Stojąc w korytarzu, tępo wpatrywałem się w wielkie, przerażone, brązowe oczy. Oczy, które tak bardzo kochałem. Od chwili, gdy odzyskałem przytomność, myślałem tylko o niej, o tym, co jej powiem, gdy się ponownie spotkamy. W życiu nie przypuszczałem, że los ponownie postawi przed nami mur - mur, którego tym razem nie będziemy w stanie zburzyć. Tak bardzo pragnąłem, by to wszystko okazało się jakimś chorym żartem. Chciałem ją błagać, by wszystkiemu zaprzeczyła, by zbeształa mnie za brak wiary w nią, w nas. Wystarczył jednak jeden rzut oka na Ninę, na jej pełne przerażenia oczy, by zrozumieć, że to, co usłyszałem, jest prawdą. Miałem ochotę rozwalić wszystko wokół. Cały czas nie potrafiłem poukładać sobie w głowie tego, że kobieta mojego życia, najbliższa mojemu sercu osoba jest w ciąży z potworem. Jakby tego było mało - jej dziecko, naznaczone przez pierwotne zło, miało doprowadzić do zagłady Wszechświata. Na samą myśl o tym poczułem się, jakbym dostał obuchem w łeb. Niechętnie wróciłem myślami do rozmowy z Rosą, kiedy po raz pierwszy usłyszałem o tym wszystkim.

Dojście do siebie po bitwie nie było niczym przyjemnym. Rany zadane przez mroczną broń, którą dysponowała armia, nie były ani lekkie, ani łatwe do wyleczenia. W przeciwieństwie do zwykłych skaleczeń czy złamań, te rany zachowały magiczny ślad użytej broni, który trudno było usunąć. Leczenie wymagało czasu i sporej ilości magii oraz odpowiednich leków. Przez kilka dni znajdowałem się na granicy snu i jawy. Gdy w końcu odzyskałem przytomność, myślałem tylko o Ninie, o tym, by ją zobaczyć, upewnić się, że wszystko z nią w porządku. Miałem nadzieję, że gdy otworzę oczy, Nina będzie przy mnie. Tak jak wtedy, w domku ukrytym w lesie, kiedy to dochodziłem do siebie po walce z gifretami. Nina, bojąc się, że nie żyję, mocno mną potrząsnęła, wyrywając z płytkiego snu. Fala bólu wywołała napad wściekłości, gdy jednak spojrzałem w jej pełne przerażenia oczy - wszystko momentalnie ustało. To wtedy po raz pierwszy ją pocałowałem. Byłem głupcem, sądząc, że czeka nas wspólna, szczęśliwa przyszłość.

Tym razem po otwarciu oczu nie zobaczyłem nikogo oprócz leżącego na sąsiednim łóżku Londona. Nie odzyskał przytomności, a jego pokaleczona twarz była nienaturalnie blada.

- London - szepnąłem, starając się nieco unieść, a ból w klatce piersiowej sprawił, że głośno syknąłem. London ani drgnął.

- Daj mu odpocząć. - Nie wiadomo skąd przy moim łóżku pojawiła się Rosa. - Był w znacznie gorszym stanie niż ty. Nim odzyska siły, musi minąć trochę czasu. Sen jest najlepszym lekarstwem.

- Co z pozostałymi? - Mimo starań nie potrafiłem sobie przypomnieć niczego oprócz Niny, leżącej w moich ramionach po wpakowaniu tego stwora do studni.

- Mason i James polegli. - Rosa spuściła głowę. - Wraz z nimi jeszcze kilku innych młodych strażników.

- Kate?

- Nic jej nie jest - rzekła wymijająco. - Przynajmniej nie fizycznie.

- Co to niby znaczy? - spojrzałem na nią zdziwiony.

- Ta banda głupców zarzuciła jej złamanie kodeksu strażnika. Kate czeka w celi na ogłoszenie wyroku.

- Co za brednie! - nieświadomie podniosłem głos. - Przecież narażała życie w walce u naszego boku!

- Tak, ale według nich porzuciła królewnę podczas misji, co ich zdaniem jest niedopuszczalne. Poza tym, czy decyzje Rady kiedykolwiek miały jakiś sens? - Nieokreślony cień przemknął przez jej twarz.

Do mojego serca momentalnie wkradł się niepokój, miałem jakieś dziwne przeczucie, że Rosa ma dla mnie więcej złych wiadomości.

- Gdzie Nina? Dlaczego jej tu nie ma?

Rosa przez dłuższą chwilę patrzyła na mnie w milczeniu. Na jej twarzy wyraźnie malowały się ból i niepewność. Poczułem, jak serce zaczyna mi walić coraz szybciej.

- Proszę cię - chwyciłem ją za rękę. - Powiedz mi, co jest grane. Co się stało?

- Nie wiem, czy mogę o tym mówić - szepnęła. - Poza tym chyba nie ja powinnam ci to powiedzieć.

- Jeśli coś się jej stało, muszę o tym wiedzieć. - Spojrzałem jej błagalnie w oczy. - Proszę cię...

- Lucas miał wizję.

- A co to ma wspólnego z Niną? - spytałem coraz bardziej zniecierpliwiony.

- Wszystko - szepnęła. - Jego wizja dotyczyła właśnie jej. Według niego Antilia nosi w sobie dziecko vipera. - Ta informacja sprawiła, że poczułem się, jakby mnie ktoś kopnął w żołądek.

- To jakieś brednie - syknąłem.

- Chciałabym, aby tak było. - W oczach Rosy dostrzegłem łzy. - To niestety jeszcze nie wszystko. Według Lucasa płód został naznaczony czarną krwią potwora, z którym walczyliście. Dzięki temu to coś powróci w ciele dziecka, by zniszczyć nasz świat.

- Co?! - ryknąłem, zapominając o śpiącym nieopodal Londonie. - Ta wizja to jakaś pomyłka, Lucas się myli!

- Niestety nie.

Nie zwracając uwagi na ból, szybko zerwałem się z łóżka.

- Muszę z nią porozmawiać. Gdzie są moje rzeczy?

- To nie jest dobry pomysł, nie doszedłeś jeszcze do siebie. - Rosa spojrzała na mnie z troską.

- Nie mam czasu na wylegiwanie się - rzuciłem, podchodząc do niewielkiej szafy. Na szczęście był w niej mój mundur. Minęło wiele czasu, odkąd miałem go na sobie po raz ostatni. Ubrałem się z trudem, bo każdemu mojemu ruchowi towarzyszył rwący ból

- Nick - Rosa zatrzymała mnie w pół kroku, gdy ruszyłem w stronę drzwi. - Nie odwracaj się teraz od niej. Ona potrzebuje cię bardziej niż kiedykolwiek przedtem.

Nie potrafiłem jej na to odpowiedzieć. Musiałem zobaczyć Ninę, chyba wyłącznie dlatego, że wciąż miałem nadzieję, że to wszystko jest kłamstwem. Nie chciałem dopuścić do siebie myśli, że faktycznie zaszła w ciążę z tym potworem. Nie miałem pojęcia, co zrobię, jeśli to wszystko okaże się prawdą - jedno wiedziałem na pewno: o wybaczeniu nie było mowy. Kocham ją jak nikogo dotychczas - tego jestem pewien, ale są rzeczy, których nawet wielka miłość nie będzie w stanie pokonać. Idąc korytarzem, byłem tak pochłonięty tymi myślami, że dopiero po chwili zauważyłem zmierzających w moją stronę strażników, eskortujących Klaudiusa i Ninę. Na jej widok zalała mnie fala sprzecznych uczuć. Z jednej strony byłem wściekły i zraniony, z drugiej - nie potrafiłem być wobec niej obojętny. Nina wyglądała mizernie, miała bladą, przerażoną twarz i pełne bólu oczy. Chciałem chronić ją przed całym światem, tym razem jednak zagrożeniem była ona sama.

- Gdzie ją zabieracie? - spytałem bez wstępów. Widziałem blask w jej oczach w chwili, gdy mnie zauważyła. Nie potrafiłem wytrzymać jej spojrzenia, więc szybko przeniosłem wzrok na Klaudiusa.

- To nie twoja sprawa. - W jego oczach widziałem groźbę. Od dziecka nienawidziłem tego człowieka. Chciwy, bezlitosny, pragnący władzy. Był typem człowieka, który poświęciłby własnych bliskich, gdyby tylko miał z tego jakąś korzyść. Może i stał na czele Rady, dla mnie był jednak nikim.

- Jestem jej strażnikiem, to jak najbardziej moja sprawa - poczułem, jak pięści zaciskają mi się ze złości.

- Uznajmy zatem, że z powodu problemów zdrowotnych zostałeś pozbawiony tej funkcji. - Widząc złośliwy uśmiech na jego ustach, poczułem, jak złość buzuje we mnie coraz mocniej.

- To jakieś brednie! - ruszyłem w jego stronę, pochłonięty jedną myślą: chciałem zdrapać mu ten grymas z twarzy, najlepiej gołymi rękami. Zrobiłem zaledwie krok, gdy drogę zastąpili mi strażnicy.

- Nick, panuj nad sobą! - Nagle znalazł się przy mnie Alec, przełożony strażników. Nie chciałem wdawać się z nim w bójkę, w czasach szkolnych był jednym z moich nielicznych przyjaciół. To on nauczył mnie walczyć.

- Proszę odprowadzić tego młodzieńca do izby chorych - rzucił Klaudius i, nie zwracając już na mnie uwagi, ruszył z Niną gdzieś dalej.

- Mam prawo wiedzieć, co zamierzacie zrobić! - zawołałem, starając się odepchnąć Aleca, trzymającego mnie za ramię, ale jednocześnie inny strażnik unieruchomił moją drugą dłoń.

Widziałem, jak Nina mówi coś do Klaudiusa, odwracając się i patrząc na mnie. Nie mam pojęcia, co jej odpowiedział. W chwilę potem zniknęli mi z pola widzenia.

- Puśćcie mnie, do jasnej cholery! - ryknąłem, szarpiąc się coraz mocniej.

- Panowie, wracajcie do Klaudiusa, ja się nim zajmę. - Alec szybko zbył dwóch pozostałych strażników.

- Jesteś pewien? - Jeden z nich nie wyglądał na przekonanego, że Alec w pojedynkę potrafi mnie opanować.

- Jak najbardziej. - Alec spojrzał na mnie wymownie. - Nicolas nie będzie już sprawiał kłopotów. - Strażnicy po chwili wahania ruszyli za Klaudiusem. Alec odczekał chwilę, po czym rzekł z powagą:

- Zachowałeś się bardzo nieodpowiedzialnie.

- Gdzie ją zabierają? - spytałem, nie chcąc marnować czasu na dyskusje o moim zachowaniu.

- Wiesz, że nie mogę ci tego powiedzieć. - Spojrzał mi w oczy. - Jako twój przełożony mam obowiązek odprowadzić cię do izby chorych.

- Nie chcę rozmawiać z przełożonym, lecz z przyjacielem. - W jego oczach pojawiło się zaskoczenie. - Wiesz równie dobrze jak ja, że oni coś knują. Mogą zrobić jej krzywdę! Nie obchodzi cię to?

- Nie wiem, co zamierzają zrobić - zaczął ostrożnie. - Zabierają ją do podziemi, to jedyne, co nam powiedziano.

- Po co ją tam zabierają? Przecież w podziemiach nie ma nic poza magazynem i piwnicą z winem.

- Tylko nieliczni wiedzą, co naprawdę kryją te podziemia - rzucił tajemniczo.

- Co przez to rozumiesz?

- Jest tam komnata, skupiająca w sobie bardzo potężną moc. Tylko tyle wiem. Nikt poza Radą i królewską rodziną nie ma do niej wstępu.

- Dlaczego ją tam zabrali? Co chcą zrobić?

- Tego nie wiem.

- Alec, musisz mi pomóc. Musimy ją stamtąd zabrać.

- To niemożliwe - odparł zdecydowanie.

- Jeśli nie chcesz mi pomóc, to przynajmniej nie przeszkadzaj.

- Sam i tak nie dasz rady. By dotrzeć do tej komnaty, musisz minąć kilku strażników.

- On nie jest sam. - Obaj ze zdziwieniem spojrzeliśmy na chłopaka i dziewczynkę, stojących nieopodal. Nie miałem pojęcia, kim są ani co tu właściwie robią. Chłopak mógł mieć koło czternastu lat, wysoki, chudy jak patyk, widać było, że nie należy do strażników. Towarzysząca mu kilkuletnia dziewczynka miała słodką anielską twarzyczkę i spięte w kucyk blond loczki. Patrzyła na mnie wielkimi, błękitnymi oczyma, w których ku mojemu zdziwieniu nie było ani odrobiny strachu. Stała u boku brata, trzymając go za rękę, z wysoko uniesioną głową i delikatnym uśmiechem na ustach. W drugiej ręce ściskała niewielką szmacianą lalkę. Widok był naprawdę niesamowity. Na samą myśl o tym, że ta niezwykła parka miałaby być moim wsparciem, omal nie dostałem napadu śmiechu.

- Kim jesteście i co robicie w zamku? - Alec spojrzał na nich surowo, momentalnie przełączając się na tryb groźnego strażnika.

- Jestem Kevin, a to moja siostra Molly. Jesteśmy tu, by pomóc królewnie. - Jego wzrok spoczął na mnie.

- Niby jak chcecie jej pomóc? - nie potrafiłem opanować ironicznego uśmiechu. - Chłopak, który zapewne nigdy w życiu z nikim nie walczył i dziecko.

- Nie daj się zwieść pozorom. - Chłopak rzucił mi urażone spojrzenie.

- Skąd pomysł, że królewna potrzebuje pomocy? - Alec zadał pytanie, o którym nawet nie pomyślałem. Dopiero teraz dotarło do mnie, że tylko nieliczni wiedzieli o ciąży i uwięzieniu Niny.

- Moja siostra ma nietypowy dar, który potocznie nazywamy darem szpiega. Gdy tylko skupi się na wybranej osobie, dowiaduje się o niej wszystkiego. Potrafi określić położenie tej osoby, jej samopoczucie, stan zdrowia czy też to, co się wokół danej osoby dzieje.

- Żartujesz sobie ze mnie? - warknął poirytowany Alec. - Nie ma takiego daru. Wszystkie umiejętności członków naszej społeczności są skrupulatnie notowane. Gdyby miała podobną umiejętność, pierwszy bym o tym wiedział. Nie wiem, jakim sposobem ominęliście straże, ale nie wolno wam tu być. Najlepiej będzie, jeśli od razu wrócicie do domu.

- Moja rodzina od dawna ukrywa swoje prawdziwe zdolności - zaczął niepewnie Kevin. - W tej sytuacji uznaliśmy jednak, że pomoc królewnie jest ważniejsza, niż dochowanie tajemnicy. - Chłopak spojrzał mi w oczy. - Wiem, że tobie możemy zaufać. Nienawidzisz Rady tak samo jak my.

- Coś w tym jest - parsknąłem.

- Wiemy, do czego zdolna jest Rada, i nigdy więcej nie pozwolimy, by wykorzystali nas jako swoją broń. - W oczach chłopaka widziałem ból, gdy o tym mówił.

- Skoro masz taki dar - wolno podszedłem do dziewczynki i kucnąłem przy niej - powiedz mi, gdzie zabierają królewnę i co chcą z nią zrobić.

Dziewczynka uśmiechnęła się szeroko i zamknęła oczy. Przez chwilę stała nieruchomo, a potem zaczęła mówić z szybkością karabinu:

- Szli w dół schodami. Korytarz jest ciemny, schody z kamienia. Zatrzymali się przed wielkimi drzwiami, pilnuje ich dwóch strażników ubranych na biało. Królewna się boi. Wchodzą do jakiegoś pomieszczenia. Jest piękne. Przed nią stoi wielki kwiat antilii zamknięty w szklanym kamieniu. - Spojrzałem ukradkiem na Aleca. - Ktoś mówi jej, że to serce Mandory, że ten pokój sprawia, że ma się większą moc. Czuje ciepło, gdy kładzie dłoń na szkle, nie, to lód, nie szkło, on mówi jej, że antilia sprawiła, że lód jest ciepły. Królewna pyta, co chcą zrobić, dlaczego ją tu przyprowadzili. On mówi, że usuną dziecko, a potem ją uleczą. Królewna jest przerażona, nie może znieść tego, że chcą zabić niewinne dziecko, boi się coraz bardziej. Prowadzą ją w stronę stołu z lodu.

- Muszę tam iść! - krzyknąłem, zrywając się na równe nogi. Nie miałem już cienia wątpliwości co do daru dziewczynki. Znałem Klaudiusa wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że jego chęć pozbycia się problemu musi mieć jeszcze jakieś drugie dno. Nina stała mu na drodze do przejęcia władzy nad Mandorą, nie zdziwiłby mnie więc fakt, gdyby coś jej się stało podczas usuwania ciąży.

- Nick, nie mogę ci na to pozwolić. Dostałem wyraźny rozkaz, by odprowadzić cię do izby chorych. - Alec chwycił mnie za ramię. - Gdybym teraz pozwolił ci odejść, obaj mielibyśmy poważne kłopoty.

- Mam złe przeczucie. Klaudius nie pomaga bezinteresownie, on jej coś zrobi, jestem tego pewien. Muszę spróbować się tam dostać. - spojrzałem mu w oczy. - Obaj w pierwszej kolejności służymy królewnie, dopiero potem Radzie. Wiesz w głębi serca, że mam rację. Nie możemy dopuścić do tego, by coś jej zrobili.

- Nadal twierdzę, że to zły pomysł - odpowiedział po chwili.

- Musisz mi zaufać. - Nie ustępowałem. - Pójdę z twoją pomocą czy bez niej.

- Już w chwili, w której stałeś się pełnoprawnym strażnikiem, wiedziałem, że będę miał z tobą kłopoty - uśmiechnął się pod nosem. - Przecież ty nawet nie zdołasz się tam zbliżyć.

- Pomogę mu - wtrącił się niespodziewanie chłopak.

- Niby jak?

- Ja również mam dar, o którym nikt nie wie! - Uśmiechnął się tajemniczo i po prostu zniknął. Nie wiem, jaką ja miałem minę, w każdym razie Alec po prostu zgłupiał. Stał z otwartymi ustami, machając dłonią w miejscu, w którym jeszcze przed chwilą stał Kevin.

- Dobra, przyznaję, myliłem się. Oboje możecie mi pomóc. - Jak na zawołanie chłopak pojawił się u mojego boku.

- Miło mi to słyszeć.

- Musicie już iść - usłyszałem głos Molly. - Śpieszcie się, zostało niewiele czasu.

- Mam nadzieję, że twoje przeczucia cię nie mylą. Narażam dla ciebie głowę. - Alec spojrzał na mnie z powagą. - Dobro królewny jest jednak moim priorytetem, dlatego cię nie zatrzymam. Idźcie, ja zajmę się małą.

- Jesteś pewien, że na mnie to też zadziała? - spojrzałem niepewnie na Kevina.

- A niby jak dostałem się z siostrą do zamku? - uśmiechnął się, dotykając mojego ramienia. - Na szczęście zamek nie jest chroniony przed mocą. Mieszka w nim zbyt wiele obdarzonych osób, by było to możliwe bez utrudniania im życia. Musisz tylko trzymać się blisko mnie. Mój dar działa na zasadzie osłony, gdy jesteś w jej zasięgu, czyni cię niewidzialnym, jeśli jednak odsuniesz się za daleko...

- Rozumiem. Mam nadzieję, że szybko biegasz! - przerwałem mu zniecierpliwiony, chwytając go za rękę i ruszyłem ile sił w nogach przed siebie.

Mijając kolejnych strażników, byłem pod coraz większym wrażeniem daru Kevina. Nie dość, że byliśmy niewidzialni, to jeszcze poruszaliśmy się bezgłośnie.

- Jeśli chcesz o coś zapytać, to pytaj - rzucił Kevin w biegu. - Oni nas nie usłyszą.

- Twoja osłona tłumi też dźwięki?

Skinął głową, wskazując na drzwi, przy których stało dwóch strażników.

- Niestety nie potrafię przechodzić przez przeszkody. Musimy je otworzyć, ale to raczej zaalarmuje strażników.

- Na szczęście ja potrafię coś z tym zrobić. - Zbliżyłem się do pierwszego z nich i z całej siły uderzyłem go w tył głowy. Tak jak się spodziewałem, padł nieprzytomny na ziemię.

- Zabiłeś go? - Kevin spojrzał na mnie przerażony.

- Oczywiście, że nie - parsknąłem. - Pozbawiłem go tylko przytomności. Obudzi się za kilka minut z bólem głowy, nic poza tym.

- Co tu się dzieje?! - naszą rozmowę przerwał krzyk drugiego strażnika. Podbiegł do kolegi, nim jednak zdążył sprawdzić mu puls, również wylądował nieprzytomny na ziemi.

- Idziemy - rzuciłem przez ramię, otwierając drzwi.

Pokonanie takiej ilości schodów było dla mnie nie lada wyzwaniem. Z każdym krokiem ból w klatce piersiowej dokuczał mi coraz bardziej. Zaciskając zęby, z uporem brnąłem dalej. To zdecydowanie nie była odpowiednia chwila na uleganie słabościom. Gdy w końcu dotarliśmy do końca schodów, naszym oczom ukazały się kolejne drzwi, których pilnowało dwóch strażników w bieli i jeszcze dwóch innych.

- Co teraz? - Kevin spojrzał na nich niepewnie.

- Nie mamy czasu nokautować każdego, więc konieczny jest plan B.

- Czyli?

- Wchodzimy taranem! - krzyknąłem, ruszając do przodu.

Z całej siły odepchnąłem w bok strażników, stojących mi na drodze. i jednym szarpnięciem otworzyłem drzwi. Za plecami słyszałem hałas i krzyki strażników, wszystko jednak przyćmił widok Niny, leżącej na wielkim, przezroczystym głazie. Nad jej odkrytym brzuchem zawisł właśnie wielki nóż, trzymany przez jednego z członków Rady.

Nie bacząc na protesty Kevina, ruszyłem do przodu. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że chyba za bardzo się od niego oddaliłem, bo Klaudius oraz reszta obecnych patrzyła na mnie w osłupieniu. Gdy tylko się pojawiłem, dwóch strażników w bieli stanęło za moimi plecami.

- Nie masz prawa tu być! - Klaudius rzucił w moją stronę wściekłe spojrzenie i odwrócił się do strażników. - To święte miejsce. Jak mogliście pozwolić, by ktokolwiek wdarł się do środka? Wasza niesubordynacja zostanie surowo ukarana. - Zerknąwszy za siebie zauważyłem, że strażnicy wymienili za moimi plecami przerażone spojrzenia. Ja miałem gdzieś jego groźby.

- Odsuń się od niej! Chyba że chcesz szukać tego ostrza we własnym ciele! - Ruszyłem w stronę Niny, ale drogę zastąpiło mi kilku członków Rady.

- Radzę ci opuścić to miejsce, zanim na dobre przypieczętujesz swój los - odezwał się jeden z nich.

- Nie wyjdę stąd bez niej - syknąłem, rzucając się na niego. Nie był przygotowany na tak szybki atak, więc nie zdołał obronić się przed moją pięścią. Siła uderzenia, w którą wsadziłem całą swoją złość, zwaliła go z nóg. Nim zdołałem jednak zrobić choćby krok dalej, poczułem, jak jakaś niewidzialna żelazna obręcz zaciska się wokół mojej szyi.

- Jesteś głupcem, buntując się przeciwko nam. - Tuż obok mnie zobaczyłem innego mężczyznę. Jego uniesiona dłoń nie pozostawiała wątpliwości, komu zawdzięczam nagłe odcięcie dopływu tlenu. W chwili, gdy byłem już bliski utraty przytomności, krzyk Klaudiusa odwrócił uwagę wszystkich. Ucisk na moim gardle w jednej chwili zniknął. Odgłos upadającego na ziemię noża przykuł moją uwagę. Zarówno Klaudius, jak i drugi mężczyzna, trzymali w górze wyraźnie poparzone dłonie. Odwróciłem głowę i spojrzałem na leżącą nadal w tym samym miejscu Ninę. Widziałem krew spływającą po jej brzuchu; zdawało się że z każdą kroplą jej ciało zaczyna coraz mocniej lśnić. W kilka sekund rozbłysła niczym słońce. Blask bijący od niej był tak intensywny, że musiałem zakryć oczy dłonią. Zza lekko rozsuniętych palców spostrzegłem coś, co sprawiło, że moje serce zamarło. Ciało Niny, będące teraz jedną wielką świecącą masą, zaczęło rozsypywać się na kawałeczki, i to dosłownie. Małe drobinki przypominające ziarenka piasku uniosły się i krążyły pod lśniącym sklepieniem.

- Nina! - zdążyłem krzyknąć, nim fala mocy zwaliła nas wszystkich z nóg. Gdy w chwilę potem uniosłem głowę, po Ninie nie było śladu.

- Co to ma być?! - ryknął wściekle Klaudius. Widziałem zdziwione spojrzenia, jakimi obrzucali się obecni w komnacie. Byłem pewien, że nikt nie ma pojęcia, co właściwie zaszło.

- Co się z nią stało?! - Klaudius podszedł do Lucasa i potrząsnął nim.

- Ja... nie wiem - odparł Lucas niepewnie.

- Ty! - Klaudius podszedł do mnie. - To wszystko twoja wina. Gdybyś nam nie przeszkodził... - nim skończył mówić, poczułem, jak coś gorącego zaczyna palić mnie w klatce piersiowej. - Pożałujesz, że stanąłeś mi na drodze!

Byłem pewien, że to już koniec, wiedziałem, że on mnie zabije. Mimo to nie potrafiłem przestać myśleć o Ninie. Co się z nią stało? Czy żyje? Mocne szarpnięcie w tył wyrwało mnie z tego stanu. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że znajduję się spory kawałek od Klaudiusa, trzymany pod pachy przez Kevina.

- Lepiej późno niż wcale - szepnąłem z trudem. W klatce piersiowej nadal czułem palący ból, a każdy oddech był istną męczarnią.

- Gdzie on jest?! - Klaudius rozglądał się wokół z furią na twarzy. - Co tu się, do diabła, dzieje?!

Pozostali członkowie Rady zaczęli rozglądać się wokół z niepewnymi minami.

- Znajdźcie go! - ryknął - Nie wiem, jakiej magicznej sztuczki użył, ale macie zrobić wszystko, by znów się pojawił! Szukać źródła mocy, czegokolwiek, co pozwoli nam go znaleźć!

W chwilę potem zauważyliśmy, jak jasna fala światła zaczęła rozchodzić się po pomieszczeniu.

- Wynośmy się stąd. - Kevin pomógł mi wstać. - Coś czuję, że jak to coś się do nas zbliży, zostaniemy odkryci.

- Muszę się dowiedzieć, co się stało z Niną - szepnąłem.

- Jeśli ktoś wie, co się z nią stało, to tylko Molly. - Natychmiast przypomniałem sobie tę małą dziewczynkę. Kevin miał rację, ta drobna osóbka była teraz moją jedyną szansą na dowiedzenie się, co właściwie stało się z Niną.

- Chodźmy - opierając się na Kevinie, wolno ruszyłem w stronę schodów. Za plecami słyszeliśmy wściekłe krzyki Klaudiusa, nie traciliśmy jednak czasu, by się odwrócić. Obaj wiedzieliśmy, że lada chwila zaczną przeczesywać wszystko wokół.

Dorosłość - to patrzenie na świat bez różowych okularów. Świadome podejmowanie decyzji i stawianie czoła ich konsekwencjom. Jak każda nastolatka, z niecierpliwością wyczekiwałam osiągnięcia pełnoletności. Utożsamiałam to z własnym mieszkaniem, niezależnością, wyzwoleniem się spod kontroli ojca. Marzyłam o tym, by móc robić, co chcę i kiedy chcę, bez pytania kogokolwiek o zgodę. W życiu nie przypuszczałabym jednak, że moje wyobrażenia mogą być tak dalekie od rzeczywistości. Gdy przekroczyłam próg pełnoletności, w moje życie wdarł się chaos, ból i odpowiedzialność, ciążąca na moich barkach jak wielki głaz. Pełnoletność postawiła mnie też przed koniecznością podejmowania trudnych decyzji. Niestety, nie chodziło o to, jakie studia wybrać czy gdzie się zatrudnić. Każda decyzja miała naprawdę wielką wagę.

Byłam pewna, że jestem wystarczająco dojrzała, by wybrać właściwie - myliłam się jednak. Chciałam podołać statusowi królewny - następczyni tronu, być odpowiedzialną, młodą kobietą - niestety nie udało mi się. Co krok robiłam kolejną głupotę, która nieuchronnie prowadziła mnie na skraj przepaści. Jak wiele idiotycznych i nieprzemyślanych decyzji trzeba podjąć, nim się zrozumie, że czas najwyższy dorosnąć? Cóż, na moim przykładzie widać, że bardzo wiele.

Mam na imię Antilia, zdążyłam już przywyknąć do tego imienia. Jestem prawowitą następczynią tronu Mandory - niesamowitej planety, która stała się moim domem. Władam potężną mocą, która wciąż mnie zaskakuje. Dawniej byłam zwykłą nastolatką, żyjącą sobie spokojnie i nie przejmującą się niczym oprócz zwykłych, banalnych problemów. Wtedy mówili do mnie Nina. Niestety, ta beztroska nastolatka pozostała już tylko w mojej pamięci. Od dnia moich osiemnastych urodzin oddalałam się coraz bardziej od tamtej dziewczyny. Minione miesiące, wszystko to, przez co przeszłam, odmieniło mnie bezpowrotnie. Straciłam rodzinę, dom, zakochałam się w niewłaściwym mężczyźnie, który potem okazał się moim największym wrogiem. Gdy zdawało się, że najgorsze mam już za sobą, znów pojawiły się komplikacje. Po raz kolejny musiałam opuścić miejsce, które nazywałam domem, by wyruszyć w karkołomną misję, od której powodzenia zależało życie wszystkich istot we Wszechświecie. Podczas niesamowitej podróży między światami odnalazłam kogoś więcej niż tylko nauczyciela magii: odnalazłam też nową siebie. Niestety stałam się kimś, kim nie do końca chciałabym być. Z jednej strony nauczyłam się, czym jest poświęcenie, zrozumiałam, że życie ogółu jest cenniejsze od jednostki. Z drugiej strony - cała ta misja przytłoczyła mnie tak bardzo, że stałam się kobietą rozchwianą emocjonalnie, która niejednokrotnie nie potrafiła poradzić sobie z samą sobą.

Moja podróż pełna była wzlotów i upadków. Straciłam wielu towarzyszy, wielokrotnie wątpiłam w sens wszystkiego, co robiłam. Zyskałam jednak też kilkoro sojuszników oraz prawdziwą przyjaciółkę, na której zawsze mogłam polegać. Odnalazłam również miłość, która niestety wcale nie jest łatwa i bezproblemowa. Zaczynam coraz częściej przekonywać się o tym, że w moim życiu nie ma miejsca na coś takiego jak szczęście czy stabilizacja. Wygrana bitwa i pokonanie wroga wcale nie zakończyły moich problemów. Okazało się bowiem, że ze swojej podróży przywiozłam coś więcej niż tylko wspomnienia, a najgorsza walka jest dopiero przede mną.

"Będziesz walczyć o życie najważniejszej dla ciebie istoty" - cały czas starałam się zrozumieć znaczenie słów Adivy. W moim ciele rozwijał się byt, którego przeznaczeniem jest zniszczenie świata, jaki znamy. Jak mam ocalić kogokolwiek, skoro sama jestem w tej chwili największym zagrożeniem, jakie kiedykolwiek istniało?

Nie mam pojęcia, co zrobię i czy w ogóle uda mi się wyjść z tego wszystkiego bez szwanku. Jednego jestem pewna - teraz jest odpowiedni czas, by wreszcie zacząć zachowywać się, jak na dorosłą osobę przystało.

Obudził mnie chłodny wiaterek owiewający moje ciało. Uchyliwszy jedno oko, dostrzegłam błękitne niebo i jasno świecące słońce. W jednej chwili poderwałam się z miejsca, rozglądając się wokół. Siedziałam na wielkim kocu, częściowo osłoniętym plażowym parasolem, a przede mną falowały spienione wody oceanu. Nie miałam pojęcia, gdzie jestem ani jak się tu znalazłam. Spoglądając na kremowy, dwuczęściowy kostium kąpielowy, który miałam na sobie, byłam coraz bardziej skołowana. Nagle dostrzegłam w wodzie jakąś sylwetkę. Osłaniając oczy przed słońcem, przyjrzałam się dokładniej mężczyźnie, wychodzącemu na brzeg. Od razu go rozpoznałam. Jego opalona skóra pokryta kropelkami wody lśniła w promieniach słońca, a ciemne włosy opadały mu na czoło. Nick pomachał do mnie z szerokim uśmiechem, idąc w moją stronę. Siedziałam wciąż na kocu, nie potrafiąc zmusić się do jakiegokolwiek ruchu.

- Jak tam moja śpiąca królewna? - Usiadł obok mnie i sięgnął po ręcznik.

- Ja... - Nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. - Jak się tu znaleźliśmy? Gdzie my właściwie jesteśmy? Przed chwilą byłam w komnacie w zamku...

- Kwiatuszku, coś musiało ci się przyśnić! - Uśmiechnął się. - Jesteśmy na plaży niedaleko Portland. Na Ziemi. Zrobiliśmy sobie krótkie i zasłużone wakacje po wygranej bitwie. Pamiętasz?

Zamrugałam kilkakrotnie, starając się poukładać sobie w głowie to, co usłyszałam. Czyżby to faktycznie był tylko sen? Szybko spojrzałam na swój płaski brzuch. Nagle poczułam taką ulgę, że ledwie się opanowałam, by nie skakać wokół z radości.

- Wszystko ok? - Nick spojrzał na mnie niepewnie.

- Tak... - szepnęłam, uśmiechając się szeroko. - Nie mogłoby być lepiej. Miałam po prostu zły sen.

- W takim razie postaram się, żebyś szybko o nim zapomniała. - Z zawadiackim uśmiechem pochylił się w moją stronę. Gdy nasze usta się zetknęły, nie mogłam powstrzymać spazmatycznego westchnienia. Tak bardzo tęskniłam za jego dotykiem! Gdy jego język zaczął badać wnętrze moich ust, poczułam falę gorąca, rozchodzącą się po moim ciele. Nie miała nic wspólnego z grzejącym słońcem. Nick przydusił mnie swoim ciałem do koca, pogłębiając pocałunek. Czułam się taka szczęśliwa! Gdy ręce Nicka zaczęły wolną wędrówkę po moim ciele, wprost drżałam z rozkoszy. Przymknęłam oczy, rozkoszując się cudownymi doznaniami. I nagle poczułam się jakoś dziwnie. Ciężar Nicka, jego usta i dłonie - wszystko gdzieś zniknęło. Cudowne doznania zastąpiło dziwaczne, nieznośne uczucie. Miałam wrażenie, że po moim ciele spacerują setki małych robaczków. Już podnosiłam rękę, by je z siebie strzepnąć, gdy zdałam sobie sprawę, że nic po mnie nie chodzi. Ze zdziwieniem wpatrywałam się w swoje odkryte ramiona. Mrowienie powoli ustawało, ustępując miejsca uczuciu odrętwienia, zdążyłam też zauważyć, że moja skóra jest nienaturalnie gorąca. Po plaży, cieple słońca i Nicku nie było śladu. Czyżbym znów śniła? Miałam ochotę wyć z frustracji. Najgorsze, że nie wiedziałam, gdzie się znajduję. Nie wiedziałam też, co właściwie było snem, a co jawą. Jeśli Nick tylko mi się przyśnił, to zapewne znaczyło, że wydarzenia w zamku były prawdziwe... Uczucie ulgi zniknęło gdzieś bezpowrotnie. Ciąża, zagrożenie, uczucie rozpadania się, które towarzyszyło mi w zamkowej komnacie - wszystko to znów na mnie spadło.

Niepewnie rozejrzałam się wokół. Leżałam w wielkim łożu z rzeźbionego, ciemnego drewna, w śnieżnobiałej pościeli. Chłód satyny przyjemnie koił rozpaloną skórę. Z góry spływał na łoże cienki, zwiewny baldachim, delikatnie falujący na wietrze, który wpadał do środka przez otwarte drzwi tarasowe. Wokół panował półmrok, a jedynymi źródłami światła było kilka świec ustawionych w ozdobnym stojaku, znajdującym się w rogu pomieszczenia, oraz świecący bardzo jasno księżyc. Wolno usiadłam na brzegu łóżka, spuszczając stopy na podłogę. Pod nimi poczułam miękki i niezwykle ciepły dywan. W pokoju nie było wiele mebli. Oprócz mojego wielkiego łoża dostrzegłam jedynie dwudrzwiową szafę i małą toaletkę. Wszystkie meble wykonane były z tego samego, ciemnego, rzeźbionego drewna. Idealnie kontrastowało to z bielą ścian oraz dywanem w kolorze kości słoniowej. Wstałam powoli i skierowałam się w stronę drzwi balkonowych. Odsunąwszy długie, mlecznobiałe zasłony, znalazłam się na niewielkim tarasie. Spokój, którym emanowało wnętrze pokoju, zniknął w jednej chwili, gdy moim oczom ukazało się jedyne miejsce, którego miałam nadzieję nigdy więcej nie oglądać - czarny las. Serce zamarło mi w piersi na kilka sekund, by w chwilę potem zacząć galopować jak szalone, a przez ciało przeszedł lodowaty dreszcz. Nie dlatego jednak, że miałam na sobie tylko cienką, satynową koszulę nocną. Nie, to sam widok tego miejsce sprawiał, że chłód przenikał mnie do głębi.

Przerażona spojrzałam na czarne korony drzew o ostrych, złowrogich kształtach, zdające się czekać na potencjalne ofiary. Wokół panowała niczym niezmącona cisza. Nie był to jednak ten rodzaj ciszy, który wprowadza w błogi nastrój, pozwalając odpocząć po hałaśliwym dniu. W tej ciszy czuło się groźbę, znaczyła ona bowiem, że żadne żyjące stworzenie nie odważyło się zbliżyć do tego miejsca. Nawet liście na drzewach - pomimo wiatru, który czułam na twarzy - pozostawały niewzruszone, pokazując tym samym, że są niezależne i nie poddadzą się nikomu i niczemu.

Gdy po raz pierwszy stanęłam na progu czarnego lasu, bałam się. Uczucie to było jednak niczym wobec tego, co czułam teraz. Poprzednio strach wywołany był jedynie przez mroczną aurę, spowijającą to miejsce. Nie wiem, co było gorsze - strach przed nieznanym czy świadomość czekającego mnie tutaj niebezpieczeństwa. Dawniej nie wiedziałam, że te przeklęte drzewa potrafią wciągnąć ofiarę do wnętrza swojego pnia, pozbawiając ją życia w kilka minut. Nie wiedziałam też, że wewnątrz tego lasu znajduje się zamek pełen krwiożerczych bestii, dla których ludzkie życie nie ma żadnej wartości, zamek, na którego tarasie właśnie się znajdowałam. Nie miałam pojęcia, jak się tutaj znalazłam i, co gorsza, nie przychodził mi do głowy żaden sposób na wydostanie się stąd. To przeklęte miejsce tłumiło moje magiczne zdolności, o łatwej drodze ucieczki nie było więc mowy.

- Wreszcie się obudziłaś - słysząc tak dobrze znany mi głos na moment wstrzymałam oddech. Kenron siedział na barierce tarasu, niedbale oparty o jego boczną ścianę. Jedną nogę opierał na metalowej barierce, a drugą przerzucił za balkon, machając nią powoli. Najwidoczniej wysokość nie robiła na nim żadnego wrażenia. Miał na sobie czarne spodnie i białą koszulę z niedbale podwiniętymi do łokci rękawami. Nie zwykłam widywać go w podobnym stroju - dotychczas czarna peleryna była nieodłącznym elementem jego wizerunku. Stałam nieruchomo, nie potrafiąc wykrztusić z siebie słowa.

- Wiem, że rozstaliśmy się w nieciekawych okolicznościach, ale w dobrym tonie byłoby chociażby zwykłe "witaj". - Uśmiechnął się złośliwie.

- Jak się tu znalazłam? - Zignorowałam jego głupią uwagę.

- To raczej ja powinienem cię o to zapytać. - Jednym zwinnym ruchem zeskoczył z barierki i znalazł się tuż przy mnie. - Niełatwo mnie zaskoczyć, tobie jednak udało się to już niejednokrotnie. Nawet nie wiesz, jakim zaskoczeniem było dla mnie twoje pojawienie się w moim łóżku. Nie mówię, że mi się to nie spodobało... - Wyciągnął dłoń w stronę mojego policzka, lecz błyskawicznie odsunęłam się poza zasięg jego ręki.

- Nie znalazłam się tu dobrowolnie - powiedziałam z powagą.

- Chyba nie sądzisz, że to moja zasługa? - Przez chwilę patrzył na mnie w skupieniu. - Nawet gdybym chciał cię tutaj sprowadzić, niezbędny byłby do tego portal, którego niestety nie da się utworzyć wewnątrz zamku. Ty zaś nie wiadomo jak zdołałaś się tu przenieść sama. - Przez chwilę przyglądał mi się w milczeniu. - Nigdy nie słyszałem, by ktokolwiek potrafił przemieszczać się bez użycia portalu.

- Bo to niemożliwe.

- Jak widać, w twoim przypadku to słowo nie istnieje.

- Nawet gdybym faktycznie potrafiła to zrobić, byłoby to ostatnie miejsce, w którym chciałabym się znaleźć.

- Cóż - uśmiechnął się ironicznie. - Jak widać, to twoja podświadomość zdecydowała o wyborze miejsca. Albo - zmniejszył dystans między nami - nasze dziecko uznało, że tutaj oboje będziecie bezpieczni.

Słysząc wzmiankę o dziecku, gwałtownie wciągnęłam powietrze. Kenron znacząco spojrzał na mój wyraźnie zaokrąglony brzuch.

- Od jak dawna wiesz? - szepnęłam.

- Podejrzewałem to już podczas naszego ostatniego spotkania, gdy ból brzucha zbił cię z nóg, a głód mojej krwi na chwilę przejął kontrolę. Jednak dopiero teraz, gdy pojawiłaś się tutaj, zyskałem pewność.

- Skoro coś podejrzewałeś, dlaczego nic nie powiedziałeś? - poczułam, jak narasta we mnie złość.

- Jeśli dobrze pamiętam, podczas naszego ostatniego spotkania byłaś gotowa urwać mi głowę za swój pociąg do mojej krwi. - Uśmiechnął się porozumiewawczo. - Uznałem więc, że podobne rewelacje nie wyszłyby mi na dobre.

- To nie jest zabawne! - Jego uśmiech działał mi na nerwy.

- Kochanie, zostanę ojcem, nie dziw się więc, że mam pogodny nastrój.

To stwierdzenie sprawiło, że po prostu zabrakło mi słów. Kenron ojcem - sama perspektywa tego nie mieściła mi się w głowie. A jeśli dodać do tego jeszcze fakt, że był ojcem dziecka, które nosiłam w sobie - cóż, to chyba urzeczywistnienie jednego z moich najgorszych koszmarów.

- Nie jesteś niczyim ojcem - rzuciłam lodowatym tonem.

- Możesz sobie mówić, co chcesz - ramionami unieruchomił mnie przy ścianie - ale oboje wiemy, że to dziecko jest moje. Czuję w nim moją krew oraz twoją moc. - Gdy położył dłoń na moim brzuchu, byłam więcej niż przerażona. Na domiar złego w tej samej chwili poczułam wyraźny ruch w środku.

- Widzisz? - Kenron wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Ono też wie, że należycie do mnie.

- Czy ty sobie ze mnie kpisz?! - odepchnęłam go z siłą, o którą bym siebie nie podejrzewała. - Myślisz, że to jest jakaś sielanka? Że będziemy wielką, szczęśliwą rodziną? To dziecko ma przynieść światu zagładę! Zainfekowała je najmroczniejsza ze znanych istot, by móc przejąć jego ciało i zniszczyć wszystko, co żyje. Wszyscy uznali nas za zagrożenie, za coś, co trzeba wyeliminować.

- Jacy wszyscy? - Kenron spojrzał na mnie ze złością. - Mówisz o tych starych głupcach, którzy próbują rządzić twoją planetą? Oni nic nie wiedzą. Jak możesz polegać tylko na ich opinii?!

- Oni próbowali wyciągnąć ze mnie to dziecko i je zgładzić - szepnęłam.

- Co?! - Ryk Kenrona rozniósł się złowieszczym echem po lesie. - Jak mogłaś na to pozwolić? To ty jesteś władczynią tej planety, oni muszą słuchać ciebie, nie na odwrót.

- A jeśli mają rację? - Nie chciałam o tym z nim rozmawiać, ale to pytanie padło jakoś niezależnie ode mnie. - Nie mogę ryzykować życia niewinnych istot.

- Co za brednie! To dziecko jest niewinne, jak możesz w ogóle myśleć inaczej? Nakładli ci głupot do głowy, bo nie mogli znieść, że nosisz w sobie mojego potomka. Wiedzą, że jeśli twoja linia krwi zostanie przedłużona, mogą stracić władzę. Ta ich historyjka o mrocznej istocie to sposób, by cię zdyskredytować jako następczynię tronu. Wraz z twoim zniknięciem pozbędą się problemu.

Siedząc na łóżku, tępo wpatrywałam się w drzwi, za którymi jakiś czas temu zniknęli eskortujący mnie strażnicy. Byłam oszołomiona i cały czas starałam się przekonać samą siebie, że wydarzenia ostatnich kilkudziesięciu minut to wyłącznie wytwór mojej wyobraźni. To było jedyne logiczne wyjaśnienie tego, co usłyszałam - chociaż mógł to być również głupi sen. Nie mogłam być w ciąży, a stwierdzenie, że urodzę istotę, która przyniesie światu zagładę, było po prostu idiotyczne. Oni musieli się pomylić, to nie mogła być prawda. Potrząsnęłam głową i szybko zerwałam się z miejsca, ruszając w stronę drzwi.

Muszą sprawdzić to wszystko jeszcze raz. Jasnowidz na pewno coś źle odczytał - przekonywałam samą siebie, chwytając za klamkę. Ku mojemu zaskoczeniu drzwi ani drgnęły. Szarpiąc ponownie, upewniłam się, że ktoś zamknął je na klucz.

- Dlaczego zostałam zamknięta?! - krzyknęłam. - Wypuśćcie mnie stąd! Chcę się spotkać z Radą!

- Wybacz, królewno, ale mamy rozkaz, by cię stąd nie wypuszczać - odezwał się głos zza drzwi.

- Nie macie prawa mnie tu trzymać! Chcę rozmawiać z Klaudiusem! - Wiedziałam, że to właśnie on, jako przewodniczący Rady, decyduje teraz o wszystkim.

- Przekażę mu to. A teraz proszę odsunąć się od drzwi i uspokoić.

Miałam ochotę wysadzić te drzwi, jednak szybko się opanowałam. Wiedziałam, że na to muszę zwracać teraz szczególną uwagę. Jeśli zobaczą, że kierują mną emocje, a nie logika - nie będą chcieli w ogóle ze mną rozmawiać.

Usiadłam więc znów na łóżku, oddychając głęboko.

To jakiś koszmar! - huczało mi w głowie.

Nagle poczułam jakieś drgnięcie w brzuchu. Byłam tak przerażona, że na chwilę przestałam oddychać. I znów: jakby bąbelki skaczące mi po żołądku.

- To nie może być prawda - szepnęłam, starając się opanować nadciągającą falę histerii. Błyskawicznie zerwałam się z łóżka i zaczęłam ściągając z siebie suknię wieczorową, której wcześniej nie zdjęłam. Na nogach jak z waty, w samej bieliźnie podeszłam do wielkiego lustra, stojącego nieopodal drzwi. Nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Mój zazwyczaj płaski brzuch był wyraźnie zaokrąglony.

- To niemożliwe - szepnęłam, coraz bardziej przerażona. Drżącą ręką dotknęłam wypukłości i w tej samej chwili poczułam delikatne kopnięcie.

- Boże - osunęłam się na kolana, szlochając histerycznie. - Przecież to niemożliwe, nawet gdybym faktycznie była w ciąży, nie mogłabym czuć ruchów, jeszcze zbyt wcześnie.

Nagle przypomniałam sobie słowa Lucasa: "Dziecko vipera rozwija się znacznie szybciej niż ludzkie". Jak przez mgłę docierały do mnie fragmenty tej rozmowy. Mówił, że urodzę za kilka tygodni. Znów spojrzałam w lustro. Ze śmiertelnie bladej twarzy patrzyły na mnie wielkie, przerażone oczy, czerwone od płaczu.

Co ja mam robić?! - krzyczałam w myślach. Kolejny ruch w brzuchu odwrócił moją uwagę.

- Też się boisz, co? - szepnęłam, delikatnie kładąc dłoń na brzuchu. Ledwo wyczuwalne kopnięcie było zapewne odpowiedzią na moje pytanie. Nagle zalała mnie dziwna fala ciepła; nie potrafiłam dokładnie określić tego uczucia. Bez względu na to, co mówiła Rada, bez względu na jego przeznaczenie - to było moje dziecko, krew z mojej krwi. Chciałam je znienawidzić, znacznie ułatwiłoby to rozwój sytuacji. Czułam jednak coś, czego w obecnej sytuacji nie powinnam czuć - troskę. Mimo strasznego przeznaczenia tej małej istoty, którą nosiłam pod sercem, jej los nie mógł mi być obojętny.

Nagle do moich uszu dotarł dźwięk przekręcanego w zamku klucza. Błyskawicznie zerwałam się z kolan, sięgając po szlafrok przewieszony przez oparcie krzesła. Nim drzwi się otworzyły, szybko otarłam łzy, a na twarz przywołałam wyrażającą opanowanie maskę. Spodziewałam się Klaudiusa, ale ku mojej nieskrywanej radości w drzwiach pojawiła się Rosa z tacą pełną jedzenia.

- Masz pięć minut - usłyszałam głos strażnika.

Rosa mruknęła coś pod nosem, podchodząc do niewielkiego stolika stojącego w rogu pokoju. Postawiła na nim tacę i spojrzała na mnie z taką troską, że nie zdołałam dłużej powstrzymywać kłębiących się we mnie emocji. Błyskawicznie znalazłam się w jej ramionach, szlochając jak dziecko.

- Moja dziewczynka - szepnęła, głaszcząc mnie po głowie.

- To wszystko to jakiś koszmar - szlochałam.

- Wiem, kochanie - szepnęła mi do ucha. - Musisz być teraz silniejsza, niż kiedykolwiek wcześniej.

- Wiesz o wszystkim? - spytałam niepewnie, a Rosa przytaknęła. - A inni? Powiedzieli im?

- Nie, woleli utrzymać to w tajemnicy.

Od razu poczułam wielką ulgę. Ostatnia rzecz, jaka byłaby mi teraz potrzebna, to nienawiść moich poddanych.

- Skoro nikomu nic nie powiedzieli, jakim cudem ty się dowiedziałaś? - spytałam po chwili.

- Kochanie, ja wiem o wszystkim, co się tutaj dzieje. Jestem służącą, nikt nie zwraca na mnie uwagi, a swoje słyszę.

- Co ja mam robić? - Patrzyłam na nią przerażona.

- Nie mogę ci mówić, co masz robić. - Spojrzała mi w oczy. - Powiem ci natomiast, czego robić nie powinnaś. Nie słuchaj tych głupców z Rady, oni nie mają pojęcia, o czym mówią.

- Więc kogo mam słuchać?

- Tylko tutaj znajdziesz odpowiedź - delikatnie położyła mi dłoń na sercu.

- Sama nie wiem, czy w tej sytuacji serce podpowie mi właściwie. Zresztą zazwyczaj, gdy kieruję się emocjami, sprowadza to na mnie kolejną katastrofę.

- Czas minął. - W drzwiach pojawił się strażnik.

- Poradzisz sobie. - Rosa spojrzała mi w oczy. - Musisz tylko zrozumieć, co jest dla ciebie najcenniejsze. - Przytuliła mnie delikatnie i powoli wyszła.

Gdy zostałam sama, w głowie znów zaczęły mi się kłębić myśli. Nie miałam pojęcia, co powinnam zrobić. Oddychając wolno, starałam się opanować drżenie ciała. Rosa miała rację, musiałam być silna. To zdecydowanie nie był odpowiedni moment na użalanie się nad sobą. Ale jak zachować zimną krew i czysty umysł po tym, co właśnie przeżyłam? Przeciętna dziewczyna, która w wieku osiemnastu lat dowiaduje się, że jest w ciąży, popada w histerię. Co więc powinnam zrobić ja - królewna, która przez własną głupotę miała sprowadzić zagładę na swój lud? Chciałam - naprawdę chciałam - zachować się odpowiedzialnie i dojrzale. Jednak w tej chwili bliżej mi było do małej, przerażonej dziewczynki niż dojrzałej kobiety, potrafiącej ponieść konsekwencje własnych czynów. Z jednej strony nie potrafiłam oswoić się z myślą, że w moim wnętrzu rozwija się dziecko. Z drugiej zaś czułam więź, która nas połączyła. Nie chciałam tego wszystkiego. Tak bardzo pragnęłam móc cofnąć czas - naprawić wszystko, co zrobiłam źle. Niestety, mimo całej magii, którą dysponowałam, nie potrafiłam tego zrobić.

Głosy na korytarzu przerwały moje rozmyślania. Gdy do mojego pokoju wszedł Klaudius, nie miałam pojęcia, czego się spodziewać. Jak zwykle ubrany był w granatową pelerynę, będącą symbolem przynależności do Rady. Z jego twarzy nie potrafiłam nic wyczytać.

- Poinformowano mnie, że chciałaś porozmawiać.

- Tak. - Starałam się nie pokazać po sobie, jak bardzo byłam przerażona.

- Zdaję sobie sprawę, że nie odpowiada ci zamknięcie w tej komnacie - powiedział nieodgadnionym wyrazem twarzy. - Rozmawiałem na ten temat z pozostałymi członkami Rady i znaleźliśmy odpowiedniejsze wyjście z tej sytuacji.

- To znaczy?

- Istnieje sposób, by szybko zamknąć całą sprawę. Dzięki temu będziesz mogła zapomnieć o tym wszystkim i skupić się na swoim życiu.

- Jaki to sposób? - Spojrzałam na niego niepewnie.

- Pozwól ze mną. - Podał mi ramię. - Najlepiej będzie, jeśli pokażę ci od razu, o czym mówię.

Przez chwilę stałam w miejscu, nie wiedząc, czy faktycznie chcę poznać ten jego cudowny sposób. Nie spodobało mi się też nazwanie całej tej tragicznej sytuacji "sprawą". Nie ufałam Klaudiusowi, ale w tej chwili oboje chcieliśmy tego samego: bezpieczeństwa naszego ludu. Postanowiłam więc dać mu szansę.

- Pozwolisz, że się najpierw ubiorę?

- To nie będzie konieczne - uśmiechnął się nieco ironicznie.

- Nie traćmy czasu.

Drżącą ręką ujęłam go pod ramię i wyszliśmy razem na korytarz. Czułam się niekomfortowo, ubrana w szlafrok i kapcie, miałam jednak większe problemy niż przejmowanie się niestosownym strojem. Idąc korytarzami, niepewnie spoglądałam na kroczących przy naszym boku strażników. Kojarzyłam jednego z nich - pamiętałam, że jest dowódcą straży, nie potrafiłam sobie jednak przypomnieć jego imienia. Gdy napotkał mój wzrok, skinął mi głową, uśmiechając się przy tym lekko. Odpowiedziałam skinieniem, sama jednak nie potrafiłam się zdobyć na chociażby cień uśmiechu.

- Dokąd idziemy? - spytałam Klaudiusa, gdy skierowaliśmy się w stronę schodów prowadzących do piwnic.

- Zaraz ci wszystko wyjaśnię - rzucił, nie patrząc na mnie.

Gdy byliśmy już niemal przy schodach, usłyszałam za plecami znajomy głos. Głos, który sprawił, że moje serce na chwilę zamarło.

- Gdzie ją zabieracie? - Nick stał nieopodal, patrząc na Klaudiusa z zaciętą miną. Widząc go, poczułam, jak zalewa mnie fala tęsknoty. Nie tak miało wyglądać nasze spotkanie po tylu dniach rozłąki.

- To nie twoja sprawa. - Klaudius spojrzał na niego gniewnie.

- Jestem jej strażnikiem - nie ustępował Nick. - To jak najbardziej moja sprawa.

- Uznajmy zatem, że z powodu problemów zdrowotnych zostałeś pozbawiony tej funkcji.

- To jakieś brednie! - Nick ruszył w stronę Klaudiusa, lecz momentalnie został zablokowany przez kilku strażników. Gdy Nick popatrzył na mnie, dostrzegłam w jego oczach ból i złość. Nie musiałam go o nic pytać, od razu zrozumiałam, że Nick wie.

- Proszę odprowadzić tego młodzieńca do izby chorych - rzucił przez ramię Klaudius, idąc dalej.

- Mam prawo wiedzieć, co zamierzacie zrobić! - Nick starał się wyswobodzić z uścisku trzymających go strażników.

- Dlaczego nie może iść z nami? - spytałam, starając się spowolnić krok Klaudiusa.

- To sprawa wyłącznie między nami. - Spojrzał na mnie ostro.

Chciałam się z nim kłócić, zażądać obecności Nicka, wiedziałam jednak, że Klaudius nie ustąpi. Poza tym nie miałam pojęcia, czego się spodziewać, a obecność Nicka podczas omawiania mojej ciąży rzeczywiście nie była zbyt dobrym pomysłem.

Rzuciłam więc ostatnie spojrzenie Nickowi, po czym ruszyłam w dół schodów u boku Klaudiusa.

Pierwszy raz znalazłam się w podziemiach zamku. Szliśmy wąskim korytarzem, mijając cały rząd ciężkich, drewnianych drzwi. Na końcu korytarza, obok którychś z nich, stało dwóch strażników. Spojrzałam pytająco na Klaudiusa, jednak nie doczekałam się żadnych wyjaśnień. Jeden ze strażników otworzył drzwi. Ku mojemu zaskoczeniu zobaczyłam kolejne schody. Nie miałam pojęcia, dokąd prowadzą. Byliśmy już przecież w podziemiach, co więc mogło być jeszcze niżej?

Gdy tylko dotknęłam stopą schodów, poczułam jakieś drgnienie, jakby po moim ciele przeszedł prąd. Wzdrygnęłam się lekko i zobaczyłam wpatrzone we mnie oczy Klaudiusa.

- Czujesz to, prawda? - uśmiechnął się tajemniczo.

- Co to jest?

- Magia, moja droga, magia - szepnął, schodząc niżej.

Im niżej schodziliśmy, tym bardziej byłam przestraszona. Nie mam pojęcia, jak długo szliśmy - miałam wrażenie, że te stopnie nie mają końca. Powietrze robiło się coraz cięższe, mimo ciepła panującego wokół poczułam dreszcze na całym ciele. Gdy miałam zapytać, jak długo jeszcze będziemy schodzić, ujrzałam w dole niewielki korytarz. Na jego końcu znajdowały się wielkie mosiężne drzwi. Po obu ich stronach stali strażnicy, ubrani na biało. Było to zdecydowanie nietypowe, ponieważ do tej pory widziałam członków straży Mandory ubranych wyłącznie w czerń.

Klaudius skinął na jednego z nich. W chwilę potem drzwi zaczęły się otwierać z głośnym zgrzytem. Zauważyłam, że nasza eskorta wycofała się w stronę schodów.

- Tylko wybrani mogą wejść do środka - rzucił od niechcenia Klaudius.

Gdy tylko przekroczyliśmy próg, drzwi zamknęły się za nami. Byłam jednak zbyt pochłonięta podziwianiem wnętrza, by się nad tym zastanawiać. Znaleźliśmy się w najbardziej niesamowitym pomieszczeniu, jakie dotychczas widziałam. Komnata miała kształt wielkiego koła. Jej ściany i podłoga wykonane były z białego, lśniącego kamienia. Na samym środku zobaczyłam wielki, obły głaz z płaską, podobną do stołu powierzchnią. Nie byłoby w nim nic szczególnego, gdyby nie fakt, że w jego wnętrzu - szklanym, jak mi się wydawało - znajdował się największy kwiat antilii, jaki do tej pory widziałam. Aż otworzyłam usta z zachwytu i zdumienia.

Pomieszczenie było niezwykle jasne. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że w miejscu, w którym powinien znajdować się sufit, pulsowało coś podobnego do tafli jeziora. Owa przezroczysta substancja delikatnie falowała nad naszymi głowami, a pochodzące od niej jasnożółte światło rozświetlało wszystko wokół.

- Co to za miejsce? - spytałam szeptem.

- To serce Mandory. - Klaudius wskazał na szklany stół - Masz zaszczyt zobaczyć pierwotną antilię, to od niej wszystko się zaczęło.

Przez chwilę patrzyłam w milczeniu na niezwykły kwiat.

- Znasz historię pochodzenia antilii? - spytał od niechcenia.

- Wiem, że moi przodkowie podlali magiczne nasiona własną krwią, by pozyskać ich moc.

- Dość ogólnikowe określenie jednego z najistotniejszych faktów z naszej historii. - Spojrzał na mnie karcąco. - Wprawdzie nie mamy zbyt wiele czasu, ale postaram się rzucić nieco światła na kompletną ciemność, którą spowity jest twój umysł.

Nim zdążyłam otworzyć usta, by cokolwiek odpowiedzieć, Klaudius kontynuował:

- Pierwszym władcą Mandory był młody książę, należący do rodu czarnoksiężników. Opuścił rodaków, by móc być z ukochaną, zwykłą dziewczyną. Ich uczucie było zakazane na planecie, z której pochodził, więc udali się na inną, jedną z wielu niezamieszkanych. Wraz z nimi wyruszyła grupa kilkunastu przyjaciół, którzy również chcieli żyć według własnych zasad. Niestety nie przewidzieli, że planeta, na której się osiedlili, może być tak dzika i nieprzystępna. Pewnej nocy książę, stojąc na wysokim wzgórzu, prosił o pomoc księżyc, który od zawsze był źródłem mocy czarnoksiężników. Jego własna magia była zbyt słaba, by móc stworzyć stabilne miejsce dla siebie i ludzi, którzy powierzyli mu swój los. Jak głosi legenda, księżyc wysłuchał jego próśb, zsyłając mu drobne, mieniące się jasną poświatą ziarenka. Książę zasadził je jeszcze tej samej nocy. Ponieważ na całej planecie nie było wody, podlał je własną krwią. Wtedy jeszcze nie wiedział, że jego ród na wieki będzie połączony z niezwykłą rośliną. Kwiat antilii wyrósł w jedną noc, a wraz z nim pojawiła się woda oraz dziesiątki innych roślin. Magiczny kwiat obdarzył mocą księcia i jego towarzyszy, dzięki czemu mogli zbudować swój własny wymarzony świat. Tak zaczęło powstawać królestwo, którego potęgę możemy podziwiać po dziś dzień. Pierwotna antilia wypuściła pędy, a z nich powstały setki nowych kwiatów. Ziarenka dały początek magii, która na stałe zagościła na całej planecie, obdarzając każdego z jej mieszkańców niezwykłymi zdolnościami.

Wolno podeszłam do szklanej bryły, kładąc dłoń na jej powierzchni. Zdziwiłam się, czując ciepło promieniujące z jej wnętrza.

- Dlaczego to szkło jest ciepłe?

- To nie szkło, lecz lód - Klaudius uśmiechnął się lekko.

- Jak to możliwe? - zdziwiłam się niezmiernie. - Lód nie może być ciepły.

- Antilia to spowodowała - wyjaśnił. - Zdołaliśmy się przekonać, że dla tej niezwykłej rośliny nie ma rzeczy niemożliwych.

- Niewiarygodne... - Lekko pogładziłam wierzch bryły. Zauważyłam, że kwiat wewnątrz niej zaczął delikatnie migotać. Nie wiem dlaczego, ale czułam wewnętrzny niepokój. Uderzyła mnie dzikość tej rośliny, choć nie do końca potrafiłam wytłumaczyć, w czym dokładnie się to przejawiało.

- Czuje twoją krew. - Klaudius stanął tuż za mną.

- Dlaczego ten kwiat został zamknięty? - Nie potrafiłam opanować ciekawości.

- Stał się zbyt potężny, by mógł rosnąć swobodnie. Twoi przodkowie bali się tej mocy, dlatego postanowili ją okiełznać, jednocześnie czerpiąc z niej, ile tylko można.

- Dlaczego mnie tutaj przyprowadziłeś? - spytałam po chwili.

- Tak jak mówiłem wcześniej, znaleźliśmy sposób, by ci pomóc.

Nim zdążył powiedzieć coś więcej, drzwi ponownie się otworzyły, a do środka weszło kilka osób. Nie musiałam pytać, kim byli, granatowe peleryny mówiły same za siebie.

- Skoro jesteśmy już w komplecie - ciągnął Klaudius - pozwól, że wszystko ci wyjaśnię. Znajdujemy się tutaj, ponieważ ta komnata ma specyficzną moc. Wewnątrz niej każdy z naszych darów jest spotęgowany po stokroć. Mamy więc pewność, że nasz plan się powiedzie.

- Mógłbyś mi wreszcie wyjaśnić, co to za plan? - spytałam zniecierpliwiona.

- Uznaliśmy, że czekanie do porodu jest zbyt ryzykowne. Nie wiemy, czego można się spodziewać po tej piekielnej istocie. Jednego natomiast jesteśmy absolutnie pewni: zrobi wszystko, by ocalić to dziecko.

- Piekielnej istocie? - spojrzałam na niego nie do końca pewna, czy mówi o Kenronie, czy istocie ze studni, która zainfekowała moje ciało.

- Mam na myśli oczywiście pierwotne zło - wyjaśnił szybko. - Zapewne zgodzisz się ze mną, że ta istota jest zdolna do wszystkiego. Byłaś świadkiem tego, co potrafi zdziałać. Zamknęłaś ją w studni, narażając przy tym swoje życie, bo wiedziałaś, że jej egzystencja w naszej rzeczywistości jest zbyt wielkim zagrożeniem. Nie sądzę, byś od tamtego czasu zmieniła zdanie. Nieprawdaż? - Spojrzał mi w oczy. - Wiesz równie dobrze, jak ja, że nie możemy dopuścić, by pierwotne zło powróciło. Zwłaszcza mając świadomość, że tym razem zyska potęgę, której nie będziemy w stanie się przeciwstawić.

Poczułam ciarki na całym ciele.

- Postanowiliśmy więc zabić dziecko - skrzywił się, wskazując na mój brzuch - Już teraz.

- Jak zamierzacie to zrobić? - spytałam z kamienną twarzą, starając się jednocześnie opanować drżenie głosu.

- Poznaj, proszę, Diaksusa - wskazał na jednego z mężczyzn, który jak na zawołanie wystąpił do przodu. Miał niezwykle jasną, prawie białą skórę i zimne szare oczy. - To najpotężniejszy z naszych uzdrowicieli.

- To nadal niewiele wyjaśnia.

- Usuniemy płód, a Diaksus cię uzdrowi - rzucił Klaudius bez cienia emocji.

- Co? - poczułam bolesny ucisk w żołądku. Przerażona zrobiłam krok w tył, obejmując ochronnym gestem brzuch.

- Uspokój się, moja droga. Wierz mi, to najlepsze rozwiązanie. Gdy tylko pozbędziemy się tego czegoś, będziesz mogła wrócić do swoich spraw. Przestaniesz stanowić dla nas zagrożenie, więc nikt nie będzie cię już pilnował.

- A co z dzieckiem?

- To nie jest jeszcze dziecko, lecz zaledwie jego zalążek. Nie musisz mieć więc wyrzutów sumienia - odezwał się niespodziewanie Diaksus.

- Płód zostanie zniszczony, ale to już nie powinno cię interesować. Skup się wyłącznie na tym, że ocalisz swój lud przed zagładą. Jesteś przyszłą władczynią tej planety i to powinno być dla ciebie priorytetem - dodał Klaudius.

W moim wnętrzu rozszalała się burza. Nie miałam pojęcia, co o tym myśleć. Z jednej strony niechętnie musiałam przyznać rację Klaudiusowi - dobro mojego ludu było najważniejsze. Nie mogłam narazić wszystkich tych ludzi na niebezpieczeństwo. Z drugiej jednak strony nie mogłam znieść myśli, że niewinna istota straci życie. Nawet jeśli w przyszłości zło miało przejąć nad tym dzieckiem władzę - do tego czasu będzie bezbronne. No i oczywiście najważniejsza kwestia: bez względu na wszystko - to dziecko było moje. Czułam jego obecność każdą cząstką mojego ciała. Jaka matka pozwoliłaby skrzywdzić własne dziecko? To jedno słowo - "mama" sprawiło, że poczułam ból w sercu.

- Zaufaj nam. - Klaudius stanął przy mnie, delikatnie biorąc mnie pod rękę. - To jedyne wyjście.

Byłam tak przerażona i oszołomiona, że nawet nie spostrzegłam, kiedy zaprowadził mnie do lodowego głazu.

- Połóż się, zaraz będzie po wszystkim.

Kładąc się na płaskiej powierzchni, słyszałam jedynie bicie własnego serca. Gdy Diaksus stanął nade mną, nagle zaczęło mi brakować powietrza. Wzdrygnęłam się, widząc, że sięga do paska mojego szlafroka.

- Wszystko będzie dobrze - uśmiechnął się. Jego sztuczny grymas jednak wcale mnie nie uspokoił.

Diaksus wolno rozchylił poły mojego szlafroka, odsłaniając nagi brzuch. Gdy w jego dłoni dostrzegłam biały, lśniący nóż, wykonany z jakiegoś nieznanego mi tworzywa, głośno wciągnęłam powietrze.

- Zaboli tylko przez chwilę, potem wszystko uleczę - rzekł cicho.

Starałam się opanować histerię - niestety, bezskutecznie. Spod przymkniętych powiek dostrzegłam, jak gładka tafla sklepienia zaczyna falować intensywniej. Z każdą sekundą czułam coraz mocniej, jak wilgoć wsiąka w mój szlafrok. Nie miałam pojęcia, co sprawiło, że lodowa bryła, na której leżałam zaczęła się topić - zresztą wcale mnie to nie obchodziło.

- Pośpiesz się - usłyszałam głos Klaudiusa.

W chwili, gdy zimne ostrze dotknęło mojej rozpalonej skóry, huk otwieranych z impetem drzwi sprawił, że wszyscy drgnęliśmy.

- Nie macie prawa tu być! - zagrzmiał Klaudius. - To święte miejsce. Wasza niesubordynacja zostanie surowo ukarana.

- Radzę ci się od niej odsunąć! Chyba że chcesz szukać tego ostrza we własnym ciele! - Głos Nicka był niczym balsam dla mojej duszy. Chciałam się podnieść, lecz momentalnie czyjeś ręce przygwoździły mnie do lodowego blatu.

- Nie przerywaj! - usłyszałam nad głową wściekły głos Klaudiusa. - A wy zajmijcie się nimi!

W tej samej chwili poczułam bolesne ukłucie w dole brzucha. Ból szybko jednak został stłumiony przez zupełnie niespodziewane uczucie: zupełnie jakby wewnątrz mnie coś zaczęło się gotować, a to dziwne bulgotanie w żołądku błyskawicznie rozprzestrzeniło się na resztę ciała. Miałam wrażenie, że w moich żyłach pulsuje płynny ogień. Gdzieś w oddali usłyszałam syk Klaudiusa i przerażający krzyk Diaksusa. Chciałam otworzyć oczy, lecz oślepiło mnie jasne światło. Nie mogłam jednak nawet o tym pomyśleć, gdyż zawładnęła mną fala bólu, jakiego dotychczas nie znałam. W jednej chwili poczułam się tak, jakby moje ciało zaczęło się rozpadać, jakby jakaś niewidzialna siła wyrywała ze mnie kawałek po kawałku, a ja nic nie mogłam na to poradzić. Krzyk palił moją krtań, mimo to nie potrafiłam wydobyć z siebie chociażby jęku. W chwilę potem przestałam już czuć ból czy strach - pochłonęła mnie nicość, której nie miałam siły ani ochoty się przeciwstawić.