Silversmith - L.J. Claren

Kup ebooka

47.90 zł
38.31 zł (47,90 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 1

Dwa kroki. Dwóch mieszkańców wioski przede mną. Gdy skończą, przyjdzie kolej na mnie, żeby dać to, co miałam, a dużo tego nie było.

Uda się albo będę głodowała.

Głód rozmazywał obraz, dlatego skupiłam się na oddychaniu. Z ust wypływały obłoczki pary, oddech drżał. Ja też drżałam.

Pod szarym, złowieszczym niebem, w wirującym śniegu, ludzie przesuwali się powoli po żwirowej drodze. Miałam wełniane rękawiczki, ale czubki palców i tak prawie zdrętwiały. Przełknęłam ślinę. Było wczesne popołudnie, a więc cieplej już się nie zrobi.

W Warrich wczesną zimą bywało tak zimno, że nieostrożny człowiek mógłby zamarznąć. Do tej części Nyridy, wysuniętej najbardziej na północ, zapuszczali się jedynie najodważniejsi podróżnicy, a surowa natura, jeśli tylko jej się udało, nie szczędziła nikogo. Miasteczka były małe i daleko od siebie. Z mojego domu w lesie szłam tutaj cztery godziny.

- Następny!

Człowiek stojący za mną pchnął mnie w plecy. Sapnęłam i prawie upadłam. Kolana bolały z wyczerpania i przeciążenia, a przecież musiałam jeszcze wrócić do domu.

Wyciągnęłam z kieszeni zmarzniętą dłoń i podałam właścicielowi straganu dwie monety.

- Poproszę chleb - odchrząknęłam. - Wszystko jedno jaki.

Sprzedawca był mężczyzną w średnim wieku, miał krzywy nos i kasztanowe, siwiejące włosy. Spojrzał na moje drobniaki, po czym prychnął:

- Chleb kosztuje trzy monety.

Żołądek podszedł mi do gardła.

- Proszę. - Panika ścisnęła serce i przyspieszyła puls, ciało ledwie sobie radziło. - To wszystko, co mam. Na pewno jest coś... Ja... Wrócę. Odpracuję.

Mężczyzna zmrużył oczy, przesunął lubieżnym spojrzeniem po mojej twarzy, ustach, kawałku odsłoniętej szyi. Uśmiechnął się przebiegle.

- Mógłbym się chyba zastanowić nad inną zapłatą.

- Jaką... inną zapłatą?

W gardle mi zaschło, w piersi płonął strach, ale żołądek ścisnął się mocno z głodu. Skoro o tej "innej zapłacie" mówiło się pośrodku wiejskiego targu, to nie mogło być nic strasznego.

Uśmiechnął się krzywo i obejrzał mnie od stóp do głów. Miałam na sobie bardzo proste ubrania: szarą lnianą koszulę, najgrubszą bieliznę i spodnie, a na tym wszystkie warstwy odzieży, jakie udało mi się znaleźć. Ciasno zasznurowałam znoszone buty, zielony szal był gruby, lecz miejscami przetarty.

Straganiarz nachylił się, ja skuliłam się w sobie, a wtedy on, bardzo cicho, tak żeby nikt nie mógł go usłyszeć, wysyczał:

- Musiałabyś użyć tych swoich ładnych różowych ust.

Cofnęłam się o krok, mocniej owinęłam szalem.

- Ja... n-nie - wyjąkałam, przerażona tym, że w akcie desperacji choć na chwilę się zawahałam.

Nie miałam prawie nic do jedzenia. Za tydzień, może wcześniej, będę musiała zabić dwie nasze ostatnie kury, Daisy i Penny, a nigdy wcześniej... tego nie robiłam. Ostatnio przestały się nieść i został mi już tylko bulion z warzyw. A jeśli zabraknie kur...

Przełknęłam ślinę i rozejrzałam się po małym targowisku. Szukałam innych straganów z czymś, co mogłabym kupić za dwie monety.

Moja matka wiedziałaby, co robić.

Minęło już osiem tygodni, odkąd zostawiła mnie samą, nie mówiąc, dokąd odchodzi. Ta myśl przeszła mi przez głowę; przyjęłam ją prawie obojętnie. Mogła zamarznąć na śmierć, zagubiona na pustkowiu, a ja na tę wizję powinnam drętwieć z przerażenia. Powinnam pragnąć, żeby wróciła, lecz nie miałam w sobie miejsca na przerażenie. Głód był silniejszy. Pragnęłam tylko tego, co umiała zapewnić: czegoś do picia. Czegoś do jedzenia.

Przez te osiem tygodni przy życiu utrzymały mnie strzępy nadziei, że ona jednak wróci. Jej powrót graniczył z niemożliwością, skoro postanowiła mnie tu zostawić, ale nadal liczyłam, że pojawi się w domu, który od tak dawna znała i kochała. Nawet jeśli dobrostan jej córki to za mało, by skłonić ją do powrotu.

Kilka straganów dalej wiatr poruszył czerwonym kawałkiem materiału. Odebrało mi dech, na karku pojawił się lodowaty pot. Zakręciło mi się w głowie i mocniej wbiłam stopy w żwir, żeby utrzymać równowagę. Czerwony materiał przypomniał o nich... O tym, co znalazłam. O tym, co nawiedzało moje sny.

Każdego ranka budziłam się zlana zimnym potem. Budziłam się ciągle z tych samych, niezmiennie krwawych wizji.

Tylko że teraz nie spałam. Byłam przeraźliwie przytomna, przemarznięta. A więc koszmar mógł przyjść nawet w środku dnia. Mrugnęłam raz i drugi, próbował się wyrwać ze mnie krzyk, taki sam jak wtedy. Zdławiłam go i kazałam łzom odejść, razem ze wspomnieniami. Tyle czerwieni...

Jednak wszechobecne wizje nie chciały mnie opuścić, a nie miałam nic, czym mogłabym je zastąpić. Krew wypełniała niemalże całą moją pamięć.

- Z drogi!

Ciało znacznie większe od mojego znów walnęło mnie w plecy, upadłam na dłonie i kolana. Ostre kamyki przebiły materiał spodni i cienką wełnę rękawiczek. Pochłonięta wizjami, nie zdążyłam spostrzec napastnika. Zresztą co by to zmieniło? Nie miałam ani siły, ani umiejętności, żeby się bronić, a ten człowiek już poszedł dalej, zostawił mnie na ziemi.

Wstałam i rozejrzałam się po targowisku. Wiatr uderzał brutalnie w stare domy, wioska była biedna. Na straganach widziałam ceny, nic nie kosztowało mniej niż trzy, cztery monety. I żaden ze sprzedawców nie wydawał się bardziej życzliwy niż ten, który żądał innej zapłaty.

Zrezygnowana, postanowiłam wrócić do domu.

Jeśli zdążę przed nocą, to przynajmniej dzisiaj nie umrę.

Chyba że z głodu.

Wzdrygnęłam się na ten głos w mojej głowie. Śmierć dzisiaj lub za kilka tygodni. Jakiż wybór dali mi bogowie!

W ciągu tych ostatnich sześciu miesięcy wiele razy rozmyślałam o tym, gdzie oni są? Czy w ogóle istnieją? Gdybyż zechcieli zniżyć się do nas, użyć swej boskiej magii i pomóc głodnym i nieznaczącym... Jak wyglądałoby wtedy moje życie? Jak wyglądałoby życie wszystkich innych głodujących na tej mroźnej północy? Skupiłam się na wdychaniu ostrego wiatru i zebrałam całą energię na drogę do domu.

Powrót przez las zajął mi ponad pięć godzin. Liczyłam kolejne kroki, a gdy zgubiłam rachubę, zaczynałam od nowa i od nowa. Jedyne, co mogłam zrobić, by nie myśleć o dręczącym bólu w stopach, łydkach i biodrach. O pęcherzach, które pękały mi na piętach. Wszystko bolało i musiałam skupić całą siłę woli, by nie myśleć o tym, że całe to cierpienie, to wyczerpanie, tak naprawdę poszło na marne.

W końcu ponad nagimi drzewami ukazał się niszczejący kamienny komin mojego domu. Stawiałam krok za krokiem, a każdy wdech był wyzwaniem. Chatę zbudowali moi rodzice, jeszcze zanim się urodziłam. Nie pamiętałam, jak wyglądała na początku, lecz wiedziałam, że upływający czas zniszczył jej ściany.

Pół roku temu ocknęłam się i nie pamiętałam tego, co działo się przez dziewiętnaście lat mojego życia. Usłyszałam od matki, że upadłam w piwnicy i uderzyłam się w głowę. Od tamtej pory czułam się jak czysta karta pergaminu, czekająca na czyjąś historię.

Jak do tej pory najmocniejszą plamą na tym pergaminie stała się krew. Nawracający koszmar nie był snem, lecz jednym z niewielu wspomnień, które mnie uparcie prześladowały. Ta potworność miała zostać ze mną już na zawsze.

Zanim jednak weszłam do domku, powlokłam się do kur, do stodoły. Pchnęłam drzwi z całej siły, jaką jeszcze miałam w wynędzniałym, zmarzniętym ciele. Penny przywitała mnie natarczywym gdakaniem.

- Wiem, mała. - Pociągnęłam nosem. Wsunęłam rękę do niepełnego wiadra z na wpół zamarzniętym ziarnem i rozsypałam niecałą garść na klepisku. Racjonowanie było sprawą życia i śmierci, zarówno dla nich, jak i dla mnie. - Chodźcie. - Podniosłam kury z grzędy i postawiłam na zimnym klepisku, żeby coś zjadły. - Przepraszam. Ja też jestem głodna.

Westchnęłam ciężko, wyszłam ze stodoły i poczłapałam w stronę domu. Pod stopami chrzęściły suche liście. Owinęłam się mocniej szalem. Wczesną zimą nagie gałęzie drzew tworzyły czarną siateczkę, która rozciągała się aż po horyzont, a liście na ziemi stawały się domem dla stworzonek szukających schronienia. I chociaż byłam tutaj samotna - jakże pragnęłam czasem czegoś więcej niż tej ciszy! - to puste miejsce miało w sobie dziwne, ciche piękno.

Po lewej stronie trzasnęły gałązki. W moich uszach zadudnił puls, ciało zesztywniało w napięciu. Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam tylko, jak w stronę lasu pomknął jeleń z białym napuszonym ogonem. Rozluźniłam się, przygarbiłam. Zastanawiałam się w myślach, jak to jest mieć taką odwagę, mknąć przed siebie w takiej wolności? Czy kiedykolwiek to poczuję? Nie wiedziałam nawet, od czego zacząć.

Od strony lasu dmuchnął nieprzyjemny wiatr. Darł skórę jak kawałeczki szkła; przyspieszyłam kroku, uciekłam przed tym zimnem.

W domu zdjęłam buty i w skarpetach podeszłam do kuchni, napaliłam w niej, żeby podgrzać bulion. Chata miała część dzienną, gdzie stała sofa, dwa fotele i kuchenka, oraz malutką kuchnię, w której mogłyby usiąść dwie osoby przy stole. Była tam również skrzynia do przechowywania jedzenia. Prócz głównej izby mieliśmy dwie sypialnie oraz łazienkę; weszłam do niej, żeby rozpalić ogień. Pod dużą kamionkową wanną mój ojciec wykopał zamknięte palenisko; w razie potrzeby dawało się tu łatwo rozpalić i ugasić niewielki ogień. Dom nie był duży, ale kiedyś wystarczał dla naszej czwórki.

Spojrzenie zatrzymało się na większej sypialni. To tam znalazłam martwe ciała mojego ojca i pięcioletniego brata. Phillipa i Olivera Goldów.

Za każdym razem, kiedy o nich myślałam, w gardle drapał straszliwy krzyk, ten sam, który wyrwał się ze mnie, gdy ich znalazłam. Widziałam tylko skutki. Trzy miesiące po tym, jak ocknęłam się bez wspomnień, znalazłam ich na łóżku rodziców. Z zamkniętymi oczami, bez strachu na spokojnych twarzach, zupełnie jakby spali. Żadnego wykrzywiającego rysy cierpienia. Żadnych siniaków na ciałach, śladów walki. Albo obaj zginęli, nim zdążyli się zorientować, albo ktoś ich ułożył, żebym znalazła ich w takim właśnie stanie.

Cięcia na ich szyjach były głębokie i precyzyjne. Łaskawa egzekucja. Lecz na tułowiach wyryto przez koszule symbol "X". Może znak, a może cel. Jaki? Dlaczego? Nie wiedziałam.

Stałam przy kuchni, patrzyłam na wytartą skórzaną sofę. W niektóre noce tamtych tygodni po znalezieniu ciał budziłam się i widziałam moją matkę śpiącą na tej właśnie sofie. Włosy opadały kaskadą za jej głowę. Własna poduszka w kolorze kasztanowym.

Jęknęłam, przetarłam oczy. Może w ramach jakiejś kary, napędzanej poczuciem winy, a może po to, żeby zniszczyć jedno z niewielu miłych wspomnień, jakie miałam, przywołałam to, co powiedziała moja matka, zanim zostawiła mnie tutaj dwa miesiące temu.

Oddałabym cię, żeby odzyskać mojego synka. Koniec z byciem twoją bezpieczną przystanią.

Czułam to samo. Bez wahania umarłabym zamiast niego.

To powinnaś być ty.

Wzdrygnęłam się od okrucieństwa tego głosu, który uparcie się przypominał. Weszłam do łazienki i zasunęłam zasłony. Zdawałam sobie sprawę, że nikt nie mieszkał w promieniu wielu kilometrów od mojej chaty, a jednak nie mogłam pozbyć się wrażenia, że ktoś mnie obserwuje. Jak gdyby ten ktoś czekał, aż dzisiaj wrócę.

Odrzuciłam tę myśl i rozebrałam się przed krzywo wiszącym pękniętym lustrem. Z tego, co wyłaniało się z niepamięci, moja blada skóra miała kiedyś ciemniejszy odcień, lecz stopniowo wyblakła tu, w dziczy. Teraz widać było jedynie mocną czerwień na prawie odmrożonych policzkach po dziewięciu, nie, dziesięciu godzinach na mroźnym wietrze. Nigdy nie było tak, żebym nie lubiła swojego odbicia, ale teraz kanciaste ciało budziło smutek. Kiedyś moje piersi, biodra i uda były zdrowo zaokrąglone, teraz wydawałam się płaska i wątła. A jednak z powodów, których nie umiałam zrozumieć, moja matka twierdziła, że jeśli jestem mądra, pozostanę szczupła.

Delikatna i lekka, Ary. Coś ponadto byłoby niestosowne.

Moje długie, jasne włosy ze srebrnym połyskiem miały wykruszone końcówki i rozpaczliwie potrzebowały przycięcia. Luźne pasma wymknęły się z warkocza i wisiały po bokach twarzy. Moje policzki usiane były jasnymi piegami, które wspinały się na grzbiet nosa. Zielone oczy były teraz zaczerwienione z wyczerpania.

Patrzyłam na siebie w lustrze i przesuwałam palcami po małej bliźnie tuż nad sercem. Niżej, na brzuchu, pozostał jasny, poziomy ślad po operacji, którą przeszłam, gdy byłam młodsza - jak mówiła mi moja matka, to była narośl, którą trzeba było usunąć. Blizna na piersi bardziej się wyróżniała. Nazywałam ją "tajemniczą", bo matka nie wiedziała, skąd się tu wzięła. Albo wiedziała, tylko wolała mi nie mówić.

Jednak to nie blizny budziły mój niepokój, lecz fakt, że nie wiązały się z nimi żadne wspomnienia. Może znalazłabym w nich siłę, gdybym pamiętała przechodzenie przez tamten ból?

Wpatrywałam się w płomienie pod wanną i boleśnie pragnęłam zanurzyć się w ciepłej wodzie. Zwykle pozwalałam, by ogień palił się dłużej niż powinien; czekałam, aż uniesie się para i woda osiągnie temperaturę między bólem a oparzeniem.

To kotwiczyło mnie w tej właśnie chwili. Pozwalało oddychać z mniejszym trudem.

Weszłam do szerokiej wanny i pozwoliłam, żeby woda mnie objęła. Ręce i nogi płonęły, pot łaskotał skórę na czole. Wytrzymywałam ten żar, aż ciało zaczęło się rozluźniać. Każdy mięsień był udręczony. Usiadłam więc wygodnie, odchyliłam głowę i przyjęłam to wyczerpanie.

Nim się ocknęłam, postawione na oknie świeczki zdążyły się dopalić, woda w wannie niebezpiecznie się ochłodziła.

Wytarłam się, założyłam koszulę nocną i zagrzebałam się w legowisku z koców, które zrobiłam na podłodze obok kominka. Oliver i ja zajmowaliśmy mniejszą sypialnię, ale po jego śmierci nie umiałam zasnąć w pustym łóżku. Za każdym razem, gdy próbowałam, palce muskały miejsce, na którym kiedyś leżało to małe, wtulone we mnie ciałko. Próbowałam poczuć, że wciąż tam leży, lecz wyobraźnia zapędzała się za daleko i zamiast pocieszenia ściągała duchy.

Kilka godzin później ze snu wyrwał mnie dźwięk przebijający się przez wycie wiatru. Usiadłam - czy właśnie wróciła moja matka? Mało prawdopodobne, ale...

Głośne, natarczywe walenie do drzwi obudziło do życia moje sztywne, zmarznięte ręce i nogi.

- Ary!

Otworzyłam szeroko oczy i panika ścisnęła mnie za gardło. To nie był głos mojej matki.

- Ary, dobrze wiesz, kim jestem!

Zrzuciłam kołdrę z nóg i uszczypnęłam się w udo. Czy właśnie miałam halucynacje? Od miesięcy nie słyszałam tego głosu: ostrego, chrapliwego, wyniosłego. Dobrze mi się zdawało, że ktoś mnie obserwuje. Nie należało ignorować takich przeczuć.

- Wiem, że tam jesteś! Nie udawaj, że mnie nie słyszysz!

- Niemożliwe - szepnęłam do siebie.

Przyłożyłam ucho do drzwi i czekałam, aż ona znów się odezwie. Może majaczyłam w gorączce?

- Otwórz te cholerne drzwi, Ary!

Wściekłość narastała w żołądku jak wrząca kula. Co ona sobie myślała? Że może tak po prostu wrócić, jakby nigdy nie odchodziła? Po... po tym wszystkim? Zamarłam z dłonią na klamce. Zimne powietrze wślizgiwało się pod drzwiami, kłuło skórę.

- Psiakrew, Ary! Rozumiem, jeśli mnie nienawidzisz, ale tu jest zimno jak jasny piorun! Skończył mi się rum i jedzenie, i zaraz rozwalę kilofem te piekielne...

Szarpnęłam drzwi i ujrzałam gniewną, zdeterminowaną i piękną twarz mojej jedynej prawdziwej przyjaciółki - Gemmy Tremaine.

Rozdział 2

Przez ten ostatni rok Gemma wydoroślała. Jej mahoniowa skóra wydawała się teraz nieco ciemniejsza i spierzchnięta od słońca - może spędziła ten czas na południu? Tu, na daleką północ, słońce rzadko się zapuszczało, zwłaszcza w przededniu zimy.

Hebanowe loki Gemmy, zawsze splątane wiatrem, były teraz dłuższe i zebrane w luźny, niedbały kok. Pojedyncze kosmyki okalały wysokie kości policzkowe, bursztynowe oczy patrzyły przenikliwie.

Moja przyjaciółka była osobą, która nie przebierała w słowach i nieustępliwie parła przed siebie. Pochodziła z jednej z wiosek, moi rodzice przyjęli ją pod nasz dach. Choć pamiętałam tylko jeden spędzony razem miesiąc, połączyła nas więź silniejsza niż ta, jaką zdołałam nawiązać z rodzicami.

Gemma miała dwadzieścia cztery lata. Pokazywała mi, jaki ogień może rozpalić kobieta samymi tylko słowami. Przez te trzydzieści dni snuła opowieści o naszym świecie i każda z nich wydawała się cudem. Historia i podróże, świat poza tym lasem, były tematami, których moi rodzice nie poruszali.

Jednak kilka tygodni przed śmiercią Phillipa i Olliego Gemma odeszła, żeby szukać nowego życia.

- Nareszcie!

Wsunęła stopę i zablokowała drzwi, nim zdążyłam je zamknąć. Nie zamierzałam zostawiać jej na dworze i nie chciałam jej wpuszczać. Musiała na to zasłużyć.

Jeszcze nie zdołałam otrząsnąć się z szoku, że ją widzę, a już spróbowała wejść do środka. Ani drgnęłam.

- Chyba sobie jaja robisz, Ary - mruknęła zirytowana. - Wpuść mnie.

- Nie.

- Nie? - Wytrzeszczyła oczy.

- Nie - powtórzyłam, a ona pochyliła się, próbowała pchnąć drzwi. - Powiedziałam: nie. Nie możesz wejść.

- Ary...

- Czego chcesz?

Mruknęła coś pod nosem i pchnęła mocniej. Straciłam równowagę, a Gemma wcisnęła się do środka.

- Zrobiłaś się nad wyraz gościnna, Ary.

Wytarła buty o podłogę, zdjęła z pleców kuszę i położyła ją na krześle. Patrzyłam na to ze złością. Wczoraj wyszorowałam deski, rozpaczliwie potrzebowałam zapanować... choćby nad podłogą.

- Dzięki za ciepłe powitanie. "Czego chcesz?" - zadrwiła i podeszła do starej, pokrytej kurzem szafki mojego ojca, w której trzymał alkohol. Zajrzała do środka. - Nie wygląda, żebyś mogła przebierać w możliwościach, co?

- Ty również.

Gemma była silna i umięśniona, ale zdawała się zmęczona. Uśmiechnęła się krzywo, lecz zauważyłam, że ma podkrążone oczy. Było też jasne, że od kilku dni się nie myła. Trochę od niej cuchnęło.

- Nie zaprzeczam. - Otworzyła i zamknęła skrzynię. - Nie piłam od czasu, gdy zatrzymałam się w Albercie dwa dni temu. Możesz sobie wyobrazić, jaka jestem wyschnięta.

Podałam jej szklankę z wodą, choć wiedziałam, że nie o to chodziło. Przyjęła wodę i przyjrzała mi się uważnie.

- Nie powiedziałaś mi, co tu robisz - przypomniałam.

- Cóż...

- Ani dlaczego odeszłaś, kiedy cię potrzebowałam.

Zastygła ze szklanką w pół drogi do ust. Zmrużyła oczy.

- Jeśli myślisz, że odeszłam z własnej woli, to znaczy, że w ogóle mnie nie znasz.

Moja cholerna matka.

- Wyrzuciła cię? - spytałam i gniew ścisnął mnie za gardło.

Gemma skinęła głową i zmarszczyła brwi.

- Powiedziała, że robię się zbyt... pyskata. Jest tutaj?

- Nie.

- To mnie nie dziwi. Kiedy wyjechała?

- Osiem tygodni temu.

- Osiem tygodni?! - wykrzyknęła Gemma. - Na bogów!

Oparła się o blat, czekała, aż powiem coś więcej.

- Znalazłam... coś - zaczęłam, nie wiedząc, czy chcę ujawnić treść zapisku, który doprowadził do mojej ostatniej kłótni z matką. - I ją o to spytałam.

- Świetnie. - Zacisnęła usta i przyjrzała mi się uważnie. - Mam nadzieję, że dałaś jej popalić.

Kiedy Gemma z nami mieszkała, próbowała zaszczepić we mnie swój zjadliwy dowcip, ale mnie ten bunt i agresja nie przychodziły z naturalnością. Mówiła, że jestem nieśmiała i że to niebezpieczne. Chciała uczyć mnie walki, ale miałyśmy na to za mało czasu i okazji, a potem zniknęła z mojego życia.

- Wątpię, żeby wróciła - powiedziała Gemma.

Skuliłam się w sobie. Wiedziałam, że miała rację, ale usłyszenie tej prawdy z jej ust zabolało.

- Też tak pomyślałam, ale... skąd wiesz?

Zacisnęła na chwilę usta.

- Nie wyglądasz na złamaną tą perspektywą - zauważyła.

- Jestem zła, nie złamana. - Skrzyżowałam ręce na piersi. - I nie unikaj moich pytań. Czemu tu jesteś? - Podrapałam się po łokciu, żeby zająć czymś dłonie. - Czemu teraz?

- Do licha, nie powinnaś być sama przez osiem przeklętych tygodni! - wysyczała. - Dostałam rozkaz powrotu za dwa tygodnie, od razu po twoich dwudziestych urodzinach, ale te ustalenia się zmieniły.

- Rozkaz? Od kogo?

- Elowen nie powinna była wyjeżdżać. - Znowu ominęła moje pytanie. - Miała tu zostać, z tobą, ale ta kobieta robi, co jej się podoba.

- Ona żyje?

Gemma skinęła głową.

- Z tego, co ostatnio słyszałam.

Odetchnęłam z ulgą, kolana się pode mną ugięły i siadłam naprzeciw Gemmy. Moja matka i ja nie rozstałyśmy się w dobrych stosunkach, więź między nami była słaba i pewnie nie płakałabym długo po jej śmierci. Jednak nie chciałam przecież, żeby umarła.

- Coś ci pokażę - powiedziałam.

Rozłożyłam list do S. i podsunęłam Gemmie. Był pomięty i podarty w rogach; trzymałam go w kieszeni od dnia, w którym go znalazłam. Jako karę za to, że to ja jestem tym dzieckiem Goldów, które przeżyło, kazałam sobie czytać go codziennie.

Gemma tylko rzuciła na niego okiem, położyła na nim dłoń, zgniotła w pięści.

Nie wiedziałam, czemu przez cały czas nosiłam ten przeklęty list przy sobie. Może dlatego, żebym pamiętała o dniu, w którym go znalazłam, w przeciwieństwie do tylu innych zdarzeń, które zapomniałam. Pamiętałam ponure, zachmurzone niebo. Pamiętałam strach, gdy schodziłam po rozklekotanych stopniach do małej piwniczki pod naszym domem. Jak uklękłam za trzema pudłami z rzeczami mojego brata. Jak żwir na ziemi wbił mi się w kolana.

Parę tygodni po tym, jak zamordowano Phillipa i Olliego, zeszłam do piwnicy po słoik dżemu. Już miałam wyjść, gdy zauważyłam coś między starymi książeczkami - róg listu z postrzępionymi krawędziami. Zobaczyłam imię mojego brata nakreślone pismem naszej matki i po prostu musiałam to przeczytać.

Przygotowałam się w sobie i rozłożyłam kartkę.

S,

Oliver ma zapalenie płuc. Ary ma to samo przeziębienie, które doprowadziło do zapalenia. Proszę, wezwij pomoc albo przyjedź sam z zapasami. Potrzebuję cię.

Elowen

Zapasy rzeczywiście zjawiły się tajemniczo przed naszymi drzwiami, kiedy oboje byliśmy chorzy. Wtedy zupełnie o tym nie myślałam, po znalezieniu kartki zaczęłam się zastanawiać: czy to ten tajemniczy "S." wysłał zapasy? Gdy zapytałam matkę o ten list, jej odpowiedź była krótka i chłodna:

Wiesz to, co musisz wiedzieć, i nic poza tym.

Zmarszczyłam brwi. Jej orzechowe oczy nigdy nie patrzyły na mnie z czułością. Płonął w nich opiekuńczy ogień miłości, kiedy spoglądała na Olivera. Gdy kierowała wzrok w moją stronę, pojawiała się chłodna obojętność.

Do oczu znów pchały się łzy, zamrugałam, by je odpędzić. Nigdy nie płakałam z powodu Elowen Gold.

- Wiesz, kto to jest? - przycisnęłam Gemmę.

Napiła się wody, unikała mojego błagalnego wzroku. Zabrałam szklankę, żeby Gemma musiała na mnie popatrzeć.

- Słyszysz mnie? Kto był adresatem tego listu?

- Niech ją licho, że muszę odwalać za nią całą brudną robotę!

Westchnęła i w końcu na mnie spojrzała. W jej oczach zobaczyłam litość i ciekawość, i to mnie zdenerwowało. Gestem poprosiła, żebym oddała jej wodę.

- Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego Phillip sobie popijał?

Moja matka nigdy otwarcie nie obwiniała mnie za picie mojego ojca - nie musiała. Melancholia, z jaką często na mnie spoglądał, wyraźnie wskazywała, że było we mnie coś, co go prześladowało, a ona tego żałowała. Żałowała mnie.

- Oczywiście, że tak - odparłam cicho, po czym podsunęłam szklankę Gemmie.

- A nad tym, że nie jesteś do niego podobna?

Spojrzałam na swoje dłonie. Mój ojciec i młodszy brat mieli brązową karnację i ciemnoblond włosy, ja - bladą skórę i te niesamowite srebrzyste kosmyki.

- Nie jestem też podobna do Elowen.

Zawsze zazdrościłam jej wspaniałych kasztanowych fal, wysokich kości policzkowych, orzechowych oczu.

- Przypominasz swojego ojca. - Zabębniła palcami o mały dębowy blat. - Prawdziwego ojca.

Przełknęłam ślinę i potarłam dłonie. Zmarzły mi palce i wcale nie dlatego, że w chacie było zimno.

- S? - wyszeptałam cicho.

- Simeon. Simeon Whitlock.

Chyba już słyszałam kiedyś to imię, raz czy drugi. Mój ojciec, to znaczy Phillip, wspominał o tym w rozmowie z moją matką, kiedy myśleli, że ich nie słyszę. Coś o jego życzeniach, jego rozkazach i o tym, że nie był to "dobry moment".

- Matka miała romans?

Gemma skinęła głową i spojrzała na mnie ze współczuciem.

Myślałam, że pojawi się we mnie więcej gniewu, ale nie, zupełnie jakbym się tego spodziewała. Phillip zawsze zdawał się dystansować, nie mieliśmy mocnej relacji. A jednak uważałam się za jego córkę i siostrę Olivera. Teraz zrozumiałam to wycofanie: musiałam mu przypominać kochanka jego żony.

- A Ollie?

- Był ich wspólnym dzieckiem - odparła. - Jej i Phillipa.

Ścisnęło mi się gardło. Przynajmniej Ollie i ja mieliśmy tę samą matkę. Mimo wszystko był moim bratem. Tego nikt mi nie odbierze.

A jednak moja matka miała rację. To ja powinnam wtedy umrzeć.

Po tamtej utracie pamięci z moimi rodzicami łączyła mnie cienka nitka - świadomość, że byłam ich córką. Aż do tej pory. Teraz ta więź pękła. Zrozumiałam, jakim musiałam być ciężarem. Ciągłym przypomnieniem, że go zdradziła.

- Znam to spojrzenie. - Na pięknej twarzy Gemmy pojawiła się litość. - To nie twoja wina, że Phillip pił.

- To nie... - westchnęłam, próbowałam mówić spokojnie. - Nie martwię się tym aż tak bardzo.

Nie miałam żadnego wpływu na to, jak i kiedy przyszłam na świat, a mimo to czułam się winna. Gdy pytałam matkę, dlaczego mieszkamy na tym odludziu w środku lasu, zwykle mówiła: "Konflikt rodzi nowe konflikty". Rozumiałam to tak, że milczenie i życie na pustkowiu miało uchronić nas od kłopotów. Jednak skoro byłam owocem zdrady, to może konflikt podążył za mną... aż tutaj, do Olliego i do Phillipa.

Moja najgłębsza i najmroczniejsza część - ta, która obwiniała mnie tylko po to, żeby dokopać się do odpowiedzi - zastanawiała się, czy tak właśnie się stało.

- To przeze mnie nie żyją?

Gemma rozchyliła usta. I nie odpowiedziała.

Z przerażenia żołądek podszedł mi do gardła. Odwróciłam się od niej. Zrobiło mi się niedobrze. Nie mogłam oddychać.

- Nie wiem - wyznała cicho. - Dotarła do mnie wiadomość, że nie żyją, ale... Nie wiem, kto ich zabił.

Nie miałam żadnych wątpliwości, że moja matka obwiniała mnie za ich śmierć. Nigdy nie powiedziała tego wprost, i nie było takiej potrzeby. Ten, kto ich zamordował, przyszedł tu po mnie, ale ja zbierałam wtedy jagody w lesie.

Uważała, że zginęli przeze mnie, i dlatego odeszła. Po ich śmierci nie mogła na mnie patrzeć.

Stałam zgarbiona, przygnieciona poczuciem winy.

- Ary - powiedziała łagodnie Gemma. - Strasznie mi przykro. Nie powinnam wtedy pozwolić, żeby mnie wyrzuciła. - Deski podłogi skrzypnęły, gdy podeszła. - Ale teraz ty próbujesz mnie nakłonić, żebym odeszła. Nie rób tego - prosiła, stojąc za moimi plecami. Dotknęła mojej dłoni, zabrałam rękę. - Proszę, posłuchaj...

- Chyba nie mogę teraz słuchać niczego więcej. - Odsunęłam się, chciałam pójść do sypialni, w której nie spałam. Jednak w połowie drogi przystanęłam, zacisnęłam pięści. - Nie wyrzucam cię. Jeśli chcesz, zostań.

Proszę, nie odchodź, błagałam w duchu. Nie mogłam powiedzieć tego na głos. To byłoby jak rozdrapywanie.

Na całe szczęście Gemma została. Resztę dnia spędziłyśmy w milczeniu. Kilka razy chciałam coś powiedzieć, wypełnić pustkę, jaką wydrążyły we mnie jej słowa, i nie znalazłam właściwych zwrotów. W nocy próbowałam spać w zimnym łóżku, w końcu wróciłam przed kominek. Chciałam być sama, ale jeszcze bardziej pragnęłam zasnąć. Uciszyć te wredne głosy, które szarpały moją duszę.

Trochę trwało, zanim w końcu umościłam się na podłodze. Cały czas czułam na sobie nerwowe spojrzenie Gemmy. Gdy w końcu odwróciła wzrok, to teraz ja zaczęłam się jej przyglądać w świetle płomieni i dostrzegać to, co wcześniej mi umknęło. Blada, postrzępiona blizna, tak wyraźna na ciemnej skórze, zaczynała się za uchem i znikała głęboko w obojczyku. I jeszcze jedna, mniej widoczna, po lewej stronie czoła, wsuwająca się w linię włosów. Obie były nowe. Pozostałość po twardym, burzliwym życiu w ostatnim roku. Zdawało się, że stara się je zasłonić - co jeszcze ukrywała? Dotarło do mnie coś jeszcze: nigdy nie wpadłam na to, żeby ją spytać, skąd pochodzi. Była sierotą, ale gdzie miała dom? Jak dawno temu go straciła?

Zmarszczyłam brwi. Żołądek skręcił się z niepokoju.

Czy i ją okłamano? Zawsze była twarda i szczera, chłodna dla każdego prócz mnie. Czy i ją porzucono? A później przyjęła ją dwójka obcych ludzi, Phillip i Elowen Gold, tylko po to, żeby osoba, którą Gemma uznała za rodzinę, wyrzuciła ją z domu?

Jej powrót przynosił zarazem ulgę i strach. Uleczyła moją samotność, lecz przybyła z całym mnóstwem tajemnic.

Zmęczenie wygrało w końcu z niepokojem i zasnęłam; na szczęście nic mi się nie śniło. Gdy nastał świt, podniosłam się ze swojego posłania i zobaczyłam, że Gemma drzemie oparta o drzwi wejściowe.

- Gemma...?

- Szlag! - Wzdrygnęła się i rozejrzała szybko i nerwowo. - Przepraszam. Zamierzałam pójść i coś upolować, ale nie chciałam cię tak zostawić, czekałam, aż się obudzisz. W końcu przysnęłam. Odkryłam, że jajka się skończyły, zapasy w piwnicy też, został tylko bulion. Nie masz jedzenia, Ary.

Przełknęłam ślinę i skinęłam głową.

- Poszłam do wioski, próbowałam coś kupić, ale...

Miałam za mało pieniędzy. A jakiś czas po tym, jak odeszła stąd moja matka, było mi wszystko jedno, czy umrę z głodu. Jednak nie chciałam teraz rozmawiać o tym, dlaczego lepiej o siebie nie zadbałam.

Zmieniłam temat.

- Skąd przybyłaś, Gemmo?

- Pytasz, dokąd pojechałam? - Wstała, przytrzymując się klamki. Marszczyła brwi i masowała szyję, obolałą od niewygodnej pozycji. - Zanim tutaj wróciłam, jeździłam tam i z powrotem między Avendrel a Wymarą, żeby...

- Nie, pytam o to... Wiem, że twoi rodzice nie żyją, ale czy masz jakichś krewnych? Jak w ogóle Phillip i Elowen na ciebie trafili? Gdzie są twoi bliscy?

- Moi bliscy? - prychnęła.

Zdenerwowana, złożyłam ręce na piersi, potem znowu je rozłożyłam. Dostrzegła mój niepokój i złagodniała.

- Moi bliscy to twoi bliscy, Ary, i opowiem ci o nich, ale najpierw my... ty - poprawiła się, wskazując moją wątłą sylwetkę - musisz coś zjeść. Jeśli rozpalisz pod kuchnią i zaparzysz herbatę, to poszukam jajek w stodole, a potem zabiorę cię na polowanie.

- Pójdę do stodoły - zaproponowałam. - Kury od jakiegoś czasu nie niosą jajek, ale potrzebują ziarna, a ja świeżego powietrza.

Gemma chciała zaprotestować, ale wkładałam już skórzane buty, więc powiedziała tylko:

- Tylko wracaj szybko, bo zimno. Pójść z tobą?

- Dam sobie radę. - Zastygłam z ręką na klamce i odwróciłam się do niej. Patrzyła na mnie swoimi pięknymi jasnobrązowymi oczami, w których kryło się teraz tyle współczucia. - Będziesz tutaj?

- Tak. - Uśmiechnęła się promiennie, skinęła głową. - Obiecuję.

Wyszłam, czując, jak marzną mi stopy mimo ocieplonych trzewików. Owinęłam szyję szalikiem i szłam szybko, ale w nocy spadło sporo śniegu i cały czas byłam głodna. Nie dało się uciec przed tym chłodem.

Odetchnęłam mroźnym powietrzem, próbowałam trochę oprzytomnieć. Wiatr szalał wokół mnie, oczy łzawiły, ale łzy nie spływały na policzki. Uszczypnęłam się w rękę, chciałam mieć pewność, że to wszystko dzieje się naprawdę. W domu ktoś ze mną był. Wróciła Gemma.

Wypuściłam powietrze i w mrokach przedświtu brnęłam do stodoły. Chciałam znaleźć się znów pod dachem, choćby po to, żeby osłonić się przed wiatrem.

Mroźny podmuch otworzył na oścież drzwi stodoły. Uderzyły o ścianę, dźwięk brzmiał złowieszczo. Ciężkim krokiem weszłam do środka, ujęłam zardzewiałą klamkę, pociągnęłam mocno, by zamknąć drzwi. Nie zaryglowałam ich; jeśli będę wracać z jednym czy dwoma jajkami - miejmy nadzieję - łatwiej będzie stąd wyjść, a ponadto uniknę mocowania się z zamkiem w tej ciemności. Otworzyłam skrzypiące okiennice w oknie tuż obok grzędy, wpuściłam do środka trochę światła.

Odwróciłam się do Daisy i krzyknęłam. Nie siedziała na swoim miejscu, nastroszona, chroniąc się przed zimnem. Brązowe i białe pióra, splamione krwią, leżały rozsypane na podłodze.

Czerwień. Znowu tyle czerwieni.

Puls walił mi w uszach.

- Daisy? - szepnęłam. Obróciłam się, szukałam, ale pióra i krew prowadziły donikąd. - Penny? - Spojrzałam w prawo. Penny nie było tam, gdzie zawsze, gniazdo zostało zniszczone, z boku widniała duża plama krwi. - Penny, gdzie...

Z rogu stodoły patrzyły na mnie miodowo złote oczy; ciemną sylwetkę skrywał cień. Zobaczyłam bezwładne, okaleczone ciało kury, mojej Penny, zwisające z pyska tego stworzenia. Ze ściśniętym gardłem patrzyłam na kapiącą krew. Poczułam podmuch i przez chwilę pomyślałam, że to dusza Penny wypływa przez uchylone okno.

Kap... kap... kap...

Martwa Penny upadła na podłogę i wilk rzucił się na mnie.

Odskoczyłam i uniknęłam jego zębów, kopnęłam go w pysk. Wilk poleciał do tyłu, a ja rzuciłam się do motyki, która leżała dwa kroki dalej.

Złapałam prowizoryczną broń, zwierzę już do mnie szło.

- Nie! - wrzasnęłam, lecz wilk jeszcze się zbliżył. Dźgnęłam motyką w jego wyszczerzoną paszczę.

Do tej pory zdarzało mi się widzieć wilki tylko z daleka, z tej odległości szczęki bestii były o wiele większe i bardziej przerażające. Z zębów ściekała krwawa ślina.

Nikt nie szkolił mnie do pojedynku z człowiekiem. Nikt nie uczył mnie walczyć z dzikim zwierzem.

- Wynocha! - krzyknęłam, wzięłam zamach motyką. Jeszcze chwila i wilk zrozumie, że moje narzędzie ogrodnicze nie ma szans w starciu z brutalną siłą i nienasyconym apetytem. - Wynoś się stąd!

Przesunęłam się w lewo, próbowałam uciec, lecz wilk warknął i zrobił kilka kroków do przodu. Znów dźgnęłam motyką, co tylko jeszcze bardziej go rozzłościło.

Nim zdążyłam coś zrobić, rzucił się na mnie. Wbił ostre zęby w moją prawą rękę i zacisnął szczęki. Zawyłam.

Wilk przewrócił mnie na klepisko, uderzyłam głową w pustą beczkę po paszy. Teraz widziałam wszystko jak przez mgłę, po twarzy spływały łzy. Zapomniałam jednak, jak się oddycha, a skoro nie mogłam oddychać, nie mogłam płakać.

- Proszę! - wykrztusiłam błagalnie. Do obrony została mi już tylko lewa ręka, uniosłam ją, gotowa na ostateczny atak.

zapraszamy do zakupu pełnej wersji.