Rozdział 6. Detektyw Barton
Rozdział 6
Detektyw Barton
Barton usiadł obok niego i cierpliwie czekał. Kiedyś świetnie się
dogadywali i często razem się śmiali. Żartowali nawet, że są
dinozaurami, choć sam Barton był dopiero po czterdziestce. Awans na
sierżanta dostali w tym samym czasie, a gdy Barton został później
inspektorem, Zander naprawdę się z tego ucieszył. Na wspomnienie, jak z biegiem miesięcy coraz rzadziej go odwiedzał podczas jego nieobecności w pracy, Bartona ukłuło poczucie winy. Wszyscy byli przekonani, że Zander
już nigdy nie wróci do służby. A jednak wrócił. A to wymagało ogromnej
siły.
Ich spojrzenia się spotkały i Barton dostrzegł na twarzy kolegi zmęczony
uśmiech. Wskazał palcami na jego kolana.
-?Odsuń się od misia.
Po chwili Zander wsunął palce pod brodę pluszaka i odparł:
-?Załatw mi śmigłowiec i milion funtów, bo Paddington dostanie kulkę. I chcę jeszcze Kylie Minogue, ubraną tak, jakby zaraz miała zatańczyć
kankana.
Barton uśmiechnął się szeroko. To była ich stara gra, więc uznał, że z przyjacielem chyba nie jest aż tak źle.
-?Wszystko w porządku? -?zapytał.
-?Tak. Zauważyłem, że poprzedni sąsiad wchodzi do tamtego domu.
Myślałem, że się wprowadza z powrotem.
-?Cholera. Chyba nie?
Barton podejrzewał, że sam miałby ochotę zabić człowieka
odpowiedzialnego za śmierć jego dziecka. Zander miał tylko jednego syna,
co musiało czynić tę stratę jeszcze bardziej bolesną. Czasami obecność
drugiego dziecka pomagała rodzinie przetrwać i przypominała rodzicom, że
wciąż mają dla kogo żyć.
-?Nie. Zabierał ostatnie swoje rzeczy. Wyszedłem do niego i uścisnąłem
mu dłoń.
-?Co?
-?To nie była jego wina. Wynajmował ten dom, więc odpowiedzialność
spoczywała na właścicielu. Wynajmujący miał aktualny,
jedenastomiesięczny certyfikat bezpieczeństwa, więc formalnie wszystko
było w porządku. Czujniki tlenku węgla są obowiązkowe tylko tam, gdzie
pali się paliwem stałym, a nie gazem. To był po prostu tragiczny
wypadek. Dopiero po rozmowie z nim żałoba znowu mnie dopadła. Mam numer
telefonu do ludzi, z którymi mogę porozmawiać, ale nie mogłem się
dodzwonić, więc zadzwoniłem do ciebie. A potem przypomniałem sobie o misiu pamięci.
Uśmiechnął się lekko, widząc konsternację na twarzy Bartona.
-?Wysyłasz do pewnej firmy ubrania zmarłej osoby, a oni szyją z nich
pluszowego misia.
Barton otworzył usta ze zdumienia.
-?Właśnie tak zareagowałem. Makabryczne, prawda? To był pomysł Diany. Na
początku nie mogłem nawet na niego patrzeć. Uciekałem przed bólem, ale
przez to wcale nie było mi lepiej. Teraz, kiedy trzymam tego misia,
wiem, że dam radę żyć dalej. Gdy go widzę, przypominam sobie syna. Nadal
bywam smutny, ale ten rozdzierający ból, który nie pozwalał mi wstać z łóżka, już minął. Jest przede mną jakaś przyszłość. I ja będę jej
częścią.
-?W pewnym sensie to ma sens -?powiedział Barton, choć przemowa
zabrzmiała, jakby Zander wielokrotnie układał ją sobie w głowie. -
Czyli... nie zamierzasz... no wiesz... dlatego do mnie zadzwoniłeś?
-?Nie. Naprawdę przepraszam. Żałoba wraca falami. Diana wyprowadziła się
jakiś czas temu, a potem jeszcze ten sąsiad... Po prostu miałem kilka
bardzo ciężkich minut. Nikomu o tym nie mów. Potrzebowałem kogoś, kto
mnie wysłucha, a ty zawsze potrafisz to zrobić. Wiedziałem, że
przyjedziesz. Powrót do pracy też mi pomaga. Potrzebuję tego.
Biedny człowiek, pomyślał Barton. Wiedział, że większość związków
rozpada się po śmierci dziecka, i małżeństwo Zandera nie było wyjątkiem.
Żadne słowa nie mogły tego naprawić. Doświadczenie nauczyło go, że
czasem wystarczy po prostu być obok i wysłuchać.
-?Może wyjdziemy stąd i zjemy śniadanie?
-?Nie mam ochoty przebywać między ludźmi.
-?To może McDrive? Podobno jestem na diecie, więc będzie smakować jak
ambrozja.
-?Sam nie wiem...
-?No chodź. Ja stawiam.
Zander w końcu ustąpił i podniósł się z kanapy. Starł łzę z policzka i pociągnął nosem.
Żona Bartona, Holly, zawsze powtarzała, że kiedy człowiekowi jest
naprawdę źle, najbardziej potrzebuje niedźwiedziego uścisku Bartona. Na
nią działał. Na dzieci również. Coś podpowiedziało mu, żeby teraz też
spróbować. Podszedł do Zandera i objął go swoimi potężnymi ramionami.
Trwali tak przez dobre trzydzieści sekund, aż w końcu Zander delikatnie
się odsunął. Skinął głową, ścisnął Bartona za ramię, wciąż unikając jego
spojrzenia.
-?Dzięki -?powiedział cicho.
-?Chodźmy.
-?I nikomu ani słowa o misiu, dobrze?
-?Oczywiście.
Zander przechylił głowę i dodał:
-?A już na pewno ani słowa o tym uścisku.
Rozdział 7. Śnieżny Zabójca
Rozdział 7
Śnieżny Zabójca
Zegar tyka, odmierzając czas, a ja nie odrywam wzroku od telefonu.
Lekarz powiedział, że zadzwoni dziś rano. Dochodzi dziewiąta, więc
powinien odezwać się lada chwila. Nie spodziewam się dobrych wiadomości,
chociaż tabletki, które mi przepisał, pomagają. Chciał, żebym przyszedł
do przychodni po wyniki, ale odparłem, że wolałbym nie tłuc się
autobusem.
Włączam telewizor i trafiam na końcówkę wiadomości. Dziś wszędzie tylko
przestępstwa. Dobrych informacji jest jak na lekarstwo. Wiatr świszczący
za oknami wywołuje u mnie dreszcz, choć kaloryfery grzeją pełną mocą.
Okna mają podwójne szyby, ale montowałem je dwadzieścia lat temu. Nic
nie trwa wiecznie.
Moje zdrowie coraz bardziej się pogarsza i coraz rzadziej wychodzę z domu. Przeszłość staje się zaskakująco wyraźna, podczas gdy
teraźniejszość coraz częściej mi umyka. Lekarz wspomniał, że mam
szczęście, iż tak długo utrzymywałem dobrą formę. Nie przestałem
wykonywać ćwiczeń, których nauczył mnie Ronnie, i przez większość dni
czuję się równie silny jak wtedy. To miało spowolnić postęp choroby i dłużej zachować sprawność umysłu. Dzwonek telefonu wyrywa mnie z zamyślenia i biorę głęboki oddech.
Skupiam się na brzmieniu głosu lekarza, próbując wyczytać z niego
wiadomość, zanim ją wypowie. Najpierw pyta o tabletki i o to, czy
przynoszą poprawę. Z nadzieją potwierdzam, że tak, i wtedy słyszę ciche,
lecz wyraźne westchnienie. Najwyraźniej to potwierdza jego
przypuszczenia. Skoro leki pomagają, oznacza to, że jego diagnoza była
trafna. W połączeniu z pozostałymi objawami świadczy to o najgorszym.
Zadaję jeszcze kilka pytań, dziękuję i kończę rozmowę.
Choć w moim przypadku słowo "zabije" nie jest do końca trafne. To coś
nie zadaje śmiertelnego ciosu, lecz powoli cię niszczy, dopóki nie
wykończy cię coś innego. Od dziś moje dni będą wyglądały inaczej. Cień
postępującej choroby przyćmi każdy kolejny świt.
Raczej nie stanę się jednym z tych ludzi, którzy cieszą się świadomością
zbliżającego się końca i dzięki temu potrafią docenić każdą cenną
sekundę. Niewiele rzeczy sprawia mi dziś przyjemność. Najsilniejszym
uczuciem, jakie odczuwam, jest żal. Co zrobiłem ze swoim życiem?
Niewiele. Pod wieloma względami unikałem życia. Mogłem założyć rodzinę,
mieć dzieci. Nigdy nie stworzyłem domu z kimś, kogo kochałem.
Być może najgorsze jest jednak to, że dostajesz tak straszną wiadomość i nie masz komu o niej powiedzieć. Wzruszam ramionami. Dzielenie się z innymi nigdy nie leżało w mojej naturze. Ciężary są po to, żeby je
dźwigać. Niemal od razu postanawiam, że nie pozwolę naturze działać
swoim biegiem. Widziałem już, jak wygląda powolny koniec, i nie jest mi
on pisany. Paradoksalnie czuję też pewną ulgę. Od dawna wiedziałem, że
coś jest nie tak.
Zapalam światło w salonie, choć jest dzień. Nadeszły ciemne zimowe
wieczory i ciche poranki. A to akurat dobra wiadomość. Zima od zawsze
była moją ulubioną porą roku. Przychodzi mi do głowy, że może okaże się
ostatnią, jaką przeżyję. Nie wiadomo, jak szybko będzie postępowała
choroba. Mogą minąć jeszcze lata -?odparł lekarz z pogodnym optymizmem,
gdy o to zapytałem. Ten zapał wyraźnie przygasł, kiedy dopytałem, ile
czasu minie, zanim złe dni zaczną przeważać nad dobrymi.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
Rozdział 1
Miałem chyba dziesięć lat, kiedy po raz pierwszy posprzątałem jego
narkotykowe akcesoria. Bałem się, że moja malutka siostra mogłaby się na
to natknąć, raczkując po podłodze. Nazywaliśmy ją Special -?co stanowiło
grę słów z imieniem Michelle -?bo kryła w sobie nieprzeniknioną
tajemnicę. Dla nas "Special" było czułym przezwiskiem; zabawne, że dziś
mogłoby zostać uznane za obelgę. Nigdy nie wypowiedziała ani jednego
słowa; wydawała się raczej ucieleśnieniem spokoju niż istotą z krwi i kości. Ale wystarczyło dać jej kredkę albo ołówek i kartkę papieru, a jej uśmiech rozświetlał cały pokój.
O nałogu ojca wiedziałem po jego huśtawkach nastrojów albo po tym, ile
czasu spędzał w łóżku. Tuż przed naszą ucieczką z Londynu, kilka lat
wcześniej, folii aluminiowej i igieł zaczęło przybywać w zastraszającym
tempie. Płakałem, bo zarówno ojciec, jak i matka zostawiali po sobie
ślady uzależnienia.
Pod wieloma względami moja matka była równie nieskomplikowana jak
Special. Zdominowana przez ojca, robiła wszystko, co jej kazał, choć to
ona miała więcej zdrowego rozsądku. To, że w końcu przyłączyła się do
niego i zaczęła brać heroinę, było nieuniknione.
Do tamtej nocy, która zmieniła wszystko, jeździliśmy na wakacje i jadaliśmy w restauracjach. Nie miałem pojęcia, skąd pochodziły
pieniądze, bo nie wiedziałem, czym zajmuje się mój ojciec.
Wieczorem, kiedy uciekliśmy z Londynu, o dwudziestej drugiej
spakowaliśmy walizki i wsiedliśmy do ostatniego pociągu do Peterborough.
Na miejscu byliśmy około drugiej nad ranem. Pamiętam, jak promieniałem z radości na widok rodziców, zwłaszcza gdy pierwszą noc spędziliśmy w ogromnym hotelu. Niedaleko mieszkał brat mojej mamy, Ronnie. Kiedy w końcu go odnaleźliśmy, pomógł nam wprowadzić się do wiejskiego domku w hrabstwie Lincolnshire, który z oczywistych powodów był tani. Parterowy
budynek miał pięć pomieszczeń i ani jednych wewnętrznych drzwi. Z każdego miejsca było słychać wszystko -?nawet to, co działo się w toalecie.
Sześć miesięcy po przeprowadzce leżałem w wilgotnym łóżku, czując na
karku ciepły oddech siostry, gdy usłyszałem, jak ojciec mimochodem
powiedział, że zastrzelił niewłaściwego człowieka. Bardziej od samego
wyznania zszokowało mnie to, że moja matka wcale nie była zdziwiona.
Życie toczyło się dalej. Rodzice nadal uciekali od rzeczywistości.
Jedliśmy głównie kanapki. Lincolnshire leży zaledwie dwie godziny drogi
na północ od Londynu, ale po zgiełku stolicy wydawało się krańcem
świata. Codziennie, idąc do szkoły, pokonywałem pieszo trzy mile.
Special zostawała w domu, gdzie malowała i rysowała. Mama potem
sprzedawała jej prace. Przedstawiała ludzi i zwierzęta w dziecięcy
sposób, ale obrazy miały w sobie coś, co przyciągało ludzi -?oczy
namalowanych postaci prześladowały każdego, kto na nie patrzył.
Pewnej mroźnej nocy moja siostra i ja tuliliśmy się do siebie w łóżku,
słuchając kolejnej kłótni dobiegającej z salonu. Mieliśmy własne łóżka,
ale sypialiśmy osobno tylko w upalne letnie miesiące. W wieku sześciu
lat nie zajmowała wiele miejsca.
-?Co zrobiłeś?! -?krzyknęła moja matka.
-?Nadarzyła się okazja -?odparł ojciec.
-?O czym ty myślałeś?
-?Nie mieliśmy pieniędzy. Potrzebowaliśmy ich.
-?Tym, co zrobiłeś, naraziłeś naszą rodzinę na niebezpieczeństwo. Oni
nas znajdą.
-?Nie będą podejrzewać, że to ja to zabrałem.
Mogłem mieć zaledwie piętnaście lat, ale miałem oczy i uszy. Moi rodzice
bez przerwy rozmawiali o pieniądzach i narkotykach. W tamtym czasie
tylko to ich interesowało. A jednak, mimo ich problemów, nie pamiętam,
żebym był nieszczęśliwy. Zwyczajne życie po prostu nie było dla nich.
Głos matki przeszedł w głośny, pełen niepokoju szept.
-?A jeśli przyjdą po te pieniądze? Dzieci są tutaj.
-?Ich nie skrzywdzą -?powiedział ojciec.
Czyjaś dłoń z hukiem uderzyła w kuchenny stół.
-?Musimy wyjechać.
-?Jest trzecia nad ranem i pada śnieg. Nikt nie będzie nas teraz szukał.
Poza tym dokąd mielibyśmy jechać?
-?Jesteśmy bogaci! Możemy zatrzymać się, gdzie tylko chcemy.
Ku mojemu zdziwieniu oboje wybuchnęli śmiechem. Chyba właśnie dlatego
się kochali. Byli szaleni w dokładnie ten sam sposób.
To były lata sześćdziesiąte -?zupełnie inne czasy. Nie każdy mieszkał w zasięgu hałasu ruchliwej drogi. Właściwie niewielu ludzi miało własny
samochód. Jeśli kiedykolwiek mieszkaliście głęboko na wsi, wiecie, jak
ciche potrafią być długie noce. Dlatego ma sens, że tamtej nocy
usłyszałem nadjeżdżający pojazd na długo, zanim dotarł do naszego domu.
Miarowe pyrkotanie silnika, które stopniowo stawało się coraz
głośniejsze, brzmiało zbyt równo, by należało do starego furgonu mojego
wuja. Zresztą dobre wiadomości nie przyjeżdżają w środku nocy.
Mama zrozumiała to natychmiast, a jej krzyk wypełnił cały domek.
-?Zbierz kurtki i buty dla wszystkich. Ja zajmę się dziećmi. Ruszaj się!
Sypialiśmy niemal w pełnym ubraniu z powodu nieszczelnych okien i braku
centralnego ogrzewania. Ciepło z kominka nie docierało do sypialni. W kilka sekund wciągnąłem buty, a na ciepłe stopy Special wsunąłem jej
małe czerwone kalosze. Nawet o tej porze nocy mama miała pełny makijaż,
ale jej uroda nie była w stanie ukryć dzikiego spojrzenia ani drżącej
szczęki. Popędziła nas do tylnych drzwi, przy których wisiały nasze
kurtki.
Wyciągnąłem ręce do ojca.
-?Chodź, tato. Proszę, chodźmy.
Ojciec wyjrzał przez okno. Sądząc po odgłosie pracującego na biegu
jałowym silnika, już przyjechali. Potem zapadła ciężka cisza. Spojrzał
ponad moją głową na mamę.
-?Zostanę i z nimi porozmawiam. Ty zabierz dzieci w bezpieczne miejsce.
Dopiero wtedy dotarło do mnie, w jak wielkim jesteśmy
niebezpieczeństwie. Wyraz ponurej zgody i rezygnacji na twarzy ojca
powiedział mi wszystko. Chwyciłem go za nadgarstek i odciągnąłem od
okna.
-?Proszę, tato!
-?Idź. Nie martw się o mnie. Spotkamy się u wujka Ronniego.
Zmarszczyłem brwi. Gdyby naprawdę wszystko miało być w porządku, nie
musielibyśmy jechać do wujka. Głośne, mocne pukanie do frontowych drzwi
wyrwało nas z odrętwienia i razem z mamą oraz siostrą wybiegliśmy tylnym
wyjściem.
Zatrzymaliśmy się z boku domu. Nawet chmury zdawały się wstrzymywać
oddech. Kilkucentymetrowa warstwa śniegu rzucała upiorną poświatę na
pola. Wyjrzałem zza rogu i rozpoznałem trzech mężczyzn: chudego, grubego
i takiego z dziwnie wystającymi zębami. Bywali u nas już wiele razy.
Tego ostatniego po cichu nazywałem Goofym. Sposób, w jaki patrzył na
Special, przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Gdy tylko przychodzili, a nie
była jeszcze pora spania, zawsze zabierałem ją do naszego pokoju.
Pozostałych dwóch nazywałem Laurelem i Hardym, ze względu na ich
zupełnie różną posturę.
Może jednak wszystko skończy się dobrze. Choć odnosili się do ojca z wyższością, uważałem ich za jego znajomych. Żartowali, że wszyscy
pracują w tej samej branży. Frontowe drzwi się otworzyły. Ogień w kominku dawno wygasł, nie było prądu, więc wnętrze domu tonęło w nieprzeniknionej ciemności. Z tej ciemności wyłoniła się wyciągnięta
dłoń ojca trzymająca kopertę.
Nagle błysnęło. Zaraz potem rozległ się ogłuszający, przerażający huk.
Przez ułamek sekundy ojciec wyglądał jak uchwycony na fotografii.
Przerażeni jak spłoszone króliki wypadliśmy z kryjówki. Głupio,
naprawdę. Domek stał przy prostej drodze. Przez wiele kilometrów nie
było żadnego innego domu. Pobiegliśmy gęsiego zaśnieżoną drogą w stronę
lasu. Kiedy biegnie się w ten sposób, trzymając się za ręce, można
poruszać się tylko tak szybko, jak najwolniejsza osoba. Małe kalosze
Special ślizgały się po śniegu. Rzadko wychodziła z domu.
Pierwsze drzewa, jedyna możliwa osłona, wciąż były daleko. Obejrzałem
się przez ramię, wiedząc, że jeśli ruszą za nami, nie mamy najmniejszych
szans. Stali nieruchomo pośrodku drogi, ramię w ramię. Co dziwne, jak na
taką pogodę, wszyscy mieli na sobie podobne niebieskie garnitury. Każdy
trzymał uniesioną rękę. Byli jedyną plamą koloru na białym tle i widziałem ich tak wyraźnie, jakby był dzień. Byliśmy łatwym celem. Tym
razem wokół nas rozległa się cała seria wystrzałów.
Jakimś cudem nadal biegliśmy. Coś świsnęło tuż przy moim prawym uchu
niczym strzał z bata. Jedynym widocznym skutkiem gradu kul wydawała się
samotna wrona, która poderwała się do lotu tuż przed nami. Potem mama
się potknęła. Zacisnęła zęby, podniosła się i splunęła na śnieg. Wbiła
wzrok w odległą linię drzew i ruszyliśmy dalej. Usłyszałem śmiech
mężczyzn. Za nami ponownie rozległa się seria wystrzałów, a mama runęła
twarzą w śnieg z głuchym, przerażającym łoskotem.
Przykucnąłem i odgarnąłem z jej policzka włosy sklejone krwią. Z ust
płynęła jej krew. Śnieg natychmiast ją pochłaniał, choć wypływała
szerokim strumieniem. Jej wzrok stracił ostrość, a ostatkiem sił
wyszeptała:
-?Uciekaj.
Usłyszałem coraz bliższy chrzęst ich butów na śniegu. Zarzuciłem sobie
Special na plecy. Uwielbiała to -?zabawę w konika. Ważyła tyle co nic,
ale trzymała się jak najlepszy dżokej. Ruszyłem znacznie szybciej;
strach dodał moim nogom siły i szybkości. Dopadłem do lasu i wpadłem
między drzewa. Gałęzie szeleściły i smagały mnie po twarzy. Jednak tylko
przy samym skraju rosły gęste iglaki, dalej stały już jedynie nagie
pnie. Modliłem się, żeby nasi prześladowcy dali za wygraną, jeśli tylko
zdołam zwiększyć dystans.
Nie był to jednak prawdziwy las i wkrótce dotarłem do jego końca. Przede
mną rozciągała się ogromna biała przestrzeń. Głosy za plecami
rozbrzmiewały coraz głośniej i były coraz bliżej. Czułem przy uchu
miękki, spokojny oddech Special. Tylko tego się trzymałem. Ona niczego
nie rozumiała. Nie miałem wyboru i wybiegłem na zaśnieżone pole. Pod
warstwą śniegu kryła się nierówna, poorana koleinami ziemia, która
odbierała mi równowagę. Udało mi się przebiec może dwadzieścia ciężkich
kroków, kiedy znów usłyszałem ich śmiech.
Po kolejnej serii wystrzałów uścisk Special osłabł. Chwyciłem jej drobne
ramiona, żeby nie zsunęła mi się z pleców. Następny huk rozdarł ciszę, a przenikający ból przeszył moje prawe udo. Zrobiłem jeszcze kilka
chwiejnych kroków, po czym noga się pode mną ugięła. Upadłem na bok, a Special stoczyła się ze mnie. Patrzyła na mnie. Nie była smutna ani
przestraszona. Na jej twarzy malowała się jedynie dobroć. Special przez
całe życie nie wypowiedziała ani jednego słowa. Ale tamtej nocy
spróbowała.
-?Przepraszam -?powiedziała bezgłośnie, poruszając tylko ustami. A potem
zgasło światło w jej oczach. Moja piękna siostra odeszła. Moja siostra,
która przytulała najpiękniej na świecie.
Kilka sekund później w polu mojego widzenia pojawił się mężczyzna. To
był Goofy. Schylił się i wyciągnął rękę w stronę szyi Special. Nie
chciałem, żeby jej dotykał. Przez moje ciało przeszła fala energii i odepchnąłem się rękami od ziemi. Próbowałem wstać, ale rozrywający ból w nodze odebrał mi siły i runąłem z powrotem na śnieg.
Morderca wzruszył ramionami i odsunął dłoń od szyi Special. Z jego
palców ściekała krew. Przesunął wyschniętym językiem po swoich krzywych
zębach, po czym wsunął zakrwawiony palec do ust. Żałował, że umarła, ale
tylko dlatego, że nie mógł już jej wykorzystać.
Skądś z oddali dobiegł rozkaz:
-?Wykończ ich.
Goofy pochylił się nade mną. Poczułem zapach whisky, tej samej, którą
pił mój ojciec, kiedy nie mógł zdobyć tego, czego naprawdę potrzebował.
Zmrużył oczy. W szkole często wołali na mnie "Junior". Kilka piegów pod
czujnym spojrzeniem zielonych oczu sprawiało, że wyglądałem młodziej,
niż byłem w rzeczywistości. Rodzice nie wydawali już pieniędzy na
fryzjera, a mama nie potrafiła strzyc. Jeden z chłopaków z klasy nazywał
mnie Oliverem Twistem. Być może to właśnie moja niewinność sprawiła, że
Goofy zawahał się przez chwilę.
Zmarszczki między jego brwiami pogłębiły się, a mięsień na policzku
zadrżał. Śnieg znów zaczął padać, wirując za jego plecami. Może przez
moment się wahał, ale w głębi serca pozostał bezwzględny. Patrzyłem mu
prosto w oczy, gdy odsunął się do tyłu. Nie odrywałem od niego wzroku,
błagając o litość, aż w końcu ujrzałem skierowaną we mnie lufę
pistoletu.
Kolejny wystrzał i błysk dotarły do mnie jakby stłumione, jak gdyby
pogoda wzięła na siebie siłę uderzenia. A potem zapadła ciemność.
Zostawili nas na tym ponurym polu, pośród zimowej pustki, nie oglądając
się za siebie. Przez wiele tygodni gazety rozpisywały się o tej zbrodni.
Nazwano ją zabójstwami na śniegu.
Rozdział 2
Weterynarz jadący o świcie do pobliskiego gospodarstwa znalazł mnie
całego we krwi, leżącego pośrodku drogi. Byłem niedaleko od miejsca, w którym odnaleziono moją matkę, od miejsca, gdzie leżała moja siostra.
Zacisnąłem pasek wokół zranionej nogi i czołgałem się, ciągnąc za sobą
Special, nawet wtedy, gdy nie było już dla niej żadnej nadziei. Pijany
Goofy celował mi w twarz, ale jego chwiejna ręka sprawiła, że kula
trafiła w czubek mojej głowy. Mocna kość czaszki pękła, lecz
jednocześnie odbiła pocisk, dzięki czemu skończyło się jedynie na
wyjątkowo ciężkim wstrząśnieniu mózgu.
Mówili, że powinienem czuć się szczęściarzem, bo przeżyłem, ale trudno
tak się czuć, kiedy zostaje się samemu na świecie. Lekarze wspominali o możliwości urazowego uszkodzenia mózgu, choć mieli nadzieję, że nie
pozostawi ono trwałych następstw. Tak czy inaczej, już nigdy nie miałem
być taki sam. I nie sądzę, by było w tym coś zaskakującego. Wszelka
nadzieja na normalną przyszłość umarła tamtego dnia, na tym polu.
Usunięto kulę z mojego uda, a noga zagoiła się bez problemów. Wyleczenie
umysłu było zupełnie inną sprawą. Posiniaczony i poraniony odpłynął
gdzieś daleko, pozostawiając po sobie pustą skorupę człowieka, który
prawie na nic nie reagował.
Próbowałem rozmawiać z policją. Jąkałem się, opowiadając o trzech
mężczyznach, ale za każdym razem, gdy próbowałem opisać morderstwa,
kończyło się to płaczem i dławiącym mnie szlochem. Funkcjonariusze
wymieniali między sobą znaczące spojrzenia i kiwali głowami. Zakładałem,
że zrobią swoje i złapią zabójców. Po każdej ich wizycie przez resztę
dnia byłem jednak kompletnie roztrzęsiony, a o wujku Ronniem zupełnie
zapomniałem.
Jako mój jedyny żyjący krewny został moim prawnym opiekunem. Przyjechał
tydzień po śmierci mamy i Special. Powiedział, że przypadkiem usłyszał,
jak ktoś rozmawia o strzelaninie. Miał szczęście, bo nie czytywał gazet.
Kiedy dotarł do domku, przed wejściem wciąż stał policyjny radiowóz.
Policjanci uznali go za człowieka czujnego i unikającego jasnych
odpowiedzi, ale nie był podejrzany, więc wkrótce dali mu spokój. Po
oględzinach miejsc zbrodni ustalili już dokładny przebieg wydarzeń i byłem przekonany, że mają swoich podejrzanych.
Moje krzyki zrujnowały pogrzeb, na którym i tak pojawiło się zaledwie
kilka osób. Właściwie więcej było policjantów i gapiów niż żałobników.
Zastanawiałem się, kto opłacił trzy rodzinne groby ustawione w jednym
rzędzie, dopóki nie zauważyłem dyskretnego spojrzenia, jakie pastor
posłał mojemu wujkowi. Pogrzeb odbył się w kościele w Orton Longueville,
w Peterborough. Zapytałem, dlaczego właśnie tam, a Ronnie odparł, że
kiedyś uratował pastorowi życie. Nic więcej nie wyjaśnił.
Po trzech tygodniach, podczas których mój stan psychiczny niemal się nie
poprawił, zdołałem opisać policji człowieka, którego nazywałem Goofym.
Ronnie był obecny przez całą rozmowę. Kiedy wyszli, cmoknął z dezaprobatą i pokręcił głową. Powiedział tylko:
-?Nic z tego.
Następnego dnia przyszedł ponownie i oznajmił pielęgniarkom, że chce
zabrać mnie na spacer. Stwierdził, że świeże powietrze dobrze mi zrobi i pomoże mi się otrząsnąć. Pożyczył wózek inwalidzki i zawiózł mnie do
swojego samochodu. Do szpitala już nigdy nie wróciłem i więcej nie
zobaczyłem żadnych przedstawicieli władz.
Okazało się, że Ronnie żył całkowicie poza systemem. Był ekscentrykiem i dziwakiem prowadzącym samotne życie, wolne od zasad. Mieszkał w przyczepie kempingowej ciągniętej przez swojego starego vana i miał pięć
miejsc, w których rozbijał się kolejno na mniej więcej miesiąc. Później
powiedział mi, że tylko dzięki temu mama zdołała go odnaleźć -
odwiedzała po kolei każde z tych miejsc. Niektórzy uważali go za
włóczęgę, ale on twierdził, że po prostu nie chce żyć wśród ludzi.
Trzeba mu jednak oddać sprawiedliwość -?przygarnął mnie. Początkowo
ciasna przyczepa bardzo mnie przytłaczała. Choć posiadał niewiele, na
ścianach wisiały stare fotografie. Zdjął je, kiedy powiedziałem, że mnie
przerażają. Ja nie miałem nic. Ronnie zapytał, czy chcę wrócić do
szkoły. Uśmiechnął się, gdy odpowiedziałem:
-?Nie, dziękuję.
W pierwszych miesiącach często znikał. Gdy pytałem, dokąd idzie,
odpowiadał tylko:
-?Załatwiam pewne sprawy.
Ronniego najlepiej określało powiedzenie: "syn kłusownika". Ojciec
nauczył go wszystkiego, co sam umiał, ale Ronnie nie kradł wyłącznie
zwierząt. Praktycznie wszystko, co nie było przybite na stałe, uważał za
zdobycz. A jeśli było przybite, odkręcał to i szybko sprzedawał. Z czasem zostałem jego wspólnikiem. Niewiele mówił, ale wydaje mi się, że
zaczął cieszyć się z mojego towarzystwa. W jego fachu druga para oczu
była bezcenna.
Jedyną pamiątką po ojcu, którą zachował, był granat ręczny. Historia z nim związana była właściwie jedyną, jaką kiedykolwiek mi opowiedział. Za
pierwszym razem postawił mnie przy kominku, pochylił się i powiedział:
-?Podczas upadku Singapuru w czasie drugiej wojny światowej Japończycy
zdobyli pozycję mojego ojca. Żołnierze dobrze wiedzieli, jak okrutnie
wróg traktuje jeńców. Kiedy skończyła mu się amunicja, a nieprzyjaciel
był już zaledwie kilka kroków od niego, ściskał w dłoni ostatni granat.
Nie potrafił jednak wyciągnąć zawleczki. Przeżył, ale zdrowie i rozum
zostawił na Kolei Śmierci. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu wolności
zdobył drugi granat. Zachował go na pamiątkę, żeby zawsze przypominał mu
o tamtej decyzji.
-?Po powrocie do Anglii odnalazł mnie u ciotki, do której trafiłem po
nalocie, w którym zginęła moja matka. Zabrał mnie do lasu i tam żyliśmy
z dala od ludzi. Powtarzał, że już nigdy nie da się schwytać żywcem.
Ostatecznie jednak zmarł spokojnie we śnie na zawał serca i nigdy nie
musiał podejmować tej ostatecznej decyzji. Wychował mnie tak, żebym
myślał dokładnie tak samo.
Słyszałem tę historię wiele razy. I z czasem sam zacząłem podzielać to
przekonanie.
Wiele razy odwiedzaliśmy pastora. Przepadał za dziczyzną, a najbardziej
lubił zająca, choć raz dostał od nas nawet telewizor. Często dawał mi
kilka pensów i porozumiewawczo mrugał okiem. Ku mojemu zdumieniu Ronnie
znał niemal wszystkich. Wszędzie witano go z radością. Łapówki i szemrane interesy przenikały do każdego biura i każdej fabryki.
Zepchnąłem wspomnienie morderstw na dalszy plan. Łzy i tak nie mogły
zmienić mojego położenia. Rodzinne groby w Peterborough odwiedziliśmy
tylko raz. Gdy tam dotarliśmy, na nagrobku leżały świeże kwiaty. Ronnie
zostawił odpowiednie instrukcje i pieniądze, by regularnie ktoś je tam
przynosił.
Żyłem tak jak Ronnie -?z dnia na dzień, od jednej okazji do drugiej, w ciągłym oczekiwaniu na jakieś niebezpieczeństwo. Nauczył mnie strzelać i zastawiać sidła. Kiedy potrzebowaliśmy nowych ubrań, opróżnialiśmy
sznury z rozwieszonego prania.
Ronnie zaszczepił we mnie potrzebę dbania o kondycję. Jego
dwudziestominutowy poranny trening szybko stał się także moim. Pomagał
mi wyciszyć myśli. Biegaliśmy razem -?czasem dla przyjemności, a czasem
dlatego, że ktoś nas gonił.
Powoli wychodziłem z cienia tamtej strasznej nocy. Czytałem wszystko, co
wpadło mi w ręce -?książki, czasopisma i gazety, które udało nam się
znaleźć. Głównie po to, by zabić nudę. Ronnie do osiągnięcia tego samego
celu potrzebował jedynie papierosów. Kiedy byliśmy wśród ludzi,
obserwowałem młodych mężczyzn i kobiety w kolorowych ubraniach i z modnymi fryzurami. Na ich tle moje własne ubrania przypominały mi
łachmany włóczęgów, których widywałem kiedyś w Londynie. Pamiętałem też
wyprawy do kina z dzieciństwa. Zatęskniłem za filmami i wspomniałem o tym wujkowi.
Wtedy po raz pierwszy naprawdę porozmawialiśmy. Powinienem był wcześniej
zauważyć, że coś jest nie tak, bo schudł, choć i wcześniej nie miał z czego. Miał kilka skrytek, w których trzymał pieniądze, i odwiedziliśmy
je wszystkie. W przyczepie, za ukrytym panelem, przechowywał także
skórzaną torbę pełną biżuterii. Zapytałem go, czy wie, kto zabił moją
rodzinę. Odmówił odpowiedzi, twierdząc jedynie, że tamci wciąż mnie
szukają. Powiedział też, że nigdy nie powinienem ufać policji. To
właśnie dlatego zabrał mnie ze szpitala. A poza tym zemsta i tak nie
przywróciłaby mi siostry.
Okazało się, że był od mojej matki o wiele starszy i choć oboje nosili
nazwisko Smith, byli tylko przyrodnim rodzeństwem. Tak naprawdę nigdy
nie dowiedziałem się, kim była moja matka, a Ronnie nie zamierzał mi
tego mówić.
Jakiś czas później zabrał mnie na przejażdżkę. Chciał upolować jelenia w jednym z królewskich majątków w hrabstwie Norfolk. Rzadko się na to
decydował, bo bogaci właściciele zatrudniali najlepszych strażników
łowieckich. Myślę, że po prostu chciał jeszcze raz poczuć pierwotne
instynkty towarzyszące polowaniu. Tamtego dnia zaskoczyła mnie jego
nieostrożność. Jego ciężki, powolny chód przeczył wszystkim
zapewnieniom, że wszystko jest w porządku.
Przykucnął, oddał celny strzał z dużej odległości i posłał mi
melancholijny uśmiech. Zdziwił mnie brak pośpiechu. Przestępowałem z nogi na nogę, gdy z trudem próbował się podnieść. Duży jeleń waży
naprawdę bardzo dużo. Wypatroszyliśmy go na miejscu, żeby był lżejszy, a wnętrzności zostawiliśmy lisom, ale mimo to ciągnięcie tuszy szło
opornie. Posuwaliśmy się bardzo wolno, a widoczna słabość Ronniego tylko
pogarszała sytuację. W pobliżu rozległy się ciche ludzkie głosy. Ronnie
wystrzelił mniej więcej w ich kierunku. Serce zabiło mi szybciej, bo
nigdy wcześniej nie zrobił czegoś podobnego. Kiedy zaczęliśmy uciekać,
chwiał się i zataczał.
To dziwne, ale wszyscy bliscy mi ludzie zginęli od kul. Pocisk, który
dosięgnął Ronniego, gdy wsiadaliśmy do vana, przebił mu plecy i wyszedł
przez brzuch. Musiał zostać wystrzelony z bardzo mocnego karabinu, bo
później znalazłem go wbitego w fotel pasażera. Ronnie zdołał jeszcze
zatrzasnąć drzwi, a ja odjechałem. Upolował swojego ostatniego jelenia,
ale już nigdy nie miał go spróbować. Ruszyłem w stronę szpitala, lecz
Ronnie powstrzymał mnie swoją ostatnią prośbą. Powiedział, że jest
gotów.
-?Zabierz mnie do domu -?nalegał. Przyczepa zawsze była jego azylem.
-?Daj spokój, Ronnie. Jeśli pojedziemy teraz, lekarze cię uratują. -?Nie
wiedziałem, czy to prawda, ale warto było spróbować.
Położył dłoń na mojej nodze i nie zabrał jej. Delikatnie przykryłem ją
swoją. Nie przypominałem sobie, żeby wcześniej świadomie mnie dotknął.
-?Krwawiłem -?powiedział, patrząc gdzieś w dal i przełykając ślinę. -?Z odbytu.
Wróciłem na pole kempingowe i pomogłem mu usiąść w leżaku. Odepchnął
mnie, kiedy próbowałem obejrzeć ranę.
-?Chcesz się czegoś napić? -?zapytałem.
-?Tak. Poproszę trochę wody.
-?Chcesz jeszcze czegoś?
-?Tylko spokoju. -?Oparł głowę.
W tamtej chwili postanowiłem, że muszę się dowiedzieć. Wiedziałem, że
drugiej okazji do zadania tego pytania już nie będzie.
-?Kto zamordował moją rodzinę?
Nie odpowiedział, ale jego jabłko Adama poruszyło się nerwowo.
-?No już, Ronnie. Gdzie mogę ich znaleźć?
Nie otworzył ust. Oddychał coraz wolniej i uznałem, że to już koniec.
Nagle jednak wyszeptał słowa, które musiałem usłyszeć.
-?The Boy's Head, Oundle Road.
Usiadłem obok niego w milczeniu, bo tylko tego pragnął. Myślałem o mordercach i doszedłem do wniosku, że jeśli nie siedzą w więzieniu, to
uszło im to na sucho. W tamtej chwili nie miałem jeszcze żadnego planu,
ale wiedziałem jedno -?życie, które prowadziłem, skończy się wraz ze
śmiercią Ronniego. Umierał przez godzinę.
Wiem, że Ronnie wierzył, iż zemsta nie przywróci mi siostry, i obawiał
się, że ci ludzie wciąż szukają jedynego żyjącego świadka tamtych
zbrodni.
Ja uważałem inaczej. Byłem pewien, że dawno już o mnie zapomnieli. Ale
ja nigdy nie zapomniałem o nich. A pragnienie zemsty całkowicie mnie
pochłonęło.
Rozdział 3
Zabrałem kosztowności ukryte przez wujka Ronniego i odnalazłem jego
pieniądze. Było ich dużo. Więcej, niż potrafiłem ocenić. Widziałem
wcześniej banknoty funtowe i wiedziałem, że przez długi czas nie będę
potrzebował kolejnych.
Zgodnie z wolą Ronniego wciągnąłem jego ciało do przyczepy, a potem
ułożyłem przy nim resztę jego rzeczy. Całe życie człowieka ledwie
pokrywało podłogę. Ścisnąłem jego dłoń. Nigdy nie dożyłby sędziwego
wieku, ale żył tak, jak chciał. Zawsze powtarzał, że lepiej spłonąć, niż
powoli gasnąć. Więc patrzyłem, jak płonie.
Mimo tego, czym się zajmował, w głębi serca był człowiekiem spokojnym.
Jeśli ktoś go przechytrzył albo oszukał, przyjmował to z krzywym
uśmiechem, jakby cieszył się, że los wystawił go na próbę. Nie nosił w sobie goryczy ani urazy, nie żywił złośliwości ani pragnienia odwetu,
które nie dawałoby mu spać po nocach. Ja byłem inny.
Pojechałem do Peterborough, kupiłem nowe ubrania w wielkich,
zatłoczonych marketach i porządnie się ostrzygłem. Elegancko ubrane
sprzedawczynie oglądały moje pieniądze z wyraźną podejrzliwością. W witrynie kiosku niedaleko pubu The Boy's Head zauważyłem ogłoszenie o pokoju do wynajęcia przy Black Ermine Street w Orton Longueville -
niewielkiej wiosce oddalonej o niecałe dwa kilometry. To właśnie tam
pochowano moją rodzinę. Zamieszkanie w pobliżu ułatwiłoby mi dbanie o ich groby.
To było takie proste. Moja wiekowa gospodyni mało czym się przejmowała,
byle tylko nie kąpać się częściej niż raz w tygodniu. Powiedziałem jej,
żeby nazywała mnie Ronnie Smith. Wujek byłby z tego zadowolony.
Przydzieliła mi pokój na poddaszu swojego parterowego domu, a sama spała
na dole.
W pierwszą sobotę po przeprowadzce wszedłem do pubu w porze obiadowej.
Niewiarygodne, ale cała trójka morderców stała przy barze, jakby czekali
na mnie jak w jakimś westernie. Laurel wydawał się mniejszy, być może
dlatego, że Hardy jeszcze bardziej przytył. Goofy przez kilka sekund
wpatrywał się we mnie uważnie, po czym wybuchnął śmiechem. Przez moment
pomyślałem, że mnie rozpoznali, ale po prostu szydzili z przestraszonego
młokosa, który odważył się wejść do ich lokalu. Obojętne, puste
spojrzenia przeszywały mnie na wskroś, a ja wycofałem się na drżących
nogach.
Znalazłem pracę przy kasie w miejscowym kiosku. Traf chciał, że wszedłem
tam tylko po gazetę i akurat natknąłem się na właściciela, który
wyrzucał z pracy złodzieja zatrudnionego do tej pory. Wczesne pobudki,
długie godziny pracy i marne pieniądze szybko ostudziły mój zapał. Nie
miałem jednak ani rodziny, ani przyjaciół, którzy mogliby zająć mi czas.
Wytrwałem więc.
Obsługiwałem tych mężczyzn regularnie. Niemal codziennie przychodzili po
papierosy i alkohol. Z czasem zauważyłem, z których domów wychodzili, i szybko dowiedziałem się, gdzie mieszkają. Laurel i Hardy mieli rodziny
oraz kochanki, natomiast Goofy mieszkał sam. Wszyscy jednak opływali w dostatek -?jeździli drogimi samochodami i nosili eleganckie ubrania.
Ronnie zawsze powtarzał, że myśli o zemście nie pozwolą mi zagoić ran.
Miał rację -?z każdym dniem czułem się coraz gorzej, słuchając ich
przechwałek. Brali, co chcieli. Ludzie odwracali wzrok i schodzili im z drogi. Nikt nie odważył się im przeciwstawić.
Zapytałem właściciela kiosku, dlaczego policja ich nie aresztuje, skoro
było oczywiste, że są przestępcami. Odpowiedział, że zastraszone rodziny
milczą, a ci ludzie zawsze mają niepodważalne alibi. Krążyły też
pogłoski, że mają wpływowych znajomych, którzy czynią ich nietykalnymi.
Nawet w kiosku mieli zeszyt z długami, których nigdy nie spłacali.
Resztki mojej wiary w policję i sprawiedliwość stopniały niemal do zera.
Pragnienie odwetu zatruwało mnie od środka i zacząłem planować zemstę.
Trzech mężczyzn. Trzy morderstwa. Miałem narzędzia i umiejętności, ale
to nie wystarczało. Chciałem, żeby poczuli się jak zwierzyna. Mieli
umrzeć zmarznięci i samotni. Mieli przeżyć ten sam strach, który ogarnął
mnie, moją matkę i moją siostrę. Musieli wiedzieć, że to ja.
Odebrali życie mojej rodzinie. Ja miałem odebrać życie ich rodzinom. Nie
miałem wątpliwości co do winy mojego ojca, a zapewne i matki. Ale
Special była naprawdę wyjątkowa, a ja byłem niewinny. Żadne z nas nie
zasługiwało na śmierć. Musiałem pozostać na wolności, kiedy już wyrównam
rachunki, żebym mógł pamiętać o naszej rodzinie i dbać o ich miejsce
spoczynku. A kiedy nadejdzie mój czas, chciałem zostać pochowany obok
nich.
Kiedy nadszedł moment podjęcia decyzji, obudziłem się po krwawym
koszmarze, który podsunął mi pewien pomysł. Napisałem do każdego z nich
krótki list i pod osłoną nocy osobiście podrzuciłem go pod ich drzwi.
Brzmiał:
Strzeż się północnego wiatru. Bo kiedy nadejdzie, nikt nie usłyszy
twojego krzyku.
A potem czekałem, aż spadnie śnieg.
Rozdział 4. Detektyw Barton
Rozdział 4
Detektyw Barton
Detektyw inspektor John Barton obserwował prognozę pogody i uśmiechnął
się na wieść o nadchodzącej śnieżycy. Gdy przychodziły mrozy, poziom
przestępczości wyraźnie spadał, a jego praca stawała się łatwiejsza.
Ludzie zostawali w domach, więc drobni chuligani mieli mniej
przechodniów do okradania, a włamywacze mniej pustych domów do
obrabowania. Rosła jedynie liczba kradzieży samochodów. Pokręcił głową
na myśl o wszystkich tych kierowcach, którzy zostawiali odpalony silnik,
żeby odmrozić przednią szybę, po czym wracali i odkrywali, że ich auto
okazało się zbyt kuszącą okazją dla przypadkowego złodzieja.
Tym razem jednak nie był to jego problem. Miał dwa dni wolnego. Nawet
nie pełnił dyżuru. Dziś wieczorem mógł wyłączyć telefon. Plan był
prosty: zimne piwo w dłoni, pizza w piekarniku i porządny film w telewizji. Rozsiadł się wygodnie w fotelu, gdy program wrócił do
porannych wiadomości. Kolejna masowa strzelanina wstrząsnęła Ameryką.
Tamtejsza sytuacja z bronią od zawsze go fascynowała. Jak wyglądałaby
jego praca, gdyby w czterdziestu procentach brytyjskich domów znajdowała
się załadowana broń? Czy nadal miałby odwagę wykonywać ten zawód?
Do salonu wszedł jego syn z nietęgą miną. Choć żona Bartona od dawna
prosiła go, żeby przestał mówić do niego "Mały Luke", trudno było mu się
odzwyczaić. Czasami jeszcze szeptał te słowa, gdy wieczorem zaglądał do
niego przed snem. Wiedział jednak, że odkąd Luke skończył cztery lata i zaczął chodzić do zerówki, powinien być po prostu Lukiem.
-?Czas do szkoły, młody. Idź się ubrać.
-?Nie zdążyłem do toalety, tato.
Takie wiadomości zawsze docierały do Bartona z opóźnieniem. Mimo to
postanowił spróbować szczęścia.
-?To może idź i powiedz mamie.
-?Powiedziała, że teraz twoja kolej.
-?Hmm.
Barton zacisnął zęby i wcisnął pauzę na pilocie, żeby niczego nie
przegapić. Kiedy był w domu, pomagał przy takich sprawach. Wydawało mu
się to uczciwe -?pracował po wiele godzin dziennie, a jego żona
wykonywała wszystkie najmniej przyjemne obowiązki pod jego nieobecność.
Mimo wszystko sprzątanie po dzieciach znajdowało się na samym końcu
listy jego ulubionych rodzicielskich zajęć. Bez słowa wziął Luke'a pod
pachy, zaniósł do łazienki i z pewną obawą odchylił gumkę od piżamowych
spodni.
-?Nic tu nie ma.
-?To chyba był tylko bąk.
Barton uznał, że to będzie dobry dzień.
-?Skoro już tu jesteś, zobaczmy, czy uda się coś z ciebie wycisnąć.
-?Co znaczy "wycisnąć"?
-?Zachęcić.
-?A co znaczy "zachęcić"?
-?To znaczy, że nie schodzisz z toalety, dopóki nie zrobisz kupy.
Pocałował syna w czubek głowy i wrócił do salonu. Jego dziewięcioletnia
córka Layla ostatnio dość osobliwie fascynowała się starymi
teleturniejami. Zatrzymany kanał informacyjny Sky News zniknął z ekranu,
zastąpiony głośnym Supermarket Sweep. Layla odziedziczyła
dziewięćdziesiąt dziewięć procent cech Holly i zaledwie jeden procent po
nim. Te same lazurowe oczy co matka wpatrywały się w niego z wyzwaniem,
gdy wszedł do pokoju i zmarszczył brwi na widok telewizora.
-?To ty odpowiadasz za ten smród? -?zapytała.
-?Nie. Winny jest Luke.
-?Świetnie. Co z ciebie za facet, skoro zrzucasz winę na małego chłopca?
Skąd się wzięło takie podejście? Perspektywa nastoletnich lat majaczyła
przed nim niczym gigantyczne tornado na horyzoncie. Barton uznał, że
psychologiczna batalia o to, kto ma prawo do telewizora przed dziewiątą
rano, z góry skazana jest na porażkę. Nigdy nie wygrywał, więc
postanowił zająć się czymś, nad czym miał kontrolę.
-?Zbieraj się pomału. Dziś idziemy pieszo.
Layla zmrużyła oczy, gdy wychodził z pokoju, ale doskonale znała tę ich
grę. Miała mu za złe, że nie pozwala jej chodzić do szkoły samej. Być
może rzeczywiście był nadopiekuńczy, ale prowadził kiedyś śledztwo w sprawie dziecka porwanego w drodze do szkoły. Poza tym i tak musieli
odprowadzić Luke'a.
-?Tato, chciałabym dziś na śniadanie owsiankę.
Powlókł się do kuchni. Zwykle sama nasypywała sobie płatki, ale jeśli
miała ochotę na owsiankę, musiał przygotować ją on. Mógł oczywiście
powiedzieć: "Jesz płatki albo nic", ale owsianka była zdrowsza. Layla
doskonale o tym wiedziała i po raz kolejny wygrała. Jego żona, Holly,
obrzuciła go uważnym spojrzeniem.
-?Dzieci są już ubrane i gotowe, John?
Barton parsknął śmiechem. Wiedziała, że odpowiedź brzmi "nie", ale
uwielbiała sobie z niego podkpiwać. Tego ranka powiedział jej, żeby
trochę odpuściła. Dziwne -?potrafił prowadzić skomplikowane śledztwa w wydziale do spraw najpoważniejszych przestępstw w Peterborough, ogarniać
dziesiątki tropów i godzić ze sobą ludzi o całkowicie sprzecznych
charakterach, a mimo to rodzicielstwo nieustannie wystawiało go na
próbę. Trójka dzieci nie powinna być aż takim wyzwaniem, ale pulsujący
ból głowy sugerował coś zupełnie innego.
-?Layla chce owsiankę.
-?W szafce. Czerwone pudełko. Instrukcja jest z boku.
Przybrał najbardziej błagalną minę, na jaką było go stać.
-?A gdzie dziś podziała się ekipa Bartona?
-?Jak już skończysz, poproszę jeszcze herbatę. I umiesz zrobić
naleśniki?
Nie zdołała powstrzymać śmiechu i wstała, żeby mu pomóc.
-?Ja obudzę Wilkołaka.
Tak właśnie nazywali jej czternastoletniego syna z poprzedniego związku.
Barton traktował go jak własne dziecko. Naprawdę miał na imię Lawrence.
Holly uparła się kiedyś, że imiona wszystkich dzieci powinny zaczynać
się na literę "L", żeby czuły między sobą szczególną więź. Po ślubie
przyjęła jego nazwisko, choć twierdziła, że Holly Barton brzmi jak imię
kierowczyni ciężarówki rozwożącej choinki na Boże Narodzenie.
Napełniając czajnik wodą, zastanawiał się, czy obudzenie Lawrence'a będzie gorszym zadaniem niż wycieranie Luke'owi pupy. W tej chwili
zadzwonił telefon, który zostawił na stole.
-?Holly, możesz odebrać?
-?Jestem sprzątaczką, nianią, pielęgniarką, psycholożką i, od czasu do
czasu, boginią seksu. Ale na pewno nie jestem twoją sekretarką. Odbierz
sam.
Poranny telefon na komórkę nie wróżył nic dobrego. Oboje o tym
wiedzieli. Jego dzień wolny właśnie zaczął wisieć na włosku. Na ekranie
wyświetliło się nazwisko sierżanta detektywa Zandera.
-?Cześć, Zander. Miło cię słyszeć.
-?John... Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Rozdział 5. Detektyw Barton
Rozdział 5
Detektyw Barton
Barton powoli opuścił telefon.
-?Co się stało? O co chodzi? -?zapytała Holly.
-?To Zander. Brzmiał, jakby chciał odebrać sobie życie.
-?Boże... Rozmawiaj z nim.
-?Zawiesił połączenie. -?Skrzywił się, zdając sobie sprawę z niefortunnego doboru słów.
-?Co?
-?Rozłączył się. Linia po prostu zamilkła.
Pokręciła głową.
-?John. Pewnie jest w domu. Jedź do niego.
Barton spojrzał w stronę salonu.
-?A dzieci?
Holly przewróciła oczami.
-?Chyba sobie poradzę. A teraz zmykaj stąd, wielkoludzie.
Pobiegł do kuchni, chwycił kluczyki do samochodu wiszące na haczyku i wybiegł z domu. Flak jednej z opon jego niebieskiego Land Rovera zdawał
się z niego drwić. Trzecie zadanie na dziś -?kolejna wizyta w warsztacie. Duży facet potrzebował dużego samochodu, ale ostatnio bez
przerwy łapał gumę. Co dziwniejsze, kiedy oddawał auto do naprawy,
mechanicy nigdy nie znajdowali żadnego uszkodzenia. Zaczął podejrzewać
jakiegoś miejscowego dowcipnisia -?pewnie dzieciaka -?który dla żartu
spuszczał mu powietrze z opon.
Zaklął pod nosem i wrócił do domu.
-?Zapomniałeś o przebitej oponie? Weź mój samochód. -?Holly uśmiechnęła
się szeroko. -?Tylko wyjmę aparat z bagażnika. Wczoraj Luke przyniósł do
domu klasowego misia i muszę zrobić kilka zdjęć do pracy domowej.
Zmarszczył brwi, zabrał jej kluczyki i pospiesznie wyszedł. Holly
jeździła Fiatem 500. Ona go uwielbiała. On -?zdecydowanie nie.
Ojciec Bartona zainspirował się piosenką Big Bad John, kiedy
czterdzieści pięć lat wcześniej na świat przyszedł jego jedyny syn,
ważący prawie pięć kilogramów, i dlatego nadał mu imię John. Barton nie
dobił wprawdzie do metra dziewięćdziesięciu ośmiu wzrostu, ale ojciec
zawsze śpiewał mu refren tej piosenki, ilekroć się widzieli. Teraz
bardzo mu tego brakowało. Od tamtych dni minęło ponad dziesięć lat. Za
rozmiarem trzydzieści dwa w pasie też tęsknił, ale czas uciekał
bezlitośnie. "Wielki, zmęczony John" pasowałoby do niego dziś znacznie
lepiej.
Ściągnął z samochodu Holly osłonę przeciw szronowi i jeszcze raz
zadzwonił do Shawna Zandera. Bez skutku. Zostawił wiadomość, że jest w drodze, po czym odsunął przedni fotel maksymalnie do tyłu. Błysk aparatu
Holly rozświetlił ponury poranek. Opuścił szybę i nie mógł powstrzymać
śmiechu.
-?Zadowolona?
Holly pocałowała go.
-?Jesteś uroczy. To jak mieć własny samochód klauna. Nawet nos zrobił ci
się trochę czerwony. A teraz jedź. Wiem, że już wcześniej groził
samobójstwem, ale tym razem może naprawdę to zrobić. I żadnego fast
foodu po drodze, dobrze?
Pomachał jej na pożegnanie i omal nie cofnął prosto na starszego
mężczyznę przechodzącego przez podjazd. Gdy staruszek przeszedł, ruszył
ponownie i po raz drugi musiał gwałtownie zahamować, bo za samochodem
pojawił się kolejny emeryt. Żaden z nich nawet nie zauważył, jak
niewiele brakowało.
Kiedy Bartonowie wprowadzili się na Black Ermine Street, obniżyli
średnią wieku mieszkańców ulicy o jakieś trzydzieści lat. Była to ślepa
uliczka z dwudziestoma pięcioma posesjami. Barton mieszkał na jej końcu,
w jednym z nielicznych domów piętrowych. Miał stamtąd ładny widok na
skwer po drugiej stronie i widział wszystkich, którzy wchodzili lub
wyjeżdżali z ulicy, bo musieli przejechać obok jego domu. Od frontu
przed wścibskimi spojrzeniami chronił go wysoki, gęsty żywopłot.
Resztę zabudowy stanowiły parterowe domki na przestronnych działkach,
zamieszkane głównie przez emerytów. Było tu spokojnie, ale z biegiem lat
śmierć zbierała swoje żniwo i pojawiały się nowe twarze. Okolica
zyskiwała na popularności, a ceny nieruchomości szybowały w górę. Bogaci
ludzie wykupywali działki, burzyli stare bungalowy i stawiali na ich
miejscu okazałe rezydencje albo rozbudowywali istniejące domy w górę i na boki.
Dwójka staruszków, których niemal potrącił, należała do garstki dawnych
mieszkańców z końca ulicy. Wielu z nich wciąż miało stare metalowe okna
i drzwi pomalowane na przedziwne kolory. Byli cichymi ludźmi i Barton
nawet nie znał ich nazwisk. I bardzo mu to odpowiadało. Gdy tylko ktoś
dowiadywał się, że pracuje w policji, zaraz pukał do jego drzwi z każdą
błahostką -?od hałaśliwych dzieci chodzących po cukierki w Halloween po
zaginione zwierzęta.
Właściwie wszyscy dawali mu spokój, z wyjątkiem jednego zrzędliwego
staruszka mieszkającego po drugiej stronie skweru. Jego dom stał nieco
wyżej i był ustawiony dokładnie naprzeciw wejścia do domu Bartona.
Stamtąd obserwował każdy jego wyjazd i powrót, niemal codziennie
zawracając mu głowę. Zachowywał się tak, jakby Barton był jego prywatnym
ochroniarzem. Na szczęście dziś rano nigdzie go nie było. Barton
ostrożnie wyprowadził maleńkiego Fiata z końca uliczki, po czym pomachał
Holly, która odpowiedziała mu uniesionym kciukiem z okna.
* * *
Sierżant detektyw Zander mieszkał w Orton Waterville, sąsiedniej
miejscowości, oddalonej zaledwie o kilka minut jazdy samochodem. Zbliżał
się do czterdziestki i szukał bardziej wyspecjalizowanego stanowiska,
które pozwoliłoby mu spędzać więcej czasu z rodziną, gdy wydarzyło się
coś niewyobrażalnego. Pewnej nocy zajrzał do pokoju, żeby popatrzeć na
śpiącego synka -?robił to bardzo często. Zastał martwe ciało. Stary
bojler sąsiada przeciekał, a tlenek węgla przedostał się przez ścianę.
Biedny chłopiec odszedł cicho, we śnie.
Jak można sobie z czymś takim poradzić? Ofiary zatrucia tlenkiem węgla
po śmierci często mają nienaturalnie zaróżowioną skórę. Zander prowadził
resuscytację przez dziesięć minut, zanim przyjechała karetka. Późniejsza
sekcja zwłok wykazała, że chłopiec nie żył już od ponad dwóch godzin.
Barton nie chciał się nad tym zastanawiać. Podejrzewał jednak, że Zander
ma to w głowie przez cały czas.
W pracy wszystkim bardzo brakowało jego obecności. Był wysportowanym
czarnoskórym mężczyzną z uśmiechem, który rozbrajał każdego -?ludzie
otwierali się przed nim bez najmniejszych oporów. Nikt nie używał jego
imienia. Dla wszystkich był po prostu Zanderem, niezależnie od tego, czy
byli przyjaciółmi, czy przeciwnikami.
Nic dziwnego, że w ostatnim czasie ten uśmiech pojawiał się znacznie
rzadziej, choć od śmierci jego syna minął już rok. Ostatnio dało się
dostrzec oznaki, że powoli zaczyna wychodzić z żałoby, i wrócił nawet do
pracy. Barton nie widział jednak jego żony, Diany, od dnia pogrzebu,
podczas którego jej rozpaczliwy płacz rozdzierał serca wszystkich
obecnych.
Kiedy podjechał pod szeregowy domek Zandera, z nieba zaczęły spadać
pierwsze płatki śniegu. Było to spokojne miejsce, idealne dla dobrze
sytuowanego małżeństwa. Zapukał do drzwi i zajrzał przez otwór na listy.
Usłyszał grający telewizor, co nieco go uspokoiło. Z jego doświadczenia
wynikało, że ludzie najczęściej odbierali sobie życie w ciszy. Ci,
którzy naprawdę zamierzali popełnić samobójstwo, zazwyczaj nikogo
wcześniej o tym nie uprzedzali. Numer telefonu Zandera wciąż od razu
przełączał się na pocztę głosową.
Otwierając furtkę prowadzącą na tyły domu, Barton przygotował się na
najgorsze. Z ogrodu nie dochodził żaden dźwięk. Tylne drzwi były
uchylone. Przez chwilę poczuł się jak podczas nalotu na melinę
narkotykową. Uświadomiwszy sobie, po co tu przyjechał, wpadł do salonu i zobaczył sierżanta detektywa Zandera siedzącego na kanapie z pluszowym
misiem przytulonym do piersi.