Chociaż Guy obudził przyjaciela na czas, George i tak się spóźnił na śniadanie. Uważał, że to dlatego, iż musiał się ogolić, a tej umiejętności nie zdołał jeszcze w pełni opanować.

- Czy to nie dziś masz się stawić na rozmowę w Cambridge? - zapytał go wychowawca, kiedy George nałożył sobie drugą porcję owsianki.

- Tak, proszę pana - odparł.

- A jeżeli dobrze pamiętam - pan Irving spojrzał na zegarek - twój pociąg do Londynu odjeżdża za niecałe pół godziny. Wcale bym się nie dziwił, gdyby inni kandydaci już czekali na peronie.

- Rezygnując ze śniadania i nie wysłuchując pańskich rad? - rzucił George z uśmiechem.

- Skądże - rzekł pan Irving. - Rozmawiałem z nimi przy wczesnym śniadaniu, bo uważam, że nie wolno im się spóźnić. Jeżeli ty, Mallory, myślisz, że mam bzika na punkcie punktualności, to poczekaj, aż poznasz pana Bensona.

George pchnął miskę z owsianką w stronę Guya, powoli wstał i spokojnym krokiem opuścił jadalnię, jak ktoś najbardziej beztroski na świecie, po czym pomknął, jakby chciał wygrać bieg olimpijski na sto metrów, przez dziedziniec, i wpadł do internatu. Przeskakując po trzy stopnie naraz, pokonał schody i znalazł się na najwyższym piętrze. Nagle sobie przypomniał, że nie spakował torby podróżnej. Jednak gdy wbiegł do pokoju, z radością ujrzał swoją skórzaną walizeczkę już opiętą pasem i stojącą przy drzwiach. Guy musiał przewidzieć, że znów zostawi wszystko na ostatnią chwilę.

- Dziękuję, Guy - powiedział na głos George, z nadzieją, że przyjaciel pałaszuje zasłużoną drugą miskę owsianki. Złapał walizkę, zbiegł z impetem po schodach i popędził z powrotem przez dziedziniec, przystając tylko przy portierni.

- Gdzie jest szkolny kabriolet, Simkins? - spytał z desperacją.

- Odjechał piętnaście minut temu, proszę pana.

- Psiakrew - mruknął George i ruszył pędem na ulicę. Skierował się ku stacji przekonany, że mimo wszystko zdąży na pociąg.

Biegł ulicą z niemiłym uczuciem, że czegoś zapomniał, ale jeżeli nawet, to i tak nie miał czasu, żeby po to wrócić. Kiedy wypadł zza rogu na Station Hill, zobaczył, że w powietrze bucha gruby kłąb szarego dymu. Czy pociąg wjeżdża na stację, czy odjeżdża? Jeszcze przyspieszył, przemknął obok zaskoczonego biletera i wpadł na peron, gdzie ujrzał, jak konduktor macha zieloną chorągiewką, wskakuje na stopnie ostatniego wagonu i zatrzaskuje za sobą drzwi.

Pociąg ruszył, George pobiegł za nim i równo z nim dotarł na koniec peronu. Konduktor współczująco się uśmiechnął, a tymczasem pociąg nabrał szybkości i przepadł w chmurze dymu.

- Psiakrew - powtórzył George i odwrócił się, by ujrzeć szarżującego nań biletera.

Ten, gdy tylko złapał oddech, zagadnął:

- Czy mogę zobaczyć pański bilet?

W tym momencie George sobie uświadomił, czego zapomniał.

Rzucił walizkę na peron, otworzył ją i zaczął przetrząsać ubrania, udając, że szuka biletu, chociaż wiedział, że leży na stoliku przy łóżku.

- Kiedy odjeżdża następny pociąg do Londynu? - zapytał od niechcenia.

- Co godzina o równej godzinie - padła natychmiastowa odpowiedź. - Ale musi pan mieć bilet.

- Psiakrew - po raz trzeci zaklął George, uświadamiając sobie, że nie może się spóźnić na następny pociąg. - Musiałem zostawić bilet w internacie - powiedział bezradnie.

- To musi pan kupić drugi - stwierdził bileter.

George'a ogarnęła rozpacz. Czy ma przy sobie jakieś pieniądze? Zaczął przeszukiwać kieszenie ubrania i z ulgą znalazł półkoronówkę, którą matka dała mu na Boże Narodzenie. Zastanawiał się, gdzie ją podział. Podążył potulnie za bileterem do kasy, gdzie kupił bilet trzeciej klasy z Winchester do Cambridge za jednego szylinga i sześć pensów. Często się dziwił, dlaczego w pociągach nie ma drugiej klasy, ale uznał, że nie pora o to pytać. Gdy bileter przedziurkował mu bilet, George wrócił na peron i kupił "Timesa" u gazeciarza, rozstając się z jeszcze jednym pensem. Usiadł na niewygodnej drewnianej ławce z listewek i otworzył gazetę, żeby się dowiedzieć, co się dzieje na świecie.

Premier Arthur Balfour obwieszczał nową entente cordiale, między Wielką Brytanią i Francją. W przyszłości stosunki z Francją mogą się tylko poprawić, obiecał Brytyjczykom. George przewrócił stronę i przeczytał artykuł na temat Theodore'a Roosevelta, który niedawno rozpoczął drugą kadencję jako prezydent Stanów Zjednoczonych. Kiedy pociąg odjeżdżający o dziewiątej do Londynu w kłębach pary wjechał na stację, George przeglądał drobne ogłoszenia na pierwszej stronie, oferujące wszystko od płynu na porost włosów po cylindry.

Ucieszył się, że pociąg przybył punktualnie, a jeszcze bardziej, gdy na dworzec Waterloo wjechał kilka minut wcześniej. Wyskoczył z wagonu, przemknął przez peron i wybiegł na ulicę. Pierwszy raz w życiu zatrzymał dorożkę, zamiast czekać na tramwaj do King's Cross - rozrzutność, jakiej ojciec by nie pochwalił, ale o wiele bardziej by się gniewał, gdyby George nie dotarł na rozmowę z panem Bensonem i stracił szansę na studia w Cambridge.

- King's Cross - polecił George, wsiadłszy do dorożki. Woźnica świsnął batem i strudzony stary siwek wolno poczłapał przez Londyn. George co kilka minut spoglądał na zegarek, ale wciąż był pewien, że zdąży na umówione spotkanie o trzeciej z tutorem w Kolegium Magdaleny.

Zajechawszy na miejsce, George odkrył, że najbliższy pociąg do Cambridge odjeżdża za piętnaście minut. Odprężył się pierwszy raz w tym dniu. Jednak nie przewidział, że pociąg będzie stawał na każdej stacyjce od Finsbury Park do Stevenage, toteż kiedy w końcu lokomotywa z sapaniem wtoczyła się na stację w Cambridge, zegar na peronie wskazywał drugą trzydzieści siedem.

George pierwszy wysiadł z pociągu i gdy bileter przedziurkował mu bilet, zaczął się rozglądać za dorożką, ale żadnej nie było widać. Puścił się pędem, kierując się znakami wskazującymi drogę do śródmieścia, ale nie miał pojęcia, w którą stronę się zwrócić. Przystawał, prosząc przechodniów, żeby mu wskazali drogę do Kolegium Magdaleny, lecz dopiero młodzieniec w krótkiej czarnej todze i birecie udzielił mu dokładnych wskazówek. George podziękował i znów ruszył biegiem, szukając teraz mostu przez rzekę Cam. Pędził przez most, kiedy gdzieś daleko zegar wybił trzy uderzenia. George się uśmiechnął zadowolony. Spóźni się najwyżej dwie minuty.

Przebiegłszy przez most, zatrzymał się przed masywnymi podwójnymi drzwiami z czarnego dębu. Obrócił gałkę i pchnął drzwi, ale nie ustąpiły. Dwa razy zastukał kołatką, odczekał chwilę, ale nikt nie odpowiedział. Spojrzał na zegarek: cztery minuty po trzeciej. Znowu zastukał do drzwi, ale wciąż żadnej reakcji. Chyba niemożliwe, żeby go nie wpuścili, skoro się spóźnił tylko parę minut?

Zastukał trzeci raz i nie przestawał, dopóki nie usłyszał, że klucz obraca się w zamku. Drzwi otworzyły się, skrzypiąc, i ukazał się w nich niski, zgarbiony mężczyzna w czarnym surducie i meloniku.

- Kolegium jest zamknięte, proszę pana - oznajmił.

- Ale ja jestem umówiony na rozmowę z panem Bensonem o trzeciej - błagalnym tonem powiedział George.

- Starszy tutor dał mi wyraźne polecenie, żebym zamknął bramę o trzeciej i później nikogo nie wpuszczał.

- Ale ja... - wybąkał George, lecz jego słowa trafiły w próżnię, bo drzwi zatrzaśnięto mu przed nosem i znowu usłyszał zgrzyt klucza przekręcanego w zamku.

Zaczął bić w bramę gołą pięścią, choć wiedział, że nikt nie pośpieszy mu z pomocą. Przeklął swoją głupotę. Co powie, gdy ludzie go spytają, jak udała się rozmowa? Co powie panu Irvingowi, kiedy wróci wieczorem do szkoły? Jak się pokaże na oczy Guyowi, który na pewno stawi się punktualnie na rozmowę z panem Bensonem w przyszłym tygodniu? Wiedział, jak zareaguje ojciec: oto pierwszy Mallory od czterech pokoleń, który nie będzie się kształcił w Cambridge. A jeżeli chodzi o matkę, to czy będzie mógł jeszcze pokazać się w domu?

Zmarszczył brwi, patrząc na dębową bramę, która broniła mu wejścia. Chciał zastukać ostatni raz, ale wiedział, że to bezcelowe. Zastanawiał się, czy nie ma innego sposobu, żeby się dostać do środka, ale ponieważ rzeka Cam okrążała kolegium od północy niczym fosa, nie było takiej możliwości. Chyba że... George spojrzał w górę, na wysoki ceglany mur otaczający kolegium, i zaczął spacerować tam i z powrotem chodnikiem, jakby badał ścianę skalną. Spostrzegł kilka spękań i szczelin, wyżłobionych podczas czterystu pięćdziesięciu lat przez działanie lodu, śniegu, wiatru, deszczu i słońca, i... wytyczył sobie drogę.

Bramę wieńczył potężny kamienny łuk; jego krawędź odległa była tylko o długość ramienia od parapetu, który byłby świetnym oparciem dla stopy. Powyżej znajdowało się jeszcze jedno, mniejsze okno i następny parapet, z którego można by dosięgnąć spadzistego dachu pokrytego dachówką, który, jak podejrzewał, był identyczny po drugiej stronie budynku.

Rzucił walizkę na chodnik - nigdy nie noś niepotrzebnych ciężarów, gdy próbujesz się wspinać - wcisnął czubek prawej stopy w niewielki otwór kilkadziesiąt centymetrów powyżej chodnika i odepchnął się od gruntu lewą nogą, chwytając za występ muru i podciągając się wzwyż ku kamiennemu łukowi. Kilku przechodniów przystanęło, żeby patrzeć, jak się pnie w górę, a kiedy w końcu znalazł się na dachu, nagrodziło go przyciszonymi oklaskami.

George przez kilka chwil badał drugą stronę muru. Jak zawsze, zejście miało być trudniejsze od wchodzenia w górę. Przerzucił lewą nogę na drugą stronę i opuścił się wolno, obiema rękami trzymając się rynny i szukając oparcia. W chwili, gdy wymacał czubkiem stopy parapet, puścił się jedną ręką rynny. W tym momencie zsunął mu się but, a druga ręka rozluźniła uchwyt. George złamał złotą regułę o zachowaniu trzech punktów oparcia. Wiedział, że upadnie, co regularnie ćwiczył, zeskakując z drążka w sali gimnastycznej, ale drążek nigdy nie był tak wysoko. Odpadł, ale pierwszy raz w tym dniu mu się poszczęściło, bo wylądował na wilgotnym klombie.

Podniósł się i ujrzał starszego pana, który mu się przyglądał. Może ten biedak myśli, że stoi w obliczu bosonogiego włamywacza, przemknęło mu przez głowę.

- Czy mogę ci pomóc, młodzieńcze? - zapytał starszy pan.

- Dziękuję panu - odrzekł George. - Jestem umówiony z panem Bensonem.

- O tej porze powinieneś zastać pana Bensona w jego gabinecie.

- Przepraszam, ale nie wiem, gdzie to jest - rzekł George.

- Prosto przez Bramę Członków Kolegium - powiedział starszy pan, wskazując drugą stronę trawnika. - Drugi korytarz na lewo. Na drzwiach jest tabliczka z nazwiskiem.

- Dziękuję panu - powiedział George, schylając się, żeby zawiązać sznurówkę.

- Ależ proszę - rzekł starszy pan i powędrował dróżką w stronę pomieszczeń profesorskich.

George przebiegł przez trawnik, a potem pod sklepionym przejściem na wspaniały elżbietański dziedziniec. Gdy znalazł się w drugim korytarzu, stanął, żeby przeczytać nazwiska na tablicy: A. C. Benson, starszy tutor, trzecie piętro. Błyskawicznie pokonał schody, a gdy dotarł na miejsce, przystanął przed pokojem pana Bensona, żeby złapać oddech. Delikatnie zapukał do drzwi.

- Wejść - zabrzmiał męski głos.

George otworzył drzwi i wkroczył do królestwa starszego tutora. Pulchny, rumiany mężczyzna z sumiastymi wąsami podniósł na niego wzrok. Pod togą miał ubranie w kratkę i pstrą żółtą muchę, siedział za wielkim biurkiem zarzuconym oprawnymi w skórę książkami i pracami studentów.

- W czym mogę ci pomóc? - zapytał, chwyciwszy wyłogi togi.

- Nazywam się George Mallory. Jestem z panem umówiony na spotkanie.

- Byłem umówiony, należałoby powiedzieć. Oczekiwałem cię, Mallory, o trzeciej, a ponieważ wydałem wyraźne polecenie, żeby żadnego kandydata nie wpuszczać do kolegium po tej godzinie, muszę zapytać, jak się tutaj dostałeś.

- Przelazłem przez mur, proszę pana.

- Co takiego? - zapytał Benson, wstając wolno zza biurka, z wyrazem niedowierzania na twarzy. - Za mną, Mallory.

George nie odzywał się, podążając za panem Bensonem schodami, a potem przez dziedziniec do portierni. Portier poderwał się na widok starszego tutora.

- Harry - rzekł pan Benson. - Czy pozwoliłeś temu kandydatowi wejść do kolegium po godzinie trzeciej?

- Nie, proszę pana. Na pewno nie - odparł portier, patrząc z osłupieniem na młodego człowieka.

Pan Benson odwrócił się do George'a.

- Pokaz mi, jak się tu dostałeś - polecił.

George powiódł obu mężczyzn do Ogrodu Członków Kolegium i pokazał im ślady swych stóp na klombie. Starszy tutor nadal nie wyglądał na przekonanego. Portier nic nie mówił.

- Mallory, jeśli, jak twierdzisz, przeszedłeś przez ten mur, to na pewno potrafisz na niego z powrotem wleźć. - Pan Benson cofnął się o krok i skrzyżował ramiona.

George wolno przespacerował się ścieżką i dokładnie się przyjrzał murowi, nim zdecydował się na wybór drogi. Starszy tutor i portier patrzyli zdumieni, jak młody człowiek zwinnie, nie zatrzymując się, wspina się na mur, przekłada nogę nad szczytem dachu i siada na nim okrakiem.

- Czy mogę zejść z powrotem, proszę pana? - zapytał żałośnie.

- Ależ tak, młodzieńcze - odrzekł bez wahania pan Benson. - Jest jasne jak słońce, że nic cię nie powstrzyma przed dostaniem się do tego kolegium.

Kiedy George oznajmił ojcu, że nie zamierza odwiedzić Moulin Rouge, mówił prawdę. Rzeczywiście, wielebny Mallory dostał już list od pana Irvinga ze szczegółową marszrutą w Alpach, ale bez słowa o planach postoju w Paryżu. Ale to było, zanim George ocalił panu Irvingowi życie, został zaaresztowany za zakłócanie spokoju i spędził noc w więzieniu.

Matka George'a nie potrafiła ukryć niepokoju, kiedy syn wyruszał na jedną ze swoich wypraw wspinaczkowych, ale zawsze wsuwała mu do kieszeni marynarki banknot pięciofuntowy, szepcząc, żeby nic nie mówił ojcu.

George spotkał się z Guyem i panem Irvingiem w Southampton, gdzie wsiedli na prom do Hawru. Gdy cztery godziny później wyszli na ląd w porcie francuskim, czekał na nich pociąg, który miał ich dowieźć do Martigny. Podczas długiej podróży George przez większość czasu wyglądał przez okno.

Przypomniał sobie o zamiłowaniu pana Irvinga do punktualności, kiedy wysiedli z pociągu i zobaczyli czekający na nich szaraban. Woźnica strzelił z bicza i mała grupka ruszyła żwawo w głąb gór, a George mógł z bliska ocenić wielkie wyzwania, jakie go czekały.

Było już ciemno, kiedy trzej podróżnicy zameldowali się w hotelu Pod Złotym Lwem w Bourg St Pierre, u stóp Alp. Przy kolacji pan Irving rozpostarł na stole mapę i przedstawił plan na następne dwa tygodnie, wskazując cele wspinaczki: Wielka Przełęczśw. Bernarda (2469 m), Mont Vélan (3765 m) i Grand Combin (4314 m). Jeżeli uda się zdobyć wszystkie trzy, spróbują wejść na Monte Rosa (4634 m).

George wpatrywał się z przejęciem w mapę; pragnął, żeby już był jutrzejszy poranek. Guy milczał. Wprawdzie było wiadomo, że pan Irving wybierał spośród swoich uczniów tylko najbardziej obiecujących wspinaczy, którzy mieli mu towarzyszyć w corocznych wyprawach w Alpy, lecz Guy już zaczynał się zastanawiać, czy powinien był się zgłosić.

Natomiast George nie miał żadnych wątpliwości. Ale nawet pan Irving się zdziwił, gdy następnego dnia dotarli na Przełęcz św. Bernarda w rekordowym czasie. Przy kolacji tego wieczoru George zapytał, czy mógłby przejąć rolę prowadzącego, kiedy zaatakują Mont Vélan.

Już od pewnego czasu pan Irving zdawał sobie sprawę, że George jest najświetniejszym wspinaczem ze wszystkich uczniów, z jakimi miał do tej pory do czynienia, i że jest bardziej utalentowany od swego doświadczonego nauczyciela. Jednak pierwszy raz się zdarzyło, żeby uczeń oznajmił, że chce być prowadzącym - i to zaledwie w drugim dniu wyprawy.

- Pozwolę ci, żebyś nas prowadził na niższych partiach Mont Vélan - zgodził się Irving. - Ale kiedy osiągniemy wysokość tysiąca pięciuset metrów, przejmę prowadzenie.

Pan Irving jednak nie przejął prowadzenia, gdyż następnego dnia George wiódł mały zespół z pewnością i biegłością wprawnego alpinisty, a nawet wskazywał nauczycielowi nowe drogi, których ten nigdy przedtem nie brał pod uwagę. A gdy dwa dni później wspięli się na Grand Combin w krótszym czasie, niż panu Irvingowi kiedykolwiek się udało, mistrz został uczniem.

Wydawało się, że teraz George'a interesuje tylko jedno: kiedy będzie mógł się porwać na Mont Blanc.

- Na razie jeszcze nie - rzekł pan Irving. - Nawet ja bym nie próbował bez profesjonalnego przewodnika. Ale gdy jesienią rozpoczniesz studia w Cambridge, dam ci list polecający do Geoffreya Younga, najbardziej doświadczonego wspinacza w kraju, i to on zadecyduje, kiedy będziesz gotów ruszyć na podbój tej szczególnej damy.

Pan Irving uważał natomiast, że mogą zaatakować Monte Rosa, i George bez problemów poprowadził ich na wierzchołek, choć Guy chwilami nie mógł nadążyć. Dopiero przy schodzeniu zdarzył się wypadek. Może pan Irving za bardzo uwierzył we własne siły - taka wiara to największy wróg wspinacza - i uznał, że po triumfalnym zdobyciu szczytu nie przytrafi się nic złego.

George jak zwykle schodził pewnie, ale gdy dotarli do wybitnie stromego kuluaru, postanowił zwolnić, bo pamiętał, że Guyowi przejście w górę tego fragmentu drogi nie przyszło łatwo. George już prawie strawersował kuluar, gdy usłyszał krzyk. Jego błyskawiczna reakcja niewątpliwie uratowała życie wszystkim trzem. Wbił czekan głęboko w śnieg i prędko okręcił linę wokół drzewca, podparłszy je mocno butem, a w drugiej ręce ścisnął linę. Patrzył bezradnie, jak Guy przelatuje obok. Uznał, że pan Irving zrobi to, co on, i że we dwóch zastopują impet upadku Guya. Jednak nauczyciel nie zdołał zareagować równie szybko i mimo że wbił czekan mocno w śnieg, nie zdążył zapętlić liny wokół drzewca. Po chwili on też przeleciał koło George'a. Chłopak nie spojrzał w dół, lecz docisnął butem głowicę czekana i rozpaczliwie usiłował utrzymać równowagę. Między nim a doliną zionęła dwustumetrowa otchłań.

Trwał niewzruszenie, tymczasem tamci dwaj zatrzymali się w locie i zawiśli w powietrzu. George nie był pewien, czy napięta lina nie pęknie, co by było równoznaczne ze skazaniem jego towarzyszy na śmierć. Nie miał czasu, żeby się pomodlić, ale ponieważ minęła sekunda i dalej ściskał w ręku linę, zdawało się, że otrzymał odpowiedź, choćby tylko chwilową. Niebezpieczeństwo nie minęło, ponieważ musiał jeszcze bezpiecznie sprowadzić tych obu z powrotem na zbocze.

George nie płakał, kiedy rodzice wyprawili go do szkoły. Nie dlatego, że nie zbierało mu się na płacz, ale dlatego, że inny chłopak, w takim samym czerwonym blezerze i krótkich szarych spodenkach, ryczał w głos z drugiej strony przedziału.

Guy Bullock wywodził się z innego świata. Nie umiał dokładnie powiedzieć George'owi, jak jego ojciec zarabia na utrzymanie, ale w tym, co mówił, przewijało się słowo "przemysł" - coś, co, jak George był pewien, nie spotkałoby się z aprobatą jego matki. Jeszcze jedno stało się jasne, kiedy Guy opowiedział o wakacjach rodziny w Pirenejach: to dziecko nigdy się nie spotkało z wyrażeniem "Musimy zaciskać pasa". Mimo to, kiedy po południu zajechali na stację Eastbourne, byli już najlepszymi przyjaciółmi.

Obaj chłopcy spali na sąsiednich łóżkach w sypialni dla młodszych uczniów, siedzieli obok siebie w klasie, a kiedy przeszli na ostatni rok w Glengorse, nikt się nie dziwił, że dzielą jeden pokój do nauki. Chociaż George był lepszy od przyjaciela niemal we wszystkim, do czego się zabierali, Guy nigdy nie miał o to żalu. Wydawało się raczej, że cieszą go sukcesy George'a, nawet wtedy, gdy ten został kapitanem drużyny piłki nożnej i potem, kiedy zdobył stypendium na naukę w Kolegium Winchester. Guy powiedział ojcu, że nie dostałby się do Winchester, gdyby nie uczył się w jednym pokoju z George'em, który go nieustannie dopingował.

Kiedy Guy sprawdzał wyniki egzaminu wstępnego na tablicy ogłoszeń, George'a zaciekawił przyczepiony niżej komunikat. Pan Deacon, belfer od chemii, zapraszał absolwentów na wakacyjną wspinaczkę w Szkocji. Guya niespecjalnie to interesowało, ale gdy George wpisał swoje nazwisko na listę, zrobił to samo.

George nigdy nie był pupilkiem pana Deacona, może dlatego, że chemia nie była przedmiotem, w którym by brylował, ale ponieważ jego pasja wspinaczkowa górowała nad jego obojętnością wobec palnika Bunsena czy papierka lakmusowego, uznał, że musi żyć w zgodzie z chemikiem. W końcu, jak się zwierzył Guyowi, jeżeli ten wredny typ zadaje sobie trud organizowania rok w rok wakacji wspinaczkowych, to nie może być całkiem beznadziejny.

Gdy tylko znaleźli się wśród jałowych gór Szkocji, George obudził się w innym świecie. W dzień wędrował po porośniętych paprocią i wrzosem wzgórzach, a nocą, zanim z ociąganiem ułożył się do snu, czytał przy świetle świecy Dziwną historię dra Jekylla i Mra Hyde'a.

Ilekroć pan Deacon zbliżał się do nowego wzgórza, George zostawał z tyłu i zastanawiał się nad szlakiem wybranym przez nauczyciela. Raz czy dwa odważył się zasugerować inną drogę, ale pan Deacon zignorował jego propozycję, dodając, że prowadzi grupy wspinaczkowe do Szkocji od osiemnastu lat i lepiej by było, żeby Mallory docenił pożytki doświadczenia. George posłuchał i nadal podążał za nauczycielem wydeptanymi ścieżkami.

Wieczorem przy kolacji, podczas której George pierwszy raz poznał smak napoju imbirowego i skosztował łososia, pan Deacon długo się rozwodził nad planami na następny dzień.

- Jutro - oznajmił - czeka nas najtrudniejsza próba, ale jestem pewien, że po dziesięciu dniach wspinaczki po górach Szkocji jesteście gotowi podjąć wyzwanie.

Kilkanaście młodych twarzy zwróciło się ku Deaconowi oczekująco.

- Spróbujemy wejść na najwyższą górę Szkocji - powiedział nauczyciel.

- Ben Nevis - rzekł George. - Tysiąc trzysta czterdzieści cztery metry - dodał, choć nigdy nie widział tej góry.

- Zgadza się - potaknął pan Deacon, wyraźnie zirytowany, że mu przerwano. - Kiedy dotrzemy na samą górę... wspinacze mówią: wierzchołek albo szczyt... zjemy lunch i będziecie mogli podziwiać jeden z najpiękniejszych widoków na Wyspach Brytyjskich. Ponieważ musimy być z powrotem w obozie przed zachodem słońca, a zejście jest zawsze najtrudniejszą częścią każdej wspinaczki, niech wszyscy się stawią o siódmej na śniadanie, tak żebyśmy mogli wyruszyć punktualnie o ósmej.

Guy obiecał obudzić George'a o szóstej rano, gdyż przyjacielowi często się zdarzało zaspać i spóźnić na śniadanie, co nie powstrzymywało pana Deacona od realizacji programu, który przypominał operację militarną. Jednak George był tak podniecony perspektywą wspinaczki na najwyższą górę w Szkocji, że to on obudził Guya. Jako jeden z pierwszych stawił się na śniadanie i niecierpliwie czekał przed namiotem na długo przed wyznaczoną godziną.

Pan Deacon spojrzał na zegarek. Za minutę ósma ruszył raźnym krokiem, podążając ścieżką, która miała ich zaprowadzić do stóp góry.

- Komenda, gwizdać! - zawołał, kiedy grupa przeszła półtora kilometra. Wszyscy chłopcy z wyjątkiem jednego wyjęli gwizdki i dmuchnęli w nie z całych sił, co miało sygnalizować, że znaleźli się w niebezpieczeństwie i potrzebują pomocy. Pan Deacon nie zdołał powściągnąć uśmieszku, gdy zauważył, który z podopiecznych nie wykonał jego polecenia.

- Mallory, czyżbyś zostawił gwizdek w namiocie?

- Tak, proszę pana - odparł George, zły, że pan Deacon go przyłapał.

- Wobec tego natychmiast wracaj do obozu, poszukaj go i postaraj się nas dogonić, zanim zaczniemy podchodzić w górę.

George nie tracił czasu na protesty. Zawrócił i gdy znalazł się w obozie, wczołgał się do namiotu. Gwizdek leżał na śpiworze. George zaklął, schwycił gwizdek i popędził z powrotem, z nadzieją, że dogoni kolegów, nim rozpoczną wspinaczkę. Jednak gdy dotarł do podnóża góry, niewielki sznur wspinaczy już się piął wzwyż. Guy Bullock, który odgrywał rolę "ogona", bez przerwy spoglądał do tyłu, wyglądając przyjaciela. Ucieszył się, gdy spostrzegł biegnącego George'a, i zaczął do niego zapamiętale machać. George pomachał mu, a tymczasem grupa powoli posuwała się do góry.

- Trzymajcie się szlaku - usłyszał jeszcze George słowa nauczyciela, a potem wszyscy zniknęli za pierwszym zakrętem.

Wtedy chłopiec się zatrzymał. Zadarł głowę i spojrzał na górę, spowitą mgiełką prześwietloną promieniami porannego słońca. Jasno oświetlone skały i tonące w cieniu parowy obiecywały setki różnych dróg na szczyt, zlekceważonych przez pana Deacona i jego wierną drużynę, twardo trzymającą się szlaku zalecanego przez przewodnik.

Wzrok George'a spoczął na cienkiej zygzakowatej linii biegnącej w górę, wyschniętym łożysku strumienia, który musiał spływać leniwie w dół przez dziewięć miesięcy w roku - ale nie dziś. Chłopiec zboczył ze ścieżki, nie zwracając uwagi na strzałki i oznaczenia, i skierował się do podnóża góry. Bez namysłu uchwycił pierwszą krawędź, jak gimnastyk wyskakujący do drążka, i zwinnie piął się w górę, poczynając od małej rysy przez półeczkę do występu skalnego, przy czym ani razu się nie zawahał, ani razu nie spojrzał w dół. Zatrzymał się tylko na chwilę, kiedy dotarł do wielkiego, spiczastego występu skalnego trzysta metrów powyżej. Przez chwilę badał teren, po czym wypatrzył nową drogę i znów ruszył wzwyż, czasem stawiając stopę w wydeptanym zagłębieniu w skale, czasem posuwając się dziewiczym szlakiem. Zatrzymał się dopiero, kiedy dotarł prawie do połowy góry. Spojrzał na zegarek - siedem po dziewiątej. Ciekaw był, dokąd doszedł pan Deacon z grupą.

Przed sobą George ujrzał niewyraźny szlak, sprawiający wrażenie, jakby używali go tylko wytrawni wspinacze albo zwierzęta. Podążał nim, aż stanął przed olbrzymią granitową płytą - zamkniętymi drzwiami, które nikogo, kto nie miał do nich klucza, nie dopuszczały na szczyt. Przez chwilę się zastanawiał: mógł wrócić tą samą drogą albo obejść skałę dokoła, co niewątpliwie zaprowadziłoby go z powrotem na bezpieczny teren publicznego szlaku - jedno i drugie znacznie przedłużyłoby wspinaczkę. Wtem się uśmiechnął, gdy przycupnięta na półce powyżej owieczka zabeczała żałośnie, widać nienawykła, żeby ludzie zakłócali jej spokój, po czym dała susa, mimo woli wskazując drogę nieproszonemu gościowi.

George rozglądał się za najmniejszą rysą, gdzie mógłby zaczepić rękę, potem stopę i piąć się w górę. Nie spoglądał w dół, kiedy powoli pokonywał pionową ścianę skalną, szukając chwytu dla palców czy choćby najmniejszej listwy. Gdy już ją znalazł i podciągnął się w górę, użył jako oparcia dla stopy. Chociaż ściana skalna nie miała więcej niż siedemnaście metrów wysokości, dopiero po dwudziestu minutach George podciągnął się na jej wierzchołek i po raz pierwszy ujrzał szczyt góry Ben Nevis. Za wybór najtrudniejszej drogi spotkała go nagroda; teraz aż do samego szczytu prowadziło łagodne zbocze.

Pobiegł rzadko uczęszczanym szlakiem i gdy dotarł do wierzchołka, poczuł się tak, jakby stanął na szczycie świata. Nie zdziwił się, że pan Deacon ze swoją drużyną jeszcze tam nie doszli. Siedział samotnie, wpatrując się w sielski krajobraz, rozciągający się na przestrzeni wielu kilometrów. Minęła godzina, zanim zjawił się pan Deacon z wierną grupą. Nauczyciel nie krył irytacji, kiedy chłopcy okrzykami i oklaskami powitali postać siedzącą na szczycie.

Pan Deacon podszedł do George'a i zapytał:

- Jak nas zdołałeś wyprzedzić, Mallory?

- Wcale was nie wyprzedziłem. Po prostu znalazłem inną drogę.

Po minie pana Deacona chłopcy poznali, że nie wierzy George'owi.

- Tak jak ci wiele razy mówiłem, schodzić jest zawsze trudniej, niż iść w górę, tym bardziej że człowiek zużywa mnóstwo energii, żeby dotrzeć na szczyt. Na ogół nowicjusze nie zdają sobie z tego sprawy - rzekł pan Deacon. I po dramatycznej przerwie dodał: - Często płacą za to własną zgubą.

George milczał.

- Więc pamiętaj, żeby schodzić razem z grupą.

Gdy chłopcy pochłonęli swoje kanapki, pan Deacon ustawił ich w szeregu i sam stanął na przedzie. Jednakże nie wyruszył, póki nie zobaczył, że George jest w grupie i rozmawia ze swoim przyjacielem Bullockiem. Kazałby mu podejść do przodu, gdyby usłyszał, co mówi:

- Do zobaczenia w obozie, Guy.

Co do jednego pan Deacon się nie mylił: zejście z góry było nie tylko trudniejsze niż wejście na nią, ale i bardziej niebezpieczne, oraz, jak przewidywał, trwało o wiele dłużej.

Zapadał już zmierzch, kiedy pan Deacon, powłócząc nogami, dobrnął do obozu, a wraz z nim utytłana i umordowana drużyna. Nie wierzyli własnym oczom: George Mallory siedział po turecku na ziemi, popijał napój imbirowy i czytał książkę.

Guy Bullock parsknął śmiechem, ale panu Deaconowi wcale nie było do śmiechu. Postawił George'a na baczność i wygłosił wykład na temat tego, jak ważne jest bezpieczeństwo w górach. Skończywszy, polecił George'owi opuścić spodnie i się schylić. Nie miał pod ręką trzcinki, więc zdjął skórzany pas, który podtrzymywał mu szorty khaki, i wymierzył chłopcu sześć uderzeń na gołe ciało. George nie wydał jęku.

Nazajutrz bladym świtem pan Deacon odprowadził George'a na najbliższą stację kolejową. Kupił mu bilet i dał mu list, nakazując, żeby oddał go ojcu zaraz po przybyciu do Mobberley.

- Dlaczego tak wcześnie wróciłeś? - spytał ojciec.

George podał mu list i milczał, kiedy wielebny Mallory rozdarł kopertę i czytał list Deacona. Ściągnął usta, usiłując pohamować uśmiech, spojrzał na syna i pogroził mu palcem.

- Pamiętaj, chłopcze, żeby w przyszłości zachowywać się taktownie i nie wprawiać w zakłopotanie starszych i ważniejszych od siebie.

Gdyby ktoś spytał George'a, dlaczego powędrował ku skale, nie potrafiłby odpowiedzieć. Wprawdzie nie umiał pływać, ale nie przejmował się tym, że musi brodzić w morzu, aby dotrzeć do celu.

Tylko jeden człowiek na plaży tego ranka zainteresował się poczynaniami sześciolatka. Wielebny Leigh Mallory złożył "Timesa" i umieścił go na piasku u swych stóp. Nie alarmował żony, która z zamkniętymi oczami rozkoszowała się skąpymi promieniami słońca obok na leżaku, nieświadoma niebezpieczeństwa, jakie grozi najstarszemu synkowi. Wiedział, że Annie wpadnie w panikę, jak wtedy, gdy chłopiec wdrapał się na dach klubu wiejskiego podczas spotkania Związku Matek.

Wielebny obrzucił spojrzeniem pozostałą trójkę dzieci, które zadowolone bawiły się na brzegu, nie przejmując się losem brata. Avie i Mary ochoczo zbierały muszelki wyrzucone na brzeg przez poranny przypływ, a ich młodszy braciszek Trafford z przejęciem sypał piasek do wiaderka. Mallory przeniósł wzrok na syna i dziedzica, który wciąż zdecydowanie podążał ku skale. Jeszcze się nie martwił, w końcu chłopiec zda sobie sprawę, że musi zawrócić. Wstał jednak z leżaka, kiedy fale sięgały spodenek chłopczyka.

Choć George tracił grunt pod nogami, gdy tylko dotarł do poszarpanego wypiętrzenia skalnego, zwinnie podciągnął się w górę i skacząc ze skały na skałę, prędko osiągnął szczyt. Tam się usadowił i zapatrzył w dal. Wprawdzie jego ulubionym przedmiotem była historia, ale widać nikt mu nie mówił o królu Kanucie.

Ojciec obserwował teraz z obawą fale pląsające niefrasobliwie wokół skał. Cierpliwie czekał, kiedy chłopczyk uświadomi sobie niebezpieczeństwo i na pewno się odwróci i poprosi o pomoc. Nie zrobił tego. Gdy pierwszy bryzg piany dotknął czubków stóp syna, wielebny Mallory wolno podążył na brzeg. "Doskonale, mój chłopcze", mruknął, przechodząc obok najmłodszego potomka, który teraz z przejęciem budował zamek z piasku. Ale nie spuszczał oka z najstarszego, który nadal nie oglądał się do tyłu, chociaż fale lizały mu kostki stóp. Mallory zanurzył się w morzu i skierował ku skale, lecz płynąc metodyczną, ale nerwową żabką, uświadomił sobie, że to o wiele dalej, niż myślał.

W końcu dotarł do celu i podciągnął się na skałę. Gdy wdrapywał się niezdarnie na wierzchołek, pokaleczył sobie nogi; nie był tak zwinny, jak syn. Kiedy znalazł się przy chłopcu, starał się nie okazać, że brak mu tchu i że coś mu dokucza.

Wtem usłyszał krzyk. Odwrócił się i spojrzał na żonę, która stała na brzegu i rozpaczliwie wołała:

- George! George!

- Chyba powinniśmy się zbierać z powrotem, mój chłopcze - rzekł wielebny Mallory, siląc się na beztroski ton. - Nie chcemy martwić mamy, prawda?

- Jeszcze tylko chwilę, tatusiu - poprosił George, wciąż zapatrzony w morze.

Ojciec jednak uznał, że nie można dłużej zwlekać, i delikatnie ściągnął syna ze skały.

Dotarcie na plażę zajęło im dużo więcej czasu, gdyż wielebny Mallory trzymał syna w ramionach i musiał płynąć na plecach, pracując tylko nogami. Wtedy George po raz pierwszy zrozumiał, że podróż powrotna może trwać o wiele dłużej.

Kiedy ojciec w końcu padł na piasek, matka ruszyła do nich biegiem. Nie zwracając niemal uwagi na wyczerpanego męża, osunęła się na kolana i przytuliła dziecko z okrzykiem:

- Dzięki Bogu, dzięki Bogu!

Siostrzyczki George'a stały o kilka kroków od nacierających fal, cichutko pochlipując, a młodszy brat, o wiele za mały, żeby myśleć o śmierci, dalej wznosił swoją fortecę.

Wielebny Mallory w końcu usiadł i spojrzał na najstarszego syna, który znów wpatrywał się w morze, choć skały nie było już widać. Pierwszy raz dotarło do niego, że chłopiec nie wie, co to strach, co to niebezpieczeństwo.

- Ostatnim razem, gdy wspinałem się w okutych butach, odpadłem - odezwał się Conrad.

Jochen miał ochotę zawołać hurra!, ale wiedział, że jeżeli tak zareaguje na zaszyfrowaną wiadomość, wzbudzi czujność ekipy rywali, którzy odbierają na tej samej częstotliwości - albo, co gorsza, podsunie jakiemuś podsłuchującemu dziennikarzowi myśl, że znaleźli ciało. Nie wyłączał radiotelefonu, licząc, że się dowie, na którą z dwu ofiar natknęła się grupa poszukiwawcza, ale nie padło już żadne słowo. Tylko trzask w słuchawce dowodził, że ktoś tam jest, lecz nie chce nic mówić.

Jochen postąpił ściśle wedle instrukcji i po minucie milczenia się wyłączył. Żałował, że nie wybrano go do grupy wspinaczy, która miała poszukiwać obydwu ciał, ale wyciągnął zły los. Ktoś musiał zostać w obozie-bazie i czuwać przy radiotelefonie. Wyjrzał z namiotu na padający śnieg, próbował sobie wyobrazić, co się dzieje tam, w górze.

Conrad Anker patrzył na zamarznięte ciało; odbarwiona skóra była biała jak marmur. Ubranie - czy raczej strzępy ubrania - wyglądało, jakby niegdyś należało do włóczęgi, nie do człowieka, który kształcił się w Oksfordzie czy w Cambridge. Gruba konopna lina wciąż opasywała nieżywego mężczyznę; jej wystrzępione końce wskazywały, gdzie się przerwała podczas upadku. Ramiona mężczyzny były wyrzucone w górę, lewa noga skrzyżowana nad prawą. Obydwie kości prawej nogi, piszczelowa i strzałkowa, były złamane, tak że stopa wyglądała jak oddzielona od ciała.

Żaden z członków grupy nie przemówił; z trudem wciągali w płuca rozrzedzone powietrze. Na wysokości 8230 metrów nie szafuje się słowami. Wreszcie Anker ukląkł na śniegu i wzniósł modły do Czomolungmy, Bogini Matki Ziemi. Nie spieszył się; w końcu historycy, alpiniści, dziennikarze i zwykli ciekawscy czekali na tę chwilę ponad siedemdziesiąt pięć lat. Zdjął jedną z grubych rękawic na misiu, położył ją koło siebie na śniegu, a potem się pochylił, każdy ruch wykonując powoli i z przesadą, i wskazującym palcem prawej ręki delikatnie odchylił sztywny kołnierz kurtki martwego człowieka. Czuł bicie własnego serca, gdy odczytywał zgrabne czerwone litery na tasiemce, wszytej od spodu w kołnierzyk koszuli.

- O Boże! - usłyszał głos za swoimi plecami. - To nie Irvine. To Mallory.

Anker nie zareagował. Musiał się jeszcze dowiedzieć jednej rzeczy - po to przemierzyli ponad pięć tysięcy mil.

Wsunął gołą rękę do wewnętrznej kieszeni kurtki zmarłego i zgrabnie wydobył uszyty ręcznie z wielką starannością przez żonę Mallory'ego woreczek. Rozwinął go delikatnie, w obawie, że materiał rozpadnie się w ręku. Jeżeli znajdzie to, czego szuka, tajemnica się w końcu wyjaśni.

Pudełko zapałek, nożyczki do paznokci, nienaostrzony ołówek, zapisek na kopercie o tym, ile zostało do użytku butli z tlenem przed szturmem na szczyt, rachunek (niezapłacony) z domu towarowego Gamages za gogle, rolex bez wskazówek i list żony Mallory'ego z datą czternastego kwietnia tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku. Ale tej jednej rzeczy, którą Anker spodziewał się znaleźć, nie było.

Spojrzał w górę na niecierpliwiących się towarzyszy. Nabrał tchu i wolno powiedział:

- Nie ma fotografii Ruth.

Jeden z nich wydał triumfalny okrzyk.

Doktorzy, filozofowie, nawet historycy rozprawiają o znaczeniu cech dziedzicznych, usiłując zrozumieć sukcesy lub porażki kolejnych pokoleń. Gdyby jakiś historyk przestudiował życiorysy rodziców George'a Mallory'ego, miałby kłopot z wytłumaczeniem wyjątkowego talentu ich syna, nie mówiąc o jego urodzie i prezencji.

Ojciec i matka George'a uważali siebie za członków wyższej klasy średniej, choć nie mieli środków na poparcie tych pretensji. Parafianie wielebnego Mallory'ego w Mobberley w Cheshire uważali go za wyznawcę Kościoła Wysokiego, osobnika zadzierającego nosa i ograniczonego, a jego żonę zgodnie uznawali za snobkę. Przypuszczali, że George musiał odziedziczyć swoje talenty po kimś z dalszej rodziny. Ojciec chłopca miał świadomość, że starszy syn jest niezwykłym dzieckiem, i był gotów do poświęceń, żeby zapewnić chłopcu naukę w Glengorse, modnej szkole prywatnej na południu Anglii.

George często słyszał, jak ojciec mówi:

- Po prostu będziemy musieli zacisnąć pasa, zwłaszcza jeśli Trafford podąży twoim śladem.

Po namyśle George spytał matkę, czy w Anglii są takie prywatne szkoły podstawowe, gdzie mogłyby się uczyć jego siostry.

- Na Boga, nie! - rzuciła z pogardą. - To by była tylko strata pieniędzy. A zresztą, co za sens?

- A taki, że Avie i Mary miałyby takie same możliwości jak Trafford i ja.

- Po co narażać dziewczynki na takie męki, skoro to i tak nie pomogłoby im złapać odpowiedniego męża?

- A czy mąż nie odniósłby pożytku, poślubiając wykształconą kobietę?

- To ostatnia rzecz, jakiej pragnie mężczyzna - stwierdziła matka. - Wkrótce się przekonasz, że mężowie przeważnie wymagają, żeby żona urodziła im potomka, była gospodarna i dobrze zarządzała służbą.

George nie czuł się przekonany. Postanowił poczekać na odpowiednią okazję i poruszyć ten temat z ojcem.

Letnich wakacji tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego szóstego roku rodzina Mallorych nie spędzała na morskich kąpielach w St Bees, lecz na pieszych wędrówkach w Malvern Hills. Prędko się okazało, że nikt nie potrafi dotrzymać kroku George'owi, ojciec jednak próbował mężnie towarzyszyć synowi na wyższych stokach, natomiast pozostali członkowie rodziny spacerowali w dolinach poniżej.

Gdy ojciec, dysząc, podążał o kilka kroków z tyłu, George powrócił do nurtującego go pytania o wykształcenie sióstr.

- Dlaczego dziewczyny nie mają takich samych szans jak chłopcy?

- Taki jest naturalny porządek rzeczy, mój chłopcze - wysapał ojciec.

- A kto go ustanawia?

- Bóg - odparł wielebny Mallory, znalazłszy się na bezpiecznym gruncie. - To On nakazał mężczyźnie się mozolić, aby zapewnić utrzymanie i schronienie rodzinie, a żonie siedzieć w domu i doglądać dzieci.

- Ale Bóg musiał zauważyć, że kobiety bywają rozumniejsze od mężczyzn. On na pewno wie, że Avie jest o wiele bystrzejsza niż Trafford i ja.

Wielebny Mallory pozostał w tyle, gdyż potrzebował trochę czasu, żeby rozważyć argumenty syna i zastanowić się, jak odpowiedzieć.

- Mężczyźni z natury górują nad kobietami - stwierdził w końcu bez specjalnego przekonania, po czym niepewnie dodał: - A z naturą igrać nie należy.

- Jeśli to prawda, tatusiu, to czemu królowa Wiktoria potrafiła tak pomyślnie rządzić ponad sześćdziesiąt lat?

- Po prostu nie było żadnego męskiego pretendenta do tronu - odparł ojciec, czując, że stąpa po grząskim gruncie.

- Anglia miała szczęście, że nie było też żadnego mężczyzny, kiedy królowa Elżbieta wstępowała na tron - zauważył George. - Może czas dać dziewczynkom takie same możliwości, jakie mają chłopcy, żeby mogły dojść do czegoś w świecie.

- To niemożliwe! - prychnął ojciec. - To by obaliło naturalny porządek społeczny. Gdyby tak było, jak ty chcesz, to jakby twoja matka znalazła kucharkę albo pomywaczkę?

- Najęłaby jakiegoś mężczyznę - rzucił prostodusznie George.

- Wielkie nieba! George, toż ty mówisz jak wolnomyśliciel. Czy słuchałeś tyrad tego jegomościa, Bernarda Shawa?

- Nie, tatusiu, ale czytam jego broszury.

Rodzicom nierzadko zdarza się podejrzewać, że potomstwo przewyższa ich inteligencją, ale wielebny Mallory nie dopuszczał tej myśli, bo George dopiero skończył dziesięć lat. Chłopak już się szykował do następnego pytania, lecz się okazało, że ojciec coraz bardziej zostaje w tyle. Ale przecież gdy przychodziło do wspinania, to nawet wielebny Mallory już dawno temu uznał, że nie dorasta synowi do pięt.

Rodzina siedziała przy śniadaniu, kiedy do pokoju weszła pokojówka z poranną pocztą. Położyła kupkę listów na stole przy wielebnym Mallorym wraz ze srebrnym nożem do otwierania kopert - rytuał ten powtarzała każdego ranka.

Ojciec George'a umyślnie zignorował tę drobną ceremonię i dalej smarował masłem kolejną grzankę. Dobrze wiedział, że syn od kilku dni czeka na wykaz ocen na zakończenie semestru. George zachowywał się z podobną nonszalancją, gawędząc z bratem o ostatnich wyczynach braci Wright w Ameryce.

- Moim zdaniem - wtrąciła się matka - to nienaturalne. Bóg ptakom rozkazał latać, nie ludziom. I, George, zdejmij łokcie ze stołu.

Dziewczynki nie wyraziły żadnej opinii, bo wiedziały, że ilekroć nie zgadzają się z matką, mówiła, że dzieci należy widzieć, a nie słyszeć. Jak się wydaje, ta zasada nie odnosiła się do chłopców.

Ojciec George'a nie brał udziału w rozmowie, tylko przeglądał koperty, próbując ustalić, które są ważne, a które można odłożyć na bok. Jedno było pewne: te, które mogły zawierać żądania zapłaty od miejscowych kupców, zostawały na spodzie i nie były otwierane przez kilka dni.

Wielebny uznał, że dwie koperty zasługują pilnie na uwagę: jedna ze stemplem pocztowym Winchesteru i druga z herbem wytłoczonym na odwrocie. Pociągnął łyk herbaty i uśmiechnął się do najstarszego syna, który dalej udawał, że się nie interesuje komedią graną na drugim końcu stołu.

W końcu Mallory ujął nóż i otworzył cieńszą z dwu kopert, po czym rozwinął list od biskupa Chesteru. Jego Eminencja potwierdzał, że z największą przyjemnością wygłosi kazanie w kościele parafialnym w Mobberley, jeśli ustali się dogodny termin. Ojciec George'a podał list żonie. Na jej ustach ukazał się uśmiech, gdy zobaczyła herb pałacu biskupiego.

Wielebny Mallory nie spieszył się, otwierając drugą, grubszą kopertę, i udawał, że nie zauważył, iż rozmowa przy stole nagle ucichła. Wyciągnął z koperty niewielką broszurkę i powoli przewracał stronice, rozważając jej treść. Od czasu do czasu się uśmiechnął, czasem zmarszczył brwi, ale chociaż milczenie się przedłużało, nie wypowiadał żadnej opinii. Taka sytuacja zdarzała się zbyt rzadko, żeby się nią nie delektować jeszcze przez parę chwil.

Wreszcie spojrzał na George'a i powiedział:

- Drugie miejsce z historii, z oceną 86 procent. - Zajrzał do broszurki. - Dobrze pracował w tym półroczu, dobrze zdane egzaminy, godny pochwały esej o Gibbonie. Mam nadzieję, że wybierze ten przedmiot, kiedy wstąpi na uniwersytet. - Uśmiechnął się i odwrócił stronę. - Piąte miejsce w angielskim, 74 procent. Bardzo obiecujący esej na temat Boswella, ale powinien poświęcić trochę więcej czasu Miltonowi i Szekspirowi, a mniej R. L. Stevensonowi.

Teraz George się uśmiechnął.

- Siódmy w łacinie, 69 procent. Doskonałe tłumaczenie Owidiusza, na pewno powyżej poziomu wymaganego przez Oksford czy Cambridge od wszystkich kandydatów. Czternasty w matematyce, 56 procent, jeden procent powyżej stopnia dostatecznego.

Ojciec umilkł, zmarszczył brwi, po chwili kontynuował czytanie:

- Dwudziesty dziewiąty w chemii.

Wielebny Mallory podniósł głowę.

- Ilu uczniów jest w klasie? - zapytał.

- Trzydziestu - odparł George, dobrze wiedząc, że ojciec zna odpowiedź.

- Bez wątpienia twój przyjaciel Guy Bullock uchronił cię przed zajęciem ostatniego miejsca. - Ojciec znowu pochylił głowę nad broszurką. - 26 procent. Okazuje nikłe zainteresowanie wszelkimi eksperymentami, radziłbym mu zrezygnować z tego przedmiotu, jeżeli myśli o studiach uniwersyteckich.

George milczał, kiedy ojciec rozwijał list dołączony do wykazu ocen. Teraz nie trzymał wszystkich w niepewności.

- Twój wychowawca pan Irving - oznajmił - uważa, że Cambridge zaoferuje ci miejsce w trymestrze jesiennym. - Zawiesił głos. - Cambridge to dla mnie niespodzianka - dodał po chwili - gdy się pamięta, że to najbardziej płaska okolica w kraju.

- Toteż miałem nadzieję, tatusiu, że pozwolisz mi odwiedzić Francję tego lata, żebym mógł uzupełnić wykształcenie.

- Paryż? - Wielebny Mallory zmarszczył brwi. - Co masz na myśli, drogi chłopcze? Moulin Rouge?

Pani Mallory spiorunowała męża wzrokiem, dając mu wyraźnie do zrozumienia, że nie pochwala tak ryzykownych uwag w obecności dziewczynek.

- Nie, tatusiu, nie Czerwony Młyn, tylko Białą Górę - odparł George. - Ściśle mówiąc, Mont Blanc.

- Ale czy to nie szalenie niebezpieczne? - zaniepokoiła się matka.

- Ani w połowie tak niebezpieczne jak Moulin Rouge - zauważył ojciec.

- Nie martw się, mamo, ani o jedno, ani o drugie - powiedział George, śmiejąc się. - Mój wychowawca pan Irving będzie ze mną cały czas, a jest nie tylko członkiem Klubu Alpejskiego, ale wystąpi w roli mojej przyzwoitki, jeżeli mi się poszczęści i zostanę przedstawiony wspomnianej damie.

Ojciec milczał przez pewien czas. Nigdy nie roztrząsał sprawy kosztów przy dzieciach, chociaż poczuł ulgę, kiedy George zdobył stypendium do Kolegium Winchester, co mu oszczędziło 170 funtów z rocznego czesnego w wysokości 200 funtów. Pieniądze nie należały do tematów, jakie się poruszało przy stole, mimo że rzadko się zdarzało, żeby o nich nie myślał.

- Kiedy masz rozmowę kwalifikacyjną w Cambridge? - w końcu zapytał.

- Od czwartku za tydzień, ojcze.

- Więc dam ci odpowiedź od piątku za tydzień.