Kontrwywiad wojskowy
W jaki sposób trafiłeś do kontrwywiadu?
Wszystko, co osiągnąłem, zawdzięczam wojsku i zawsze o tym pamiętam. Kiedy miałem piętnaście lat, obejrzałem w telewizji polski film Czerwone berety. Z moim kolegą z dzielnicy poszliśmy na dach kamienicy i długo gadaliśmy o tym, co widzieliśmy. Powiedziałem mu wtedy, że zrobię wszystko, żeby kiedyś dostać się do Beretów. No i przyszedł rok 1983. Miałem już osiemnaście lat i dostałem wezwanie do wojska. Byłem wtedy po zawodówce, trenowałem karate, biegałem. Poszedłem do WKU, a tam facet, który robił ewidencję, zapytał mnie, co bym chciał robić w wojsku. Odpowiedziałem, że chcę pójść do czerwonych beretów. Na co on: "Czy zdajesz sobie sprawę, co to w ogóle jest za jednostka i z czym wiąże się służba w niej?". Odparłem, że widziałem film, a on mi na to, że film wszystkiego nie oddaje. Ale powiedziałem twardo, że się decyduję - nie wiedząc jeszcze, co mnie będzie w związku z tym w życiu czekało. Wysłali mnie zatem na kurs spadochronowy do Krosna, który trwał miesiąc.
Jako cywila?
Tak. To był taki kurs przygotowawczy przed wojskiem. Oddawało się trzy skoki ze spadochronu. Instruktorami byli żołnierze. Po ukończeniu szkolenia, jesienią 1984 roku, dostałem powołanie do jednostki w Lęborku, jakieś sto kilometrów od Gdańska. Jak tam przyjechałem i przeszedłem przez bramę, zobaczyłem żołnierzy w niebieskich beretach. Miałem ochotę zawrócić. Po prostu nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Byłem załamany. Bo mi się marzyły cały czas te czerwone. Ale wszedłem i zaczęła się unitarka.
Co to jest?
To czas do przysięgi. Robią z ciebie żołnierza, uczą cię chodzić, mówić, strzelać, obsługiwać broń. Na unitarce są tylko młodzi żołnierze. W ogóle okazało się, że jednostka 3596/R to kompania rozpoznawcza.
Nie wiedziałem, co to jest. Wcześniej zapoznano nas ze strukturą kompanii, na którą składały się: dwa plutony rozpoznawcze, pluton płetwonurków, pluton łączności, pluton zaopatrzenia i remontów oraz pluton specjalny. Jak tylko usłyszałem "pluton specjalny", to od razu się zainteresowałem. Po unitarce żołnierze byli przydzielani do różnych plutonów. Do mnie przyszedł kapral Andrzej Skrodzki i zapytał:
- Pieczonka, chcesz być komandosem?
Odpowiedziałem, że tak. A on na to:
- To pójdziesz do plutonu specjalnego.
- A co to jest?
- Dowiesz się w swoim czasie.
Okazało się, że pluton specjalny to była jednostka dywersyjno-rozpoznawcza, która działała na rzecz 7. Brygady Obrony Wybrzeża, czyli desantu morskiego. Prowadziła rozpoznanie, dywersję - to, co robią kompanie specjalne w Wojsku Polskim, tyle że to nie była kompania, tylko pluton. Różniliśmy się od nich między innymi tym, że nosiliśmy niebieskie berety, a nie czerwone. Jako ciekawostkę powiem ci jeszcze, że przygotowywano nas na wypadek wojny, czyli konfliktu z NATO. Mówiąc konkretniej: do działań dywersyjno-rozpoznawczych na terytorium całej Skandynawii.
A byliście tam w ogóle?
Nie, ale mieliśmy "szkolenie z obcych armii" - czyli obyczajów, jakie tam panują, sytuacji politycznej, zachowań ludności cywilnej i tak dalej. Podstawowe, ogólne informacje.
Dlaczego akurat Północ?
To miał być nasz teatr działań wojennych, gdyby doszło do konfliktu z NATO. Do Skandynawii miały zostać przerzucone jednostki dywersyjne, między innymi nasza, Pięćdziesiąta Szósta i Czterdziesta Ósma - jednostki specjalne. Chodziło o to, żeby sparaliżować działanie szwedzkich, norweskich i duńskich jednostek liniowych w Skandynawii.
Na czym ta dywersja miała polegać?
Na niszczeniu punktów newralgicznych, takich jak mosty, elektrownie, wodociągi, jednostki wojskowe. Do tego mieliśmy prowadzić też dezinformację, na przykład poprzez przestawianie znaków drogowych.
Czyli nie chodziło o prowadzenie otwartej wojny?
Nie, to miała być dywersja. Mieliśmy utworzyć bazę w lesie i stamtąd prowadzić działania. Również wywiadowcze.
A jak zamierzano was tam przerzucić?
Były różne scenariusze - transport pod wodą albo zrzut na spadochronach. Co ciekawe, przeżycie takiej grupy specjalnej, pięcioosobowej, w przypadku konfliktu NATO z Układem Warszawskim szacowano na godzinę.
Co to znaczy?
Że przeżylibyśmy godzinę. Może dwie.
Dlaczego tylko tyle?
Z analiz wychodziło, że jak grupy zostaną zrzucone, to na sto-dwieście osób przeżyje jedna, może dwie, góra trzy. I może uda im się wykonać jakieś zadanie. Tak wyglądały prognozy na wypadek konfliktu zbrojnego.
Jak was przygotowywano?
Uczono nas na przykład, jak przeżyć w lesie. Czyli że można jeść korę, zbierać grzyby, zimą polować na zwierzynę. Wiedzieliśmy też, jak zacierać ślady.
Opowiedz.
Na buty zakładało się takie specjalne ochraniacze zrobione ze szmat. Do tego brało się igły z drzewa iglastego albo całą gałąź i zamazywało się ślady. Można było też pieprz rozsypać.
Żeby psy nie wyczuły?
Tak. Organizowano ćwiczenia, które polegały na tym, że ścigały nas psy i musieliśmy zacierać ślady. Pamiętam, że w całym oporządzeniu przeprawialiśmy się wtedy przez rzekę, która miała ze trzy kilometry. Robiliśmy to w ten sposób, że przeprawialiśmy się na drugi brzeg, po czym pokonywaliśmy kilkaset metrów, następnie wracaliśmy na poprzedni brzeg, szliśmy kilkaset metrów i znowu przeprawialiśmy się przez rzekę. I tak kilka razy, żeby zgubić psy. A woda była po pas. Niestety miałem pecha, bo na dnie tej rzeki był jakiś konar, i wypierdzieliłem się z całym oporządzeniem. No ale cóż, trzeba iść dalej. A było bardzo zimno.
Nie przeziębiłeś się?
Nie. Wiesz, adrenalina i ruch robią swoje. Poza tym przygotowywali nas psychicznie na takie sytuacje. Robiliśmy na przykład marsze długodystansowe.
Mieliśmy wpojone, że jak dopadnie nas kryzys, nie wolno nam się zatrzymać nawet na chwilę, że mamy iść dalej. Bo tylko tak można pokonać kryzys.
I co? Działało?
Tak. Pamiętam, że mój pierwszy marsz miał dystans dziesięciu kilometrów, a ja nie mogłem przejść pięciu. Wiesz, to całe oporządzenie: broń, maska, mundur, ważyło ze trzydzieści kilo. Do tego nieumiejętnie dobraliśmy tempo marszu. Ale potem starzy żołnierze wyjaśnili nam, jak należy działać w takich sytuacjach i jak pokonać kryzys.
Jak?
Przede wszystkim pokazali nam, jak spakować sprzęt, żeby wszystko się zmieściło w zasobniku i by nic nas nie piło. Bo nie było wtedy goreteksów, broni zrobionej z lekkich materiałów, ciuchów odprowadzających pot i tak dalej. Musieliśmy sobie radzić ze sprzętem, który mieliśmy. A to był nasz cały dobytek, który w razie konieczności miał nam uratować życie. Poza tym - tak jak wspomniałem - tłumaczyli nam, że w razie kryzysu nie można się zatrzymać.
Trzeba iść dalej za wszelką cenę.
Jakie jeszcze mieliście szkolenia?
Mieliśmy jedno trzydobowe na poligonie rakietowym. Polegało na tym, że musieliśmy przejść na poligon, z Lęborka do Torunia, niezauważeni, a następnie podłożyć imitowany ładunek wybuchowy pod wyrzutnie rakietowe. Ta jednostka rakietowa otrzymała oczywiście informację, że w rejonie działają jednostki dywersyjne.
Jak wyglądały takie materiały wybuchowe?
To były kostki, które imitowały wybuch i wydzielały czerwony dym. No więc najpierw zrobiliśmy rozpoznanie, a potem podłożyliśmy ten ładunek i go zdetonowaliśmy.
Czyli wam się udało?
Tak. W Lęborku, w plutonie specjalnym, uczono nas bytowania w ukryciu, robienia zasadzek czy przenikania. Szkoliliśmy się wspólnie z 56. Kompanią Specjalną ze Szczecina, 1. Batalionem Szturmowym z Dziwnowa oraz z Kompanią Specjalną ze Stargardu Szczecińskiego. Odbywaliśmy wspólne szkolenia na poligonie Jaworze w Drawsku Pomorskim. Zwracano uwagę szczególnie na pracę w grupie. Byłem strzelcem RPKS - ręcznego karabinu maszynowego ze składaną kolbą. Raz do roku organizowano zawody pododdziałów do działań specjalnych. Odbywał się wtedy swoisty sprawdzian rocznego szkolenia zwiadowcy. Można to porównać do dzisiejszej selekcji do jednostek specjalnych, takich jak GROM czy Formoza. Zawody trwały siedem dni, a konkurencje były następujące: topografia, armie obce, strzelanie, pływanie, bieganie, likwidacja wartownika. Najtrudniejszą był nocny skok ze spadochronem w pełnym oporządzeniu, a potem długodystansowy - sześćdziesięciokilometrowy - marsz na czas. Skakała cała grupa i liczył się czas wszystkich osób, które wchodziły w jej skład.
Zasobnik ważył trzydzieści kilogramów, do tego dochodził spadochron główny i zapasowy oraz broń, ładownice, maska przeciwgazową i PZW, czyli wieloczynnościowy płaszcz zwiadowcy. Był to płaszcz gumowy wielkości jednoosobowego pontonu, spełniający funkcję osłony przed BMR, czyli bronią masowego rażenia i chemiczną, służący też do przepraw wodnych. A w zasobniku było wszystko to, co ci ojczyzna dała. Czyli dresy, bielizna, pałatka ze stelażem, skarpety, chlebak, składana saperka z pokrowcem, przybory toaletowe, dwa ręczniki... A jak zasobnik nie ważył trzydziestu kilogramów, to dowódca kazał wkładać do niego cegły. Skoczek o średniej wadze osiemdziesięciu kilogramów ważył z tym sprzętem nawet sto pięćdziesiąt kilo.
Następnie podpinałeś do pasa głównego ładownice z magazynkami, maskę przeciwgazową i PZW, broń zawiniętą w specjalny brezentowy pokrowiec. Potem zakładałeś spadochron główny i zapasowy. Następnie przechodziłeś przez trzy linie kontroli i sprawdzali cię instruktorzy, odpowiedzialni za to, czy masz odpowiednio złożony spadochron główny i zapasowy oraz ułożoną całą resztę. Miałeś też dwa noże: spadochronowy, służący do cięcia linek w razie zagrożenia, oraz nóż szturmowy, czyli sztylet i bagnet w jednym. Na wypadek wojny dawali jeszcze wieloczynnościowy nóż zwiadowcy, to znaczy nóż sprężynowy z - między innymi - zapalniczką.
Po kontrolach czekałem na wejście do samolotu. Trwało to różnie, w zależności od liczby skoczków. Nieraz musiałem czekać w pełnym oporządzeniu dwie-trzy godziny, zanim wszedłem na pokład. W zależności od typu samolotu czekało dwunastu skoczków - w An-2, lub czterdziestu - w An-26. Były to typowe transportowe samoloty wojskowe. W żargonie spadochroniarzy mówiono na nie "samoloty szybkie".
W Lęborku zdobyłem tytuł Skoczka Spadochronowego Wojsk Powietrznodesantowych - oddałem piętnaście skoków ze spadochronem, w tym w nocy, do jeziora Miedwie, oraz z szybkiego samolotu. W sumie mam za sobą siedemdziesiąt pięć skoków, co uprawnia mnie do noszenia "gapy", czyli odznaki skoczka. Na poligonie stare wojsko nas mniej ścigało, a kadra ćwiczyła z nami, żeby się zintegrować. Bo takie były wtedy zasady wojsk specjalnych.
Poza poligonem istniała fala?
Tak. Czterech z nas po unitarce trafiło do plutonu specjalnego, ale ja miałem najgorzej, bo nikomu nie właziłem w dupę. Jebali mnie jak psa, bili, kazali parzyć dziesięciu starym herbatę. Najgorzej było, jak pochlali. Wyciągali nas z sali, kazali stawać w rzędzie i na przykład napierdalali w brzuch. "No i co, komandos, wytrzymasz czy nie wytrzymasz?" - pytali. Albo podchodzili i w karczycho napierdalali z całej siły. Czasami potrafili taboretem w plecy uderzyć. Albo kazali pompki robić i skakali po tobie. Co jeszcze wymyślali? Dawali ci na plecy dwa zasobniki po trzydzieści kilo i musiałeś w nich pełnić dodatkowe warty, właśnie za tych starych.
Generalnie przez rok nie wolno było siadać: jak wchodziło stare wojsko, to musiałeś stać. Zawsze trzeba było wiedzieć, ile ma się dni do cywila. Jak nie pamiętałeś, to musiałeś pompować. W czasie Dziennika Telewizyjnego siedziało się w postawie radiotelegrafisty: z gazetą między nogami, w bezruchu. Trzeba było patrzeć prosto przed siebie w telewizor. Przejebane. Zdarzało się tak, że w nocy podchodził jeden stary, podnosił twoje łóżko i robił "desantowanie". Czyli wypierdalał cię z łóżkiem do góry nogami i mógł ci przy tym złamać kręgosłup. I tak parę razy w ciągu nocy.
Byłeś w stanie po tym w ogóle zasnąć?
Musiałem to sobie jakoś w głowie poukładać... Sen był chujowy, ale co mogłem zrobić?
To i tak nie było najgorsze. Czasami kazali nam stać w pidżamach przed budynkiem na mrozie przez godzinę lub dwie...
Albo jak spaliśmy, to wylewali na nas kubeł zimnej wody. Pompki kazali robić w akwalungu.
Czym to tłumaczysz? Sadyzmem?
Z pewnością. Choć nie wszystko było złe. Pompki, przysiady, zacieranie śladów, marsze - to było dobre. Ale wywalanie łóżek i napierdalanie w karczycho to już zwykły sadyzm.
Miałeś jakieś momenty kryzysowe?
Jeden z żołnierzy starego rocznika strasznie mnie docierał. Miałem z nim totalnie przejebane. Bił mnie, poniżał, wyżywał się na maksa. W końcu pomyślałem, że muszę zrobić coś tak spektakularnego, żeby się przestraszył i ode mnie odpieprzył. Z drugiej strony liczyłem się z tym, że jeśli coś takiego zrobię, to będę miał jeszcze bardziej przewalone.
Raz w wartowni w lesie pełniłem wartę garnizonową, a ten koleś miał mnie zmienić razem z sześcioma innymi wartownikami. Jak już podchodzili, to wziąłem kałacha, przeładowałem, stanąłem naprzeciwko niego i mówię: "Odjebię cię, kurwo, jak mi nie dasz świętego spokoju. Zajebię cię na miejscu, zapierdolę". Padli wszyscy na glebę. A ja miałem taką adrenalinę, że naprawdę niewiele brakowało, bym pociągnął za spust.
W końcu mnie uspokoili, ale ten stary był zesrany jak skurwysyn. Jak i cała zmiana zresztą. Kiedy przyszedłem na kompanię, to napierdalali mnie później przez całą noc. A potem dali mi święty spokój. Bo wiedzieli, że jak będzie następna taka sytuacja, to mogę coś odwalić.
A czemu cię gnębili w pierwszą noc po tej akcji? By zaznaczyć, kto rządzi?
Myślę, że musieli to po prostu odreagować.
Co dokładnie robili?
Biegałem w całym oporządzeniu, sprzątałem, pompki robiłem, przysiady i tak w kółko.
A jakbyś powiedział, że nie będziesz biegał, to co by zrobili?
Nie wiem, ale myślę, że mogliby mnie okaleczyć. Wydaje mi się jednak, że chcieli odreagować. Ewentualnie mnie zmiękczyć. Może sądzili, że po tym docieraniu będę ich błagał o litość, o przebaczenie. A ja się nie poddałem. No i potem miałem spokój. Byłem jedynym, który się nie skarżył. I właśnie to zdecydowało, że zwrócił na mnie uwagę kontrwywiad.
Jak to się stało?
Pewnego dnia wezwał mnie do siebie oficer kontrwywiadu i powiedział:
- Wiem, że masz najbardziej przejebane ze wszystkich młodych żołnierzy.
- Skąd obywatel porucznik wie? Ja nie narzekam na wojsko. Mnie się w wojsku podoba.
A ten zaczął mi wymieniać nazwiska tych, co mnie gnoili: że ten to chuj, a tamten jeszcze większy bydlak... Powiedziałem, że tak widocznie musi być, i wytłumaczyłem mu, że chcę być najlepszym zwiadowcą, dywersantem, że to moje marzenie. A on na to:
- Mam dla ciebie propozycję.
- Jaką?
- A nie chciałbyś współpracować z kontrwywiadem wojskowym?
Poczułem się, jakby mi ktoś dał gwiazdkę z nieba. Zapytałem go potem, dlaczego wybrał akurat mnie. Powiedział, że cały czas byłem pod obserwacją.
Czyli dał mi do zrozumienia, że w całej kompanii znajdowali się ludzie, którzy musieli przekazywać informacje na mój temat: jak się zachowuję, jak znoszę stres, wszystkie szykany. Pokazałem, że jestem twardy psychicznie i radzę sobie z ciężką unitarką.
Na czym polegała praca kontrwywiadowcza?
Przede wszystkim na zbieraniu informacji. Wtedy nazywało się to WSW (Wojskowa Służba Wewnętrzna), a potem przekształciło w WSI (Wojskowe Służby Informacyjne). Na wstępie powiedziałem temu oficerowi, że nie będę się zajmował informowaniem, że szef kompanii zapierdolił parę butów i pięć par kalesonów albo że zawinął paliwo z czołgu. Bo takie rzeczy też się działy. Tym niech się zajmują inni. Mnie interesowała praca typowo kontrwywiadowcza.
Najpierw zaczęli mnie uczyć, jak się pisze meldunki, jak się organizuje spotkania, jak uniknąć obserwacji. Potem zacząłem dostawać proste zadania. Na przykład miałem sporządzić charakterystykę obywatela X. Wiedziałem tylko, że jest podejrzenie, że może współpracować z obcą służbą. No to zbierałem informacje na jego temat. Ale to nie było tak, że sobie potem po prostu przychodziłem i im o tym opowiadałem. Wszystko było tajne. Dlatego nauczyli mnie wyznaczać spotkania.
Polegało to na tym, że na konkretnym murze była narysowana kropka albo kreska. Dzięki temu wiedziałem, że spotkanie odbędzie się, powiedzmy, w piątek o dwudziestej drugiej. A wcześniej mieliśmy wyznaczone miejsce spotkań - przykładowo jakąś piwnicę. Oficera kontrwywiadu nie interesowało, że w tym samym czasie, kiedy miałem wyznaczone spotkanie, musiałem posprzątać rejon na kompanii.
Czyli nikt nie wiedział, że jesteś szkolony na kontrwywiadowcę?
Nie, o tym nie wiedział nikt. Musiałem więc sprzątać rejon, w międzyczasie myknąć przez płot, tak żeby mnie nikt nie złapał, pójść na spotkanie, sporządzić meldunek, wrócić ze spotkania i dalej sprzątać rejon.
A gdzie pisałeś te meldunki?
Przy tym oficerze. Bo jakbym pisał na jednostce, ktoś mógłby to zauważyć. Na początek oficer dawał mi różne proste zadania. Na przykład musiałem sprawdzić, czy kody alarmowe zostały zabezpieczone, czy w jednostce wojskowej warty są dobrze pełnione, jaki jest stan broni, czy na szkoleniach lecą sobie w kulki czy się przykładają... i tak dalej.
Czyli taka wewnętrzna kontrola.
Właśnie tak.
Co sprawdzałeś, robiąc charakterystykę jakiegoś człowieka?
Na przykład czy jest systematyczny, czy się obija na zajęciach, czy wychodzi z jakąś inicjatywą, czy jest prostakiem. Bo jak był inteligentny, to można było z nim porozmawiać, wyciągnąć od niego jakieś informacje. Wiesz, czasami znaczące są nawet takie szczegóły, że dany figurant ma jakieś pojęcie o historii, polityce, obronności.
W międzyczasie uczestniczyłem normalnie w różnego rodzaju szkoleniach wojskowych. Na przykład ogłaszano alarm, wyrzucano nas gdzieś w lesie i dawano dwa-trzy dni na dotarcie do jednostki wojskowej. WSW, Służby Ochrony Kolei i milicja były powiadamiane, że w danym rejonie działają dywersanci. A my po drodze musieliśmy wykonywać różne zadania wywiadowcze, takie jak rozpoznanie lotniska, rozpoznanie mostów, robienie zdjęć, zbieranie informacji o ludności.
Jak się robi takie rozpoznanie?
Opowiem ci na przykładzie. Mieliśmy zrobić rozpoznanie jednostki wojskowej w okolicach Rębiechowa. To znaczy wejść do tej jednostki, rozpoznać wartę, zobaczyć, jaki mają sprzęt, dostać się na kompanię w nocy i spisać plan szkolenia.
Jak to zrobiliście?
Ponieważ sami byliśmy żołnierzami, wiedzieliśmy, że najlepszy moment na spenetrowanie koszar jest między drugą a czwartą w nocy.
Czemu?
Bo wtedy następuje zmiana dyżurnych i z reguły ci nowi potem śpią. Siedzą przy stoliku i kimają. To jest najlepszy moment, żeby wejść. Owinęliśmy buty szmatami i weszliśmy do koszar. Po cichutku ominęliśmy rzeczywiście śpiącego dyżurnego, spisaliśmy plan szkoleniowy - i zadanie wykonane. Tak to wyglądało. W końcu zbliżył się mój czas odejścia do cywila. Poszedłem do mojego oficera prowadzącego, żeby się dowiedzieć, co teraz będzie, bo chciałem w wojsku zostać. A on mi na to, żebym poszedł do cywila.
- Ale jak to? - zapytałem.
- Normalnie. Idź do cywila, znajdź sobie pracę. Może się coś wydarzy w twoim życiu.
No i odszedłem do cywila. Przed wojskiem pracowałem jako mechanik samochodowy w gdańskim Transbudzie, więc mogłem tam wrócić. Ale szybko się stamtąd zwolniłem, bo zapukał do mnie znajomy i powiedział: "Słyszałem, że szukasz pracy. Mam dla ciebie propozycję. Nie chciałbyś się zatrudnić w firmie polsko-zagranicznej?". W tamtym czasie taka praca była jak etat w Rafinerii Gdańskiej.
Firma zajmowała się produkcją szczotek do włosów i lusterek, w dodatku znajdowała się blisko mojego domu, więc z chęcią zacząłem tam pracować. Zarabiałem dobre pieniądze, a po godzinach trenowałem. I czekałem. Po pół roku oficer prowadzący z Lęborka nawiązał ze mną kontakt. Spytał mnie, czy wstąpiłbym do wojska jako żołnierz zawodowy. Powiedziałem, że tak. On na to:
- Dobra, pojedziesz do Krakowa, do 16. Batalionu Powietrznodesantowego, czyli czerwonych beretów. Dowódcą oddziału jest major Waniek. Zapytasz go, czy będzie miał dla ciebie etat.
- Okej, a co dalej?
- Na razie masz zrobić tyle.
No to pojechałem tam, zameldowałem się i dostałem etat. Przydzielili mnie do 1. Kompani Szturmowej. Powiem ci, że jak zobaczyłem, co się tam dzieje, jaki tam jest burdel w porównaniu z tym, co miałem w Lęborku, to się załamałem. Czerwone berety, kurwa. Taka otoczka, że elita, że takie przechuje, a jak zobaczyłem to od środka, to sobie pomyślałem: "Ale mnie wjebali".
Co tam się działo?
Opowiem ci na konkretnym przykładzie. Pojechaliśmy na szkolenia na poligon w Nowej Dębie. Był tam taki szef służby technicznej, samochodowej. Gdy po zajęciach wyjeżdżaliśmy z parku samochodowego na poligonie, to ten gość stał przy szlabanie i kazał nam trzepać gumowe chodniki z auta. Bo nanieśliśmy piachu. Czujesz? Albo jak wychodziliśmy z tych UAZ-ów, to mówił, żebyśmy otrzepywali buty. To było, kurwa, najważniejsze dla komandosów! To określało naszą zdolność bojową! Było takich sytuacji mnóstwo i strasznie nas to mierziło. Takie trepostwo.
Dowódcą mojej kompani był porucznik Kowalski. Gdy go poznałem, to sobie pomyślałem: "Ja pierdolę, co to za gostek?". Nie pasuje w ogóle do tej ekipy. Szkolić się chciał, wprowadzał różne zachodnie innowacje. Chodził na siłownię, biegał, na tor przeszkód nas brał, na boks. Chciał, żebyśmy byli komandosami z krwi i kości. A ja mu przypadłem do gustu. Mija trochę czasu, w końcu wzywa mnie oficer kontrwywiadu tej jednostki. Robi to w sposób oficjalny, żeby wszyscy wiedzieli o tym, że u niego byłem. Bo generalnie to jest normalna procedura. Przychodzę do niego, a on zaczyna, że mamy wspólnego znajomego. To mówię:
- Wie pan co, pan mi tutaj się przedstawia, że jest z kontrwywiadu wojskowego... A ja poproszę pana legitymację.
No wiesz, ktoś mógł się na przykład podszywać. Ale okej, pokazał mi tę legitymację - oni mieli takie specjalne, charakterystyczne dokumenty. I dalej mówi:
- Jesteś w pierwszej kompanii u Kowalskiego. Słyszałem, że nieźle ci idzie. Słuchaj, przyjdzie taki moment, że już nie będę się z tobą kontaktował. Ktoś inny będzie się chciał z tobą kolegować.
I tyle.
Dał mi do zrozumienia jedną rzecz: że po tych wszystkich wcześniejszych szkoleniach byłem pod obserwacją i nieprzypadkowo mnie do tego oddziału skierowano.
Potem pojechałem do szkoły podoficerskiej do Legnicy. Pełno tam było ochlejusów. A ja robiłem swoje - szkoliłem się, trenowałem. Tam uczyłem się między innymi służby ruchu radio, czyli "titawy".
Co to jest?
Praca na radiostacjach. To nie jest łatwa sprawa, bo chodzi o to, że trzeba zapamiętywać, jakie znaki zostały ci wysłane przez radio. Na przykład ti, ti, ta, ti, ti, ta, ti, ti, ti, ta. Mieliśmy dwanaście grup takich znaków w ciągu minuty.
I musiałeś się tego ze słuchu uczyć?
Tak, ze słuchu. Powiem ci, jak to robiłem. Brałem sobie jakąś gazetę i całe teksty czytałem w ten sposób: ta, ti, ta, ta, ta. Jeden wykładowca powiedział, że nie podpisze nam świadectw ukończenia szkoły, jeżeli nie będziemy odbierali co najmniej piętnastu grup.
Czyli?
W jednej grupie jest pięć znaków. A trzeba było znać co najmniej piętnaście grup. Ten wykładowca miał zasadę, że jeżeli służba ruchu radio nie będzie opanowana przez adepta, to nie dostanie on świadectwa.
