Prolog

Gdy Felicity Corning podniosła stojący obok biurka klientki kosz na śmieci, jej uwagę przykuły złote litery na kremowym kartoniku:

Zapraszamy na londyńską premierę gali na rzecz wspierania sztuki.

Imprezę organizowano za dwa tygodnie w modnej galerii w Chelsea.

Oto droga do celu - podszepnął zdradziecko marzycielski głosik. Ciągle zachęcał ją do podejmowania nowych prób, aż do skutku.

Zważywszy, ile kłód świat rzucił jej pod nogi, była gotowa porzucić aspiracje projektowania mody. Miała zaledwie dwadzieścia cztery lata, ale po dwóch latach bezskutecznego pukania do szczelnie zamkniętych drzwi domów mody ogarniało ją zniechęcenie.

Zdawała sobie sprawę, że porzucenie studiów, niezliczone teczki ze szkicami i zaledwie kilka własnoręcznie uszytych strojów nie czynią z niej wiarygodnej kandydatki nawet na bezpłatne stanowisko stażystki. Projektanci musieli zobaczyć fizyczne dowody zaangażowania. Dlatego nurtowała ją myśl, że już straciła szansę.

Jeżeli pokażesz, co umiesz, ktoś może wreszcie potraktuje cię poważnie - szeptał dalej natrętny głosik.

- Nie! - zaprotestowała głośno.

Ryzykowanie obecnej posady nie przyniosłoby nic dobrego. Wprawdzie sprzątanie nie należy do najbardziej prestiżowych zajęć, ale jej agencja obsługiwała bogaczy. Właśnie dlatego podjęła tam pracę. Często wychodziła odnieść próbki albo rzeczy czołowych projektantów do pralni czy załatwić im sprawunki. Nie licząc okazjonalnej apokalipsy po jakimś przyjęciu, wykonywała prostą, niewymagającą pracę. Płaca pozwalała jej płacić rachunki, w większym lub mniejszym stopniu. Życie w Londynie drogo kosztowało.

Felicity właściwie klepała biedę jak większość artystów. Potrafiła się obyć bez wypraw do kawiarni czy restauracji, więc mogła wydać skromne nadwyżki na jedwabie i materiały wykończeniowe. Stworzenie własnej kolekcji dawało szansę na wejście do świata mody. Szycie było jej pasją. Jedyną rozrywką, jakiej potrzebowała.

Mimo to utknęła w codziennej rutynie. Każdy dzień mocniej kotwiczył ją w miejscu, w którym nie chciała pozostać.

Rozważała powrót do szkoły, żeby zdobyć dyplom. Babcia namówiła ją na praktyczne studia ekonomiczne, ale zmieniła kierunek na sztuki wizualne. W końcu porzuciła uczelnię, żeby opiekować się ciężko chorą babcią aż do jej śmierci. Wznowienie nauki wraz z codzienną pracą nie pozostawiłyby jej czasu na szycie. Poza tym większość domów mody poszukiwała projektantów z dyplomem. Dopiero po latach zyskałaby wymagane kwalifikacje.

Z westchnieniem frustracji zaniosła kosz do składziku, ale nie przesypała natychmiast zawartości do większego pojemnika. Najpierw wyjęła zaproszenie i odłożyła na półkę ze środkami czyszczącymi. Uciszyła wyrzuty sumienia, tłumacząc sobie, że go nie zabiera, tylko nie wyrzuca.

Być może właścicielka domu z trzema sypialniami, znana supermodelka, wrzuciła je do śmietnika przez nieuwagę. Ostatnio wyjechała za miasto, bo dostała rolę w filmie. Niewykluczone, że postanowiła nie skorzystać z zaproszenia mimo kuszącego tekstu na odwrocie:

Zapraszamy panią Delię Chevron z osobą towarzyszącą dzięki uprzejmości Brightest Star Studio.

Studio Najjaśniejszych Gwiazd musiało ufundować jej bilet. Jak to miło być tak sławną i bogatą, że można zrezygnować z kolacji za kilkaset funtów! Cóż za marnotrawstwo! Niemal przestępstwo, gdy tylu porządnych ludzi głoduje prawie codziennie.

Tak jak ty - wtrącił uporczywy głosik.

- Zamknij się! - warknęła.

Jednak wychodząc, wmawiała sobie, że wzięła ozdobny kartonik jedynie jako inspirację. Może pewnego dnia to ją zaproszą na taką galę albo choćby jedną z jej kreacji. Mimo to wiedziała, że podejmie ryzyko, które albo wpędzi ją w kłopoty, albo odmieni jej życie.

Czas pokazał, że jedno i drugie się ziściło.