Rozdział 1
-?Usiądź, Libby, muszę ci coś powiedzieć. -?Nan już nalewała brandy do
dwóch szklanek, co nie mogło wróżyć niczego dobrego. Miałam właśnie
powiedzieć, że nie powinnyśmy pić w trakcie pracy, ale rozglądając się
po pubie, stwierdziłam, że nie ma żadnych klientów, którymi należałoby
się przejmować. Nasz dzisiejszy utarg ledwo pokryłby koszt dwóch
korniszonów, a co dopiero tych solidnych porcji brandy, które właśnie
serwowała. Może to o marnych dochodach chciała porozmawiać? Na samą myśl
serce mi zamarło. Ale przecież dziadkowie nie zamknęliby tego miejsca.
Nie miałabym dokąd pójść.
-?Czy możesz mi po prostu powiedzieć, o co chodzi? -?Dlaczego nie mogła
przejść prosto do sedna? Te wszystkie wstępy tylko przedłużały agonię, a już to kiedyś przerabiałam. Fakt, że Nan poczuła potrzebę zaserwowania
tak mocnych trunków, był niepokojący, ale najgorszą wiadomość w życiu
miałam już za sobą. Więc cokolwiek to było, nie mogło być aż tak źle.
-?Zamykamy pub. -?Nan pchnęła jedną ze szklanek w moją stronę.
Robiąc w końcu to, co mi kazano, klapnęłam na rozchwiany stołek barowy,
chwyciłam szklankę i wzięłam duży łyk. To było jak inhalacja maścią
rozgrzewającą. Nic dziwnego, że podaje się brandy na szok -?ból w przełyku sprawił, że nie byłam w stanie myśleć o niczym innym.
-?Nie wierzę, że naprawdę to sprzedajecie. Kiedy podjęliście tę decyzję?
-?O nie, nie zamykamy go tak na dobre. -?Nan zaśmiała się, a ja zaczęłam
się zastanawiać, czy nie dobrała się do brandy przede mną. Mówiła od
rzeczy, a mnie wcale nie było do śmiechu. -?Zamykamy tylko na święta.
Powiedziała to. Słowo na "ś". Słowo, co do którego zawarliśmy pakt, że
nie będziemy go wymawiać przed pierwszym grudnia każdego roku -?a najlepiej jeszcze dłużej, jeśli się da. Ale był dopiero wrzesień, a ja
ledwo otrząsnęłam się po poprzednich świętach. Wiem, że wszyscy
narzekają na bożonarodzeniowe dekoracje pojawiające się w supermarketach
we wrześniu, ale ja dosłownie musiałam wstrzymywać oddech i przebiegać
obok sezonowych alejek w Sainsbury's. Świat wydawał się mieć obsesję na
punkcie świąt, gdy tylko kończyły się letnie wakacje, i choć bardzo
starałam się przed tym uciec -?pracując w najmniej dochodowym mikropubie
na świecie -?ostatecznie zawsze okazywało się to niemożliwe.
Łatwiej byłoby przeprowadzić się do kraju, w którym w ogóle nie obchodzi
się Bożego Narodzenia, ale nigdy nie miałam talentu do języków obcych.
Pięć lat szkolnej nauki pozwoliło mi jedynie powtarzać je ne comprends
pas z całkiem przekonującym akcentem. Trudno było na tej podstawie
wierzyć, że z czasem opanuję biegle japoński.
Dzień Bożego Narodzenia jakoś znosiłam, bo oznaczało to długą zmianę w pubie -?kiedy to dla odmiany było więcej klientów niż personelu -?a moim
jedynym zadaniem była wymiana uprzejmych życzeń. Nie było mowy, bym
usiadła do prawdziwej wigilijnej kolacji. Nie wtedy, gdy przy stole
zostały dwa puste miejsca. Nigdy nie sądziłam, że będę tęsknić za
wysuszonym indykiem mamy, ale brakowało mi w tych obiadach absolutnie
wszystkiego. Nawet żartów taty. Podczas naszych ostatnich wspólnych
świąt żartował, że Noe powinien był użyć przepisu mamy do przyrządzenia
indyków na arce, bo w dziesięć minut wchłonęłyby cały potop. Śmiała się
jak zawsze, a tata prosił o dokładkę indyka, też jak zawsze.
-?Nie rozumiem. Dlaczego zamykacie na święta? To jedyny czas, kiedy w ogóle wychodzimy na plus. -?Nie mogli mi tego zrobić. Nikt inny poza
nimi nie rozumiał, dlaczego nigdy więcej nie będę w stanie zmierzyć się
z prawdziwymi świętami.
-?Twój dziadek od lat obiecywał, że zabierze mnie na zorzę polarną. A teraz, kiedy jest już po operacji zaćmy, w końcu ma szansę odróżnić ją
od smug na przedniej szybie samochodu, które próbował mi wmówić jako
rzadki przebłysk zorzy, gdy byliśmy w Szkocji na degustacji whisky.
-?I nie będzie was w święta? -?Nazwijcie mnie cyniczką, ale nie byłam
przekonana, czy dziadek w ogóle wie o tej wycieczce. Kochał ten
mikropub, który założył po przejściu na emeryturę, a który był ledwie
większy od sporego salonu. Zawsze był to dla nich bardziej hobbystyczny
projekt niż biznes. Większość klientów stanowili znajomi dziadków,
którzy mieli własne kufle wiszące nad barem i płacili za drinki po
kosztach. Zazwyczaj wyciągnięcie dziadka z tego miejsca graniczyło z cudem, chyba że jechał z Nan w trasę, by przetestować nowy asortyment
dla pubu, jak tę szkocką miodową whisky, którą przywiózł ostatnim razem.
Więc myśl, że sam z własnej woli zaproponował wyjazd na święta, brzmiała
mało wiarygodnie.
-?Tak, płyniemy w rejs! -?Nan wyciągnęła z torebki broszurę, która miała
niemal własne miejsce przy barze. -?Nie będzie nas od dziewiętnastego do
dwudziestego dziewiątego. Czyż to nie wygląda wspaniale?
-?Hmm. -?Chociaż miałam ochotę rzucić się jej do nóg i błagać, żeby nie
wyjeżdżała, musiałam pomyśleć o tym, co dla nich najlepsze. Nan zawsze o tym marzyła, a święta dla nich też były trudne. W końcu stracili córkę -
swoje jedyne dziecko -?prawie dwa lata temu. Teraz zostali uwiązani ze
mną: psujzabawą w czystej postaci. -?Na pewno będziecie się świetnie
bawić, ale nie ma potrzeby zamykać pubu. Poradzę sobie. To nie tak, że
mamy tu urwanie głowy, nawet w święta, a Billy na pewno by mi pomógł,
gdybym go poprosiła. -?Billy był co najmniej dwa razy starszy ode mnie,
miał dnę moczanową, która utrudniała mu chodzenie, ale najwyraźniej nie
wpływała na jego zdolność do stania i zaglądania mi w dekolt przy każdej
okazji. Raz na jakiś czas zapraszał mnie też na randkę, a ja
zastanawiałam się, jak to się stało, że moje życie potoczyło się w ten
sposób.
Kiedy zginęli moi rodzice, miałam chłopaka; rozmawialiśmy już nawet o wspólnym zamieszkaniu, ale po wypadku powiedział mi, że się zmieniłam.
Zdawał się nie mieć pojęcia, dlaczego tragiczna strata obojga rodziców
tak bardzo wpłynęła na moje postrzeganie życia. Początkowo próbował
zarażać mnie chorobliwym optymizmem, a gdy to nie poskutkowało,
oświadczył, że nie zamierza marnować najlepszych lat swojego życia na
czekanie, aż wreszcie zrozumiem, iż jest ono zbyt krótkie, by spędzić je
na żałobie. Spodziewałam się, że zerwanie z Ryanem zaboli, ale nie
poczułam nic. Nawet złości. Od tamtej pory, mimo prób Nan, by zeswatać
mnie z niemal każdym wolnym mężczyzną poniżej pięćdziesiątki, jakiego
znała, nie miałam absolutnie żadnej ochoty choćby pomyśleć o kolejnym
związku. Więc mącenie Billy'emu w głowie i pozwalanie mu myśleć, że ma u mnie szanse -?tylko po to, by namówić go do pomocy w pubie -?byłoby nie
w porządku, ale wszystko było lepsze niż brak pracy w Boże Narodzenie.
-?O nie, pub zdecydowanie zamykamy -?oświadczyła stanowczo Nan. -
Powiedzieliśmy już wszystkim stałym bywalcom i zamierzamy urządzić
wielką imprezę w sylwestra, żeby im to wynagrodzić, z drinkami na koszt
firmy.
-?Przy takim tempie do drugiego stycznia będziecie bankrutami. -?Wzięłam
kolejny łyk brandy. Bóg raczy wiedzieć, skąd dziadek ją wziął, ale
wypalała mi gardło. Gdybym miała ją opisać podczas degustacji,
powiedziałabym, że ma nuty kwasu z akumulatora przelanego przez starą
skarpetę.
-?To tylko pieniądze, a zamknięcie na święta jest ważniejsze. Nie możesz
tak dalej żyć, Libby; minęły prawie dwa lata i to już wystarczy. Twoja
mama i tata nie chcieliby dla ciebie takiego życia.
-?Co masz na myśli, mówiąc, że nie mogę tak dalej żyć?
-?Twój terapeuta powiedział, że musisz stawić czoła swoim lękom. To
znaczy, że musisz przestać udawać, że Boże Narodzenie nie istnieje. W przeciwnym razie tak już może zostać, będziesz obsługiwać kolegów
dziadka i pichcić tyle zapiekanek z wołowiną, żeby tylko wyjść na swoje,
ale nie zarabiać tyle, by naprawdę żyć. Nie mogę do tego dopuścić, Lib.
Nie pod moimi skrzydłami.
-?Żałuję, że w ogóle ci mówiłam, co powiedział terapeuta. -?Nie zdołałam
powstrzymać jękliwego tonu. Miała jednak rację; mój terapeuta był
przekonany, że nigdy nie ruszę z miejsca, dopóki nie nauczę się znów
obchodzić świąt. Ale nikt nie zdawał się rozumieć -?nawet moi kochani
dziadkowie -?że ja wcale nie chcę ruszać z miejsca. Nie zasługuję na to.
Moi rodzice odeszli, a ja nie zrobiłam wystarczająco dużo, by osoba za
to odpowiedzialna została ukarana. Nie zasługiwałam na celebrowanie
czegokolwiek, a już najmniej Bożego Narodzenia.
-?Cóż, ale powiedziałaś -?rzekła surowo Nan. -?I tak czy inaczej, w tym
roku będziesz musiała zmierzyć się ze świętami.
-?I co mi radzisz? Że mam sobie upiec indyka i zaprosić Billy'ego,
żebyśmy mogli razem porozrywać bożonarodzeniowe niespodzianki? -
Wzdrygnęłam się na samą myśl. To był właściwie jeden z tekstów Billy'ego
na podryw. Tyle że w jego wersji to ja byłam tą niespodzianką do
rozpakowania.
-?Nie, tobie też już zaplanowałam święta -?powiedziała babcia. Powieka
jej drgała, ale miała pełne prawo wyglądać na zdenerwowaną.
-?Co zrobiłaś?!
-?Dzwoniła Dottie. Musiała iść na operację biodra, a przecież wiesz, że
to dla niej najgorętszy okres w roku...
Chłód przebiegł mi po plecach.
-?O nie. Proszę, powiedz, że tego nie zrobiłaś. -?Moja cioteczna babka
miała sklep bożonarodzeniowy na Siódmej Alei w Nowym Jorku. Ale nawet
Nan nie mogła uznać tego za dobry pomysł.
Nan wyglądała na niewzruszoną.
-?Ona potrzebuje kogoś do pomocy, a ty musisz bez reszty zatracić się w magii świąt, według twojego terapeuty. To wręcz połączenie idealne.
-?Raczej piekielne. -?Pokręciłam głową. -?Posłuchaj, przepraszam, Nan,
przykro mi z powodu cioci Dottie, ale nie ma mowy, żebym leciała akurat
do Nowego Jorku. Jeśli to cię uszczęśliwi, zarezerwuję obiad świąteczny
w Hotelu Abode w mieście, ale nie zniosę świąt i Nowego Jorku
jednocześnie. To po prostu za dużo.
-?Już obiecałam cioci Dottie.
-?Cóż, w takim razie będziesz musiała cofnąć tę obietnicę.
-?Ona jest zdesperowana. Inaczej by się do mnie nie odezwała, nigdy
nikogo nie prosi o pomoc. Sama bym pojechała, gdybym mogła, ale nie
jestem już tak sprawna jak kiedyś, a lekarz na ostatniej kontroli
powiedział, że potrzebuję odpoczynku. -?Nan potarła plecy, a na jej
twarzy pojawił się wyraz bólu.
-?Szantaż emocjonalny też nie zadziała. -?Próbowałam przekonać samą
siebie w równym stopniu co ją, ale ona doskonale wiedziała, w które
struny uderzyć. Tym razem jednak musiałam być twarda.
-?Już zarezerwowałam ci lot na koniec października.
-?Zrobiłaś co?!
-?Była świetna oferta na bilety i nie chciałam jej przegapić. Dottie cię
potrzebuje, ale ty potrzebujesz tego jeszcze bardziej. -?Drżenie jej
powieki nabrało tempa, ale w oczach pojawiły się też łzy. Choć miałam
ochotę wybiec na ulice Canterbury i nigdy nie oglądać się za siebie, nie
mogłam tego zrobić, a nawet nie potrafiłam jej winić za to, co zrobiła.
Chciała odzyskać dawną Libby, tę wersję mnie, sprzed stratą jedynej
córki. Ale dawna Libby odeszła i wycieczka do Nowego Jorku tego nie
zmieni. Właściwie mogła tylko pogorszyć sprawę. Musiałam wymyślić
sposób, by się z tego wykręcić i uzmysłowić babci, że Nowy Jork to
szalony pomysł, ale wpadanie w szał i trzaskanie drzwiami w niczym by mi
nie pomogło.
-?Przemyślę to. -?Tylko tyle byłam gotowa zadeklarować, ale sądząc po
tym, jak zmienił się wyraz twarzy babci, można by pomyśleć, że już się
spakowałam.
-?To będzie początek czegoś wspaniałego, Lib, zobaczysz. -?Nan objęła
mnie ramionami. -?Zeszły rok był dla nas wszystkich straszny, a patrzenie, jak mierzysz się z tymi wszystkimi dniami, które po raz
pierwszy przyszło ci spędzić bez mamy i taty, po kawałku zabijało mnie
od środka. W zeszłe Boże Narodzenie poprzysięgłam sobie, że zanim
nadejdzie druga rocznica życia bez nich, znajdę sposób, by wreszcie
pomóc ci pójść naprzód. Tak się cieszę, że zgodziłaś się pojechać.
Miałam już na końcu języka uwagę, że jeszcze na nic się nie zgodziłam,
ale na razie Nan była szczęśliwa i nie chciałam być tą osobą, która jej
to odbierze.
Później wymyślę jakiś powód, dla którego nie będę mogła pojechać -
problem z wizą powinien załatwić sprawę -?i dopilnuję, żeby zwrócić jej
pieniądze za loty. A może samotne święta to byłoby właśnie to, czego mi
trzeba? Przynajmniej nie musiałabym przed nikim udawać, że bawię się
dobrze chociaż przez moment. Po co w ogóle cokolwiek świętować, skoro
jedyne moje pragnienie na tym świecie leżało całkowicie poza zasięgiem
Świętego Mikołaja? Zresztą, nikt nie miałby takiej mocy.
* * *
Minęły dwa tygodnie, odkąd Nan powiedziała mi o swoich planach wysłania
mnie na dwa miesiące do Nowego Jorku, a ja wciąż nie znalazłam sposobu,
by jej uświadomić, że za nic na świecie nigdzie się nie wybieram. Gdybym
była gotowa opuścić rodzinne miasto z jakiegokolwiek powodu, zrobiłabym
to po świętach. To właśnie wtedy uderzały we mnie najgorsze wspomnienia.
Rocznica wypadku moich rodziców i nowe informacje z policji na temat
oskarżenia człowieka, który ich zabił, mieszały się z całkowitym
przygnębieniem, które zawsze zdawał się przynosić styczeń. Do tego
dochodziły urodziny mamy i obietnica, którą jej złożyłam, gdy nie mogłam
już dać jej prezentu -?że dopilnuję, by Grant Bailey zapłacił za to, co
zrobił. Ale na tym polu też poniosłam klęskę. Gdy parę miesięcy później
siedziałam w sądzie, nie mogłam oderwać wzroku od jego twarzy.
Próbowałam wyczytać z niej jakikolwiek ślad skruchy za to, co zgotował
naszej rodzinie, ale niczego takiego nie dostrzegłam.
Sąd poprosił nas o przygotowanie oświadczenia o wpływie przestępstwa na
ofiary. Gdy usiadłam z dziadkami, żeby to wszystko poukładać, odniosłam
wrażenie, jakby ktoś zszarpał z nich maskę ochronną, a na wierzch
wypełzła cała ta żywa udręka, którą dotąd w sobie dusili ze względu na
mnie. To doświadczenie okazało się prawie tak niszczycielskie jak sam
wypadek, choć nie do końca... To ja zredagowałam ostateczną wersję
oświadczenia, starając się zebrać to, o czym rozmawialiśmy, w sposób
oddający skutki śmierci moich rodziców. Nie było jednak sposobu, by
oddać temu sprawiedliwość; nie potrafiłam przelać na papier samej udręki
malującej się na twarzach moich dziadków. Wciąż jednak potrafiłam
powtórzyć słowo w słowo jeden z napisanych przeze mnie fragmentów, jakby
został na stałe wypalony w moim mózgu.
Życie bez nich nigdy nie będzie takie samo. Nigdy nie będzie tak pełne,
tak dobre ani tak szczęśliwe, jak wtedy, gdy tu byli. Teraz, gdy
odeszli, już nigdy nie będziemy naprawdę szczęśliwi.
Na sam widok tych słów babcia wybuchnęła płaczem. Początkowo sądziłam,
że to przez cały ten ładunek emocjonalny ukryty w słowach, ona jednak
wyznała mi, że powód był zupełnie inny. To myśl o tym, że wierzę, iż
nigdy więcej nie zaznam prawdziwego szczęścia, złamała jej serce.
- Nie dałabym rady dalej żyć, gdyby nie ty, Lib. -?Nan ujęła moją
twarz w dłonie. -?Strata twojej mamy była najtrudniejszą rzeczą, przez
jaką kiedykolwiek przeszłam, ale widzę w tobie tak wiele z niej. Kiedy
cię urodziła, spełniła swoje największe marzenie i została mamą. Dlatego
musimy wybrać szczęście ze względu na wszystko, co zdołała zrobić, i choć zawsze będziemy pragnąć, by tu była, ona nie chciałaby, aby
którekolwiek z nas spędziło resztę życia w nieszczęściu z powodu tego,
że odeszła. Więc nie możesz tego napisać, Lib, bo nie zniosę myśli, że
to mogłaby być prawda.
Nie chciałam się z nią kłócić, nie wtedy, gdy ból był tak wyraźnie
odciśnięty w jej spojrzeniu. Ale myślałam o każdym z tych słów. W tamtym
czasie nie wierzyłam, że kiedykolwiek przypomnę sobie, jak się śmiać. Co
więcej, sądziłam, że wcale nie chcę pamiętać. Jednak ze względu na Nan
usunęłam ten fragment z oświadczenia i nigdy się nie dowiem, czy to
właśnie dlatego sędzia podjął taką, a nie inną decyzję.
Cztery lata. Tyle dostał Grant Bailey za zabicie obojga moich rodziców.
Sędzia miał podstawy, by skazać go za spowodowanie śmiertelnego wypadku
podczas jazdy mimo zakazu prowadzenia pojazdów, jako że ciążył już na
nim wyrok za prowadzenie pod wpływem narkotyków i alkoholu. Jednak
opóźnienia w przeprowadzeniu badań Baileya w szpitalu, gdzie szybko
doszedł do siebie po drobnych obrażeniach odniesionych podczas wypadku,
sprawiły, że wyniki były niejednoznaczne. W jego organizmie znajdowały
się ślady zarówno alkoholu, jak i narkotyków, ale to nie wystarczyło, by
skazać go za spowodowanie śmierci przez niebezpieczną jazdę.
Dzień, w którym usłyszałam wyrok odczytywany przez sędziego i zobaczyłam
ulgę zalewającą twarz Granta Baileya, był drugim najgorszym dniem w moim
życiu. W moim odczuciu uszło mu na sucho morderstwo. Potem wpadłam w obsesję na punkcie rewizji wyroku. Pisałam do swojego posła, do
Prokuratora Generalnego, do każdej gazety, jaka przyszła mi do głowy,
ale wszystko to na nic. Moim rodzicom skradziono prawdopodobnie
trzydzieści lat życia, a jedyne, co miał stracić Grant Bailey, to cztery
lata ze swojego -?a przynajmniej tak mi się wydawało.
- Masz już jakieś wieści w sprawie wizy? -?To był trzeci raz w ciągu
ostatnich czterdziestu ośmiu godzin, kiedy Nan zadała mi to pytanie, ale
tym razem coś było inaczej. Za każdym razem, gdy o tym wspominała,
przewracała oczami i łagodnie mnie upominała, że jeszcze tego nie
załatwiłam, ale teraz na jej twarzy malowało się napięcie i przestępowała z nogi na nogę, jakby podłoga nagle stała się zbyt gorąca,
by na niej stać.
-?Jeszcze nie, ale jutro znów ich przycisnę. -?Zaczynałam brzmieć jak
zacięta płyta i spodziewałam się, że Nan westchnie, ale kiedy jej twarz
się wykrzywiła, wiedziałam, że miałam rację, tym razem coś było nie tak.
-?Nan, co się stało? -?Kiedy objęłam ją ramieniem, drżała. To nie
chodziło o moją wycieczkę do Nowego Jorku i gdy tylko spojrzałam jej w oczy, ogarnęło mnie okropne przeczucie, że wiem, co zaraz usłyszę.
-?Miałam telefon z informacją, że przygotowują się do wypuszczenia
Granta Baileya na zwolnienie warunkowe. -?Głos Nan się załamał, a ja
ledwo powstrzymałam się od krzyku, choć chęć, by to zrobić, płonęła mi w gardle. Człowiek, którego widziano pijącego i palącego marihuanę na
kilka godzin przed tym, jak wsiadł do samochodu i zepchnął moich
rodziców z drogi, wychodził z więzienia.
-?Jak to możliwe? Nie odsiedział jeszcze nawet połowy wyroku. -
Zacisnęłam powieki, bo wiedziałam, że jeśli zacznę płakać, mogę nie
przestać, a musiałam się dowiedzieć dokładnie, co powiedziano babci.
-?Zbliża się do połowy kary i przenoszą go do zakładu typu otwartego,
gdzie będzie mógł korzystać z przepustek do domu. Potem wypuszczą go
warunkowo. Podobno jest zbyt wielu przestępców, a za mało miejsc w więzieniach. -?Nan pokręciła głową. -?Bailey prawdopodobnie dzięki
przepustce będzie w domu z rodziną na święta.
-?Nie mogą tego zrobić. -?Mdłości wezbrały mi w żołądku i istniało spore
ryzyko, że zwymiotuję. Ale w moje żyły pompowało się właśnie coś o wiele
potężniejszego -?czysty, żywy gniew. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że
mogłabym posunąć się do przemocy. Aż do momentu, gdy moja droga
skrzyżowała się z drogą Granta Baileya.
-?Nie wiem jak, ale to zrobili i nic nie możemy na to poradzić. -?Nan
nagle chwyciła mnie za nadgarstek. -?Chcę, żebyś mi obiecała, że nie
będziesz próbowała nic z tym robić, Lib. Proszę.
Na widok tego błagania w jej oczach coś boleśnie przewróciło mi się w żołądku. Wiedziałam, że ona też panicznie boi się mnie stracić, więc
powoli pokręciłam głową. Wszystkie listy, telefony, wściekłość i smutek
ostatnich dwóch lat niczego nie zmieniły. Teraz Grant Bailey
prawdopodobnie będzie spędzał czas z rodziną w te święta, podczas gdy
moi rodzice leżeli ramię w ramię w ziemi. Rozpaczliwie chciałam wierzyć,
że to nie może być prawda, choć wiedziałam, że jest.
Rodzice Granta Baileya mieszkali zaledwie dziesięć minut drogi od pubu
moich dziadków. Istniała wielka szansa, że któreś z nas na niego
wpadnie, a ja bałam się, że mogłabym naprawdę być zdolna do zabicia go,
gdybym zobaczyła, jak cieszy się wolnością. Tak łatwo byłoby po prostu
wcisnąć gaz do dechy i wymierzyć mu ostateczną formę karmy. Bo jeśli tak
wyglądała sprawiedliwość, to prawo naprawdę było do niczego. Przed
wypadkiem powrót do Canterbury zawsze wydawał mi się powrotem do
bezpiecznej przystani. Kiedy wychodziłam wieczorem na drinka, ani razu
nie czułam strachu, wracając do domu. Kiedy byłam w szkole, wraz z przyjaciółkami wychodziłyśmy poza miasto ścieżką wzdłuż rzeki w stronę
okolicznych wiosek i spędzałyśmy nad wodą całe dnie, jeśli miałyśmy na
to ochotę. To miasto było urokliwe, osobliwe, a przede wszystkim było
domem, ale Bailey zdołał odebrać mi nawet to uczucie, bo po wypadku
nigdzie nie czułam się bezpiecznie.
-?Jak, do cholery, ma to być sprawiedliwe? On będzie mógł spędzić te
święta z kimkolwiek zechce, a my już nigdy nie będziemy mogli tego
zrobić. -?Czułam się, jakby ktoś siedział mi na klatce piersiowej i mnie
dusił. Chciałam wyjść, uciec, ale to niemożliwe, gdy miejscem, z którego
chcesz uciec, jest twoje własne ciało, twój własny umysł.
-?Wiem, kochanie. Tak mi przykro. -?Nan pociągnęła nosem, a ja znów ją
objęłam, wdychając znajomy zapach jej konwaliowych perfum, które zawsze
pachniały domem.
-?O Boże! Nie wiem, czy dam radę to znieść. A jeśli zobaczę go, gdy będę
w samochodzie? Szczerze mówiąc, nie wiem, do czego byłabym zdolna, ale
widzę oczami wyobraźni, jak robię mu to samo, co on zrobił mamie i tacie.
-?Nie mogłabyś tego zrobić, Lib. Nie w rzeczywistości. Ale ja też go
nienawidzę za to, co zrobił twojej mamie i tacie, i za to, co to zrobiło
z tobą.
-?Wszystko w porządku, Nan. -?Musiało być, ze względu na nią i dziadka;
powtarzałam to sobie raz po raz w tygodniach i miesiącach po wypadku,
ale ona znała mnie na to zbyt dobrze.
-?Oczywiście, że nie jest w porządku, nie po takich wieściach. Ale
jesteś tylko człowiekiem i nie oczekiwałabym, że będzie inaczej. Tylko
spróbuj zapamiętać, że nawet gdyby trzymali tego szumowinę Baileya w więzieniu do końca życia, to by ich nie przywróciło. Ale my chcemy mieć
ciebie z powrotem i tego właśnie chcieliby twoi rodzice, znacznie
bardziej niż widoku Baileya gnijącego w celi. Przez to wszystko wydaje
mi się jeszcze bardziej, że propozycja Dottie przyszła w samą porę.
Wiesz, że kochamy cię nad życie, Lib, ale wszyscy potrzebujemy
odpoczynku od wspomnień, jeśli mamy dojść do siebie. Za każdym razem,
gdy przejeżdżasz drogą, na której to się stało, mijasz swoją starą
szkołę, skąd mama odbierała cię codziennie, albo ulubioną restaurację
taty, to uderza w ciebie na nowo, prawda?
-?Skąd wiedziałaś? -?Widziałam rodziców we wszystkich tych miejscach i nagle, zanim jeszcze odpowiedziała, zrozumiałam, że moja babcia też ich
tam widzi.
-?Bo ja i twój dziadek mamy tak samo. Jak myślisz, dlaczego spędzamy
cały czas w tym starym, mrocznym pubie? Ale musimy zerwać z tymi
nawykami, Lib. Może dla mnie to będzie ten rejs, może coś innego. Ale po
prostu czuję to w kościach, że dla ciebie to będzie Nowy Jork. Musisz
stąd wyjechać na jakiś czas. Być gdzieś, gdzie nie ma tylu rzeczy
przypominających o przeszłości.
-?Dobrze. -?To było tylko jedno słowo i padło z moich ust, zanim
zdążyłam pomyśleć o nim po raz drugi. Nie zostanę tam jednak na święta,
cokolwiek mówiłaby moja babcia. Nie było mowy, bym została w miejscu,
gdzie magia świąt jest widoczna na każdym rogu ulicy, podczas gdy
ludzie, których kochałam najbardziej na świecie, zostali ograbieni z szansy na ponowne obchodzenie Bożego Narodzenia, a nawet na odwiedzenie
miejsca, o którym zawsze marzyli. Ale nie będzie już udawania z odrzuconymi wizami ani prób odciągania dziadków od tego, co uważali za
najlepsze dla mnie. Jechałam do Nowego Jorku, czy mi się to podobało,
czy nie. Biorąc pod uwagę, że lada chwila Grant Bailey miał zacząć
opuszczać więzienie na przepustki, mój wylot stawał się sprawą
najwyższej wagi. Każdą minutę zwłoki uważałam za straconą.
Rozdział 2
- Powinnaś była widzieć to miejsce zeszłej nocy! Wyglądało to tak,
jakby każdy wariat w stanie Nowy Jork chciał wsiąść do mojej taksówki.
Próbowałam nadążyć za szybkim potokiem słów taksówkarza, gdy po raz
pierwszy dostrzegłam panoramę Manhattanu. W żołądku jednak mi się
przewracało, i to nie tylko dlatego, że kierowca zdawał się być
zdeterminowany, by zajechać drogę każdemu innemu użytkownikowi Grand
Central Parkway podczas trasy z lotniska JFK. Podczas mojej pierwszej
podróży do Nowego Jorku, pięć lat wcześniej, byłam tak podekscytowana,
ale wtedy wszystko wyglądało zupełnie inaczej. I gdyby nie tamta
wycieczka, być może nigdy nie kupiłabym rodzicom biletów lotniczych na
pięćdziesiąte urodziny mamy...
- Domyślam się, że tak to wygląda, kiedy pracuje się w Halloween -
wymruczałam w odpowiedzi, choć nie byłam pewna, czy kierowca w ogóle
mnie usłyszał. Zdawał się traktować tę trasę jako okazję do wygadania
się i nie przestał mówić aż do samego Manhattanu. Niewiele jednak
przyswoiłam z tego, co opowiadał; byłam zbyt zajęta koncentrowaniem się
na samym oddychaniu. Za kilka minut miałam być na Siódmej Alei, a mdłości tylko przybierały na sile.
Kiedy zatrzymał się przed sklepem bożonarodzeniowym mojej ciotecznej
babki, przed sobą dostrzegłam neonowe światła Times Square.
-?No to jesteśmy na miejscu, Candy Cane Lane na Siódmej.
Zapłaciłam kierowcy i stojąc na chodniku ze swoimi walizkami, patrzyłam,
jak taksówka włącza się w sznur samochodów. Prędzej czy później będę
musiała wejść do środka, ale nie potrafiłam zmusić nóg do ruchu.
- Liberty, czy to ty! -?Niepowtarzalny głos cioci Dottie poniósł się
ulicą, zanim jeszcze ją zobaczyłam. Chwilę później wyłoniła się z tłumu
na swoim fioletowym, metalicznym skuterze inwalidzkim. Nie byłam pewna,
czy przefarbowała włosy pod kolor skutera, czy kupiła skuter pod kolor
włosów, tak czy inaczej, było to uderzające połączenie.
- Ciociu Dottie. -?Pochyliłam się, by ją pocałować, gdy zatrzymała
pojazd, o włos mijając moje stopy. -?Wyglądasz jeszcze młodziej niż
wtedy, gdy widziałyśmy się ostatnim razem.
- Cóż, wiesz, co mówią, Libby: masz tyle lat, na ile pozwala ci się
czuć twój facet! -?Dottie odrzuciła głowę do tyłu i roześmiała się. -?A na moje szczęście obecny ma tylko sześćdziesiąt jeden lat!
Pokręciłam głową, ale nie mogłam powstrzymać uśmiechu. Udało jej się
mnie rozśmieszyć w ciągu pierwszych dwóch minut -?może jednak wszystko
będzie dobrze. Osobowość cioci Dottie była tak silna, że z łatwością
mogła przyćmić nawet Boże Narodzenie. Mój terapeuta pewnie miał rację;
przydałoby mi się trochę zabawy w życiu. Słuchanie o wybrykach Dottie z pewnością będzie rozrywką. W wieku siedemdziesięciu sześciu lat była o dwa lata starsza od Nan, a wciąż ani myślała o ustatkowaniu się.
- Ma na imię Brian i był dla mnie prawdziwym oparciem po operacji
biodra. W jego budynku jest winda, więc od czasu zabiegu mieszkam u niego. To oznacza, że będziesz miała mieszkanie nad sklepem tylko dla
siebie. -?Dottie znów się zaśmiała. -?A dziewczyna potrzebuje przecież
przestrzeni do przyjmowania gości, jeśli wiesz, co mam na myśli!
- Och, nie martw się, nie planuję tu robić nic poza pracą i pomaganiem ci tak bardzo, jak to tylko możliwe. Rodzaj komplikacji,
jakie zwykle niosą ze sobą mężczyźni, to ostatnia rzecz, jakiej mi
potrzeba.
- Nie tobie, kochanie, mnie! -?Dottie mieszkała w Stanach od ponad
trzydziestu lat, po burzliwym rozwodzie, i jej angielski akcent niemal
całkowicie zanikł. -?Chociaż, według Ruby, najwyższy czas, żebyś ty też
zaznała trochę akcji.
- Ciociu Dottie, proszę! -?To, że Nan i moja cioteczna babka
omawiały moje życie uczuciowe, było wystarczająco złe, ale fakt, że
zostawałam w tyle za siedemdziesięciolatką, stanowiło dno, nawet jak na
mnie.
- Dobrze, obiecuję, że nie będę cię o to wszystko za bardzo dręczyć.
Ale nigdy nic nie wiadomo, Nowy Jork to romantyczne miejsce. Przejażdżki
dorożką po Central Parku, rejsy wokół Wyspy Wolności o zachodzie słońca.
Uwierz mi, zaliczyłam to wszystko.
- Tak jak mówiłam, jestem tu tylko po to, żeby ci pomóc.
- Właśnie, co do tego. -?Dottie szturchnęła kierownicę swojego
skutera. -?W tej chwili jestem skazana na to urządzenie, więc do sklepu
wpadam tylko od czasu do czasu. Nie martw się jednak, masz pomoc. Moja
przyjaciółka Betty przychodzi w tyle dni, ile zdoła upchnąć między
opieką nad wnukami, a Madison pracuje teraz na pełny etat.
- Na pewno sobie poradzimy. -?Wzięłam głęboki oddech. To będzie
trudne, ale pracując w takim sklepie jak Candy Cane Lane, nie było
sposobu, by dalej tego unikać, nadszedł czas, by zmierzyć się z Bożym
Narodzeniem twarzą w twarz. -?Zatem, wchodzimy?
- Pozwól tylko, że cofnę tę maszynę, przy wejściu do sklepu jest
mały stopień. Dla wózków inwalidzkich i dziecięcych jest w pełni
dostępny, ale ja potrzebuję trochę rozpędu, żeby go pokonać. -?Zgodnie
ze słowami, Dottie cofnęła skuter do samej krawędzi chodnika, podczas
gdy ja otworzyłam drzwi. Z pewnością był to efektowny sposób na wejście
do środka i jakimś cudem udało jej się nie strącić ani jednej ozdoby z wystawy na środku sklepu.
- Dzień dobry, dziewczęta! To moja siostrzenica, Liberty. Jak
wiecie, przejmie obowiązki menedżerki do czasu mojego powrotu. -?Dottie
zatrzymała skuter przy wielkiej sztucznej choince dominującej w pomieszczeniu, na której wisiało mnóstwo najróżniejszych bombek.
Wyraźnie miały przyciągać turystów, bo były tam miniaturowe wersje
Empire State Building, Statuy Wolności i żółte taksówki udekorowane
bożonarodzeniowymi wieńcami. Znów skoncentrowałam się na oddechu.
Poradzę sobie ze świętami, byłam tego niemal pewna. Musiałam tylko
powstrzymać hiperwentylację na myśl o spędzeniu niemal dwóch miesięcy w nowojorskim odpowiedniku wioski Świętego Mikołaja.
Młoda kobieta, która nie mogła mieć więcej niż osiemnaście lub
dziewiętnaście lat, posłała mi uśmiech. Miała najbielsze zęby, jakie
kiedykolwiek widziałam na żywo.
-?Miło cię poznać, Liberty. Jestem Madison. Witaj w Nowym Jorku!
Odwzajemniłam uśmiech.
-?Mnie również miło cię poznać, Madison. Ale mów mi Libby, proszę,
prawie wszyscy tak robią.
- Uważam, że Liberty to piękne imię. -?Starsza pani stojąca obok
Madison wyszła zza lady. Nie trzeba było być geniuszem, by domyślić się,
że to musi być Betty. -?Dottie mówiła mi, że imię dostałaś po samej
Statui Wolności?
- Zazwyczaj nie mówię o tym ludziom! -?Zmusiłam się do uśmiechu. To
była prawda. Kiedy byłam młodsza, nie chwaliłam się tym, bo wstydziłam
się, że nazwano mnie po wielkim zielonym posągu. Ale ostatnio działo się
tak dlatego, że przypominało mi to o mamie i o tym, że ona nigdy nie
zdołała zobaczyć tej statuy ani miasta, które tak długo kochała z daleka.
- A zatem niech będzie Libby, skarbie. Jestem Betty. -?Uściskała
mnie, jakbym była jej dawno niewidzianą siostrzenicą. Tak bardzo
przypominała mi Nan, że nieoczekiwanie uderzyła we mnie fala tęsknoty za
dziadkami. Tak martwiłam się pobytem w Nowym Jorku przez dwa miesiące i pracą akurat w sklepie bożonarodzeniowym, że nawet nie pomyślałam o tym,
jak będzie mi ich brakować. Zanim jednak zdążyłam pogrążyć się w tym
uczuciu, Dottie klasnęła w dłonie.
- Skoro prezentację mamy już za sobą, myślę, że najlepszym sposobem
na poznanie sklepu będzie rozpakowanie towaru, który dotarł rano. -
Ciocia Dottie sprawiła, że zabrzmiało to jak rozkaz, a nie sugestia, ale
wszystko, co dawało mi zajęcie, było mi na rękę. Myślałam, że da mi
dzień lub dwa na dojście do siebie po locie, zanim zapędzi mnie do
pracy, ale zapomniałam, że moja cioteczna babka ma niespożytą energię i oczekuje tego samego od wszystkich innych. -?Możesz zanieść bagaże na
górę do mieszkania, a potem Madison pokaże ci, co i jak. Muszę porwać
Betty na spóźniony lunch, ale jestem pewna, że wy, młode, poradzicie
sobie bez nas.
- Oczywiście, że tak. -?Madison już podawała Betty jej torebkę. -
Poradzimy sobie same, prawda, Libby?
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki