Śmiech w pustej kuchni - Beata Biegańska-Kozak

ALBO - ALBO

siusiu zrobił już w pieluchę

coś mu kołacze o innej potrzebie

ale zapomniał, więc stoi bez ruchu

nie jestem dobrym człowiekiem

niedobry człowiek nie umie

postać w ciszy, w deszczu, w zimowym wietrze

nie ma w nim światła, choćby światełka

próżno wyciągać do niego ręce

po dotyk, nie uściśnie cię -

to trzeba wydobyć z łagodności,

której mu brakuje

za karę - nie żyje naprawdę

czy jest dla mnie nadzieja

CZY

Czy starość to

całkowite zaskoczenie dopadające cię

gdy właśnie biegniesz przez las

albo kupujesz na bazarze rzodkiewki?

Czy starość to wczesne stadium śmierci?

Czy starość to zanikający puls przyzwoitości?

Czy starość to czarny pysk czarnej dziury?

Czy starość to picie herbatki z upiorami -

naszym jedynym towarzystwem?

Czy starością można się zarazić?

Czy starość to zapach z zaświatów?

A może

starość to starsza pani

króciutko ostrzyżona

w czarnym golfie

i modnych zielonych butach?

A może to ścisła dieta

i długi papieros w nagrodę?

Albo czułe słowa

szeptane do ucha psa.

A więc...

Słone płomienie

ogarniającego zwątpienia -

czy to starość..?

A więc jednak

coś zupełnie nowego.

CHCĘ WRACAĆ DO DOMU

na przykład - śpij ze mną

co jeszcze robię

wspieram mojego psa

który przeżywa swoją starość

ale ma jeszcze plany

wieczorami wysyłam dobrą energię

tym, których kocham

a kocham dziko

zastanawiam się, czy się nie powiesić

ale to trwa krótko

i jest jak mały zawał serca -

świat znika i nie mogę oddychać

w nocy chowam się do łóżka

czarna pościel

błyskawicznie mnie wycisza

i to jest najlepszy czas

coraz częściej myślę, że bardzo ważne

jest bycie dobrym człowiekiem

CHOCIAŻ TO PRZECZYTAJ

do tragedii podchodzę praktycznie,

robiąc w głowie listę zakupów,

a co na kolacje, co będzie ze śniadaniem

nieodwracalność nie budzi we mnie popłochu

jestem świadoma i uważnie trzymam torebkę

podobno ciosy to ważne lekcje samokontroli

a dostawanie w mordę ma budzić z letargu

kiedy mam skoczyć w przepaść

robię to zwinnie, nie łamiąc nóg

DRUGA POŁOWA ŻYCIA

nie dzisiaj.

Rany, w tych okularach

wyglądam jak dziecko

specjalnej troski

zobacz, ile kosztują!

Nie wybieram się

na żaden pogrzeb,

była okropna i zatruła mi życie.

Po co mi tyle fajnych rzeczy

wyszukanych, wytropionych?

Wszystko na nic.

Dlaczego to n i c jest takie wyraźne?

Nic, nic, nic

DWA DNI W BERLINIE

dzień i ja

ze skroni spływa nam pot

zdrętwiałe godziny

sparaliżowane minuty

absurdalne słońce z opuchniętą szczęką

DWA DNI W WIEDNIU

na lepsze jutro

w wesołym miasteczku

dla smutnych ludzi

w muzeach dla ludzi

najedzonych, znudzonych

w fabrykach produkujących

sztuczne ognie i sztuczne uśmiechy

w kościołach

które są przeciwko nam

nie znajdujemy nic

co by nas usprawiedliwiało

jesteśmy ubożsi

o kolejny dzień

zmierzamy donikąd

z nieważnym prawem pobytu

taniec codzienności tego nie zmieni

odświętne fajerwerki tego nie zmienią

pokutne wrzaski tego nie zmienią

ale garść stokrotek w zuchwałej purpurze

w malutkim wazoniku

postawionym przy lustrze

przy poduszce do spania

GDY NIE PATRZĘ NA WYSPĘ FARO

Jak stawić czoła słońcu

błyszczącemu jak naoliwiona armata

gotowa do odpalenia

jak uchronić się przed bombardowaniem

zielonego nasienia rozszalałej wiosny

jak przekrzyczeć dwunastą w południe

skandowaną przez bicie zegara

jak znieść bzyczenie muchy

dającej sygnał do wbicia gwoździa do trumny

jak się wpasować w nie pasujące do siebie

elementy zaszyfrowanej gry

czy nie wystarczy postawić kropki

skoro wszystko już było

nie spiesz się z tą kropką

podpowiada Anioł Stróż, parząc kawę

w letniej sukience

pasującej do innych

kwiatów tego ogrodu

złożonego

z brutalnych dni tygodnia

IDĘ I RĘCE W KIESZENIACH

szara tajemnica

rzeki

tajemnica rzeki