Rzecz o niezapisanych wierszach - Mirosław Pisarkiewicz

Ktoś na śmierć

wybrał się

inny poszedł

na miłość

Ktoś zapatrzył się

w wiatr

a ktoś

ruszył w zawiłość

A ja wciąż

jestem tu

ciągle idę

przy tobie

schylam się

do twych rąk

skrywam w cieniu

twych powiek

Ktoś na stos

rzucił się

inny skrzydła

rozwinął

Ktoś tam z marzeń

swych spadł

i w pamięci

zaginął

A ja wciąż

jestem tu

ciągle idę

przy tobie

schylam się

do twych rąk

skrywam w cieniu

twych powiek

Inny z krzyża

sam zszedł

poszedł drogą

do słońca

A ktoś choć

starał się

nie odnalazł

jej końca

A ja wciąż

jestem tu ...

Beatrycze wierzy

w dobre anioły

i w niepodległość drzew

- czasami wydaje jej się

że są lepsze

od ludzi

Wierzy we wróbla

przylatującego

i przyjmuje pozę modelki

z sesji fotograficznej

Beatrycze wierzy

w muzykę

Nie ufa zegarom

obłokom

biedronkom

i zeschniętym liściom

Nie cierpi

wyznawców hałasu

Szuka siebie

za kolejnymi zakrętami

są równie zapomniane

jak ona

Beatrycze chciałaby

chodzić zimą

i wędrować przez

rozsłonecznioną Wenecję

Zwykłe marzenia

Zwykła dziewczyna

Zwykły wiersz

A ja myślę

że w wieku

na orbitę okołoziemską

i dalej

Beatrycze

jest jak

nieodkryty świat

z ukrytego wymiaru

śnionego

w równoległej rzeczywistości

Beatrycze

jest jednocześnie

bukietem barwinków

i białą jaskółką

zapomina

dzieciństwo

mycie brudnych

od smarów dłoni

w ropie

i w proszku do prania

rąbanie drewna

i dźwiganie węgla z piwnicy

zapomina

piasek nad Wartą w Uniejowie

i smak żurku

w "Mimozie"

rosół z wermiszelem

gotowany

wśród drzew pola namiotowego

w Stegnie i w Sobieszewie

mgliście przypomina sobie

robienie warkoczy

i wiązanie snopków

w Jackowie

Beatrycze

jest jednocześnie

bukietem barwinków

i białą jaskółką

jeszcze jest