Spróbujmy raz jeszcze - Roma J. Fiszer
«
»
Reflow text when sidebars are open.
1.
Ola czekała z bagażami przy windzie. Szymon wszedł do klatki, po drodze otrzepując buty. Gdy tylko go zobaczyła, uśmiechnęła się szeroko.
- Gotowa? - rzucił pytająco i cmoknął ją w policzek.
Skinęła głową.
Po chwili jej walizki były już w bagażniku, a oni ruszyli w stronę Rębiechowa.
To miał być jej pierwszy tak długi, a do tego zimowy wyjazd. Alpy, narty, dwa tygodnie poza tym, co znała. Dotąd jeździła za granicę, ale to... to było coś innego. Nawet jeśli nie była przekonana do sportów zimowych, Szymon nie miał wątpliwości, że to świetny pomysł. Kolejny raz powtarzał śpiewkę o alpejskich trasach, po których będą szusować.
- Zobaczysz, złapiesz to od razu - podsumował. - Już po pierwszym dniu będziesz umiała zjeżdżać.
Uśmiechnęła się tylko i spojrzała przez okno.
Mimo jego szybkiej jazdy miasto przesuwało się powoli, jakby jeszcze nie chciało jej wypuścić.
Szymon prowadził pewnie, zmieniając pasy częściej, niż by chciała. Oparła dłoń o drzwi i na chwilę zacisnęła palce.
- Irena dzwoniła - rzucił nagle, zerkając na nią. - Będzie na nas czekać w Zurychu.
- To miło.
Lubiła jego siostrę. Dogadywały się, choć jej często wyrażany entuzjazm wobec nart bywał męczący.
- Pokażę ci Montreux, Genewę... no wszystko. - Ponownie zerknął na nią. - Spodoba ci się.
- Wierzę ci.
Mówił dalej z rosnącym zapałem. Kiwała głową, nie skupiając się na jego słowach. Przez głowę przemknęła jej myśl, czy na pewno wszystko spakowała. Odruchowo dotknęła torebki, ale szybko cofnęła rękę.
Na ulicach robiło się coraz ciaśniej. Szymon sprawnie przeciskał się między samochodami.
- Mówiłam, żeby wyjechać wcześniej - mruknęła.
- Spokojnie, zdążymy.
Spojrzała na zegarek, ale nic nie powiedziała.
- I co z tą twoją naradą? - zapytała po chwili.
- Udała się. - Uśmiechnął się. - Całość ustawiona na czas mojego urlopu. Wolę takie eventy prowadzić sam, bo wiem, że wszystko zostało należycie wyartykułowane.
- Czyli możesz spokojnie jechać?
- Mogę... - Zerknął na nią. - A potem ktoś zaczął temat Alp i... wiesz, jak to jest.
- Domyślam się.
Wymienił Cortinę d'Ampezzo i kilka innych ośrodków narciarskich. Nie przerywała mu.
Gdy wjechali na wiadukt w okolicach Matarni, otworzyła torebkę. Najpierw zajrzała do niej spokojnie. Potem jej dłoń zaczęła przeszukiwać zakamarki. Wreszcie zmarszczyła brwi.
- Nie mam paszportu.
Szymon spojrzał na nią krótko.
- Sprawdź jeszcze raz.
Ponownie, tym razem nerwowo, zaczęła przekładać rzeczy w torebce.
- Położyłam go... na szafce. Wczoraj. Na wierzchu.
Przez moment jechali w ciszy.
- Może jest w walizce?
- Nigdy nie wkładam dokumentów do walizki.
Zwolnił.
- Zawracamy.
- Jak to "zawracamy"?!
- Nie zdążymy wrócić i dojechać z powrotem na lotnisko.
Spojrzała przed siebie. W oddali było już widać zabudowania portu lotniczego.
- Może... coś się da załatwić?
Nie odpowiedział od razu. Po chwili skinął głową. Kilka minut później stali przy kasie.
- Niestety, brak miejsc do Zurychu przed Nowym Rokiem - powiedziała kasjerka. - Najbliższy termin to trzeci stycznia.
- Dziękuję.
Odeszli bez słowa.
- Zepsułam wszystko... - szepnęła. - Oddam ci za bilety.
- Daj spokój.
Szli w stronę wyjścia.
- Leć sam - rzekła nagle. - Nie możesz zawieść rodziców.
Zatrzymał się.
- Ola...
- Naprawdę. Ja zostanę.
Przez chwilę patrzył na nią w milczeniu, po czym skinął głową. Na parkingu wyjął swoje bagaże i podał jej kluczyki.
- Dasz radę wrócić?
- Tak.
- Albo weź taksówkę.
- Idź już. Spóźnisz się.
Odprowadziła go do wejścia do terminalu. Pocałowali się w policzki. Oboje milczeli.
Zatrzymał się jeszcze na moment przy rozsuwanych drzwiach, uniósł rękę.
Nie odpowiedziała.
Po chwili zniknął w środku.
- Szlag... - wyszeptała i się odwróciła.
Łzy napłynęły jej do oczu. Ocierając je nerwowo, ruszyła przed siebie.
I wtedy na kogoś wpadła.
- Mógłby pan uważać!
- Aleksandra...? Ola?
Zamarła. Ten głos uderzył ją gdzieś głęboko, natychmiast, jakby wcale nie minęły lata. Spojrzała. Minęła dłuższa chwila, zanim udało jej się wyregulować ostrość wzroku.
- Stanisław...?
Patrzył na nią długo, uważnie. Tak samo jak kiedyś - jakby chciał sprawdzić, czy to naprawdę ona.
- Myślałem, że mi się przywidziało - powiedział ciszej i niepewnie się uśmiechnął.
Ola odruchowo poprawiła włosy, nagle świadoma swojego rozmazanego makijażu.
- Prawie wyleciałam - rzuciła szybko, zerkając w kierunku szklanych ścian terminalu. - Ale bez paszportu... jak widać... - Wzruszyła ramionami.
Skinął głową, ale nie spuścił z niej wzroku.
- Zawsze byłaś zorganizowana... - zauważył, nie kończąc myśli.
Uśmiechnęła się krzywo.
- Widocznie jednak... nie zawsze.
Powtórnie zapadła cisza, dziwnie gęsta jak na przypadkowe spotkanie.
- Siedem lat, prawda? - odezwał się w końcu.
- Pamiętasz?
- Niektórych rzeczy się nie zapomina.
Ich spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy za długo. Ola pierwsza odwróciła wzrok.
- Właśnie wracam do Polski - dodał. - Na stałe.
Znowu na nią spojrzał, tym razem jakby z pytaniem, którego nie wypowiedział. Ola poczuła znajome ukłucie gdzieś pod żebrami. W jednej chwili wróciło wspomnienie, że gdzieś tutaj kiedyś się żegnali.
- To ci niespodzianka - powiedziała ostrożnie.
- Tak. - Uśmiechnął się lekko. - Chyba dla nas... obojga.
Popatrzyła na niego uważniej. Na jego twarzy dostrzegła zadumę, ale w oczach podobny błysk jak dawniej. W ostatnich promieniach dziennego światła zauważyła pojedyncze srebrne nitki w jego włosach.
- I co... dalej? - spytała i nie wiedząc czemu, uśmiechnęła się.
- Dalej? - Na jego ustach też pojawił się uśmiech. - Mam oczywiście plany, ale najpierw robię sobie miesięczny urlop. To stan na dzisiaj... - Ale... jak chciałaś wylecieć? - Zmienił temat i przeniósł spojrzenie na jej ręce. - Bez bagaży?
- Nawet ich nie wyciągałam. - Wskazała jakieś miejsce na parkingu. - Ktoś ma po ciebie przyjechać... czy taksówka? - Rozejrzała się wokół.
- Rodzina nie wie, że postanowiłem wrócić. To stało się... właściwie nagle - uzupełnił.
- Wróciłeś na stałe... nagle?! Dziwne.
- Życie jest pełne niespodzianek. - Rozłożył ręce. - Ty też prawie wyleciałaś, prawda?
- To był... to wciąż jest dla mnie jakiś koszmar. - Ucięła gestem. - Ale wróć do tego, co ty masz zamiar robić dzisiaj... i w ogóle.
- Na początek muszę się dostać do Koszałkowa.
- A gdzie to jest?
- A wiesz, gdzie jest Wieżyca?
- To kawał drogi!
- Bez przesady. Raptem czterdzieści kilometrów i tyleż minut jazdy taksówką. - Spojrzał na sznur aut na postoju.
- Mimo wszystko...
- Miałem przylecieć rano, ale nie zdążyłem. Gdyby tak się stało...
- To byśmy się nie spotkali. - Ubiegła go, unosząc brew.
- No właśnie! Wszystko jest po coś. Tak mawiała moja babcia i jak widać, miała rację. Zagaduję cię, a ty pewnie się spieszysz.
- Do trzeciego stycznia... mam urlop - wydusiła ponuro.
- Powinnaś się cieszyć.
- Nie dobijaj mnie. - Na chwilę przymknęła oczy. - Mówisz... Wieżyca? Gdybym była swoim autkiem, to może bym cię zawiozła. Choć z drugiej strony nie lubię jeździć po ciemku za miastem.
- Taki problem to nie problem.
- To wciąż twoje... powiedzenie?
- Sprawdza się w każdej sytuacji. - Uśmiechnął się szerzej.
- Skoro tak, to może się odważę? - Posmyrała się zgiętym palcem po czole.
- Chciałabyś mnie tam zawieźć?
- Teoretycznie mogłabym, ale z drugiej strony... - Na jej twarzy malowała się niepewność.
- Niektóre samochody jeżdżą prawie same. - Puścił oko.
- A wiesz, że mój Szymon mawia podobnie?
- Szymon?! To twój mąż?
- Jeszcze nie, choć może... w przyszłości...
- Nie macie planów?
- Nie bądź taki ciekawy! - Udała złość. - Zbieraj te swoje manatki i idziemy do samochodu. - Zachichotała. - W razie czego... prawo jazdy masz, prawda?
- Miałem jeszcze przed studiami. Chwaliłem się nim dawniej.
- Teraz sobie przypomniałam.
Ola była zdumiona, że tak krótka rozmowa ze Stanisławem, narzeczonym sprzed lat, pozwoliła jej zapomnieć o traumie, która pojawiła się pół godziny temu. Omiotła spojrzeniem samochody, do których się zbliżali, i zamaszyście machnęła pilotem. Volvo Szymona mrugnęło światłami i odezwało się podwójnym sygnałem.
- Ho, ho, ho! Toż to pałac na kółkach.
- Chyba nie myślisz, że to mój... ja mam używaną C-trójkę Citroëna. Po rodzicach - podkreśliła.
- Tam... jeździłem też francuską bryką, Peugeotem 207 kombi.
- A po co ci było takie wielgachne auto?
- Miałem w nim na stałe składaną drabinę, kilka skrzynek z narzędziami do hydrauliki, mieściły się też hoboki z farbami i rolki tapet. Warsztat na kółkach.
- To nie pracowałeś w swoim zawodzie?!
- Pracowałem... ale przecież, Olu, pojechałem tam zarobić. Mówiłem wówczas, pamiętasz? Popołudnia i wieczory i tam są długie.
Gdy podeszli bliżej, nacisnęła kolejny klawisz na pilocie; pokrywa bagażnika uniosła się bezszelestnie.
- Tutaj też bym zmieścił wszystko z mojego Peugeota i siedzenia zawsze byłyby czyste. - Zaśmiał się, zaglądając do wnętrza auta.
Zgrabnie położył swoje bagaże w miejsce, które poprzednio zajmowały walizki Szymona.
- Przecież skończyłeś w Gdańsku podyplomowe studia z zakresu inżynierii ropy i gazu...
- ...a jednocześnie podobne na Politechnice Śląskiej z przetwórstwa węgla i dekarbonizacji. I co z tego wynika? - dokończył za nią, dokładając na koniec pytanie retoryczne.
- Dwa ostatnie lata przed wyjazdem bez przerwy jeździłeś pociągami... - przypomniała, nie kończąc, i pokręciła głową.
- Podróże kształcą. Już wtedy tak mówiłem - podsumował.
Wpatrzył się, jak sprawnie wpisuje do nawigacji nazwę Koszałkowo.
- Tak wystarczy? - spytała.
- Jak najbardziej. Na swoim telefonie mam zrzut mapki, jak dojechać spod samej Wieżycy na daczę kolegi.
- Na daczę?! Zimą?! A nie zamarzniesz tam?
- Mówię "dacza", bo on tak nazywa swój całosezonowy dom. Mieszka w Gdańsku... Ma ogromne mieszkanie na Wyspie Spichrzów, a tam jeździ, kiedy tylko ma czas.
- Znam go? - Spojrzała na niego z ukosa.
- Pamiętasz pryszczatego Ryśka?
- To jego dacza?! Zabawny był. - Zachichotała, co przy Szymonie ostatnio rzadko jej się zdarzało.
Sprawnie wyjechała z parkingu i wpasowała się w gęsty sznur samochodów.
- Mieszkaliśmy razem w akademiku, bo on był spod Kartuz podobnie jak ja. Jedziesz tym Volvem tak pewnie, jakbyś bez przerwy go prowadziła - pochwalił ją, gdy niedaleko obwodowej skręcili w stronę Miszewa.
- A wiesz, że to ciekawe?! Przy tobie mniej się tremuję niż w towarzystwie Szymona, chociaż dzisiaj też się staram.
- Nie widać po tobie... To znaczy pewnie się starasz... Tylko raz w życiu jechałem z kobietą jako kierowcą. W taksówce w Marsylii.
- To byłeś tam, a nie w Niemczech?!
- Po dwóch miesiącach pracy w rafinerii w Karlsruhe, przeniosłem się do Triestu, skąd po kolejnych kilku miesiącach dotarłem do Marsylii.
- Zamiast pracować, zwiedzałeś Europę?
- W Niemczech źle się czułem, a w Trieście poznałem białego Algierczyka, który polecił mi pracę w Marsylii.
- Strasznie zakręciłeś. Możesz jaśniej?
- Znaczy do tematu Niemiec nie muszę już wracać?
- Do opowiadania o tym kraju na pewno nie musisz.
- Nie przestałaś ich nie lubić?
- A za co miałabym przestać? - Spojrzała na niego poważniej.
- No... nie wiem. - Wzruszył ramionami. - Ja wcześniej nie miałem z tym problemów, ale w Karlsruhe diametralnie mi się zmieniło.
- A cóż takiego tam się stało?
- Zobaczyłem, że bardzo lubią pokazywać swoją wyższość, i to w nieoczywistych sprawach. Zupełnie też nie znają historii. Wcześniej nie miałem o tym pojęcia.
Ani się spostrzegła, gdy rozmawiając o jego pobycie na Zachodzie, najpierw dotarli do Miszewa, wjeżdżając na znaną jej drogę prowadzącą z Gdyni do Kościerzyny, a potem znaleźli się w Żukowie.
Tutaj szczególnie była skupiona, bo trasa przejazdu przez miasto wciąż była dla niej zagadką. Tymczasem zrobiło się szaro i z każdą chwilą coraz bardziej ciemniało. Na moment przestraszyła się samotnego powrotu do domu, ale szybko jej przeszło.
- A wiesz, że dotąd sama jechałam najdalej do Kartuz?
- Poważnie?!
- Powiedziałam nieprecyzyjnie. Do Kartuz to była pierwsza dłuższa trasa moim Citroënem, jeśli chodzi o miasta powiatowe. Później jeszcze wiele razy jechałam przez Kartuzy do Chmielna. Zawsze tamtędy, choć pewnie są inne trasy.
- Czyżbyś zbudowała coś swojego?
- Aż tak dobrze to nie mam. Rodzice, jak może pamiętasz z moich dawnych opowieści, wynajmowali domek letniskowy nad tym jeziorem, jeszcze wtedy, kiedy byłam w przedszkolu - wspomniała, rzucając na niego przelotne spojrzenie. - Lubię tam bywać.
- Nasza Szwajcaria Kaszubska jest najpiękniejsza. Mam ją przed oczami i bardzo mi jej brakowało. Szkoda, że już prawie niczego nie widać. - Wskazał na niemal czarną ścianę lasu.
- A dlaczego nie zostałeś w Trieście? - wróciła do poprzedniego wątku.
- Bo tam praca była zbyt nudna.
- Nudna?
- Jak dla mnie, żadnych wyzwań. To centralna przepompownia rurociągu transalpejskiego TAL... Transalpine Pipeline. Jedyny pozytyw, że to właśnie tam poznałem Aksela Ferhata, tego Algierczyka, chociaż faktycznie Francuza.
- Po nazwisku poznaję, że to jakiś śniadolicy. - Mrugnęła.
- Bingo. No prawie. Z pochodzenia jest faktycznie Algierczykiem, choć z Berberów, z których większość jest prawie tak samo biała jak my. Ma niebieskie oczy, a do tego jest katolikiem.
- Ciekawe imię "Aksel".
- Nosił je król berberyjski, który niegdyś walczył z najazdem arabskim. Rodzice nadali mu takie, chcąc w Marsylii podkreślić swoją etniczną odrębność.
- A do czego było im to potrzebne?
- Nie identyfikowali się z innymi migrantami z północnej Afryki, z których większość to muzułmanie.
- O tym bym nie pomyślała.
- A jednak. Aksel, żeby się odróżniać, nieustannie nosi na szyi duży berberyjski krzyż.
- Kiedyś czytałam coś o Berberach.
- Jego dziadkowie przyjechali do Francji jeszcze za de Gaulle'a. Po wojnie algierskiej wybrali Europę. W Marsylii urodzili się rodzice Aksela i on także. Tam ukończył studia i podjął pracę w największej francuskiej rafinerii w pobliżu miasta.
- To po co przenosił się do Triestu?
- Pytałem go o to samo. Był... i na pewno wciąż jest dziwny. Chce tylko pracować, a po pracy mieć święty spokój. To akurat znalazł tam. A co dziwniejsze, bardziej mu pasują Włosi niż Francuzi. To on mi opowiedział o rafinerii Petroineos w Lavérze obok Marsylii i dał kontakt... do starszego technika Alaina Blanca, bo od niego wiele zależy... chociaż jak się okazało, to był zupełnie ktoś inny - dodał po dłuższej chwili.
- Jakiego, Stanisławie, znowu technika, który, jak się okazało... był zupełnie kimś innym?! Wygląda, jakbyś na poczekaniu coś wymyślał. - Spojrzała na niego krytycznie. - Nie gubisz się w tym?
- To wszystko jest skomplikowane... a ja widzę, że cię zanudzam swoją opowieścią. - Machnął ręką.
- W ogóle to jest ciekawe, tylko usłyszałam tak wiele nazw miast, firm, a teraz jeszcze jakiś starszy technik, a właściwie ktoś inny... - Wzruszyła ramionami.
Stach, znając ją z dawnych dni, był pewny, że w tym momencie jeszcze przewróciła oczami, choć w ciemnościach panujących w samochodzie już tego nie dojrzał.
- Kiedyś od tego... gościa dużo zależało, ale opowiadał mi też o swoich błędach.
- Od technika coś zależy?!
- A dlaczego technicy nie mogą być wybitnymi fachowcami?
- No nie, Stanisław... to się nie trzyma kupy.
- On miał w ciągu swojej kariery wielu uczniów, którzy popadli, jego zdaniem, wręcz w szaleństwo... - wykonał serię dziwnych gestów - i nie byli skłonni zawrócić z błędnej drogi. Wreszcie zmęczony i zawiedziony wszystkimi "cudami", jakie się działy w branży wbrew jego woli, wrócił do korzeni. Przed laty zaczął zawodowe życie właśnie w Lavérze i tam powrócił.
- Technik powrócił do korzeni?!
- Wówczas, jak już wspomniałem, był kimś innym.
- Okej, czyli jak rozumiem, trafił ci się znakomity nauczyciel... z praktyką.
Ola tym razem zareagowała inaczej niż wcześniej. Postanowiła pozwolić, by wybrzmiała jego opowieść, zastanawiając się nad jego wyobraźnią i powodem, dla którego tak czyni.
- Dlatego tak go cenię. - Stach pokiwał głową i zerknął w jej stronę. - Kiedy go poznałem, miał na sobie zwykły roboczy kombinezon, cały w plamach... Wtedy byłem przekonany, że to faktycznie jeden ze starszych wiekiem techników z laboratorium...
- Cicho! - przerwała mu nagle Ola ostrym głosem.
Stach zaniemówił. Zerkał to na nią, to na drogę. Po minięciu jakichś pawilonów handlowych zwolniła jeszcze bardziej, niż wymagały przepisy dotyczące jazdy w terenie zabudowanym, zawróciła, zgasiła światła i wyłączyła silnik.
Mężczyzna siedział oniemiały, ona zaś wpatrzyła się w sklepy po drugiej stronie szosy.
- Widzisz? - szepnęła, wskazując brodą na jakiś budynek.
W jego bocznym oknie coś się poruszyło i błysnęło krótkie światło latarki.
- Wygląda na to, że ktoś tam jest - odparł cicho, bo faktycznie coś dostrzegł.
- Właśnie dlatego się zatrzymałam.
Uchyliła drzwi, a drugą ręką chwyciła go za rękaw.
- Pójdziemy tylko zobaczyć. Bez bohaterstwa, jasne? - rzuciła władczo i szybko wysiadła, cicho przymykając drzwi.
Zdumiony jej zaskakującymi słowami zdążył jedynie skinąć głową, choć wiedział, że to kłamstwo. Bez słów podobnie cicho przymknął drzwi i podążył za nią.
2.
Przemknęli przez drogę zgięci wpół i schowali się za ścianką wiaty przystanku autobusowego.
- Najpierw obserwujemy, oceniamy sytuację; kluczem jest zaskoczenie plus szybka nasza reakcja, ale nie siła - zarządziła cicho Ola.
Stach, wciąż zaskoczony jej "dowodzeniem", milcząco skinął głową.
W oknie narożnego sklepiku znowu pojawiło się światło latarki i jakaś postać. Z cichym skrzypnięciem odsunęła się metalowa krata, a potem ktoś przecisnął się przez tak utworzoną szczelinę i zeskoczył na ziemię. Osoba będąca wewnątrz sklepu podała mu najpierw jedną torbę, a następnie drugą. Ta na zewnątrz odciągnęła mocniej kratę, jej towarzysz po chwili zeskoczył na ziemię. Później obaj zaczęli manipulować przy oknie i kracie.
- Ty bierz tego z lewej, a ja z prawej. Ruszamy! - wyszeptała Ola.
W kilku susach byli przy nich. Stach bez problemu złapał i powalił jednego z nich. Drugi w panice rzucił się w kierunku Oli, która skontrowała go chwytem, zastosowała dźwignię i przewróciła na ziemię.
- Puśćcie nas! - jęknął jeden ze złodziei.
- Kto was tu przysłał? - spytała Ola, dociskając chłopaka kolanem do białej, zmarzniętej ziemi.
- Sami... - wystękał drugi, którego trzymał Stach.
- Skąd jesteście?
- Przyjechaliśmy... z niedaleka.
- Za głupotę się płaci - rzuciła Ola zdecydowanym tonem i wyjęła z kieszeni telefon.
Drugi chłopak się rzucił, więc Stach powtórnie musiał go nieco przydusić.
Ola wybrała jakiś numer. Kiedy usłyszała głos policjanta, przedstawiła się i zrelacjonowała całe zdarzenie pod sklepem. Doprecyzowała miejsce, w którym się znajdują, i odpowiedziała na dodatkowe pytania.
- Siedzimy ze znajomym na tych złodziejaszkach, więc liczę, że ktoś szybko przyjedzie nas wspomóc - zakończyła.
- Za dziesięć minut będzie radiowóz.
- Okej. Tyle wytrzymamy.
- Ostrzegałem, kurwa... Po co nam to było? - wystękał płaczliwie, choć soczyście, jeden z młodzików.
- Będziecie mieli sporo czasu na zastanawianie się, a teraz cicho.
- Ale... moglibyście nas puścić - odezwał się drugi. - Przecież wszystko, co wzięliśmy, jest w torbach. Naprawdę nic nie zginęło.
- No właśnie... - uzupełnił pierwszy.
Ola i Stach nie skomentowali ich wyjaśnień. Stach od czasu do czasu spoglądał w niemym podziwie na swoją dawną narzeczoną, na której twarzy błąkał się dziwny uśmieszek. Po kilku minutach z oddali dobiegł ich dźwięk syreny radiowozu. Z każdą chwilą się nasilał, aż wreszcie policyjny pojazd zatrzymał się przy wiacie przystanku.
Trzasnęły drzwi i mundurowi byli już przy nich.
- W imieniu służby... dziękuję państwu za pomoc! - rzucił głośno jeden funkcjonariusz.
Po chwili domorośli złodzieje z kajdankami na rękach siedzieli na tylnym siedzeniu radiowozu. Jeden z policjantów skontaktował się przez radio z bazą, a potem obaj funkcjonariusze poprosili Olę i Stacha o dokumenty.
- Pamiętam panią ze szkolenia w komendzie wojewódzkiej - rzucił nagle spisujący dane i uśmiechnął się do Oli.
- Nie zaprzeczam, że tam pracuję. A kiedy to było... no i jakie tematy?
- Szkolenie odbyło się w pierwszej dekadzie maja tego roku. Wówczas były omawiane dwa tematy. Jeden dotyczący zjawisk patologii społecznej, a drugi współpracy policji z samorządami, organizacjami pozarządowymi i lokalnymi liderami - wyrecytował policjant i uśmiechnął się szeroko. - Gdyby nie to, że w torbach są faktycznie ukradzione towary ze sklepu, można by pomyśleć, że tym razem pani komisarz zorganizowała nam zajęcia praktyczne.
- Nie jestem komisarzem.
- Dla nas pani jest - skwitował. - Dane państwa mamy już spisane, ale chciałbym jeszcze zapytać, czy mogą państwo poczekać z pół godziny na przyjazd kolegów z Kartuz i sporządzenie protokołu.
- A jest jakaś inna opcja?
- Że przyjadą państwo do nas i zrobimy to na posterunku.
- Ale nie dzisiaj. Pan właśnie skądś przyleciał i się przemieszczamy...
- Dla pani komisarz zrobię wszystko. W takim razie zadzwonię i się umówimy.
Po chwili Ola i Stach ruszyli w dalszą drogę do Koszałkowa.
Zachwycony Stach w milczeniu wpatrywał się w jej twarz.
- Skąd ty to wszystko...? - zaczął wreszcie i pokręcił głową.
- Pracuję w policji - odparła krótko.
- Niby słyszałem, obserwowałem całą akcję... ale nie mogę uwierzyć. Strach się bać.
- Tylko nie tak, jak myślisz. Pracuję w sekcji zajmującej się socjologią. Analizy, profilowanie, szkolenia... Takie tam.
- Przecież jak wyjeżdżałem, pracowałaś w szkole...
- Ale strzelać i obezwładniać też nas uczą - dokończyła swoją myśl po krótkiej ciszy, nie komentując jego wtrącenia.
- Niby rozmawialiśmy o mnie, o Francji... a ty miałaś jeszcze czas, żeby monitorować to, co się wokół dzieje?
- Kierowca musi był uważny.
- Droga... rozumiem. Ale ty wypatrzyłaś w jakimś zapyziałym pawilonie... i to już w ostatnim punkcie handlowym, światło latarki! Masz zainstalowane noktowizory? - Wpatrzył się w jej twarz z niedowierzaniem.
Zaśmiała się w głos.
- Wyobraź sobie, że w policji pracują także fachowcy...
- No widzę przecież...
- Tym razem chodzi o innych, nie o mnie. Są różne szkolenia... ja też prowadzę, jak słyszałeś, ale mnie interesuje wszystko z zakresu techniki operacyjnej.
- Dopuszczają cię do takich tajemnic?
- Bez poświadczeń bezpieczeństwa praca w policji, nawet na takim stanowisku jak moje, jest w zasadzie niemożliwa. Sprzątaczki i magazynierki albo konserwatorzy wszystkich sprzętów również przechodzą stosowne procedury weryfikacji.
- O ja cię!
- Mnie bardzo interesują tematy obserwacji otoczenia bez zwracania na siebie uwagi, także podczas prowadzenia samochodu. Nauczyłam się tego i czynię to prawie bezwiednie, bo a nuż... - Machnęła dłonią. - Mam za to kolegów, którzy są doskonałymi psychologami, choć jak pamiętasz, też znam tę dziedzinę. Dobrze się rozumiemy, bo psychologia i socjologia są pokrewne. Psychologia zajmuje się jednostką, a socjologia skupia na zbiorowościach.
- Zrobisz mi teraz, Olu, wykład?
- Aż tak to nie, ale powiem ci, że tym, co łączy obie dziedziny, jest psychologia społeczna. - Podniosła palec. - Ona bada to, jak ludzie wpływają na siebie nawzajem. Dlaczego ulegamy presji grupy, skąd się biorą stereotypy i uprzedzenia, jak rodzą się konflikty i co sprawia, że w obecności innych zachowujemy się inaczej niż w pojedynkę.
- Miało nie być wykładu.
- Tyle akurat musiałam ci powiedzieć. Zresztą zawsze od tej kwestii zaczynam swoje szkolenia.
Nie pociągnęli dalej tematu, bo dojechali do Szymbarku, a głos z nawigacji polecił im skręcić na Koszałkowo. Dalej zamiast nawigacji odzywał się Stach, co chwila zerkając na mapkę w swojej komórce. Po kilku minutach zatrzymali się przy płocie okalającym piętrowy drewniany domek letniskowy. W ręku Stanisława znalazły się klucze. Wysiadł z samochodu, otworzył małe drzwi w betonowym słupku bramy i nacisnął kolejno kilka klawiszy na ukrytej za nimi klawiaturze.
- Bywasz tu często? - spytała Ola, wychylając się przez okno.
- Jestem pierwszy raz. Kodu nauczyłem się na pamięć. Na razie zdezaktywowałem strefę alarmu bramy. Po wejściu do wnętrza będę musiał wyłączyć główną centralkę alarmową.
- Na tematy dotyczące systemów alarmowych oraz ich dezaktywacji też mamy szkolenia. - Nieoczekiwanie puściła oko. - Są specjalne komendy, za pomocą których można wyłączyć alarm bez użycia indywidualnego kodu. Do udziału w innych szkoleniach często sama się zgłaszam, a kierownictwo na ogół się zgadza na mój udział.
- Bierzesz też udział w akcjach?!
- Biorę, chociaż rzadko. Podczas odpraw podsumowujących akcje muszę jednak być obecna. Moim obowiązkiem jest uważnie słuchać, komentować i wnioskować.
- Niby jesteś ta sama, ale... całkiem inna.
Ola wjechała wreszcie na teren działki i zaparkowała w miejscu, które wskazał Stach. Mężczyzna po zamknięciu bramy podszedł do drzwi wejściowych. Otworzył je, zapalił światło w holu i szybkim krokiem ruszył w kierunku stolika, na którym stał wazon z bukietem suszek. Odchylił o dziewięćdziesiąt stopni wiszący nad nim obrazek i otworzył plastikowe drzwiczki, które on maskował. Po ich otwarciu Ola zobaczyła klawiaturę z mrugającą czerwoną diodą. Wykonał na klawiaturze kilka operacji, lampka zmieniła kolor na zielony. Odetchnął.
- Dobrze wpisałem. Gdyby nie to, wkrótce mielibyśmy tutaj policjantów.
- Może znowu by się pojawił ktoś znajomy? - zażartowała.
- A może na ten wieczór wystarczy już policji? - Stach cicho się zaśmiał. - Wniosę bagaże, a ty się rozgość.
Ola chciała coś jeszcze dodać, ale Stach już zdążył wyjść na zewnątrz; wzruszyła ramionami. Najpierw przyniósł z samochodu jej bagaże, a następnie swoje. Po chwili położył przed nią domowe kapcie, a obok drugie, dla siebie.
- A to co?
- Rysiek mówił, żebym po domu nie chodził w obuwiu. Do kotłowni można - dodał. - Zejdę tam podkręcić temperaturę.
Po powrocie zaprosił ją na obchód pomieszczeń na parterze, w których pozmieniał ustawienia termoregulatorów na kaloryferach.
- A na piętrze? - spytała, kiedy wrócili pod drzwi do salonu.
- Rysiek mówił, że w tamtych pokojach ustawił temperaturę na siedem stopni i więcej nie potrzeba. No chyba, że będę chciał zorganizować jakąś większą imprezę.
- A będziesz chciał?
- Kiedyś imprezowaliśmy razem w akademiku. Potem nie miałem już ani możliwości, ani potrzeby. Teraz też nie przewiduję. A ty?
- Co ja...?! - Prawie się zapowietrzyła; zrobił zabawną minę. - Nie pamiętasz, jak to kiedyś bywało ze mną?
- Niby nie lubiłaś tak zwanych imprez - pomógł sobie palcami obu rąk - ale ponieważ z pracą coś się u ciebie zmieniło, więc może... - nie dokończył.
Ola pokręciła głową. Dopiero teraz ujrzała w lustrze, że ma brudne spodnie na kolanach. Na jej twarzy pojawiła się złość. Obejrzała dokładnie swoją bordową kurtkę wiszącą na wieszaku. Na łokciach były widoczne ślady zabrudzeń.
- To wyczyszczę wilgotną szmatką, ale spodnie muszę koniecznie zmienić. Tak nie mogę wracać do domu.
Kucnęła nad walizkami, coś z nich wyciągnęła i ruszyła w stronę łazienki.
- Przebiorę się - rzuciła, ale po kilku krokach zatrzymała się. - Na ciepłą wodę trzeba pewnie poczekać, prawda?
- Grzeje się w locie, bo wszystkie krany mają podgrzewanie przepływowe.
- O! To super!
Uśmiechnęła się i zamknęła za sobą drzwi. Kiedy ubrana już inaczej wróciła do salonu, zdumiona zatrzymała się w progu. Na stoliku przy fotelach stały dwa wysokie kieliszki i butelka szampana.
- Zwariowałeś? - powiedziała bezwiednie. - Ja przecież zaraz wracam do Gdańska.
- Wiem - odpowiedział spokojnie. - To tylko jeden toast.
- Toast?! Z jakiej okazji?
Uśmiechnął się lekko.
- Za to, że jednak nie wyleciałaś.
Błyskawicznie otworzył butelkę i napełnił trunkiem szkła. Stuknęli się nimi i wypili na stojąco.
Usiadła w fotelu.
- Jedna to za mało - powiedziała, zanim zdążyła się zastanowić nad słowami.
Spojrzał na nią pytająco, ale dolał.
- Przecież masz wracać - zauważył po chwili rozsądnie.
- Miałam wracać... - Wpatrzyła się w jego twarz i uśmiechnęła inaczej niż wcześniej. - Dzisiaj dużo innych rzeczy "miałam" w planie. Nie chcę być sama - powiedziała nagle ciszej i podniosła lampkę.
Spojrzał na nią uważnie.
- Olu... - Zawiesił głos. - Rysiek mówił mi, że w lodówce znajdę wszystko, a chleb jest zabezpieczony w szafce koło kuchenki. - Zerknął w stronę holu.
- To za chwilę... no chyba, że już czujesz się głodny.
Zaprzeczył.
- Wiesz, że wzięłam prysznic?
Stach otworzył szeroko oczy.
- Okazało się, że przy rzucie złodziejaszka na ziemię zmrożony piasek wpadł mi w rękaw kurtki, roztopił się, brudząc bluzkę i przedramię. Ponieważ znalazłam fajną łazienkę... to skorzystałam. - Zerknęła w stronę holu.
- I słusznie zrobiłaś. Wczoraj podziwiałem twoje zdolności jako judoczki. - Pokazał kciuk. - Zauważyłem, że bardzo się zmieniłaś.
- Takie były wymagania wynikające z nowej pracy - zbagatelizowała.
- Wymagania?! Dla socjologa?
- Najpierw tylko luźno mi proponowano udział w zajęciach z zakresu walki wręcz, bo przecież nie działam na pierwszej linii, ale kiedy podczas którejś z akcji musiałam z konieczności przeistoczyć się w negocjatorkę, a podejrzany rzucił się na mnie... sama się zgłosiłam na odpowiednie szkolenie.
- Kiedyś byłaś przeciwniczką używania siły.
- Nic się nie zmieniło. Zresztą w judo nie chodzi o siłę jako taką, lecz o skuteczność w kontrolowaniu przeciwnika bez konieczności zadawania ciosów.
- Pamiętam cię jako niezłą spryciulę... a teraz jeszcze to. - W jego głosie zabrzmiał podziw.
Uśmiechnęła się i upiła łyk szampana.
- Uczono nas chwytów wywodzących się z judo, ju-jitsu czy zapasów, które wchodzą w zakres taktyk interwencji policji. Ty po prostu zdusiłeś swojego złodziejaszka siłą ramion, ja nie mając jej, musiałam poczekać na pierwszy ruch tego drugiego.
- A gdyby cię trafił?
- No... było pewne ryzyko, ale to ja rozdawałam karty. - Puściła oko i z zabawną miną poruszyła nadgarstkami nad stołem.
Prawie zachłysnął się śmiechem.
- Tu nie ma nic do śmiechu! Katame-waza, czyli techniki obezwładniające, poznałam całkiem nieźle. Są to chwyty, trzymania czy dźwignie, kluczowe do unieruchomienia agresywnej osoby. Być może zauważyłeś, że nieobce są mi także nage-waza, techniki rzutów, oraz ukemi-waza, czyli pady - pochwaliła się. - Zanim chłopak ruszył na mnie, mój "kalkulator" podpowiedział mi ewentualne scenariusze.
- I jeszcze to! Przecież tam wszystko się działo błyskawicznie!
- Dlatego treningi uczą intuicji. - Zachichotała i znowu upiła łyk szampana.
- To ci Ola! A zdradzisz mi, dokąd miałaś lecieć? - Zmienił temat.
- W Alpy...
- Potrafisz też jeździć na nartach?!
- Dopiero miałam się tam nauczyć. Szymon bez przerwy o tym gadał, namawiał, więc wreszcie uległam.
- Jakoś nie słyszę w twoim głosie entuzjazmu. Dlaczego?
- Może zmęczyło mnie jego przekonywanie, że to takie łatwe.
- Bo nie jest trudne, ale trzeba chcieć. Jeśli jest wewnętrzny opór, to lepiej zrezygnować.
- A ty potrafisz?
- Ja?! No wiesz! - Udał przesadnie obruszonego. - Dawniej przyjeżdżałem do Koszałkowa prawie w każdy weekend. Kiedy na studiach poznałem Ryśka, to często robiliśmy sobie zimą dodatkowe ferie. Jego rodzice mają tu niedaleko swoją starą checz.
- To wy nie znaliście się wcześniej?
- Też tego żałuję.
- I co, będziesz podczas urlopu chodził na narty?
- Rysiek powiedział mi, gdzie znajdę kombinezon, narty... i całą resztę. Jak się uda, to trochę pozjeżdżam.
- O! I takie podejście to mi się podoba. Jak się uda. A nie jak Szymon: "Będziemy na stoku od rana do nocy!" - przedrzeźniła go. - Już po tych zapowiedziach bolały mnie mięśnie i całe wnętrze. - Zrobiła niezadowoloną minę.
- Pewnie nie chciał źle.
- Może i nie...
- Być może brak mu tylko zdolności dydaktycznych. - Stach uniósł zabawnie brew.
- Ta wasza męska solidarność. Nie znasz faceta, a już nie dasz mu zrobić krzywdy.
Zamiast odpowiedzieć, tylko lekko machnął dłonią. Ola wychyliła resztę szampana z kieliszka i z przesadą wskazała palcem, że jest pusty. Stach opróżnił swój i uzupełnił oba.
- A gdzie w Alpach mieliście bawić? - zapytał.
- Lot był do Zurychu, a stamtąd przejazd samochodem do Leysin-Les Mosses w okolicach Montreux. Szymon wspominał, że może się uda zrobić wycieczkę do leżącego znacznie wyżej Les Crosets, z pewniejszymi warunkami śniegowymi. Dzięki temu mogłabym też poznać fragment Les Portes du Soleil, "Słonecznej Bramy Alp", jak mawia z zadęciem. Wcześniej bardzo chciał pojechać do St. Moritz lub Cortiny d'Ampezzo, zresztą jak zawsze, gdy jeździł sam, bo tam są jego ulubione stoki, ale ze względu na mnie zmienił na miejsca odpowiedniejsze do nauki.
- Aha.
- Też tam bywałeś?! - zdziwiła się.
- No kiedy, Olu. Przecież pracowałem... ale tak ogólnie wiem... z mapy, gdzie są Alpy i wymienione przez ciebie miasta i kurorty narciarskie. - Zaśmiał się. - Proponuję, żebyśmy teraz przygotowali sobie trochę kanapek, bo potem... możemy zapomnieć.
Ola spojrzała na butelkę, w której zostało już mniej niż połowa szampana.
- Pewnie masz rację. - Uśmiechnęła się i leniwie podniosła z fotela.
Po chwili eksplorowali kuchnię. Okazało się, że dawne kuchenne zgranie szybko się odnowiło. Krojenie i smarowanie chleba masłem, następnie okładanie go plasterkami szynki, żółtego sera, pomidora i papryki oraz zdobienie kleksikami majonezu i keczupu poszło im sprawnie. Talerz z kanapkami prezentował się efektownie. Przygotowanie herbaty, nakrycie stolika w salonie to kolejne czynności, w których działali jak team. Kiedy wrócili na fotele w salonie, Stach dopełnił kieliszki miło musującym alkoholem. Ola spojrzała dziwnie na swoją czarę, ale uniosła ją do ust i wzięła łyk.
- Przez moment się zastanawiałem, czy nie zaproponować ci zjedzenia czegoś na ciepło - odezwał się nagle Stach. - Mogliśmy podskoczyć choćby do pobliskiej restauracji. - Spojrzał w stronę tarasu.
- Raczej nie miałabym ochoty. Tak jak teraz jest dobrze. To odpowiednia wersja na mój dzisiejszy nastrój. - Omiotła swojego dawnego partnera melancholijnym spojrzeniem.
- Pamiętam, że kiedyś na ogół wybierałaś kameralne okoliczności.
- W tej kwestii nic się nie zmieniło.
Sięgnęła po kanapkę.
- Dobre nam wyszły - rzuciła po chwili i przewróciła oczami. - A ty... nie jesteś głodny?
- Przez moment się nad czymś zastanawiałem, kiedy poprzednim razem przygotowaliśmy wspólnie kolację. Czy to nie było w pokoju, który wynajmowałem na Zaspie?
- Tak. Miał przyjść Oskar, z którym jeździłeś na podyplomówkę na Śląsk, ze swoją dopiero co poznaną dziewczyną... Grażyną - dodała. - To było w następny weekend po tym, jak obroniliście prace w Gliwicach.
- O! Wszystko zapamiętałaś dokładnie.
- Bo ja z kolei ukończyłam swoją podyplomówkę dwa tygodnie wcześniej. Liczyłam, że wreszcie skończą się twoje rozjazdy i będzie szansa na jakąś stabilizację.
Wpatrzyła się wnikliwie w jego twarz; zmarszczył brwi.
- Wiesz co, Olu? Może kiedyś do tego wrócimy... chociaż z drugiej strony wątpię, czy trafi nam się powtórnie okazja do spotkania.
- Pewnie masz rację. Każde z nas ma swoje życie.
Sięgnęła po lampkę z szampanem i zajrzała do środka, jakby chciała coś w niej wypatrzyć.
Stach uśmiechnął się lekko.
- Chichrasz się ze mnie? - spytała.
- Przypomniało mi się, że twoja babcia robi sobie żarty z niektórych klientów, udając, że wróży ze szklanki źródlanej wody. Ona pewnie zaglądała do szkła podobnie jak ty przed chwilą.
- Zapamiętałeś moją babcię?! - Ucieszona Ola się poderwała.
- Byliśmy u niej raz... a może i dwa, bo najpewniej chciałaś się mną pochwalić. - Zachichotał.
- Gdy pojechaliśmy, zostaliśmy u niej na noc. Musiałam się męczyć na podłodze, a ty spałeś na łóżku w pokoju gościnnym.
- Wtedy mi tego nie powiedziałaś!
- Bo sądziłam, że może... Nieważne! - Machnęła ręką. - Dolej szampana.
- Nie za bardzo jest co. - Stach rozlał resztę alkoholu z butelki; kieliszki wypełniły się w jednej trzeciej.
Ola zrobiła smutną minę. Skwitował to uśmiechem, wstał i ruszył w kierunku kuchni.
- Rysiek mówił mi, że zapasy wody, soków i innych specjałów można znaleźć w spiżarni - rzucił po drodze.
- I będziesz tam teraz szperał?
- Przy okazji będę wiedział, co tam ma! - dosłyszała jego okrzyk i śmiech.
Po chwili wrócił z triumfalną miną i identyczną butelką szampana, jaką już zdążyli opróżnić.
- Na półce została jeszcze jedna. - Puścił oko.
- Nie będzie zły?
- Rysiek...?! Na mnie?! W życiu. Wiele jego spraw i poglądów mi się nie podoba, ale w takich kwestiach nadal jest... starym Ryśkiem.
Zgrabnie otworzył butelkę i dopełnił kieliszki.
Ola po wypiciu kolejnej lampki przyłożyła się do jedzenia kanapek, w czym Stach próbował jej dorównać. Co chwila padały z obu stron żartobliwe, bezpieczne opowieści sprzed lat.
- Jak Rysiek dorobił się takiej chaty? - Nieoczekiwanie zmieniła temat.
- Przede wszystkim nie musiał płacić za ziemię, bo to ich rodowe grunty. Inaczej trzeba by wydać sporą kwotę. Mówił mi, że teraz w tej okolicy trudno znaleźć wolną działkę na sprzedaż. Poza tym miał kiedyś zbudowany jakiś barak, ale gdy w dwa tysiące siedemnastym roku udało mu się kupić po okazyjnej cenie połamane sosny, którymi ziemia Kaszub została wręcz zasłana, wtedy wystawił ten okazały dom.
- Chodzi o tę sierpniową nawałnicę1?
- Tak. Ma wokół pełno znajomych, więc było mu łatwiej niż innym. Mówił mi, że akurat w pobliżu Wieżycy takich szkód nie było, bo huragan zdążył się wyszaleć wcześniej.
- Tak mówisz, jakby to była igraszka.
- No nie, to były siły przyrody i nikt nie mógł tego kataklizmu ani przewidzieć, ani mu zapobiec.
- Mówiono wówczas o ofiarach... choćby dwie harcerki w Suszku, ale też o tym, że można było ostrzec i jednak jakoś temu nieszczęściu zapobiec.
- Ludziom, którzy siedzieli w blokach w miastach, łatwo tak mówić. Skali nawałnicy nie dało się, niestety, przewidzieć. Czytałem o tym sporo, rozmawiałem z Ryśkiem.
- A on jest znawcą... meteorologiem czy synoptykiem?
- Wyzłośliwiasz się nieco, ale większość Kaszubów przeżyła to mocno. Jego dobry znajomy stracił kilkadziesiąt hektarów sosnowego lasu w okolicach Lipusza. To właśnie od niego odkupił Rysiek drewno, z którego zbudował tę chatę. Lasy będą się odradzać do takiego stanu, jaki był przed dwoma laty, przez następne trzydzieści, czterdzieści lat.
- Czyli tutaj huragan nie dotarł?
- Wygasł około piętnastu kilometrów stąd, chociaż na szczycie Wieżycy też było sporo wiatrołomów. Gdyby front przesunął się o tyle kilometrów na wschód, tutejsze lasy mogłyby dziś wyglądać tak, jak te wokół Rytla czy Mausza. Powstałaby w Polsce kolejna Łysa Góra. Za nasze lasy!
Stach uniósł kieliszek, Ola uczyniła podobnie; stuknęli się szkłami.
Kanapki z talerza znikały, zmienili temat na weselszy, oczy Oli błyszczały coraz mocniej. Wreszcie ziewnęła.
- Czy mówiłam ci, że przedtem wzięłam prysznic? - spytała niespodziewanie.
- No... wspominałaś.
- To teraz pójdę zaparzyć jeszcze po kubku herbaty, a ty w tym czasie też zrób sobie prysznic, a potem zjemy resztę kanapek.
- Pamiętam, że zawsze mówiłaś, że na talerzu musi zostać porządek...
- ...a naczynia trzeba przed nocą pomyć - dokończyła myśl.
Wstała i ruszyła w kierunku kuchni.
- No leć, masz pięć, no... siedem minut! - Zaśmiała się już w progu.
Stachowi nie trzeba było dwa razy tego powtarzać. Kiedy wrócił, kubki ze świeżą herbatą stały na stole. Ola dopijała resztki ze swojego kieliszka, więc on uczynił podobnie. Za nieco ponad pół godziny wyciskał ze śmiechem ostatnie już krople szampana z drugiej butelki. Ola miała uśmiech na ustach i zarumienione policzki.
- Kiedy dopijemy herbatę... pójdę opłukać ząbki i się położę - poinformowała. - Gdy byłeś w łazience, obejrzałam raz jeszcze sypialnię. Jest tam powleczona świeża pościel.
- Tak mi właśnie mówił Rysiek - potwierdził Stach. - Będziesz spała tam, a ja zrobię sobie legowisko tutaj. - Poklepał dłonią sofę.
Oli spojrzenie przemieściło się kilkakroć między otwartymi drzwiami do sypialni a sofą, lecz nie skomentowała na głos swoich przemyśleń.
- To co... Staszku... - powiedziała z przymusem po kilku sekundach. - Za miłe spotkanie! - Teraz ona pierwsza uniosła swoją czarę.
Nastąpiło kolejne stuknięcie kieliszkami, po czym oboje opróżnili je do dna.
- To ty idź teraz do łazienki, a ja tu zrobię szuru-buru. - Zachichotał.
- Chcesz mnie wyręczyć? - Przekrzywiła zabawnie głowę.
- Po prostu jesteś moim gościem... Olu.
- Ach, gościem. Popatrz, zapomniałam.
Wstała z ociąganiem i ruszyła do holu.
Stach najpierw poznosił naczynia do kuchni, pomył je, potem przygasił w salonie światła, w sypialni zapalił lampkę na jednej z przyłóżkowych szafek. Kiedy Ola pojawiła się na powrót w salonie, siedział w fotelu.
- Po co tu naznosiłeś pledy i poduszki? - Spojrzała krytycznie na spanie, które przygotował dla siebie na kanapie.
- Zrobiłem tak, jak mówiłem... poza tym... - Rozłożył dłonie i się uśmiechnął.
- Spokojnie - przerwała mu. - Nie wymyślaj jakichś dziwnych historii. Po prostu... położysz się obok mnie.
- Jak kiedyś? - zapytał półżartem.
- Jak kiedyś... - powtórzyła, ale już bez uśmiechu.
Zanim wrócił z łazienki i pogasił w domu pozostałe światła, Ola wyglądała, jakby już smacznie spała. Stach przez chwilę jej się przyglądał.
- Już nie próbuj kombinować, tylko się kładź. - Nagle usłyszał jej lekko niewyraźny głos. - Nie mantycz.
Wstrząsnął nim pusty śmiech, położył się obok i... szybko zasnął.
3.
Ola budziła się powoli.
Najpierw poczuła ciepło, potem czyjąś dłoń na swoim ramieniu. Otworzyła oczy. Przez sekundę patrzyła w sufit, nie poruszając się. Przypomniał jej się wczorajszy wieczór. Nie była zaskoczona, tylko... zbyt spokojna jak na tę sytuację.
Dopiero po chwili odwróciła głowę.
Stach spał i wyglądał dokładnie tak samo jak kiedyś. Pewnie poczuł jej spojrzenie, bo otworzył oczy i wpatrzył się w nią tak, jakby próbował coś z niej odczytać.
- Nie patrz tak - mruknęła, podciągając kołdrę pod brodę.
- Jak? - Uśmiechnął się.
- Tak jakbyś wszystko pamiętał.
- Bo pamiętam.
Zmrużyła oczy.
- To ja...?
- Tak, ty - przerwał jej rozbawiony. - I dla jasności: to ty kazałaś mi się położyć.
Zakryła twarz dłonią.
- Nie wierzę...
- Ja też nie wierzyłem - dodał. - Ale powtarzałaś to tak natarczywie, że uznałem, że jesteś zdecydowana, a po tym, co widziałem obok Egiertowa, wolałem nie ryzykować.
Zaśmiała się, lecz po chwili spojrzała mu poważnie w twarz.
- Ale chyba...
- Niczego nie pamiętam... spałem.
- Co to znaczy... nie pamiętam?
- Dokładnie to, co powiedziałem. A może to ty coś kombinowałaś...?
- Ja?! Przecież spałam! I to dobrze!
- No to sprawa się wyjaśniła. Czyli tylko spaliśmy. Mam wstać pierwszy?
- Tak... albo nie! Ja wstanę. Tylko się odwróć.
Kiedy jej kroki ucichły, podniósł się z pościeli i z rozbawieniem na twarzy ogarnął łóżko. Włożył spodnie, przeszedł do salonu i usiadł w fotelu.
Niedługo później przygotowywali już śniadanie. Zjedli je przy kuchennym stole, zajmując miejsca naprzeciwko siebie.
Jedli w ciszy. Nie była niezręczna. Raczej... nowa. Obserwowali się nawzajem z nieskrywaną ciekawością. Nie byli ani poważni, ani uśmiechnięci.
- I co teraz? - zapytała w końcu.
Wzruszył ramionami.
- Ja mam miesiąc wolnego. Mówiłem ci wczoraj.
- Ja dwa tygodnie i też ci powiedziałam.
Spojrzeli na siebie.
Uśmiechnął się pierwszy.
- To może... spróbujmy raz jeszcze? - wypalił.
Nie odpowiedziała od razu. Wpatrywała się w niego, jakby sprawdzała, czy mówi poważnie. Kiedyś miewał szatańskie poczucie humoru, ale zawsze pękał pod jej wnikliwym spojrzeniem. Teraz nie drgnęła mu nawet powieka.
- Na dwa tygodnie?
- Na początek...
- W sumie... dlaczego nie?
Na jej twarzy pojawił się uśmiech, taki jaki zapamiętał sprzed lat. Lubił go, bo zawsze wróżył coś dobrego.
- Dwa tygodnie...
Skinął głową i uśmiechnął się nieco szerzej.
- A gdybyś miał coś zaproponować, to co by to było?
- Najpierw... - rozejrzał się po kuchni, a po chwili wpatrzył się w widok za oknem - moglibyśmy wyruszyć na rekonesans.
- Myślałam, że znasz to miejsce, tutejszą okolicę.
- Tak ogólnie oczywiście znam. Siedem lat... - Raz jeszcze rzucił okiem w stronę okna. - Przy płocie pojawiły się nowe krzewy, sosny wokół urosły o kilka metrów... Chodzi mi o to, że w garażu - jego palec wskazał na podłogę - jest samochód. Wczoraj, zanim się położyłem, odszukałem dokumenty i kluczyki... Pozwolił mi z niego korzystać do woli!
- Dobry ten Rysiek... tylko... po co uruchamiać drugi samochód?
- A dlaczego ty masz ryzykować wozem Szymona?
- Zapamiętałeś jego imię?
- Już wczoraj, gdy zdradziłaś mi, jak z nim nie wyleciałaś... przez moment wydało mi się, że to jakiś biblijny starzec z długą brodą, wspierający się kosturem przy chodzeniu, który wyjechał pasać owce na alpejskich halach.
- No nie! - Ola roześmiała się w głos. - Aleś go odmalował! Jest zupełnie inny!
- Jesteś jego... uczennicą... jakby apostołką?
Nie przestawała się śmiać.
- Pamiętam twoje dawne dowcipy. Często mnie bawiły, ale tym razem nie trafiłeś.
- Jego Volvo, ten pałac na kółkach, nie nadaje się do eksploracji Kaszub. Przecież nie będziemy tylko siedzieć w salonie w fotelach! Owszem, w jego bagażniku drabina by się zmieściła... i nawet hoboki z farbą, ale już wczoraj zdecydowałem, że przez najbliższe dwa tygodnie nie tknę malowania.
- O czym teraz mówisz?
- Że zamierzam zrobić sobie prawdziwy urlop, więc nawet tego typu proste czynności mi nie grożą.
- Mogłeś wymyślić coś innego... choćby... zresztą to nieistotne. - Wzruszyła ramionami. - A dokąd byśmy mieli pojechać?
- Zanim wczoraj na siebie wpadliśmy, miałem wizję, by rozpłynąć się w kaszubskich mgłach. - Na kilka sekund spoważniał, ale jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki na jego twarzy pojawił się znany jej uśmiech sprzed lat. - Na początek, dla przyzwyczajenia się do kierownicy auta, jakim nigdy dotąd nie jeździłem, wybierzmy się choćby... do Klukowej Huty. - Położył na stół kluczyki z brelokiem Dacii Duster.
- Klukowa Huta? Fajna nazwa. A to daleko?
- Tak ze dwadzieścia kilometrów. Prowadzą do niej dwie trasy. Jedną z nich pojedziemy w tamtą stronę, a drugą wrócimy.
- W którym to kierunku?
- Leży przy drodze z Kartuz do Bytowa.
- Tak daleko nigdy się nie zapędzałam. Granicą moich kaszubskich wypraw były Droga Kaszubska i Chmielno. A nie, jeszcze kiedyś byłam w Mściszewicach.
- Ja najpewniej tam nie byłem, bo nie da się być wszędzie. A gdzie to jest?
- Zbytnio nie wiem... Ja tylko trzymałam kierownicę. - Ola się zaśmiała. - Pilotem była babka z Chmielna, która koniecznie chciała mi pokazać fajne miejsce w tej miejscowości, związane z regionalnym rzeźbiarzem.
- To może mylisz z Sierakowicami?! Wiem, że tam mieszka dużo artystów ludowych, choć to nie moja bajka.
- O widzisz! Tam też z nią byłam, bo jak wiadomo, to największa wieś na Kaszubach, porównywalna z Luzinem.
- Zadziwiasz mnie, że znasz takie szczegóły.
- Ej tam... To za ile mam być gotowa?
- Kwadrans wystarczy?
Po upływie dwudziestu minut pomarańczowa Dacia Duster w kolorze Orange Atacama, jak z zadęciem określił Stach, mówiąc, że cytuje Ryśka, skierowała się do drogi wiodącej do Szymbarku. Opowiadał jej, co się we wsi znajduje, i obiecał, że następnym razem pojadą obejrzeć tutejszą ciekawostkę, "Dom do Góry Nogami", położony po drugiej strony miejscowości.
- Słyszałam coś o nim.
Potem jechali przez Stężycę, w której zwolnił, by pokazać bryłę zabytkowego Kościoła pod wezwaniem Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej*.
- A skąd akurat to wezwanie? Raczej rzadkie, co nie?
- Z opowieści Ryśka pamiętam, że pierwszy kościół, i to drewniany, stanął tutaj już w trzynastym wieku. To z tamtych czasów zapewne wywodzi się powód nadania parafii tego wezwania. Kiedy wybierzemy się, żeby go zwiedzić... bo taką wycieczkę także zrobimy... przygotuję się lepiej. Wiem tylko, że obecny kościół z cegły zbudowano na początku osiemnastego wieku. W ołtarzu głównym znajduje się relikwiarz w kształcie sarkofagu, który parafia otrzymała w prezencie od królowej Marysieńki.
- Och! Marysieńka! - Ola obejrzała się za kościołem. - Teraz już koniecznie muszę tu przyjechać!
- Przyjedziemy. Obiecuję.
Niedługo później dotarli do Klukowej Huty. Stach w pobliżu kościoła nieco zwolnił i wskazał na wąziutką uliczkę po lewej stronie szosy.
- Nosi nazwę Lipowa i musisz mi uwierzyć na słowo, że drzewa po jej obu stronach to lipy. - Pokiwał głową. - Na końcu znajduje się największy tutejszy zabytek, dworek z osiemnastego wieku*.
- To coś dla mnie! - Oli zaświeciły się oczy. - To może w nim mieszkał dawny właściciel tej wsi?
- Tego, niestety, nie wiem, a i Rysiek tylko tyle mi powiedział. To znaczy, że wie o dworku, bo był w Klukowej na jakiejś rodzinnej imprezie, i że dzieciaki z rodziny mu go pokazały. Akurat wtedy jechaliśmy na Pobocza Folku* do Parchowa.
- Mało wam było imprez w Kartuzach czy na Złotej Górze?
- Do Parchowa wtedy przyjeżdżali motocykliści z całego kraju i nie tylko. Na wyszukanych motorach. To nas ciągnęło, a szczególnie mnie. Wiem, że tamtej imprezy już nie ma, ale motocykliści na swoich wielkich "ptakach" wciąż przyjeżdżają na Moto Folk*. Choćby BMW, kultowe Urale i Dniepry... to takie radzieckie boksery z koszem. No i oczywiście amerykańskie krążowniki i choppery Harley-Davidson, ale też przedstawiciele japońskiej wielkiej czwórki: Honda, Yamaha, Suzuki i Kawasaki.
- Dlaczego mi o tym dawniej nie opowiadałeś? Widzę, że to twoja pasja.
- Ty byłaś taka delikatna, a motocykle... - Wzruszył ramionami. - Teraz powinniśmy skręcić w prawo, na Kartuzy i za niecałe dwadzieścia minut bylibyśmy ponownie na daczy.
- Chcesz się wykpić takim krótkim spacerem? - Pogroziła mu. - A w drugą stronę to dokąd...? Aha, widzę drogowskaz, że do Bytowa.
- Więc mogę pojechać także tam, wybór należy do ciebie.
- A ile czasu nam to zajmie?
- Pół godziny plus pięć minut na warunki zimowe. Jechać?
Ola skinęła głową.
- Nie myślałam, że Dacia jest taka wygodna. - Dopiero teraz rozejrzała się uważniej po wnętrzu.
- Jest całkiem nieźle wyposażona, ma napęd na cztery koła, czego chcieć więcej?
- Ryśka chyba stać na jakiś lepszy samochód, co? - rzuciła z przekąsem.
- On jest normalnym Kaszubą! - zaperzył się Stach. - To, że teraz nieźle zarabia, nie znaczy, że musi kupować jakieś Land Rovery, no nie?
- Nie pomyślałam.
- Dlatego też pobudował chatę z tańszego drewna... bo tu chodziło nie tylko o to, że znalazł je okazyjnie. On w ogóle nie przegina, jeśli chodzi o wydatki.
- A ty?
- A co ja?! - Spojrzał na nią zdziwiony. - Przecież dopiero wczoraj wróciłem!
- Nie musisz się tak irytować. Tak tylko spytałam.
Milczał przez kilkanaście sekund.
- Znam wartość pieniądza. Tylko ja jeden wiem, ile pracy kosztowało mnie zarobienie każdych stu euro, więc sądzę, że mam podobnie jak on. Nad wydatkami jeszcze się nie zastanawiałem, bo... - Machnął ręką i znowu zamilkł.
- No tak, najpierw urlop. Tak mówiłeś... - dodała, widząc jego dziwne spojrzenie.
- Zgadza się. Najpierw urlop - powtórzył ciszej smętnym tonem.
- Coś sobie, widzę, przypomniałeś? - Zajrzała mu w twarz.
- Tak... właśnie... Niedługo będą Węsiory... - lekko się uśmiechnął - potem Sulęczyno, Parchowo... i tak dalej. Nie jeździłem tą drogą zbyt często, raptem kilka razy, ale zapamiętałem. Na ogół autobusem, choć raz wybrałem się swoim motocyklem. Właśnie z Ryśkiem na Pobocza Folku w dwa tysiące czwartym roku. To było krótko po maturze.
- Nigdy mi nie mówiłeś, że miałeś motocykl. Co z nim zrobiłeś?
- Najpierw musiałem na niego zarobić. Prawie dwa lata ciułałem. W wakacje pracowałem dorywczo to tu, to tam. I kupiłem sobie używaną MZ ETZ 150, ale odszykowaną jak nowa! - Uśmiechnął się i znowu zamilkł.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki