do­wego kom­pu­tera w uko­cha­nym 6000XXX Roarke'a i się upew­nić. - Mamy udu­sze­nia. I gwałty. I pobi­cia. Nawet parami - zaczęła.

- Uwiel­biam Nowy Jork.

- Ja też. To chore. W ciągu ostat­nich sze­ściu mie­sięcy wyda­rzyła się każda z tych zbrodni, ale ni­gdy wszyst­kie trzy naraz. Nikt nie uży­wał srebr­nej linki. Nie zro­biono tego w hotelu. Oczy­wi­ście nie zna­czy to, że nie dzia­łał w innych mia­stach, kra­jach, a może nawet gdzieś poza pla­netą. Prze­ska­nuję więk­szy obszar, kiedy... - prze­rwała, bo w torebce ode­zwał się sygnał komu­ni­ka­tora. - Dal­las.

- Do dia­bła, nie mogła­byś zro­bić sobie wol­nej cho­ciaż jed­nej nocy?

Spoj­rzała w smutne oczy Feeneya.

- Wła­śnie się sta­ra­łam.

- No to powin­naś się bar­dziej sta­rać. Może kiedy ty się zdrzem­niesz, reszta z nas też będzie mogła chwilę odpo­cząć. A było tak miło. Peabody musiała mnie wezwać aku­rat, kiedy sie­dzia­łem sobie z bro­wa­rem, michą chip­sów sero­wych i oglą­da­łem mecz.

- Wybacz.

- I tak ci pie­przeni Jan­kesi prze­grali. I to z tymi zasrań­cami Tiju­ana Tacos. Niech to szlag! - Feeney wes­tchnął ciężko i podra­pał się po siwie­ją­cej gło­wie. - Ten twój facet kogoś mi przy­po­mi­nał. Kiedy Peabody przy­słała jego zdję­cie, od razu wydał mi się zna­jomy. Z początku nie mogłem sobie przy­po­mnieć. Prze­szu­ka­łem całe MCDK. To nie takie pro­ste, kiedy ma się do dys­po­zy­cji jedy­nie dys­kietkę ze zdję­ciem. Żad­nych odci­sków. Chło­paki mówią, że musiał się zabez­pie­czyć. Na szczę­ście już badamy próbkę DNA. Mamy jego krew i skórę pobrane spod paznokci dziew­czyny. No i jest sperma. Fiuta sobie nie zabez­pie­czył.

- Tak, wiem. Żaden z was nie lubi zakła­dać kap­turka na swo­jego naj­lep­szego kum­pla.

Uśmiech­nął się do niej kwa­śno.

- Nie sądzę, żeby przej­mo­wał się DNA. Zabez­pie­czył się, żeby zyskać na cza­sie. Na wyniki ana­lizy DNA trzeba zwy­kle cze­kać kilka godzin.

- Zna­la­złeś coś w MCDK?

- Wła­śnie do tego zmie­rzam. No więc wrzu­ci­łem to jego zdję­cie. Zna­la­złem kilku podob­nych, jak gdyby po ope­ra­cji pla­stycz­nej. Poba­wi­łem się tro­chę tymi fot­kami, w końcu udało mi się zło­żyć wszystko do kupy. Nie wiem dla­czego, ale zaj­rza­łem do pli­ków z bro­nią i wtedy przy­po­mnia­łem sobie tego faceta. Nazywa się Sylve­ster Yost. Prze­bie­gły Yost i cho­ler­nie dużo innych ksy­wek. Yost to jego praw­dziwe nazwi­sko.

- Czy kie­dy­kol­wiek uży­wał nazwi­ska Priory?

- To był pierw­szy raz. Doda­łem je do listy. Jakieś pięt­na­ście lat temu roz­pra­co­wy­wa­łem seryj­nego mor­dercę. Dusił srebrną linką. Pięć ofiar w pię­ciu kom­plet­nie róż­nych zakąt­kach tej cho­ler­nej pla­nety. Mie­li­śmy jedną w Nowym Jorku. Kobieta. Licen­cjo­no­wana panienka do towa­rzy­stwa. Licen­cja dru­giej kate­go­rii. Miała związki z pod­zie­miem, podob­nie jak cztery pozo­stałe ofiary. Nie nale­żały do tej samej orga­ni­za­cji, ale pro­wa­dziły nie­le­galne inte­resy. Mie­li­śmy Yosta na oku, ni­gdy jed­nak niczego mu nie udo­wod­niono. Mor­der­stwa nagle się skoń­czyły, sprawa przy­ci­chła.

- Najem­nik?

- Tak podej­rze­wa­li­śmy, ale kto mógł bydlaka nająć? Ude­rzał we wszyst­kie waż­niej­sze kar­tele. Żad­nemu nie popu­ścił. Osta­tecz­nie uzbie­ra­łoby się około dwu­dzie­stu zabójstw. W latach trzy­dzie­stych przez jakiś czas sie­dział za napad z ofia­rami śmier­tel­nymi.

- Tak myśla­łam. Wie, jak wygląda pudło od środka. Tylko jedno aresz­to­wa­nie?

- Nie­stety. Według raportu, miał dwa­dzie­ścia lat, kiedy zgar­nęła go poli­cja z Miami. Widać z cza­sem się wyro­bił.

- Jadę do cen­trali. Przy­ślij mi wszystko, co na niego masz.

- Już to zro­bi­łem. Poszpe­ram jesz­cze tro­chę. Wię­cej danych dosta­niesz rano. Chcę się face­towi dokład­niej przyj­rzeć.

- W porządku.

- To do jutra. Hej, Dal­las?

- Co jest?

- Co ty masz we wło­sach?

- A co mam? - Ostroż­nie prze­su­nęła pal­cami po kosmy­kach, wyczu­wa­jąc bry­lan­towe ozdoby. - Aa... to. Po pro­stu... byłam na przy­ję­ciu... - urwała spe­szona, po czym odchrząk­nęła, pró­bu­jąc ukryć zmie­sza­nie. - No, nic - rzu­ciła i się roz­łą­czyła.

*

Męż­czy­zna uro­dzony jako Sylve­ster Yost, który pod nazwi­skiem James Priory udu­sił młodą poko­jówkę, a obec­nie przed­sta­wiał się jako Gior­gio Masini, sączył drugą szkla­neczkę bez lodu szkoc­kiej i oglą­dał powtórkę wie­czor­nego meczu Jan­ke­sów.

Gdyby miał zabić kogoś z przy­czyn oso­bi­stych, wytro­piłby poda­ją­cego Jan­ke­sów i wypa­tro­szył jak rybę. Dla niego jed­nak mor­der­stwo było czy­stym inte­re­sem, więc tylko sie­dział, klnąc zaska­ku­jąco wyso­kim gło­sem.

Byli tacy, któ­rzy doku­czali mu z powodu cien­kiego, pra­wie kobie­cego głosu. Igno­ro­wał ich, jeśli wła­śnie wyko­ny­wał pracę, ale w cza­sie wol­nym potra­fił stłuc śmiał­ków do nie­przy­tom­no­ści.

Ale nawet to robił tylko dla zasady. Ni­gdy nie był zbyt namięt­nym czło­wie­kiem, zarówno w kon­tak­tach z ludźmi, jak i w kwe­stiach zasad­ni­czych. Brak uczuć spra­wiał, że był dosko­na­łym mate­ria­łem na płat­nego zabójcę.

Na konto, które zare­je­stro­wał na jesz­cze inne nazwi­sko, wpły­nęły już pie­nią­dze za wyko­na­nie ostat­niego zle­ce­nia. Nie miał naj­mniej­szego poję­cia, dla­czego na ofiarę została wybrana aku­rat ta dziew­czyna. Po pro­stu przy­jął kon­trakt, wypeł­nił, zain­ka­so­wał forsę.

To był dopiero począ­tek. Zano­siło się, że tym razem zarobi nie­złą for­tunę. Od jakie­goś czasu poważ­nie myślał o przej­ściu na eme­ry­turę, więc dodat­kowe fun­du­sze były sma­ko­wi­tym kąskiem. Przez te wszyst­kie lata zara­biał wystar­cza­jąco dużo, by zaspo­koić swoje wyra­fi­no­wane potrzeby. Stać go było na życie na naj­wyż­szym pozio­mie. Odkrył, zasma­ko­wał i poznał to, co naj­lep­sze. Jedze­nie, alko­hol, sztuka, muzyka, moda. Zwie­dził nie tylko całą pla­netę, ale sporo podró­żo­wał poza nią. W wieku pięć­dzie­się­ciu sze­ściu lat bie­gle wła­dał trzema języ­kami, co oczy­wi­ście poma­gało mu w pracy. Kiedy miał ochotę, potra­fił sam przy­go­to­wać wyśmie­nity posi­łek. Co wię­cej, grał na for­te­pia­nie jak praw­dziwy zawo­do­wiec.

Nie uro­dził się bogaty, do for­tuny doszedł dzięki srebr­nej lince.

Jako dwu­dzie­sto­la­tek był zwy­czaj­nym opry­chem, któ­rego Eve dostrze­gła pod ele­gancką przy­krywką. Zabi­jał, bo potra­fił to robić i nie­źle za to pła­cono.

Teraz był mor­dercą wir­tu­ozem, per­fek­cyj­nym wyko­nawcą zle­ceń. Ni­gdy nie zawiódł pra­co­daw­ców, choć zawsze zosta­wiał jakiś ślad, pod­pi­su­jąc się pod swoim dzie­łem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki