Serce i Kości - Gabriela Karolina Błaszczyk

Miłość od ciebie

dostałam.

Zatruta była- o tym

nie myślałam.

Wdzięczna przyjęłam

w ramę oprawiłam

na sercu wyryłam.

Serce wypala

ramę rozbija

psuje wnętrzności

uczucia rozrywa.

Ramy zmieniałam.

Serce reanimowałam

to JA się nie starałam

to TY prze zemnie cierpiałaś

Kości rozmiękczałaś.

Na umysł plułaś.

Nic zrobić nie mogłam

Bo radioaktywna miłość,

którą ty mi dałaś.

Masz traumy tak mi przykro.

Mówisz:

"oddam je tobie"

bo tak "lżej mi będzie"

Tak naprawdę zatańczyć

chcesz na mym grobie

Usta zamykasz.

Ciała nie szanujesz.

Zabrałaś dla siebie.

Ciełaś, szarpałaś

Oddać..

mi nie chciałaś

Życie mi oddałaś!

Nałogi i też traumy.

Mówiłaś

"Byłaś mym narkotykiem

płakanie,

nóg i rąk swoich rozcinanie.

Mimo ze ty zdradzałaś,

kłamałaś

To najgorsze było to-

ja cię kochałam

Twoja kukiełka-

pięknie zagrała!

To jak ty chciałeś,

tak się zachowała

Rączki, nóżki,

główka, palce.

Mówisz że piękna

że twa sympatia

Uda dotykasz.

Talie łapiesz.

nie widzi,

nie słyszy

Uwagi nie zwraca.

Bo przecież każda laleczka

jej broni tego

"On nam bawić się pozwala!"

Buźka zaszyta

już nic nie powie.

Teraz z tym właśnie

zostaje sama.

Sztuką jest

ciało.

Te nietypowe,

i spotykane.

Każde do sztuki jest zaliczane.

A ty?

Niszczysz tą sztukę

Ręce zabierasz,

plecy i nogi.

Nic nie zostawiasz,

bo dla ciebie

to nie wystarcza.

Dla ciebie ideał

to ręce chudziutkie

serce z kamienia

wzrok pusty.

TO twoja sztuka.

Zniszczona,

lecz piękna.

Zmieniona przez ciebie...

do rzeczy jednej.

Życie jak gra...

jak gra w szachy.

Pionkiem jestem-

przestawiana.

Do stracenia wysyłana.

Chce być graczem,

a nie pionkiem.

Gdy to nie ja jestem tą

przestawianą.

Pionek nie zbity,

nie stracony żaden

Droga sukcesu

bez nikogo innego.

Gra w szachy,

samodzielna.

Przeciwko sobie,

bez pionków

bez planszy.

To koniec kontroli!

Gra jest wygrana.