ROZDZIAŁ PIERWSZY

Andy Bellefleur był pijany jak bela. W jego przypadku nie było to normalne - wierzcie mi, bo znam wszystkich pijaków w Bon Temps. Pracując przez wiele lat w barze Sama Merlotte'a, dość dobrze im się przyjrzałam. Ale Andy Bellefleur, nieodrodny syn tej ziemi i detektyw niewielkich sił policyjnych Bon Temps, nigdy wcześniej nie siedział w barze "U Merlotte'a" w takim stanie. Strasznie chciałam wiedzieć, z jakiego powodu dziś zrobił wyjątek.

Żeby nie wiem jak bardzo wysilać wyobraźnię, to moich stosunków z Andym nie da się nazwać przyjaźnią, nie mogłam więc spytać go wprost. Dysponowałam jednak innymi środkami i zdecydowałam się ich użyć. Staram się wprawdzie nie wykorzystywać swojego upośledzenia, daru czy jakkolwiek zechcecie go nazwać, bo nie mam ochoty na dowiadywanie się różnych rzeczy o ludziach czy o sobie, czasami jednak zwycięża zwykła ciekawość.

Zrezygnowałam zatem z blokowania umysłu przed napływem myśli Andy'ego i skoncentrowałam się. Po prostu się martwiłam.

Bellefleur aresztował tego ranka pewnego mężczyznę za porwanie. Osobnik ów zabrał swoją dziesięcioletnią sąsiadkę do lasu, gdzie ją zgwałcił. Dziewczynka przebywała teraz w szpitalu, a mężczyzna tkwił w więzieniu; niestety, krzywda, którą wyrządził, była nieodwracalna. Poczułam straszliwy smutek, nawet zachciało mi się płakać. Zbrodnia ta przypomniała mi pewne wydarzenia z mojej przeszłości. Pomyślałam, że w tym momencie trochę bardziej lubię Andy'ego za jego reakcję.

- Andy Bellefleur, daj mi swoje kluczyki - poleciłam.

Policjant obrócił ku mnie kanciastą twarz i popatrzył bez zrozumienia. Po długiej chwili, w trakcie której do jego przyćmionego mózgu docierał sens mojej prośby, pogmerał w kieszeni spodni khaki i wręczył mi ciężkie kółko z kluczami. Postawiłam przed nim na barze bourbon z colą.

- Na koszt firmy - powiedziałam i poszłam do telefonu na końcu baru, żeby zadzwonić do Portii, siostry Andy'ego.

Rodzeństwo Bellefleurów mieszka w podupadającym wielkim, białym, dwukondygnacyjnym domu sprzed wojny secesyjnej, który niegdyś stanowił prawdziwą atrakcję turystyczną, szczególnie że stoi na najładniejszej ulicy w najładniejszej części Bon Temps. Ze wszystkich domów przy Magnolia Creek Road rozciąga się widok na niewielki park, przez który płynie strumień, przecinany tu i ówdzie niewielkimi ozdobnymi mostami służącymi jedynie pieszym; po obu stronach biegnie droga. Przy Magnolia Creek Road stoi również kilka innych starych domów, lecz wszystkie są w znacznie lepszym stanie niż dom Bellefleurów, "Belle Rive". Cóż, "Belle Rive" jest po prostu zbyt duży dla prawniczki Portii i policjanta Andy'ego, zwłaszcza że fundusze na utrzymanie zarówno budynku, jak i otaczającego go terenu dawno się wyczerpały. Jednakże ich babcia Caroline uparcie odmawia sprzedaży domu.

Portia odebrała po drugim dzwonku.

- Portio, mówi Sookie Stackhouse - odezwałam się, podnosząc głos, aby przekrzyczeć panujący w lokalu hałas.

- Chyba dzwonisz z pracy - zauważyła.

- Tak. Jest tu Andy. Ma nieźle w czubie. Zabrałam mu kluczyki. Możesz po niego przyjechać?

- Andy pijany?! Trudno mi w to uwierzyć... Jasne, będę za dziesięć minut - obiecała i rozłączyła się.

- Słodka z ciebie dziewczyna, Sookie - obwieścił nieoczekiwanie Bellefleur.

Dopił drinka, którego mu nalałam. Zabrałam szklankę z kontuaru i miałam nadzieję, że nie zamówi więcej.

- Dzięki, Andy - odparłam. - Ty też jesteś miły.

- Gdzie twój... chłopak?

- Tutaj - rozległ się chłodny głos i tuż za Andym pojawił się Bill Compton.

Uśmiechnęłam się do niego nad pochyloną głową Bellefleura. Bill mierzy metr siedemdziesiąt osiem, ma kasztanowe włosy i piwne oczy, szerokie bary i twarde, muskularne ramiona mężczyzny, który wiele lat pracował fizycznie. Kiedyś na farmie z ojcem, a potem sam, dopóki nie poszedł na wojnę. To była wojna secesyjna.

- Hej, W. B.! - zawołał mąż Charlsie Tooten, Micah.

Odpowiadając na powitanie, Bill uniósł niedbale rękę, a mój brat, Jason, oznajmił w tym momencie: "Dobry wieczór, wampirze Billu", i to naprawdę uprzejmym tonem. Jason, który początkowo nieprzychylnym okiem spoglądał na Billa w naszym małym kręgu rodzinnym, rozpoczął ostatnio nowy rozdział życia. Stale go obserwowałam, sprawdzając, czy jego nieco pozytywniejsze nastawienie się nie zmienia.

- Bill, jesteś w porządku, jak na... wampira - oznajmił poważnie Andy, obracając się do niego przodem na wysokim stołku barowym.

Uznałam, że jest bardziej pijany, niż sądziłam, ponieważ nigdy wcześniej nie odnosił się z entuzjazmem do wampirów żyjących oficjalnie wśród mieszkańców Ameryki.

- Dzięki - odrzekł cierpko Bill. - Ty też nie jesteś zły jak na Bellefleura. - Nachylił się nad barem i dał mi całusa. Jego usta były równie chłodne jak głos. Cóż, trzeba się do tego po prostu przyzwyczaić. Podobnie jak do ciszy, bo kiedy kładzie się głowę na piersi wampira, nie słyszy się bicia jego serca. - Dobry wieczór, kochana - powiedział cicho.

Podsunęłam mu szklaneczkę wynalezionej przez Japończyków syntetycznej krwi, grupa B minus. Wypił i oblizał usta. Prawie natychmiast jego cera się zaróżowiła.

- Jak twoje spotkanie, skarbie? - spytałam.

Bill spędził większą część nocy w Shreveport.

- Opowiem ci później - odparł.

Miałam nadzieję, że opowieść o jego pracy okaże się nieco weselsza niż historia Andy'ego.

- Okej. Może pomógłbyś Portii wpakować Andy'ego do auta? Właśnie wchodzi - dodałam, skinąwwszy głową w stronę drzwi.

Tym razem Portia nie miała na sobie spódniczki, bluzki, żakietu, pończoch i czółenek na płaskim obcasie, składających się na jej strój w pracy. Dziś zamieniła go na błękitne dżinsy i rozciągniętą bluzę college'u imienia Sophie Newcomb. Portia ma równie kanciastą sylwetkę jak jej brat i swe długie, gęste kasztanowe włosy nosi rozpuszczone. Bardzo o nie dba, co stanowi wyraźny sygnał, że zdecydowanie broni się przed staropanieństwem. Z determinacją przeszła przez hałaśliwy tłum.

- No cóż, rzeczywiście porządnie się zaprawił - stwierdziła, oceniając brata spojrzeniem. Usiłowała ignorować Billa, przy którym czuła się wyraźnie nieswojo. - Nie zdarza mu się to często, ale jeśli postanowi się napić, przesadza.

- Portio, Bill może go zanieść do twojego samochodu - powiedziałam. Andy był wyższy i tęższy od siostry, toteż na pewno stanowiłby dla niej zbyt duży ciężar.

- Och, chyba dam sobie z nim radę - odparowała stanowczo, ciągle nie patrząc w stronę wampira, który zerknął na mnie z uniesionymi brwiami.

Objęła brata ramieniem i spróbowała dźwignąć ze stołka. Andy nawet się nie poruszył. Portia rozejrzała się za Samem Merlotte'em, właścicielem baru, który był niski i żylasty, ale bardzo silny.

- Sam obsługuje dziś jakieś przyjęcie rocznicowe w klubie za miastem - wyjaśniłam. - Lepiej niech Bill ci pomoże.

- W porządku - zgodziła się prawniczka zimno, nie odrywając oczu od wypolerowanego drewna kontuaru. - Bardzo dziękuję.

Bill w ciągu kilku sekund podniósł Andy'ego i poprowadził do wyjścia, mimo że nogi policjanta były jak z galarety. Micah Tooten podskoczył i otworzył drzwi, toteż Bill bez zatrzymywania się wyszedł wraz z Bellefleurem na parking.

- Dzięki, Sookie - powiedziała Portia. - Czy zapłacił?

Skinęłam głową.

- Okej - podsumowała i poklepała ręką kontuar. Zanim dotarła za Billem do frontowych drzwi baru "U Merlotte'a", musiała wysłuchać jeszcze szeregu porad, których nasi goście udzielali jej w jak najlepszej intencji.

Z powodu tego zdarzenia stary buick detektywa Andy'ego Bellefleura stał na parkingu pod barem przez całą noc i cały następny dzień. Andy będzie się oczywiście później zaklinał, że gdy wysiadł i poszedł do baru, samochód zostawił pusty. Zezna również, że zbyt zaabsorbowany własnymi problemami zapomniał zamknąć drzwiczki na klucz.

Tak czy owak, w którymś momencie pomiędzy wejściem Andy'ego do baru "U Merlotte'a", czyli godziną dwudziestą a dziesiątą następnego ranka, kiedy przyszłam pomóc otworzyć lokal, w samochodzie Bellefleura pojawił się nowy pasażer.

Pasażer ten wpakował policjanta w bardzo kłopotliwą sytuację.

Był bowiem martwy.

***

W ogóle nie powinnam się tam zjawić tak wcześnie, ponieważ poprzedniej doby pracowałam na nocną zmianę. Bill poprosił mnie jednak, żebym zamieniła się z którąś koleżanką, ponieważ chciał, żebym mu towarzyszyła w wyjeździe do Shreveport. Sam nie miał nic przeciwko temu, więc poprosił moją przyjaciółkę Arlene, by wzięła moją zmianę. Arlene miała wolny dzień, ale zawsze chętnie przyjmuje większe napiwki, które dostajemy w nocy, toteż zgodziła się przyjść o siedemnastej.

Właściwie Andy powinien zabrać rano samochód, ale dręczył go zbyt duży kac, a nie miał siły naciskać na Portię, żeby podrzuciła go pod bar "U Merlotte'a", który nie znajdował się po drodze na posterunek policji. Siostra obiecała, że zawiezie go do pracy w południe i zjedzą lunch w barze, a potem będzie mógł odzyskać auto.

Z tego też względu buick, wraz ze swym nieruchomym pasażerem, nadspodziewanie długo czekał na odkrycie.

Poprzedniej nocy przespałam ponad sześć godzin, więc czułam się całkiem dobrze. Spotykanie się z wampirem może być na dłuższą metę trudne dla osób takich jak ja, które nie są nocnymi markami. Pomagałam zamknąć bar, więc do domu trafiłam wraz z Billem około pierwszej w nocy. Wzięliśmy razem gorącą kąpiel, potem trochę się popieściliśmy. Zasnęłam krótko po drugiej, a wstałam dopiero przed dziewiątą. O tej porze Billa już dawno przy mnie nie było.

Wypiłam dużo wody z sokiem pomarańczowym, a przy śniadaniu połknęłam multiwitaminę i żelazo w tabletkach, które stały się dla mnie regularnymi suplementami, odkąd Bill zjawił się w moim życiu, przynosząc ze sobą (wraz z miłością, przygodą i radosnym podnieceniem) stałe zagrożenie anemią. Na dworze, dzięki Bogu, robiło się coraz chłodniej i usiadłam na frontowym ganku domu Billa ubrana w rozpinany sweter i czarne spodnie, które nosiłyśmy podczas pracy w barze, kiedy było za zimno na szorty. Na lewej piersi mojej białej koszulki z kołnierzykiem znajdował się wyhaftowany napis: BAR "U MERLOTTE'A".

Kiedy podniosłam poranną gazetę, mimo woli zauważyłam, że trawa nie rośnie już tak szybko. Liście na niektórych drzewach wyraźnie zaczynały żółknąć. Na piątkowy wieczór zaplanowano mecz futbolowy na boisku licealnym i nic nie zapowiadało, żeby temu wydarzeniu miały towarzyszyć upały.

Lato nie lubi odchodzić z Luizjany, nawet z północnej części stanu. Jesień zaczyna się tu niemal z musu, jak gdyby wpadała do nas z krótką wizytą, w każdej chwili gotowa ustąpić dusznemu gorącu lipca. Ja jednak jestem spostrzegawcza, toteż tego ranka bez trudu dostrzegłam wyraźne ślady zbliżającej się jesieni. Jesień i zima oznaczały przecież dla mnie dłuższe noce, czyli więcej czasu z Billem i dodatkowe godziny snu.

Dzięki tej myśli poszłam do pracy w pogodnym nastroju. Kiedy zobaczyłam buicka stojącego samotnie przed barem, przypomniałam sobie zaskakujące pijaństwo Andy'ego z ubiegłej nocy. Muszę wyznać, że uśmiechnęłam się na myśl, jak będzie się czuł dzisiaj. Właśnie miałam zaparkować obok aut innych pracowników, za barem, gdy zauważyłam, że drzwi za siedzeniem pasażera buicka Andy'ego są uchylone. Czy to dlatego paliło się światełko na suficie samochodu? Pomyślałam, że bez wątpienia rozładuje się akumulator, co rozzłości Andy'ego i będzie musiał wejść do baru, żeby zadzwonić po samochód pomocy drogowej albo poprosić kogoś, żeby go podrzucił. Zaparkowałam swoje auto obok buicka i wysiadłam, nie wyłączając silnika. Sądziłam, że szybko wrócę do swojego samochodu, ale, niestety, okazałam się zbyt wielką optymistką.

Pragnęłam zamknąć drzwi i pchnęłam je, one jednak przesunęły się zaledwie o centymetr. Naparłam na nie całym ciężarem, myśląc, że w ten sposób się zatrzasną, a ja będę mogła odjechać. Nie zatrzasnęły się. Niecierpliwie szarpnęłam, chcąc sprawdzić, co je blokuje. Natychmiast uderzyła mnie fala smrodu. Okropnego smrodu. Przeraziłam się, gdyż ten odór nie był mi obcy. Zajrzałam na tylne siedzenie auta, zakrywając dłonią usta, choć nie obroniłam się w ten sposób przed atakiem nieprzyjemnego zapachu.

- O, rany - szepnęłam. - O, cholera!

Na tylne siedzenie wciśnięto ciało Lafayette'a, kucharza pierwszej zmiany z "Merlotte'a". Mężczyzna był nagi. Jego szczupła brązowa stopa z paznokciami pomalowanymi na ciemny szkarłat blokowała drzwi, i to właśnie jego zwłoki tak strasznie cuchnęły.

Wycofałam się pospiesznie, po czym wsiadłam do swojego auta i podjechałam do tylnego wejścia baru, trąbiąc szaleńczo. Drzwiami dla personelu wybiegł Sam. Wokół talii miał zawiązany fartuch. Wyłączyłam silnik i wyskoczyłam z samochodu tak szybko, że ledwie zdawałam sobie sprawę z tego, co robię, po czym przytuliłam się do Sama, lepiąc się do niego niczym naelektryzowana skarpeta do stopy.

- O co chodzi? - usłyszałam jego głos.

Odsunęłam się i spojrzałam na niego; nie musiałam zbytnio zadzierać głowy, ponieważ Sam jest niewysoki. Jego rudawozłote włosy połyskiwały w porannym słońcu. Sam ma niezwykle niebieskie oczy, które w tym momencie rozszerzyły się ze zdumienia.

- O Lafayette'a - bąknęłam i się rozpłakałam. Moja reakcja była absurdalna i głupia, ponieważ w niczym nie pomagała, nie mogłam jednak nic na to poradzić. - Nie żyje. Leży w aucie Andy'ego Bellefleura.

Ręce Sama zacisnęły się za moimi plecami i mój szef przyciągnął mnie do siebie jeszcze raz.

- Sookie, przykro mi, że byłaś świadkiem czegoś takiego - powiedział. - Zaraz zadzwonimy na policję. Biedny Lafayette.

Stanowisko kucharza w "Merlotcie" nie wymaga właściwie żadnych nadzwyczajnych umiejętności kulinarnych, ponieważ Sam oferuje jedynie kilka rodzajów kanapek i frytki. Dlatego kucharze często się u nas zmieniają. Lafayette jednak - ku mojemu zaskoczeniu - wytrwał dłużej niż większość. Był gejem, jednym z tych ostentacyjnych, dlatego zawsze miał na twarzy makijaż i nosił długie paznokcie. Mieszkańcy północnej Luizjany są mniej tolerancyjni niż nowoorleańczycy, toteż przypuszczam, że Lafayette, jako Murzyn i homoseksualista, miał tutaj podwójnie ciężkie życie. Mimo - a może właśnie z powodu - swoich kłopotów, był człowiekiem wesołym i bystrym. I całkiem dobrze gotował. Przyrządzał specjalny sos do hamburgerów i goście baru często zamawiali "burgery Lafayette'a".

- Miał tutaj rodzinę? - spytałam Sama.

Zakłopotani odsunęliśmy się od siebie i weszliśmy do lokalu, do biura Sama.

- Kuzyna - odparł, wystukując numer 911. - Proszę przyjechać pod bar "U Merlotte'a" na Hummingbird Road - polecił dyspozytorce. - Przed barem w samochodzie znajdują się zwłoki mężczyzny. Tak, na parkingu, przed lokalem. Och, i może zechcecie powiadomić Andy'ego Bellefleura. Chodzi o jego auto.

Nawet do mnie dotarł krzyk, który się rozległ w słuchawce.

Danielle Gray i Holly Cleary, dwie kelnerki z porannej zmiany, weszły roześmiane tylnymi drzwiami. Obie rozwódki, mniej więcej trzydziestopięcioletnie. Przyjaźnią się od lat i najchętniej biorą tę samą zmianę. Holly ma pięcioletniego syna, który chodzi do przedszkola, a Danielle siedmioletnią córkę i małego synka, którym opiekuje się jej matka, gdy Danielle pracuje w barze. Mimo że były niewiele ode mnie starsze, nigdy z żadną z nich nie łączyły mnie bliższe kontakty. Wyraźnie wystarczało im własne towarzystwo.

- Co się stało? - spytała Danielle na widok mojej miny. Na jej pociągłej i piegowatej twarzy natychmiast pojawił się wyraz zmartwienia.

- Dlaczego samochód Andy'ego stoi przed barem? - spytała Holly. Przypomniałam sobie, że spotykała się kiedyś z Bellefleurem. Miała krótkie blond włosy, które zwisały wokół jej twarzy jak przywiędłe płatki stokrotek, i najładniejszą cerę, jaką kiedykolwiek widziałam. - Spędził noc w aucie?

- Nie - odrzekłam - ale ktoś inny tak.

- Kto?

- Lafayette.

- Andy pozwolił czarnemu pedziowi przespać się w swoim aucie? - Holly była osóbką bezpośrednią i miała zwyczaj mówienia tego co myśli.

- Co mu się przydarzyło? - spytała Danielle.

- Nie wiemy - odparł Sam. - Policja jest w drodze.

- Chcecie powiedzieć... - zaczęła ostrożnie Danielle - że nasz kucharz nie żyje?

- Tak - przyznałam. - Dokładnie to chcemy powiedzieć.

- Ale mieliśmy otwierać za godzinę - zauważyła Holly, wsparłszy ręce na biodrach. - Co zrobimy? A jeśli policja pozwoli nam otworzyć lokal, to kto będzie gotował? Przyjdą goście, zechcą lunch...

- Lepiej bądźmy przygotowani na każdą ewentualność - uciął Sam. - Chociaż sądzę, że do popołudnia raczej nie otworzymy.

Wszedł do biura, żeby zadzwonić po rezerwowego kucharza.

Dziwnie było rozmawiać o otwarciu lokalu, jak gdyby w każdej chwili mógł wejść Lafayette i zacząć opowiadać o jakimś przyjęciu, na którym się bawił, tak jak to się zdarzyło kilka dni wcześniej.

Na okręgowej drodze, która biegła przed barem "U Merlotte'a", rozległo się w tym momencie wycie syren, a po kilku minutach na parkingu zachrzęścił żwir pod kołami hamujących pojazdów. Gdy zestawiłyśmy krzesła, nakryłyśmy stoły i zawinęłyśmy w serwetki dodatkowe sztućce na zmianę, do pomieszczenia weszli policjanci.

Bar "U Merlotte'a" znajduje się poza granicami miasta, więc śledztwo miał prowadzić szeryf okręgowy, Bud Dearborn. Bud, który był kiedyś dobrym przyjacielem mojego ojca, siwiał. Miał płaską twarz kojarzącą się z pyskiem pekińczyka i mętne, brązowe oczy. Kiedy wtargnął frontowymi drzwiami, zauważyłam, że nosi ciężkie, wysokie buciory i czapkę Saintsów. Oderwano go chyba od pracy na farmie. Towarzyszył mu Alcee Beck, jedyny afroamerykański detektyw w siłach policyjnych okręgu. Był tak czarny, że z jego cerą zdecydowanie kontrastowała biała koszula. Krawat miał zawiązany starannie, a garnitur leżał na nim doskonale. Jego wypolerowane buty lśniły.

Bud i Alcee zajmowali się sprawami okręgu do spółki... przynajmniej niektórymi z ważniejszych spraw. Sporo do powiedzenia w kwestiach lokalnych miał również Mike Spencer, właściciel domu pogrzebowego i koroner okręgowy, zresztą bliski przyjaciel Buda. Byłam pewna, że Mike jest już na parkingu, oficjalnie potwierdzając zgon nieszczęsnego Lafayette'a.

- Kto znalazł zwłoki? - spytał Bud Dearborn.

- Ja.

Bud i Alcee zwrócili się w moją stronę i podeszli.

- Sam, możemy skorzystać z twojego biura? - spytał szeryf, a następnie, nie czekając na odpowiedź, wykonał gwałtowny ruch głową, sugerujący, że mam wejść z nimi do sąsiedniego pokoju.

- Jasne, korzystajcie - odparł cierpko mój szef. - Sookie, wszystko w porządku?

- Pewnie. - Nie byłam przekonana, czy wszystko jest w porządku, wiedziałam jednak, że Sam bez narażania się na kłopoty i tak nie może mi pomóc. Zresztą, przypuszczam, że nawet jego interwencja nie na wiele by się zdała.

Gdy Bud i Alcee usadowili się na biurowych fotelach, ten pierwszy dał znać mi gestem, żebym usiadła, ja jednak potrząsnęłam głową. Bud oczywiście zajął duży fotel Sama, podczas gdy Alcee zadowolił się mniejszym i twardszym.

- Opowiedz nam, kiedy widziałaś Lafayette'a po raz ostatni żywego - polecił szeryf.

Zastanowiłam się.

- Nie pracował ubiegłej nocy - odparłam. - Pracował Anthony. Anthony Bolivar.

- Kto to? - Alcee zmarszczył szerokie czoło. - Nie kojarzę tego nazwiska.

- Przyjaciel Billa. Był przejazdem i potrzebował pracy. Ma doświadczenie. - W czasach Wielkiego Kryzysu Anthony pracował w jakiejś restauracji.

- Chcesz powiedzieć, że kucharz przygotowujący przekąski w "Merlotcie" jest wampirem?!

- No i co z tego? - odcięłam się. Wiedziałam, że zaciskam usta, marszczę czoło i moje rysy wykrzywia gniew. Bardzo mocno starałam się nie czytać żadnemu z nich w myślach, jednak broniłam się z trudem. Z Budem Dearbornem miałam mniejszy problem, jednak Alcee wysyłał swoje myśli równie intensywnie jak latarnia morska sygnał w czasie mgły. W tej chwili mężczyzna odczuwał odrazę i strach.

Zanim poznałam Billa i odkryłam, że wampir bardzo sobie ceni to moje upośledzenie (które nazywał darem), ze wszystkich sił starałam się udawać, zarówno przed sobą, jak i przed innymi, że tak naprawdę wcale nie potrafię czytać ludziom w myślach. Jednakże, odkąd Bill uwolnił mnie z małego więzienia, które sama wokół siebie zbudowałam, ćwiczyłam swój talent i eksperymentowałam z nim, do czego zresztą szczerze mnie zachęcał. Właśnie dla niego ubierałam w słowa kwestie, które wcześniej latami jedynie wyczuwałam. Wiedziałam zatem, że niektóre osoby - tak jak Alcee - "wysyłają" wyraźne informacje, większość jednak, jak szeryf Bud Dearborn, robi to raczej tylko od czasu do czasu, z przerwami. Podejrzewałam, że wiele zależy od tego, jak silnych emocji doświadczają ci ludzie, jak trzeźwo myślą i... jaka jest pogoda. Niektóre osoby mają naprawdę nieprzeniknione umysły i w zasadzie niemożliwe jest ustalenie, co myślą. W ich przypadku mogłam co najwyżej zinterpretować nastrój, ale nic więcej.

Już dawno temu zauważyłam, że jeśli, czytając komuś w myślach, dotknę go, zyskuję klarowniejszy obraz - niczym po przejściu z sygnału antenowego na telewizję kablową. Odkryłam też, że gdy sama "wysyłam" komuś relaksujące wizerunki, mogę czytać w jego umyśle jak w książce.

Tyle że niczego nie pragnęłam mniej, niż czytać w myślach Alcee Beckowi. Niestety, zupełnie nieumyślnie otrzymałam pełen obraz jego ogromnie zabobonnej reakcji na informację, że w barze Sama Merlotte'a pracuje wampir, poczułam też jego wstręt do mnie jako kobiety, która podobno spotyka się z wampirem, oraz jego głębokie przeświadczenie, że niekryjący się ze swoją odmiennością seksualną Lafayette przynosił wstyd czarnej społeczności. Alcee uważał, że ktoś musiał mieć coś do Andy'ego Bellefleura, skoro podrzucił mu do auta zwłoki czarnego geja. Zastanawiał się również, czy ofiara nie miała przypadkiem AIDS i czy wirus mógłby się jakoś przedostać do samochodu i tam przetrwać. On na miejscu Andy'ego natychmiast sprzedałby buicka.

Gdybym dotknęła Alcee, poznałabym jego numer telefonu i rozmiar biustonosza jego żony.

Bud Dearborn przypatrywał mi się dziwnie.

- Pytał pan o coś?

- Tak - odparł. - Chciałem wiedzieć, czy widziałaś tu wieczorem Lafayette'a. Może wpadł na drinka?

- Nie było go tutaj. - Przypomniałam sobie, że właściwie nigdy nie widziałam, żeby Lafayette pił. Równocześnie po raz pierwszy uprzytomniłam sobie pewien szczegół: chociaż w porze lunchu bywało u nas towarzystwo mieszane, w nocy klientami baru byli prawie wyłącznie biali.

- Gdzie spędzał wolny czas?

- Nie mam pojęcia.

Lafayette dużo opowiadał, lecz zawsze zmieniał nazwiska, by nie zdradzić osób oddających się niewinnym igraszkom. Cóż, w obecnej sytuacji niezupełnie niewinnym...

- Kiedy widziałaś go po raz ostatni?

- W aucie... martwego.

Bud ze złością pokręcił głową.

- Żywego, Sookie!

- Hm... Chyba jakieś trzy dni temu. Pracował jeszcze, gdy przyszłam na moją zmianę. Przywitaliśmy się. Ach, tak, opowiedział mi o przyjęciu, na którym był. - Próbowałam sobie dokładnie przypomnieć opowieść kucharza. - Mówił, że był u kogoś w domu, gdzie brał udział w najdziwniejszych erotycznych szaleństwach. - Dwóch mężczyzn zagapiło się na mnie. - No, tak powiedział! Nie wiem, ile było prawdy w jego słowach. - Pamiętałam twarz Lafayette'a, kiedy mówił o imprezie, i wstydliwy sposób, w jaki położył palec na ustach, sugerując, że nie poda mi żadnych nazwisk ani miejsca.

- Nie przyszło ci do głowy, że ktoś powinien się dowiedzieć o tym przyjęciu?

Bud Dearborn wyglądał na zaszokowanego.

- To przecież była prywatna impreza. Dlaczego miałabym komuś o niej opowiadać?

Obaj uznali, że tego rodzaju przyjęcia nie powinny odbywać się na terenie ich okręgu, i obrzucili mnie piorunującymi spojrzeniami.

- Czy Lafayette wspomniał, że na tym spotkaniu używano narkotyków? - spytał Bud przez zaciśnięte zęby.

- Niczego takiego sobie nie przypominam.

- Odbywało się to w domu białego czy czarnego?

- Białego - odparłam, a potem pożałowałam, że nie wykręciłam się niewiedzą lub niepamięcią.

Jednakże na Lafayetcie naprawdę wielkie wrażenie zrobił ten dom, chociaż nie dlatego, że był wielki czy luksusowy. Nie miałam pewności, co tak bardzo zaimponowało kucharzowi, który dorastał w biednej rodzinie i do końca życia pozostał biedny, byłam jednak przekonana, że mówił o domu kogoś białego. "Wszystkie te portrety na ścianach, białe jak lilie twarze, szeroko uśmiechnięte" - stwierdził. Nie przekazałam tego komentarza funkcjonariuszom, a oni nie zapytali o detale.

Kiedy wyszłam z biura Sama, wyjaśniwszy uprzednio powody, dla których auto Andy'ego w ogóle stało na naszym parkingu, zamierzałam zająć miejsce za barem. Nie chciałam obserwować śledztwa na zewnątrz, a przy stolikach nie było klientów, gdyż policja zablokowała wjazd na parking.

Sam wycierał i przestawiał butelki za barem, a Holly i Danielle usiadły przy stoliku w części dla palących, żeby Danielle mogła zapalić papierosa.

- Jak było? - spytał Sam.

- Niezbyt przyjemnie. Zdenerwowali się, gdy powiedziałam, że pracuje tu Anthony, a moja wzmianka o przyjęciu, którym Lafayette chwalił się któregoś dnia, również im się nie spodobała. Słyszałeś, jak mi opowiadał? O tej orgii?

- Tak, mnie także coś wspomniał. Najwyraźniej spędził wtedy wspaniały wieczór. O ile ta impreza rzeczywiście się zdarzyła.

- Sądzisz, że Lafayette ją sobie wymyślił?

- Po prostu nie wydaje mi się, żeby w Bon Temps często odbywały się biseksualne przyjęcia dla białych i czarnych - wyjaśnił.

- Mówisz tak tylko dlatego, że nikt nigdy cię na takie nie zaprosił - wytknęłam mu. Zadałam sobie pytanie, czy w ogóle wiem, co się dzieje w naszym miasteczku. Spośród wszystkich mieszkańców Bon Temps właśnie ja powinnam wiedzieć najwięcej, ponieważ wszystkie informacje byłyby dla mnie łatwo dostępne, gdybym postanowiła je poznać. - Przynajmniej tak przypuszczam.

- Zgadza się - przyznał Sam i uśmiechnął się do mnie, wycierając z kurzu butelkę whiskey.

- Podejrzewam, że zaproszenie dla mnie też zawieruszyło się gdzieś na poczcie.

- Sądzisz, że Lafayette wrócił tutaj ubiegłej nocy, żeby szczegółowo pogadać z tobą albo ze mną o tej imprezie?

Wzruszyłam ramionami.

- Może umówił się z kimś na parkingu. Przecież wszyscy wiedzą, gdzie jest "Merlotte". Dostał wypłatę?

Normalnie Sam płacił nam pod koniec tygodnia.

- Nie. Może przyszedł po czek, ale zamierzałem dać mu go w pracy następnego dnia. Czyli dziś.

- Zastanawiam się, kto zaprosił Lafayette'a na to przyjęcie.

- Dobre pytanie.

- Nie uważasz chyba, że byłby na tyle głupi, żeby próbować kogoś szantażować, prawda?

Sam wytarł czystą ściereczką drewnianą okleinę baru. Kontuar i tak lśnił, ale już dawno temu zauważyłam, że Sam nie lubi bezruchu.

- Nie - odrzekł po chwili zadumy. - Na pewno nie zaprosiliby niewłaściwej osoby. Wiesz, jak niedyskretny bywał Lafayette. Nie tylko nam się zwierzył, że był na przyjęciu, a założę się, że miał o tym nie rozpowiadać... Ale może chciał bliższych kontaktów, niż inni... hm... uczestnicy uważali za wygodne...

- Sugerujesz, że chciał pozostać w kontakcie z ludźmi z przyjęcia? Że pragnął się publicznie przyznawać do znajomości z nimi?

- Kto wie.

- Domyślam się, że jeśli ktoś uprawia z kimś seks albo gdy na jego oczach uprawiają go inni, może poczuć się im równy. - Wypowiedziałam tę sugestię z wahaniem, bo nie mam doświadczenia w takich sprawach, ale Sam przytaknął.

- Lafayette bardziej niż czegokolwiek na świecie pragnął akceptacji. Chciał być akceptowany taki, jaki był - oznajmił.

Nie mogłam nie zgodzić się z nim w tej kwestii.

 

ROZDZIAŁ DRUGI

Otworzyliśmy bar dopiero o szesnastej trzydzieści. Do tej pory wszyscy byliśmy straszliwie znudzeni. Wstydziłam się tego uczucia, ponieważ tkwiliśmy tu z powodu śmierci kogoś, kogo znaliśmy, jednakże faktem pozostaje, że po porządkach w magazynie, uprzątnięciu biura Sama i rozegraniu kilku partyjek bourré (Sam wygrał pięć dolarów i trochę drobnych) zapragnęliśmy zobaczyć jakieś nowe twarze. Kiedy tylnymi drzwiami wszedł Terry Bellefleur, kuzyn Andy'ego, który często pełnił funkcję rezerwowego barmana albo kucharza w "Merlotcie", powitaliśmy go z radością.

Wydaje mi się, że Terry ma około sześćdziesiątki. Walczył w Wietnamie, a przez półtora roku był jeńcem wojennym. Ma dość wyraźną bliznę na twarzy, a moja przyjaciółka Arlene zwierzyła mi się, że blizny na jego ciele wyglądają jeszcze drastyczniej. Jest rudowłosy, chociaż chyba ostatnio z każdym miesiącem coraz bardziej siwieje.

Zawsze go lubiłam, szczególnie że zazwyczaj zasypywał mnie uprzejmościami i był miły, choć czasami popadał w okropnie ponure nastroje. W takiej sytuacji wszyscy wiedzieli, że lepiej schodzić mu z drogi. Te jego "mroczne dni" przychodziły zwykle po nocach spędzonych na straszliwych koszmarach. Tak twierdzili sąsiedzi, którzy słyszeli, jak Terry krzyczał nocami przez sen.

Nigdy, ale to nigdy nie słyszałam myśli Terry'ego.

Dziś wyglądał dobrze. Wydawał się odprężony i wcale nie popatrywał nerwowo na boki.

- W porządku, kochanie? - spytał, ze współczuciem klepiąc mnie po ramieniu.

- Dzięki, Terry, nic mi nie jest. Tylko przykro mi z powodu Lafayette'a.

- Tak, nie był zły. - Takie słowa z ust Terry'ego oznaczały wielką pochwałę. - Doskonale wykonywał swoje obowiązki i zawsze zjawiał się na czas. Dobrze sprzątał kuchnię. Nigdy nie przeklinał. - Najwyraźniej Terry bardzo cenił takie życie. - A potem umarł w buicku Andy'ego.

- Obawiam się, że w samochodzie Andy'ego trochę... - Szukałam w głowie najdelikatniejszego określenia.

- Andy powiedział, że smrodu będzie można się pozbyć - odparł. Chyba nie miał ochoty kontynuować tego tematu.

- Andy powiedział, jak umarł Lafayette? - spytałam.

- Podobno ktoś mu skręcił kark. Są też, hm, dowody, że ktoś się z nim... zabawiał.

Piwne oczy Terry'ego błysnęły, co oznaczało, że mężczyzna czuje się zażenowany. "Zabawianie się" bez wątpienia łączyło się dla niego z przemocą i seksem.

- O rety, to okropne. - Danielle i Holly stanęły za mną, a Sam, z kolejnym worem śmieci, które zebrał w swoim biurze, przystanął po drodze do śmietnika za lokalem.

- Nie wyglądało na to... To znaczy, samochód nie wyglądał na...

- Na poplamiony?

- Właśnie.

- Andy sądzi, że Lafayette zginął gdzie indziej.

- Fuj - mruknęła Holly. - Nie mówcie o tym. Mam dość.

Terry spojrzał ponad moim ramieniem na obie kobiety. Nie darzył zbytnim uczuciem ani Holly, ani Danielle, chociaż nie wiedziałam dlaczego i nie starałam się tego dowiedzieć. Wolałam, by ludzie zachowywali dla siebie swoje sekrety, zwłaszcza teraz, gdy lepiej panowałam nad swoim talentem. Terry przyglądał im się przez kilka sekund, a później usłyszałam, że odeszły.

- Portia przyjechała ubiegłej nocy po Andy'ego? - spytał.

- Tak, zadzwoniłam po nią. Andy nie mógł przecież prowadzić. Chociaż założę się, że teraz żałuje, że nie pozwoliłam mu odjechać.

- Miała kłopoty z odprowadzeniem go do samochodu?

- Bill jej pomógł.

- Wampir Bill? Twój przyjaciel?

- Tak.

- Mam nadzieję, że jej nie przeraził - mruknął Terry, jak gdyby zapomniał, że ciągle tu jestem.

Skrzywiłam się.

- Nie istnieje żaden powód, dla którego Bill miałby przerażać Portię Bellefleur - oświadczyłam tak ostrym tonem, że Terry nie mógł go zignorować.

- Portia nie jest taka twarda, jak wszyscy sądzą - odburknął Terry. - Ty natomiast z pozoru wydajesz się słodką, małą istotką, a w istocie cechuje cię charakter pit bulla.

- Nie wiem, czy ma to mi pochlebiać, czy może raczej powinnam dać ci w nos.

- Sama widzisz. Ile kobiet... czy nawet mężczyzn... rzuciłoby podobnym tekstem w twarz takiemu wariatowi jak ja? - Terry posłał mi uśmiech, który bardziej pasował do ducha. Aż do tej pory nie wiedziałam, że Terry Bellefleur tak dobrze zdaje sobie sprawę ze swojej reputacji.

Stanęłam na palcach i cmoknęłam go w oszpecony policzek, pragnąc mu pokazać, że się go ani trochę nie boję. Kiedy ponownie opadłam na pięty, uświadomiłam sobie, że nie do końca jest to prawda. W pewnych okolicznościach byłabym dużo ostrożniejsza w kontaktach z tym mężczyzną, a może nawet rzeczywiście by mnie przerażał.

Terry włożył biały fartuch kucharza i ruszył do kuchni. Reszta naszej grupki wróciła do pracy. Wiedziałam, że dziś obsłużę niewiele stolików, gdyż miałam wyjść z baru już o osiemnastej, by się przygotować do wyjazdu z Billem do Shreveport. Nie chciałam, żeby Sam płacił mi za snucie się po lokalu i szukanie zajęcia, uznałam jednak, że porządkowanie magazynu i sprzątanie biura szefa też coś znaczy.

Gdy tylko policja otworzyła wjazd na parking, zaczęli napływać goście; było ich całkiem sporo jak na miasteczko wielkości Bon Temps. Wśród pierwszych wchodzących znaleźli się Andy i Portia. Zobaczyłam, że Terry patrzy na kuzynostwo przez kuchenne okienko. Oboje mu pomachali, a on w odpowiedzi uniósł na powitanie łopatkę. Zastanawiałam się, jak blisko są spokrewnieni. Terry na pewno nie był bratem stryjecznym czy ciotecznym Andy'ego i Portii. Można oczywiście nazwać kogoś kuzynem, ciotką czy wujem mimo niewielkiego pokrewieństwa lub też jego braku. Kiedy moi rodzice zginęli podczas gwałtownej powodzi, gdy fala zepchnęła ich samochód z mostu, najlepsza przyjaciółka mojej matki starała się przychodzić do mojej babci raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie, za każdym razem przynosząc mi jakiś prezencik; a ja przez całe moje życie nazywam ją ciocią Patty.

Odpowiadałam na pytania klientów, podawałam hamburgery, sałatki, panierowane kurze piersi i piwo, aż kompletnie zatraciłam się w tej pracy. Gdy zerknęłam na zegar, okazało się, że na mnie już pora. W damskiej toalecie spotkałam moją zmienniczkę, Arlene. Płomiennie rude włosy (o dwa tony bardziej rude niż w zeszłym miesiącu) miała ułożone w misterny pęk loków spiętych nad karkiem, a jej obcisłe spodnie pokazywały całemu światu, że Arlene schudła trzy kilogramy. Była czterokrotnie zamężna i obecnie szukała kandydata na małżonka numer pięć.

Porozmawiałyśmy przez kilka minut o morderstwie, potem streściłam jej zamówienia z moich stolików, w końcu zabrałam torebkę z biura Sama i niczym strzała wypadłam tylnymi drzwiami. Nie było jeszcze zupełnie ciemno, kiedy dotarłam do domu, który znajduje się pół kilometra dalej, w lesie, niedaleko rzadko uczęszczanej szosy. Jest to stary dom, niektóre jego fragmenty pochodzą sprzed stu czterdziestu paru lat, był jednak tyle razy przerabiany i rozbudowywany, że w gruncie rzeczy nie można go nazwać przedwojennym. Ot, zwyczajny stary wiejski dom. Dostałam go w spadku po babci, Adele Hale Stackhouse, i traktowałam jak skarb. Bill namawiał mnie na przeprowadzkę do swojego domu, który stał na wzgórzu dokładnie po drugiej stronie cmentarza, ja jednak nie chciałam opuszczać dziedzictwa.

Zerwałam z siebie strój kelnerki i otworzyłam szafę. Skoro jechaliśmy do Shreveport w sprawach wampirzych, Bill na pewno by chciał, żebym się trochę wystroiła. Nie potrafiłam w pełni tego zrozumieć, ponieważ z jednej strony Bill zdecydowanie sobie nie życzył, aby ktokolwiek się do mnie przystawiał, zarazem jednak zawsze pragnął, żebym wyglądała wyjątkowo ładnie - szczególnie ilekroć szliśmy do "Fangtasii", należącego do wampirów baru obsługującego głównie turystów.

Ach ci mężczyźni!

Nie mogłam się zdecydować, co włożyć, więc wskoczyłam pod prysznic. Stresowała mnie każda myśl o "Fangtasii". Właścicielami baru byli przedstawiciele wampirzych struktur władzy, dla których stałam się pożądanym nabytkiem, kiedy odkryli mój unikatowy dar. Bezpieczeństwo zawdzięczałam jedynie stanowczemu wstąpieniu Billa do wampirzego samorządu. Od tamtej pory mogłam bez przeszkód prowadzić dotychczasowe życie i bez lęku pracować w dotychczasowym miejscu. Jednakże w zamian za to bezpieczeństwo musiałam zjawiać się u nich na każde wezwanie i służyć im swoimi zdolnościami telepatycznymi. Odkąd bowiem wampiry przystosowały się do życia wśród ludzi, używały łagodniejszych metod niż tortury i terror.

Dzięki gorącej wodzie natychmiast poczułam się lepiej. Gdy krople spadały na moje plecy, zaczęłam się odprężać.

- Mogę się do ciebie przyłączyć?

- Cholera, Bill! - Serce waliło mi jak szalone i musiałam się oprzeć o ściankę kabiny prysznicowej.

- Przepraszam, ukochana. Nie słyszałaś, że otwieram drzwi łazienki?

- Nie, kurczę. Dlaczego nie możesz po prostu zawołać: "Skarbie, jestem w domu!" albo coś w tym rodzaju?

- Wybacz. - Nie zabrzmiało to zbyt szczerze. - Potrzebujesz kogoś do umycia pleców?

- Nie, dziękuję - syknęłam. - Nie jestem w nastroju.

Bill wyszczerzył zęby w uśmiechu (tak abym mogła zobaczyć, że schował kły) i zaciągnął zasłonkę prysznicową.

Kiedy wyszłam z łazienki, owinięta jako tako skromnie ręcznikiem, wampir leżał wyciągnięty na moim łóżku. Buty ustawił starannie na małym dywaniku przy nocnym stoliku. Miał na sobie granatową koszulę z długimi rękawami, spodnie khaki, dopasowane kolorystycznie do koszuli skarpetki oraz wypolerowane mokasyny. Jego ciemnokasztanowe włosy były zaczesane w tył, a długie baczki nadawały mu staromodny wygląd.

No cóż, rzeczywiście były staromodne, jednak prezentowały się bardziej retro, niż większość ludzi potrafi to sobie w ogóle wyobrazić.

Bill ma wydatne łukowate brwi i orli nos. Jego usta przypominają te u greckich posągów, przynajmniej takich, jakie widziałam na fotografiach. Zmarł kilka lat po zakończeniu wojny secesyjnej (czy też - jak stale powtarzała moja babcia - "wojny wywołanej przez agresorów z Północy").

- Jakie plany na dzisiejszy wieczór? - spytałam. - Interesy czy przyjemność?

- Przebywanie z tobą zawsze oznacza przyjemność - odparł Bill.

- Z jakiego powodu jedziemy do Shreveport? - uściśliłam, ponieważ znam jego wykrętne odpowiedzi.

- Zostaliśmy wezwani.

- Kto nas wezwał?

- Eric, ma się rozumieć.

Teraz, kiedy Bill kandydował i przyjął stanowisko oficera śledczego Strefy Piątej, był na każde zawołanie Erica i pod jego ochroną. Oznaczało to, jak mi wyjaśnił, że każdy, kto zaatakuje mojego wampira, będzie miał również do czynienia z Erikiem. Poza tym, dla Erica wszelka własność Billa była święta. Łącznie ze mną. Nie zachwyciła mnie myśl, że jestem jedną z "rzeczy" Billa - choć może najważniejszą - wiedziałam jednak, że takie wyjście jest dla nas po prostu najlepsze.

Patrząc w lustro, skrzywiłam się.

- Sookie, zawarłaś umowę z Erikiem.

- Tak - przyznałam.

- Więc musisz dotrzymywać jej warunków.

- Taki mam zamiar.

- Włóż te obcisłe błękitne dżinsy sznurowane na bokach - zasugerował.

Chodziło mu o biodrówki, które wcale nie były z dżinsu, lecz z rozciągliwego streczu. Bill naprawdę mnie w nich uwielbiał. Nieraz się zastanawiałam, czy w jego fantazjach nie pojawia się przypadkiem Britney Spears. Ponieważ świetnie zdawałam sobie sprawę, że wyglądam w tych spodniach dobrze, włożyłam je, a do nich granatowo-białą kraciastą koszulę z krótkimi rękawami, zapinaną z przodu. Górne guziki zostawiłam rozpięte aż nieco poniżej szczytu miseczek biustonosza. Chcąc choć trochę podkreślić swoją niezależność (tak, niech Bill pamięta, że nie jestem jego własnością!), sczesałam włosy w koński ogon na czubku głowy. Na gumkę przypięłam niebieską kokardę i zrobiłam lekki makijaż. Bill kilkakrotnie zerkał na zegarek, ja jednak się nie spieszyłam. Skoro tak bardzo mu zależy, żebym zrobiła dobre wrażenie na jego przyjaciołach-wampirach, niech sobie odrobinkę na mnie poczeka.

Kiedy znaleźliśmy się w aucie i ruszyliśmy na zachód, do Shreveport, Bill oznajmił:

- Założyłem dziś nową firmę.

Szczerze mówiąc, nieraz zastanawiałam się, skąd Bill bierze pieniądze. Nigdy nie wyglądał na bogatego, lecz nigdy też nie wydawał mi się biedny. A zarazem nie pracował... No, chyba że w te noce, których nie spędzaliśmy razem.

Denerwowała mnie nieco świadomość, że każdy wampir z prawdziwego zdarzenia może bez trudu zdobyć bogactwo; przecież, jeśli potrafią (do pewnego stopnia) kontrolować ludzkie umysły, z łatwością mogą przekonać kogoś, aby sięgnął do kieszeni albo udzielił zyskownej porady w sprawie zakupu papierów wartościowych czy też innych inwestycji. Widzicie, zanim wampiry zyskały oficjalnie prawo istnienia, nie musiały płacić podatków. Nawet amerykański rząd musiał przyznać, że nie da się obciążyć obowiązkiem podatkowym osoby nieżyjącej. Jednakże w momencie gdy nieumarli otrzymali pewne prawa, między innymi prawo do głosowania, Kongres postanowił ich zobligować także do płacenia podatków.

A kiedy Japończycy udoskonalili krew syntetyczną, która w zasadzie umożliwiła wampirom "życie" bez konieczności picia ludzkiej krwi, stworzenia nocy mogły wreszcie jawnie wyjść z trumien.

"Widzicie?" - mówiły wampiry. - "Aby egzystować, nie musimy prześladować rodzaju ludzkiego. Nie stanowimy już dla was zagrożenia".

Wiedziałam jednak, że Bill najchętniej delektuje się moją krwią. Potrafił przez długi czas żywić się wyłącznie Darem Życia (najpopularniejsza marketingowa nazwa krwi syntetycznej), lecz nadgryzanie mojej szyi sprawiało mu nieporównanie większą przyjemność. Na oczach baru pełnego gości wypijał butelkę A Rh+, jednak gdy zaplanował na osobności "łyczek" Sookie Stackhouse, uzyskiwaliśmy zupełnie inny efekt. Innymi słowy, po kieliszku Daru Życia Bill nie miewał dreszczy rozkoszy, a smakując moją krew, zdecydowanie tak.

- A co to za firma? - spytałam.

- Kupiłem małe centrum handlowe przy autostradzie, to, w którym mieści się "LaLaurie".

- Do kogo należało?

- Pierwotnie ten teren posiadali Bellefleurowie. W ich imieniu gospodarował nim Sid Matt Lancaster.

Sid Matt Lancaster reprezentował również w ostatniej sprawie mojego brata. Pracował w swoim fachu od wieków i miał w środowisku znacznie większe wpływy niż Portia.

- Świetnie. Wiem, że Bellefleurowie od dobrych paru lat próbowali sprzedać tę ziemię. Potrzebują gotówki, i to bardzo. Więc kupiłeś teren i centrum handlowe? Jak duża jest działka?

- Och, zaledwie pół hektara, ale to doskonała lokalizacja - wyjaśnił Bill urzędowym tonem, jakiego nigdy wcześniej u niego nie słyszałam.

- Chodzi o ten ciąg sklepów i lokali, wśród których znajduje się "U LaLaurie", salon fryzjerski i "Ciuszki Tary"?

Oprócz ośrodka za miastem, "LaLaurie" była jedyną w okręgu Bon Temps restauracją z pretensjami. Właśnie do niej mężczyźni zabierali żony na dwudziestą piątą rocznicę ślubu, szefowie pracowników, który poprosili o awans, a chłopaki dziewczyny, którym naprawdę pragnęli zaimponować. Słyszałam jednak, że lokal nie prosperował.

Przez całe życie ledwie wiążę koniec z końcem, toteż nie mam najmniejszego pojęcia, jak się prowadzi firmę albo robi interesy. Gdyby moi rodzice nie znaleźli szczęśliwym trafem odrobiny ropy naftowej na swojej ziemi i nie oszczędzili całego zysku z wydobycia, zanim wyczerpały się jej pokłady, Jason, babcia i ja nie mielibyśmy pewnie nieraz co włożyć do garnka. A i tak przynajmniej dwa razy byliśmy o krok od sprzedania terenu po rodzicach, tylko po to, żeby zachować dom babci i zapłacić podatki. Przecież wychowała nas oboje całkiem sama.

- Czyli jak to działa? Posiadasz budynek, który mieści te trzy firmy, i one płacą ci czynsz?

Bill skinął głową.

- Zatem teraz - powiedział - jeśli zechcesz zmienić fryzurę, pójdziesz do "Clip & Curl".

Tylko raz w życiu byłam u fryzjera. Ilekroć muszę wyrównać postrzępione końcówki, zwykle idę do przyczepy Arlene i ona podcina mi włosy o centymetr czy dwa.

- Sądzisz, że powinnam coś zrobić z włosami? - spytałam niepewnie.

- Nie, są piękne - odparł Bill. - Ale jeżeli zapragniesz, możesz skorzystać... podobnie z manikiuru. I możesz tam kupić produkty do pielęgnacji włosów. - Wypowiedział słowa "produkty do pielęgnacji włosów", jak gdyby to była fraza w obcym języku. Stłumiłam uśmiech. - I jeśli zabierzesz dowolną osobę do "LaLaurie", nie będziesz musiała płacić. - Obróciłam się na siedzeniu i zagapiłam na niego. - A Tara wie, że wszystkie ubrania, które kupisz, ma dopisać do mojego rachunku.

Poczułam, że ogarnia mnie wściekłość i zaraz wybuchnę. Bill, niestety, niczego nie rozumiał.

- Zatem, inaczej mówiąc - oświadczyłam, dumna, że udaje mi się zachować spokojny ton - wszyscy wiedzą, że mają folgować kochanicy szefa.

Bill chyba uprzytomnił sobie, że popełnił błąd.

- Och, Sookie - zaczął, ja jednak nie zamierzałam ustąpić.

Uraził moją dumę i nie potrafiłam mu tego wybaczyć. Nieczęsto tracę panowanie nad sobą, lecz w tych rzadkich sytuacjach bywam naprawdę nieznośna.

- Dlaczego nie możesz po prostu przysłać mi cholernych kwiatów jak inni faceci?! Albo słodyczy? Uwielbiam słodycze. Może kup mi jakiś obrazek, dlaczego nie? Albo małego kotka czy szalik!

- Chciałem coś ci dać - oznajmił ostrożnie.

- Przez ciebie poczułam się jak utrzymanka. A ty najnormalniej w świecie zasugerowałeś ludziom z tych lokali, że nią jestem.

Z tego co widziałam w przyćmionym świetle tablicy rozdzielczej, Bill chyba usiłował pojąć różnicę. Znajdowaliśmy się akurat obok zjazdu nad Mimosa Lake i reflektory auta mojego wampira oświetlały las rosnący przy nadbrzeżnej drodze.

W tym momencie ku mojemu zaskoczeniu silnik zakrztusił się i samochód stanął. Wzięłam to za znak.

Gdyby Bill przewidział moje plany, na pewno zamknąłby drzwi, ponieważ wydawał się naprawdę wstrząśnięty, kiedy wygramoliłam się z auta i pomaszerowałam drogą w stronę lasu.

- Sookie, wracaj tu natychmiast!

Na Boga, teraz był wściekły! No cóż, zrozumienie mnie zabrało mu trochę czasu.

Wchodząc między drzewa, uniosłam rękę i pokazałam mu palec.

Wiedziałam, że jeśli Bill zechce, żebym wróciła do auta, znajdę się tam po chwili, ponieważ jest dwudziestokrotnie silniejszy i szybszy ode mnie. Po paru sekundach w ciemnościach niemal zapragnęłam, żeby mnie dogonił. Potem przypomniałam sobie o godności i wiedziałam, że postąpiłam właściwie. Bill był wyraźnie zdezorientowany co do natury naszego związku i chciałam, żeby wszystko sobie przemyślał i poukładał w głowie. A najlepiej niech zabiera swój żałosny tyłek do Shreveport i wyjaśnia moją nieobecność swojemu szefowi, Ericowi. O tak, w ten sposób utarłabym mu nosa.

- Sookie! - zawołał z drogi Bill. - Idę na najbliższą stację obsługi po mechanika.

- Powodzenia - mruknęłam pod nosem. Stacje obsługi czynne w nocy i mechanicy pracujący całą dobę? Phi, chyba myślał o latach pięćdziesiątych albo o innej epoce.

- Zachowujesz się jak dziecko, Sookie - dodał. - Mógłbym po ciebie przyjść, ale nie zamierzam marnować czasu. Kiedy ochłoniesz, wróć do auta i zamknij się od środka.

Odkryłam, że jest równie dumny jak ja.

Z mieszaniną ulgi i niepokoju słuchałam cichnących odgłosów kroków na drodze, co oznaczało, że Bill biegnie z wampirzą prędkością.

Prawdopodobnie uważał, że dał mi nauczkę. A przecież było dokładnie odwrotnie. Powtórzyłam to sobie wiele razy. Wróci za kilka minut. Byłam tego pewna. Musiałam jedynie uważać, żeby nie wejść zbyt głęboko w las, bo mogłabym wpaść do jeziora.

Wśród sosen panowały prawdziwie egipskie ciemności! Chociaż księżyc był prawie w pełni, noc bezchmurna, a otwarty teren rozjaśniała chłodna odległa łuna, mrok pod drzewami był nieprzenikniony.

Wróciłam na drogę, potem wzięłam głęboki wdech i zaczęłam maszerować z powrotem ku Bon Temps, w przeciwną stronę, niż pobiegł Bill. Zastanawiałam się, ile kilometrów dzieliło nas od miasta, nim zaczęliśmy rozmowę. Uspokajałam się, że chyba niewiele, i pochwaliłam samą siebie za włożenie tenisówek, a nie sandałków na wysokim obcasie. Nie wzięłam jednak swetra, toteż golizna pomiędzy kusym topem a biodrówkami pokryła się natychmiast gęsią skórką. Ruszyłam po poboczu lekkim truchtem. Przy szosie nie było latarni, więc cieszyłam się, że świeci chociaż księżyc.

Przypomniałam sobie właśnie, że w okolicy grasuje morderca, który zabił Lafayette'a, gdy usłyszałam szelest kroków w lesie, na ścieżce równoległej do szosy.

Kiedy się zatrzymałam, ruch wśród drzew również ustał.

Wolałam prawdę, nawet najgorszą.

- No dobra, kto tam jest?! - zawołałam. - Jeśli zamierzasz mnie zjeść, miejmy to już za sobą.

Z lasu wyłoniła się kobieta w towarzystwie półdzikiej świni. Kły zwierzęcia połyskiwały w ciemnościach. W lewej ręce kobieta niosła jakąś pałkę lub różdżkę z kępką kłaczków na końcu.

- Świetnie - szepnęłam do siebie. - Po prostu świetnie.

Kobieta wydała mi się równie przerażająca jak jej świnia. Nie byłam pewna, czy jest wampirzycą, ponieważ wyczuwałam aktywność jej mózgu; na pewno jednak była istotą nadnaturalną, więc jej umysł nie wysyłał wyraźnego sygnału. Udało mi się wszakże wychwycić wydźwięk jej myśli. Była rozbawiona.

Bez wątpienia nie oznaczało to dla mnie niczego dobrego.

Miałam nadzieję, że zwierzę jest nastawione przyjaźnie. Dzikie świnie dość rzadko widywano w okolicach Bon Temps, choć od czasu do czasu natykali się na nie myśliwi; jeszcze rzadziej udawało się oswajać te stworzenia. Zdjęcie tej pary wywołałoby sensację w lokalnej prasie. Świnia śmierdziała, odór był charakterystyczny i wstrętny.

Nie wiedziałam, do kogo powinnam przemówić. Ostatecznie, może świnia wcale nie była zwierzęciem, lecz człowiekiem, który przyjął kształt dzika. W ciągu ostatnich miesięcy wiele się nauczyłam. Skoro wampiry, które do tamtego momentu uważałam za fascynujących bohaterów literatury pięknej, rzeczywiście istniały, może również żyły inne istoty, które uważaliśmy za postaci fikcyjne.

Byłam naprawdę zdenerwowana, więc się uśmiechnęłam.

Kobieta miała długie splątane włosy, które w tym słabym świetle uznałam za ciemne. Była bosa i skąpo odziana - nosiła jedynie luźną sukienkę lub koszulę, krótką, obszarpaną i poplamioną. Na mój uśmiech odpowiedziała również uśmiechem. A ja, zamiast krzyknąć, uśmiechałam się coraz szerzej.

- Nie mam zamiaru cię zjeść - oznajmiła.

- Cieszę się. A twój przyjaciel?

- Ach, świnia. - Jak gdyby dopiero w tej chwili zauważyła zwierzę, wyciągnęła rękę i podrapała je po karku, tak jak ja podrapałabym łagodnego psa. Kły się poruszyły. - Zrobi to, co jej każę - powiedziała kobieta od niechcenia.

Nie potrzebowałam tłumacza, żeby wychwycić pogróżkę. Próbowałam wyglądać równie swobodnie, kiedy zerkałam wokół siebie, w poszukiwaniu drzewa, na które w razie konieczności zdołam się wspiąć. Niestety, wszystkie pnie, których zdążyłabym w miarę szybko dopaść, były pozbawione konarów - otaczały mnie wyłącznie strzeliste sosny nadmorskie, które licznie rosły w naszych stronach i których drewno wykorzystywano do produkcji tarcicy. Ich gałęzie zaczynały się dobrze ponad cztery metry nad ziemią.

Uprzytomniłam sobie coś, co powinno przyjść mi do głowy wcześniej - że samochód Billa prawdopodobnie nieprzypadkowo odmówił posłuszeństwa. Może także nasza kłótnia nie była zbiegiem okoliczności?

- Chciałaś ze mną o czymś porozmawiać? - spytałam kobietę, a odwróciwszy się do niej, odkryłam, że zbliżyła się do mnie o kilka metrów. Widziałam teraz jej twarz trochę lepiej, lecz szczegóły, które dostrzegałam, wcale mnie nie uspokoiły. Kobieta miała plamy na wargach, a gdy otworzyła usta podczas mówienia, zauważyłam na zębach resztki jedzenia, prawdopodobnie mięsa. - Widzę, że zjadłaś już kolację - rzuciłam nerwowo i natychmiast ugryzłam się w język.

- Hm... - odparła. - Jesteś pieszczoszką Billa?

- Tak - przyznałam. Nie spodobało mi się to określenie, nie ośmieliłam się jednak zaprzeczyć. - Naprawdę okropnie by się zdenerwował, jeśliby mi się coś przydarzyło.

- Jak gdyby gniew jakiegoś wampira miał dla mnie jakiekolwiek znaczenie - odparowała bezceremonialnie.

- Proszę mi wybaczyć, proszę pani, kim pani jest? Jeśli mogę spytać.

Znowu się uśmiechnęła, a ja zadrżałam.

- Ależ proszę. Jestem menadą.

To było chyba coś po grecku. Nie wiedziałam, co ten termin oznacza, lecz kojarzył mi się z mieszkającą w lesie dziką istotą rodzaju żeńskiego.

- Jakie to interesujące - mruknęłam, szczerząc zęby w wymuszonym uśmiechu. - A jesteś tu, pani, dziś wieczorem, ponieważ...?

- Ktoś musi przekazać ode mnie wiadomość Ericowi Człowiekowi Północy - oświadczyła, podchodząc jeszcze bliżej.

Tym razem widziałam, jak to robi. Świnia szła za nią, nie odstępując nawet na krok, jak przywiązana. Smród był wprost nieopisany. Zauważyłam krótki, pokryty szczeciną ogon - poruszał się w lewo i w prawo, dziarsko i niecierpliwie.

- Jaką wiadomość?

Łypnęłam na kobietę, po czym rzuciłam się do ucieczki, starając się pędzić najszybciej, jak potrafię. Gdybym nie wypiła trochę wampirzej krwi na początku lata, nie zdołałabym się w porę odwrócić i dostałabym cios w twarz i w pierś zamiast w plecy, a tak odniosłam wrażenie, że ktoś bardzo silny mocno zamachnął się ciężkimi grabiami, wbił mi je w plecy i pociągnął w dół, przez co ich zęby głęboko przeorały moje ciało.

Nie zdołałam ustać, upadłam i wylądowałam na brzuchu. Usłyszałam za sobą śmiech menady i sapanie świni, a potem uświadomiłam sobie, że napastniczka odeszła. Przez kilka minut leżałam i płakałam. Starałam się nie krzyczeć i usiłowałam zapanować nad bólem, odkryłam jednak, że dyszę, jak gdybym rodziła. Cholernie bolały mnie plecy.

Resztki mojej energii pożerała wściekłość. Stałam się właśnie żywą tablicą informacyjną dla tej suki, menady czy kimkolwiek, u diabła, była. Zaczęłam pełznąć po nierównym, piaszczystym podłożu, pokrytym gałązkami i sosnowymi igłami; mój gniew rósł z każdym ruchem. Trzęsłam się z bólu i furii, sunąc powoli przed siebie, aż wpadłam w taką rozpacz, że mogłabym umrzeć. Czołgałam się z powrotem do auta, usiłując kierować się do najbardziej prawdopodobnego miejsca, gdzie mógłby mnie znaleźć Bill, lecz kiedy prawie tam dotarłam, zastanowiłam się, czy nie lepiej było pozostać na otwartym terenie.

Zakładałam, że przy drodze łatwiej uzyskam pomoc, ale oczywiście mogłam się mylić. Już kilka minut wcześniej odkryłam, że nie każda spotkana przypadkowo osoba pragnie udzielić pomocy. A jeśli spotkam kogoś... głodnego? Może zapach mojej krwi już zwabił jakiegoś drapieżnika? Podobno rekiny wyczuwają najmniejsze krople krwi w wodzie, a wampiry uważałam za lądowe odpowiedniki rekinów.

Zamiast więc pozostawać przy drodze, gdzie byłam doskonale widoczna, wpełzłam do lasu. Nie chciałabym umrzeć w tak mało godnym czy niewiele znaczącym miejscu. Nie było to Alamo ani Termopile, lecz kawałek ziemi wśród drzew przy szosie w północnej Luizjanie. Otaczały mnie chyba krzewy sumaka jadowitego, pomyślałam jednak, że pewnie i tak nie dożyję do momentu, w którym moje ciało pokryje się wysypką.

Sądziłam, że lada chwila ból zacznie słabnąć, on jednak raczej się wzmagał. Nie potrafiłam powstrzymać łez, które nieprzerwanie spływały mi po policzkach. Udało mi się nie łkać głośno, żeby nie przyciągnąć niczyjej uwagi, nie byłam jednak w stanie leżeć zupełnie cicho.

Tak desperacko koncentrowałam się na zachowaniu milczenia, że prawie nie zauważyłam Billa. Szedł drogą, zerkając na las, a jego ostrożność uprzytomniła mi, że zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa. Wiedział w każdym razie, że coś jest nie w porządku.

- Bill - szepnęłam, ale w uszach wampira moja wypowiedź zabrzmiała jak krzyk.

Znieruchomiał i wpatrzył się badawczo w mrok.

- Jestem tutaj - powiedziałam i przełknęłam łzy. - Uważaj - dodałam. Możliwe, że byłam żywą pułapką.

W poświacie księżycowej widziałam pozbawioną emocji twarz Billa, wiedziałam jednak, że mój wampir rozważa różne opcje, dokładnie tak samo jak ja. Jedno z nas musiało wykonać ruch; zdałam sobie sprawę, że jeśli ujawnię swoją pozycję, wystawiając się na światło księżyca, Billowi nie umknie jakikolwiek atak.

Złapałam kępy trawy i pociągnęłam. Nie miałam siły podnieść się nawet na kolana, więc to był jedyny sposób. Odepchnęłam się lekko, chociaż przy każdym ruchu pleców przeżywałam katusze. Przemieszczając się ku Billowi, wolałam na niego nie zerkać, ponieważ nie chciałam się rozrzewnić na widok jego gniewu, który był niemal namacalny.

- Co to stworzenie ci zrobiło, Sookie? - spytał łagodnie.

- Zabierz mnie do auta. Proszę, zabierz mnie stąd - jęknęłam. - Jeśli będziemy hałasować, może wrócić. - Na tę myśl zadrżałam. - Zabierz mnie do Erica - dorzuciłam, usiłując mówić spokojnie. - Powiedziała, że to jest wiadomość dla Erica Człowieka Północy.

Bill kucnął obok mnie.

- Muszę cię podnieść - powiedział.

"Och, nie...". Już chciałam powiedzieć, że na pewno jest inny sposób, ale wiedziałam, że tylko się łudzę. Bill się nie wahał. Zanim zdołałam przygotować się na czekający mnie ogrom bólu, jedną rękę wsunął pod moje plecy, drugą chwycił mnie w kroczu i zarzucił sobie moje ciało na ramię.

Krzyknęłam. Walczyłam ze szlochem, by Bill mógł usłyszeć ewentualny atak. Niestety, nie udawało mi się to zbyt dobrze. Bill zaczął biec drogą, kierując się do samochodu. Auto już działało, jego silnik równomiernie pracował na jałowym biegu. Bill szarpnął drzwi i starał się ułożyć mnie delikatnie, a jednocześnie szybko, na tylnym siedzeniu cadillaca. Chociaż nie chciał zadawać mi dodatkowego cierpienia, okazało się to nie do końca możliwe.

- To była ona - powiedziałam. - Z jej rozkazu samochód się zepsuł i to ona kazała mi wysiąść. - Nie miałam pewności, czy menada wywołała również naszą kłótnię, ale brałam pod uwagę tę możliwość.

- Porozmawiamy o tym później - uciął Bill. Z maksymalną prędkością ruszył w stronę Shreveport, podczas gdy ja wbijałam palce w siedzenie, starając się uspokoić.

Z tej jazdy zapamiętałam jedynie, że mi się dłużyła, jakby trwała ze dwa lata.

Bill jakoś doniósł mnie pod tylne drzwi "Fangtasii" i zaczął je kopać, aż ktoś nam otworzył.

- Co? - Głos Pam brzmiał wrogo. Spotkałam ją wcześniej parę razy. Była ładną przedsiębiorczą blond wampirzycą. - Ach, Bill! Co się stało? Ojej, ona krwawi - zauważyła pożądliwym tonem.

- Sprowadź Erica - odburknął Bill.

- Czeka na ciebie w środku... - zaczęła, ale Bill minął ją wielkimi krokami, a ja zwisałam z jego ramienia niczym krwawe trofeum myśliwskie. Byłam już tak słaba, że było mi obojętne, czy zaniesie mnie na parkiet, czy do baru, on jednak na szczęście skierował się prosto do biura Erica.

- To twoja wina - warknął w środku.

Jęknęłam, kiedy potrząsał mną, jakby pragnął zaprezentować mnie Ericowi. A gdzie indziej miał niby Eric patrzeć, skoro byłam jedyną dorosłą kobietą i prawdopodobnie jedyną krwawiącą istotą w jego biurze?

Zapragnęłam zemdleć i stracić przytomność. Ale nie zemdlałam. Zwisałam bezradnie na plecach Billa i cierpiałam.

- Idź do diabła - wymamrotałam.

- Co mówisz, kochanie?

- Idź do diabła!

- Musimy położyć ją na brzuchu. Na kanapie - powiedział Eric. - Tutaj, pozwól, że ja...

Poczułam, że kolejna para rąk chwyta moje nogi, Bill jakoś mnie obrócił i we dwóch ostrożnie ułożyli mnie na szerokiej kanapie, którą Eric niedawno zakupił do swojego biura. Pachniała nową skórą.

- Pam, zadzwoń po lekarza.

Usłyszałam, że ktoś wychodzi z pomieszczenia. Eric przykucnął i spojrzał mi w twarz. Naprawdę musiał przykucnąć, ponieważ, wysoki i barczysty, wyglądał na tego kim był, czyli dawnego wikinga.

- Co ci się przydarzyło? - spytał.

Obrzuciłam go spojrzeniem pełnym wściekłości, tak rozsierdzona, że ledwo mogłam mówić.

- Jestem wiadomością dla ciebie - mruknęłam. - Ta kobieta w lesie sprawiła, że auto Billa się zepsuło, a może nawet skłoniła nas do kłótni. A potem podeszła do mnie ze świnią.

- Ze świnią?! - Zdaje się, że Eric nie mógł być bardziej zdziwiony. Chyba żebym powiedziała, że kobieta miała kanarka na nosie.

- Tak, świnia, takie zwierzę, które kwiczy. Dzika świnia! I ta kobieta powiedziała, że chce przesłać ci wiadomość. Na szczęście odwróciłam się w porę, dzięki czemu uniknęłam ciosu w twarz, więc uderzyła mnie w plecy, po czym zniknęła.

- W twarz? Więc chciała zranić cię w twarz... - Bill podsumował moją chaotyczną wypowiedź. Zauważyłam, że zaciska palce na udach, po chwili jednak widziałam już tylko jego plecy, gdy zaczął nerwowo chodzić po biurze. - Ericu, jej rany nie są zbyt głębokie, więc dlaczego jest w tak złym stanie?

- Sookie - odezwał się do mnie cicho Eric. - Jak wyglądała ta kobieta?

Jego twarz była tuż przy mojej, a gęste złote włosy wampira prawie muskały moją twarz.

- Jak wariatka. I nazywała cię Erikiem Człowiekiem Północy.

- Nie używam tego imienia w kontaktach z ludźmi. - Zadumał się. - Wariatka... czyli... Jak wyglądała?

- Ubranie miała poszarpane, na ustach krew, a między zębami strzępy surowego mięsa. Miała też jakąś różdżkę, z czymś na końcu. Jej włosy były długie i splątane... Ach, skoro już mowa o włosach... moje kleją mi się do pleców.

- Tak, rozumiem. - Eric zaczął zdejmować moje włosy z ran, które zasklepiając się, sklejały kosmyki.

Wtedy weszła Pam z "lekarką". Jeśli wcześniej miałam nadzieję, że Eric wezwał normalnego doktora, takiego ze stetoskopem i szpatułką, czekało mnie kolejne rozczarowanie. Przede mną stanęła karlica, która nawet nie musiała się pochylać, by zajrzeć mi w oczy. Bill krążył wokół nas, z nerwów napięty niczym struna, tymczasem mała kobieta oglądała moje rany. Była ubrana w białe spodnie i tunikę, identycznie jak lekarze w szpitalu. To znaczy... Kiedyś lekarze takie nosili, nim zaczęli wkładać stroje zielone, niebieskie albo w innym zwariowanym kolorze. Karlica miała wielki nos i oliwkową cerę. Jej pofalowane włosy były złotobrązowe, szorstkie i niewiarygodnie grube, przycięte bardzo krótko. Skojarzyła mi się z hobbitem. Może nawet nim była! W ostatnich kilku miesiącach odkryłam, że w naszym świecie oprócz ludzi żyje wiele rożnych dziwnych istot.

- Jakiego rodzaju doktorem jest pani? - spytałam, chociaż trochę czasu zajęło mi ułożenie w myślach tego pytania.

- Uzdrowicielem - odparła zaskakująco głębokim głosem. - Zostałaś otruta.

- Więc dlatego wydaje mi się, że za chwilę umrę - wydukałam.

- Rzeczywiście, całkiem niedługo - przyznała.

- Och, wielkie dzięki, pani doktor. Jak może mi pani pomóc?

- Nie mamy zbyt wielu opcji. Otrucie to otrucie. Słyszałaś o waranach z Komodo? W ich pyskach są dziesiątki bakterii... No cóż, rany menady wydają się równie toksyczne. Gdy waran ukąsi, tropi później ofiarę godzinami, czekając, aż bakterie ją zabiją. Dla menad opóźniona śmierć ofiary to dodatkowa zabawa. A w przypadku jaszczurów, kto może wiedzieć?

Dzięki za streszczenie artykułu z "National Geographic", doktorko!

- Ale co może pani z tym zrobić? - zapytałam przez zaciśnięte zęby.

- Mogę zamknąć zewnętrzne rany, lecz twój krwiobieg został już zainfekowany, toteż całą krew trzeba ci usunąć i zastąpić nową. To zadanie dla wampirów.

Uzdrowicielka wyraźnie cieszyła się na myśl o planowanej pracy zbiorowej. Stanę się obiektem jej eksperymentu.

Kobieta odwróciła się do zebranych wampirów.

- Gdyby tylko jeden z was przyjął zatrutą krew, czekałby go dość marny los, gdyż menada użyła magii. Ugryzienie warana z Komodo na pewno nie byłoby dla was problemem.

Zaśmiała się.

Nienawidziłam jej. Po twarzy spłynęły mi łzy.

- A zatem - kontynuowała - kiedy skończę, każde z was po kolei wyssie tylko trochę krwi. Potem zrobimy transfuzję.

- Z ludzkiej krwi - upewniłam się, wyraźnie zaznaczając, że to jest mój warunek.

Musiałam wypić krew Billa raz, aby wydobrzeć po ciężkim pobiciu, i raz, by przetrwać pewne przesłuchanie, które okazało się dla mnie niebezpieczne. Innym razem przez przypadek napiłam się trochę wampirzej krwi, choć może brzmi to dziwnie. Po tamtych zdarzeniach dostrzegłam w sobie zmiany, których bynajmniej nie chciałam intensyfikować poprzez wypijanie kolejnych dawek. Bogacze traktowali obecnie wampirzą krew jako kosztowne lekarstwo, lecz ja nie przyjęłabym jej nawet za dopłatą.

- Jeśli Eric potrafi użyć swoich wpływów i zdobyć ludzką krew - uściśliła karlica. - Nawet połowa krwi do transfuzji może być syntetyczna. Tak przy okazji, nazywam się doktor Ludwig.

- Zdobędę krew, ponieważ musimy uzdrowić tę dziewczynę - usłyszałam słowa Erica i poczułam ulgę. Oddałabym wiele, by zobaczyć w tym momencie twarz Billa. - Jaką masz grupę krwi, Sookie? - spytał Eric.

- Zero Rh+ - odparłam, ciesząc sie, że posiadam najczęściej spotykaną grupę.

- Więc nie powinno być problemu - stwierdził. - Zajmiesz się tym, Pam?

Pam ponownie wyszła. Doktor Ludwig pochyliła się nade mną i zaczęła lizać mój kark. Wrzasnęłam.

- To lekarka, Sookie - wyjaśnił Bill. - Uzdrowi cię w ten sposób.

- Ale sama się zatruje - bąknęłam.

Usiłowałam wymyślić powód mojej gwałtownej reakcji, ponieważ nie zamierzałam zostać uznana za osobę nietolerancyjną, która odczuwa wstręt do karłów. Naprawdę jednak nie chciałam, żeby ktoś lizał moje plecy - ani karlica, ani wampir.

- To uzdrowicielka - dodał Eric tonem przygany. - Musisz pogodzić się z jej metodami leczenia.

- Och, w porządku - mruknęłam. - Nawiasem mówiąc, nie słyszałam od was jeszcze słowa "przepraszam". - Odczuwałam tak wielki żal, że nie dbałam o własne bezpieczeństwo.

- Przepraszamy, że menada zrobiła ci krzywdę.

Przeszyłam go przepełnionym wściekłością wzrokiem.

- To nie wystarczy - odburknęłam. Bardzo się starałam przeciągać tę rozmowę, choćby bez końca.

- Anielska Sookie, uosobienie miłości i piękna, jestem doprawdy zasmucony tym, że ta niegodziwa, zła istota zbezcześciła twoje gładkie i ponętne ciało w próbie przekazania mi wiadomości.

- Taka odpowiedź bardziej mnie zadowala. - Słowa Erica sprawiłyby mi większą satysfakcję, gdybym w tym właśnie momencie nie doświadczyła ukłucia bólu (kuracja wcale nie była przyjemna). Przeprosiny powinny albo płynąć prosto z serca, albo być wyszukane, a ponieważ Eric nie miał serca i nie zauważyłam do tej pory, by doświadczał jakichkolwiek uczuć, równie dobrze mógł mnie oszałamiać gładkimi słówkami.

- Rozumiem, że jej wiadomość oznacza wypowiedzenie wojny przeciwko wam? - spytałam, usiłując ignorować działania doktor Ludwig. Pociłam się na całym ciele, a ból pleców był potworny. Po twarzy płynęły mi łzy. Miałam wrażenie, że pokój wypełnia lekka żółta mgiełka, i od tego widoku robiło mi się niedobrze.

Eric wyglądał na zaskoczonego.

- Niezupełnie - odparł ostrożnie. - Pam?

- Za chwilę - odrzekła wampirzyca. - Są kłopoty.

- Zaczynajcie - polecił Bill ostro. - Dziewczyna zmienia kolor.

Zastanowiłam się niemal mimochodem, jaki kolor przybieram. Nie mogłam już nawet unieść głowy, chociaż bardzo starałam się oderwać ją od podłoża, pragnęłam bowiem wyglądać na mniej otumanioną. Przyłożyłam policzek do skórzanej kanapy, który z powodu potu natychmiast mi się do niej przykleił. Uczucie pieczenia, które promieniowało na całe moje ciało ze śladów pazurów na plecach, stawało się coraz dotkliwsze, aż krzyknęłam, nie mogąc go znieść. Karlica zeskoczyła z kanapy, pochyliła się i spojrzała mi w oczy.

Potrząsnęła głową.

- Cóż, o ile w ogóle jest nadzieja... - oznajmiła, lecz jej słowa dotarły do mnie z bardzo daleka. Kobieta miała w ręku strzykawkę. Ostatnią rzeczą, jaką dostrzegłam, była przybliżająca się do mojej twarz Erica. Wydawało mi się, że wampir do mnie mrugnął.