#19 2026 rok LXXDwutygodnik poświęcony muzyce poważneji życiu muzycznemu założony w 1945 rokuRedaktor naczelnyDaniel CichyRedaktor prowadzącyKrzysztof StefańskiSekretarz redakcjiMaciej Kucharskimaciej_kucharski@pwm.com.plZastępca redaktora naczelnegoKrzysztof Stefańskikrzysztof_stefanski@pwm.com.plAktualności, Archiwum RBartosz Witkowskibartosz_witkowski@pwm.com.plSwoboda RuchuPiotr Mikapiotr_mika@pwm.com.plFestiwale, KoncertyKarolina Dąbekkarolina_dabek@pwm.com.plWydawnictwaMichał Mendykmichal_mendyk@pwm.com.plTeatr muzycznyJacek MarczyńskiSekretariatKatarzyna Dubielredakcja@ruchmuzyczny.plDyrektor artystycznyProjekt graficznyMarek Knapmarek_knap@pwm.com.plStudio graficzneNatalia Cyrankiewicz, Andrzej Swat (prepress)Redakcja i korektaMaria Konopka-WichrowskaInternetMateusz Ciupkamateusz_ciupka@pwm.com.pl
Wydawca
Polskie Wydawnictwo Muzyczne
Aleja Pokoju 1, 31-548 Kraków
Oddział w Warszawie
ul. Wiejska 19, 00-480 Warszawa
pwm@pwm.com.pl
Czasopismo patronackie wydawane na zlecenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych, a w tekstach przyjętych do publikacji zastrzega sobie prawo dokonywania skrótów, poprawek stylistycznych, zmian tytułów i śródtytułów. Za treść reklam redakcja nie odpowiada.
Adres
ul. Wiejska 19, 00-480 Warszawa
tel.: +48 885 860 332
email: redakcja@ruchmuzyczny.pl
www.ruchmuzyczny.pl
ruchmuzyczny
Kontakt telefoniczny w sprawie prenumeraty: 12 422 70 44 wew. 183 lub 885 860 336 (Jakub Stankiewicz), mail: prenumerata@pwm.com.pl
"Ruch Muzyczny" jest dostępny dla niewidomych
informacje na www.defacto.org.pl
Ikonki: www.flaticon.com/freepick
Na okładce ilustracja Olki Grzegorki
2016 challenge
Krzysztof Stefański
"Niechże i będą nawet te "dwa semestry propedeutyki muzyki współczesnej" na początek. Potem rozszerzmy jednak program na cztery semestry, a z nazwy kursu wykreślmy umniejszające słowo "propedeutyka". Wreszcie przekształćmy jeden kurs w specjalistyczne studia magisterskie [...]. Zresztą - na początek możemy zorganizować choćby jakiś kurs mistrzowski czy letnią szkołę. Tylko zacznijmy działać. Teraz. Już". To mój własny postulat sprzed dekady - recepta na wysoki poziom rodzimych ansambli muzyki nowej. Jednocześnie chybiona i trafna. Chybiona, bo zespoły już istniały, tylko potrzebowały czasu, stałego finansowania i własnego zaplecza (wciąż bywa z tym krucho), by się rozwinąć. Trafna, bo część działań już się realizuje - mamy wakacyjne kursy dla wykonawców i jeden ansambl akademicki, a część członków rodzimych formacji obroniło doktoraty i habilitacje, ma już własnych wychowanków. Ale o specjalistycznych studiach magisterskich nadal można pomarzyć.
Zmieniło się zatem w ostatniej dekadzie wiele - ale i niewiele zarazem. Nominowany w 2016 roku nowy dyrektor Warszawskiej Jesieni, Jerzy Kornowicz, prowadzi ją do dziś. Podobnie jak Krzysztof Pietraszewski - krakowskie Sacrum Profanum. Od tego czasu nie pojawiły się właściwie większe festiwale - choć gdańska Futurofonia i bydgoska Art Mintaka zdradzają potencjał. Czołówka zespołów muzyki współczesnej pozostaje niezmienna, do stawki najpóźniej dołączył wrocławski Kompopolex (założony w 2017), poza tym - znani już wcześniej artyści w kolejnych konfiguracjach. Trzymam kciuki za Ludzi z Vełny (2021), bo utrzymać działalność niełatwo - kto pamięta zespoły Ko-MAT i Trans-for-Matha?
Cieszy mnie rosnąca stabilność sceny muzyki nowej - przecież to istotny warunek jej rozwoju - ale i martwi. Bo od stabilności czasem niebezpiecznie blisko do stagnacji, a ta zabija sztukę. Trzeba więc dbać o pole do eksperymentów - nawet jeśli wiążą się z ryzykiem wpadki. I wspierać nowe inicjatywy, by mogły odświeżać nasze myślenie o muzyce. Teraz. Już.
Cytat numeru:
Im więcej decyzyjności chcą mieć artyści, tym więcej pracy pozostaje również po ich stronie
--Iza Smelczyńska
Organizacyjnie ewolucja, artystycznie rewolucja
z Adamem Banaszakiem rozmawia
Paweł Binek
Fot. Grzegorz Bargieł/Warszawska Opera Kameralna
Paweł Binek: Przejęcie sterów Teatru Wielkiego w Poznaniu to ważna chwila.
Adam Banaszak: Z całą pewnością. Mówimy o wyjątkowym teatrze ze wspaniałą historią i o znakomitej renomie. Nie sposób przekraczać jego progów bez poczucia dużej odpowiedzialności, szacunku i szczęścia. Na dodatek - jako Poznaniak - to w nim przeżywałem swoje pierwsze operowe zachwyty, choć do dziś nie miałem okazji tutaj pracować. Długa nieobecność w Poznaniu pozwoliła mi nabrać dystansu i doświadczeń. Niemniej wierzę, że wcześniejsza znajomość genius loci może stać się atutem.
Planuje pan rewolucję czy ewolucję?
Organizacyjnie - ewolucję, artystycznie - rewolucję. Jeśli w sztuce nie idziemy do przodu, cofamy się. W operze jak w soczewce skupiają się możliwości i wyzwania związane z tym, co twórczego możemy osiągnąć. Obecnie szuka ona swojej nowej definicji i roli społeczno-artystycznej. Z jednej strony jest strażnikiem tradycji, z drugiej - musi znaleźć sposób, by odpowiadać na pytania współczesnego świata. Warunkiem sine qua non opery, będącej ciągle ewoluującym teatrem, jest ekscytujące wykonanie muzyczne. Pamiętajmy też o ulotnej sztuce tańca - Opera Poznańska jest przecież domem znakomitego zespołu baletowego.
Czego możemy się spodziewać w pierwszym roku pana kadencji?
Instytucja tej wielkości potrzebuje czasu, by rozpocząć nowe przedsięwzięcia. Na razie mogę mówić na dużym poziomie ogólności. Wierzę w teatr repertuarowy, którego wyznacznikiem są nie tylko premiery, lecz także jego codzienność. Chciałbym znaleźć równowagę między twórczym nawiązywaniem do przeszłości a artystycznymi poszukiwaniami. To jedno z najpoważniejszych zadań, które przede mną stoi.
Jaki będzie teatr operowy Adama Banaszaka?
Na fasadzie poznańskiej opery widzimy sześć kolumn, które równomiernie wspierają fronton. Podobnie trzeba zbalansować filary życia teatralnego. Pierwszy z nich to opery z wieków XIX i początku XX. Drugi to dzieła rzadko prezentowane w Polsce. Naszym obowiązkiem, również fonograficznym, jest nawiązywanie do twórczości patrona teatru i muzyki polskiej. Potrzebne są nowe nagrania rodzimych dzieł, ukazujące bieżący styl interpretacyjny i poziom wykonawczy.
Dalej - edukacja kierowana nie tylko do najmłodszej widowni. Chcemy stworzyć przestrzeń do rozmowy także dla średniego i starszego pokolenia przez realizację serii "Biblioteka Pegaza" i przywrócenie do życia magazynu "Operomania". Następny filar stworzą plenerowe superwidowiska. Są one okazją do wspólnego świętowania i zaproszeniem publiczności, która może jeszcze nie chodzi na przedstawienia w pięknym i historycznym gmachu teatru. Opera powinna także nawiązywać dialog z innymi dziedzinami sztuki. Przy tym wszystkim najistotniejsze są codzienny spektakl oraz możliwości rozwoju dla wszystkich zespołów.
Kto będzie w tym teatrze najważniejszy: dyrygent, śpiewacy czy reżyser?
Wkrótce przedstawię nazwiska dyrektorów artystycznego, muzycznego i baletu. Zaprezentujemy wizję, która zmienia rozumienie tego, co i kto ma być górą w teatrze. Punktem wyjścia jest zawsze muzyka. Czy to oznacza koncert w kostiumach? Z pewnością nie. Czym w istocie jest głębokie wczytanie się w intencje kompozytora? Czego oczekuje od nas publiczność? Ciągle tego poszukujemy.
Co kryje się pod słowami o dziełach rzadko wykonywanych?
O repertuarze trzeba myśleć w sposób efektywny i zrównoważony. W koncepcji programowej zaproponowałem takie tytuły, jak Wilhelm Tell, Purytanie, Samson i Dalila, ale też Casanova Różyckiego, Wozzeck, Dialogi karmelitanek i Król Ubu. Wychodzenie poza codzienny repertuar obejmie także festiwale. Wrócą Poznańskie Dni Verdiego, Przedwiośnie Baletowe wzbogaci się o konkurs choreograficzny, poszukamy dalszych dróg rozwoju Festiwalu Moniuszki. Zaproponuję dwie nowe inicjatywy. W ramach Festiwalu Maxa Littmanna, architekta gmachu Teatru, spróbujemy połączyć siły z innymi teatrami operowymi jego projektu. Propozycją na lato będzie Festiwal Leopolda Damroscha - Poznaniaka, który odegrał ważną rolę w historii Metropolitan Opera. Będzie to okazja do spotkań z mniej oczywistą muzyką: zaprezentujemy nie tylko nieme filmy operowe z oprawą dźwiękową na żywo, lecz także recitale z - na przykład - Der Ring ohne Worte w wersji organowej.
W poprzednich latach Teatr zaznaczał swoją obecność również na arenie międzynarodowej.
Teatr Wielki w Poznaniu ma prawo być równorzędnym partnerem dla wielu słynnych europejskich instytucji operowych. Potrzebujemy znaleźć wspólników do międzynarodowych koprodukcji, w których siły twórcze będą rozłożone równomiernie. Wierzę, że przedstawimy nową perspektywę i horyzonty współpracy zagranicznej.
Jaką rolę w teatrze ma odgrywać taniec?
Zespoły baletowe potrzebują "wyrównania ciśnień", żeby różnica między sztuką tańca a innymi dziedzinami była mniej dojmująca. Powstanie stanowisko dyrektora baletu, by zespół miał większą niezależność i swobodę pracy. Wspólny dom wymaga współdziałania przy spektaklach operowych, ale w równoprawnej relacji. Mamy dużo do zrobienia w kwestii klasycznego baletu, za którym mocno tęskni się w Poznaniu, nie lekceważymy jednak potrzeby eksploracji nowoczesnych form. Chcę zapewnić zespołowi możliwość poważnego rozwoju i wychodzenia na sceny międzynarodowe.
Jak zachęcić nowych widzów do wizyt w operze i zatrzymać tych, którzy już do niej chodzą?
Wspaniałymi spektaklami. Jeśli wypełnimy je wszystkim, czym możemy - ekscytacją, wzruszeniem, katharsis - to odnajdziemy w nich nasze niewypowiedziane lęki, nadzieje. Wtedy teatr operowy broni się sam. Wymaga on jednak pogłębienia, otwarcia na rozmowę. Świat staje się coraz bardziej interdyscyplinarny, tymczasem język mówienia o operze się nie zmienia. Dlaczego nie możemy wypowiadać się o niej tak samo wnikliwie i krytycznie, jak o książkach czy kinie?
Wyzwań dla sztuki jest wiele - od kwestii geopolitycznych i gospodarczych po sztuczną inteligencję. Jak stawiać im czoła?
Czy na pewno powinniśmy "stawiać czoła"? Już w zalążku operę tworzyły dwie wykluczające się siły. Próbowała ona wskrzesić tragedię antyczną, a jednocześnie była medium na wskroś nowoczesnym, korzystającym z wszelkich nowinek. Na pewno musimy bronić się przed spadkiem jakości artystycznej i brakiem odwagi. Częścią tej sztuki może być próba odpowiedzi na to, jaki jest świat. Poza tym - czy mamy konkurować z montażem współczesnych filmów? Naszą jakością jest właśnie to, że wymagamy skupienia. W dzisiejszych realiach może to być nie tylko ratunkiem, lecz także ekscytującą przygodą.
Ma pan operowe marzenia, które chciałby spełnić w Poznaniu?
Mam, ale zdaję sobie sprawę, że marzenia trzeba dostosować do potrzeb publiczności i potencjału danego zespołu. Jeśli chodzi o mnie, to - poza Wagnerem - najbliższa jest mi opera między bel cantem a weryzmem, repertuar pozostaje jednak tak szeroki, że grzechem byłoby grać tylko ten piękny wycinek całości.
Czego życzyć panu i zespołom Teatru na początku kadencji?
Teatr operowy tworzą wyjątkowi artyści, którzy poświęcają swoje życie w sposób nieporównywalny z innymi dziedzinami sztuki. Chciałbym, żeby Teatr Wielki był dla nich przestrzenią artystycznego spełnienia, ale też miejscem stabilnym organizacyjnie. Myślę o figurze Pegaza u szczytu fasady Teatru. W mitologii Pegaz przynosi natchnienie - wierzę, że i my znajdziemy sporo natchnienia w operowej codzienności.
Adam Banaszak, #1988, dyrygent, od sezonu artystycznego 2026/2027 dyrektor Teatru Wielkiego im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, były kierownik muzyczny orkiestry Musicae Antiquae Collegium Varsoviense.
Jan Pawlikowski (1943-2026)
Agata Mierzejewska-Ficek
Odszedł Jan Pawlikowski, wybitny polski artysta lutnik, obecny w kulturze muzycznej od ponad sześciu dekad. Urodził się w Maruszynie koło Nowego Targu. W latach 1959-1964 uczył się lutnictwa w Technikum Budowy Instrumentów Lutniczych w Nowym Targu u mistrza Franciszka Marduły (1909-2007). W latach 1965-1966 odbył praktykę konserwatorską u Piotra Kubasa (1906-1978, uczeń przedwojennych lutników Józefa Zająca i Gustawa Häusslera) w Filharmonii Krakowskiej, a także w Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu. Po ukończeniu technikum uczył się grać na skrzypcach, a następnie rozpoczął studia w klasie altówki w PWSM w Krakowie.
Po odejściu Piotra Kubasa przejął pracownię w Filharmonii Krakowskiej. W latach 1972-1973 przebywał w Chicago, gdzie pracował w zakładzie Kagan & Gaines. Wolał jednak prowadzić własną działalność i wrócił do kraju. Od 1966 roku należał do Związku Polskich Artystów Lutników, w którym przez lata był bardzo aktywny. Niezwykle ceniony w swoim środowisku, pozyskiwał dla ZPAL materiał rezonansowy. Miał duży skład dobrze wysezonowanego drewna świerkowego z rejonów Koniakowa, Istebnej oraz Żywiecczyzny, a także bieszczadzkich i kłodzkich jaworów, z którego skorzystało wielu lutników. Krakowską pracownię prowadził nieprzerwanie przez ponad pół wieku, w późniejszych latach wraz z córką Janiną, także uznaną lutniczką. Miał drugi warsztat w Libertowie.
Mimo że powszechnie mówi się o kilkuset instrumentach zbudowanych przez Jana Pawlikowskiego, sam mistrz wspominał, iż w swojej długiej karierze zrobił ich ponad cztery tysiące. Numeracją objął pierwszy tysiąc, później wklejał kartkę z sygnaturą i datą. Były to głównie skrzypce i altówki, wiele wiolonczel, kilkanaście kontrabasów, a także instrumenty historyczne i smyczki. Stosował jasne i jasnobrązowe lakiery na złotym lub żółtym podkładzie. Na karteczkach zamieszczał wizerunek kościoła Mariackiego i złóbcoków. Jako konserwator miał w rękach jeszcze większą liczbę instrumentów - jak sam mówił, być może nawet dziesiątki tysięcy. Miał przyjemność ogrywać 15 Stradivariusów. Słuchał i rozumiał muzyków, których potrzeby dźwiękowe i stylistyczne chętnie realizował. Na jego instrumentach grają soliści, kameraliści i muzycy orkiestrowi z całego świata.
Był uznany i nagradzany. Uzyskał I nagrodę (za wiolonczelę) w Konkursie im. Zdzisława Szulca w Poznaniu (1979), Specjalną Nagrodę Redakcji "Hudební nástroje" za dwoje skrzypiec w tymże konkursie (1981), jego altówka uczestniczyła w finale Konkursu Stradivariego w Cremonie (1982), otrzymał brązowy medal za skrzypce w Konkursie w Sofii (1983). Sam też był jurorem konkursów lutniczych - w Moskwie, Hradcu Králové, Pradze czy Poznaniu.
Zmarł w Krakowie, z którym związany był całe życie. Został pochowany w miejscowości Gaj. Cześć pamięci Mistrza.
Akiki u steru, Arming gościnnie
NOSPR, polskieradio.pl
Stan zawieszenia trwał kilkanaście miesięcy. Po przejściu Michała Klauzy do Filharmonii w Krakowie nie wybierano jego następcy w Orkiestrze Polskiego Radia w Warszawie. Dopiero niespełna tydzień przed inauguracją sezonu ogłoszono, że nowym szefem artystycznym zostanie Bassem Akiki. Rozmowy w tej sprawie ruszyły już w ubiegłym roku, ale wówczas kapelmistrz był zbyt zajęty, by móc poświęcić zespołowi tyle uwagi, ile powinien. "Liczy się nie tylko dyrygowanie, ale też chodzenie na koncerty, słuchanie orkiestry, gdy gra ona z innymi. Od teraz będę mógł planować tak, aby spędzać z nią jak najwięcej czasu" - powiedział Akiki w pierwszym wywiadzie, którego wspólnie z dyrektorem OPRW Kajetanem Prochyrą udzielił Monice Zając na antenie Programu Drugiego Polskiego Radia.
Inauguracja sezonu stołecznej radiówki 5 września (relacja na s. 19) miała dla dyrygenta osobisty wymiar. W programie znalazł się bowiem Koncert wiolonczelowy h-moll Antonína Dvořáka, którego Akiki słuchał jako młody człowiek w Libanie. "Sprawił, że jestem dyrygentem. Kiedy pierwszy raz usłyszałem Koncert Dvořáka, wtedy o tym pomyślałem. Nawet nie ważyłem się myśleć, że mogłoby się to stać realne. A jednak jestem tutaj i stoję przy pulpicie jednej z najważniejszych orkiestr w Polsce" - wyjaśnił.
W Katowicach również nowe rozdanie: Christian Arming został pierwszym dyrygentem gościnnym NOSPR. Urodzony w Wiedniu i wychowany w Hamburgu, po ukończeniu studiów w klasie Leopolda Hagera został asystentem Seijiego Ozawy. Pod jego opieką artystyczną w latach 1992-1998 dyrygował Boston Symphony Orchestra w Tanglewood oraz New Japan Philharmonic w Tokio (później zastąpił Ozawę w tym zespole). Był najmłodszym kierownikiem muzycznym ostrawskiej Janáčkova filharmonie, szefował także Luzerner Sinfonieorchester. Zajmował stanowisko dyrektora muzycznego Orchestre philharmonique royal de Li?ge od września 2011 do 2019 roku, zaś od 2024 związany jest z Hiroshima Symphony Orchestra, gdzie pełni tę samą funkcję. --MAK, MC
Joanna Kawalec 1 września oficjalnie rozpoczęła pracę na stanowisku dyrektorki Filharmonii Sudeckiej im. Józefa Wiłkomirskiego w Wałbrzychu. Od stycznia zeszłego roku poznawała zespół, pełniąc obowiązki szefowej instytucji. Kawalec ma wykształcenie menadżerskie. Jest absolwentką podyplomowych studiów na kierunkach Lean Management na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu oraz marketing internetowy w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie. W tym roku ukończyła także Podyplomowe Studia Menedżer Kultury w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej. Doświadczenie zdobywała w sektorze prywatnym. Prócz tego związana jest z muzyką - w ZSM w Wałbrzychu uczyła się gry na wiolonczeli, ponadto śpiewa: jest aktywną chórzystką w Tactus Sonus przy parafii katedralnej św. św. Stanisława i Wacława w Świdnicy oraz w Chórze Mieszanym Filharmonii Sudeckiej.
Zmiany nie tylko w Warszawie i Katowicach
filharmoniasudecka.pl, kalisz.pl
Za przygotowanie repertuaru, zaproszenie wykonawców, solistów oraz dyrygentów w sezonie 2026/2027 w znacznej mierze jest odpowiedzialny kierownik artystyczny Maciej Tomasiewicz. "Podczas swojego 49 sezonu Filharmonia Sudecka stawia przede wszystkim na mocny repertuar symfoniczny oraz wykonania dzieł z najwyższej półki. Słuchacze mogą się spodziewać dużej różnorodności, ale przede wszystkim możliwości poznania nowych utworów i kompozytorów" - czytamy.
Przenosimy się do Kalisza. Pochodzący z Boliwii Ruben Silva nadal będzie prowadził orkiestrę tamtejszej filharmonii. Nie było to jednak zwykłe przedłużenie kontraktu - odbył się konkurs, w którym dyrygent zmierzył się z pięcioma kandydatami i zwyciężył. W związku z tym prezydent Krystian Kinastowski zdecydował o powołaniu go na pięć kolejnych sezonów artystycznych. Silva na czele kaliskiego zespołu stoi od 2021 roku.
--MAK, MC
Konkurs na koloraturę
adasari.pl, Małopolskie Centrum Kultury
Międzynarodowy Konkurs Sztuki Wokalnej im. Ady Sari w Nowym Sączu odbędzie się po raz 22 - od 15 do 22 maja 2027 roku. Termin przyjmowania zgłoszeń upływa 31 stycznia. Do udziału zaproszeni są studenci i absolwenci kierunków wokalnych polskich oraz zagranicznych uczelni artystycznych. Najbliższe zmagania przyniosą zmianę w regulaminie - wyodrębnienie kategorii sopranu koloraturowego. Według organizatorów to precedens w skali światowej - żaden inny międzynarodowy konkurs wokalny dotychczas jej nie wprowadził. Ta decyzja ma oddawać hołd Jadwidze Szayer, czyli Adzie Sari. Jej międzynarodowa kariera, uwieńczona sukcesami w mediolańskiej La Scali i nowojorskiej Carnegie Hall, opierała się na wyjątkowej sztuce wokalnej i mistrzostwie koloratury.
"Z satysfakcją obserwuję, jak na wokalne fioritury Ady Sari reagują wszyscy, którzy mają okazję posłuchać jej archiwalnych nagrań po raz pierwszy. Marzę o tym, by na scenie w Nowym Sączu pojawiła się sopranistka, która zabłyśnie talentem na miarę naszej patronki" - podkreśla w książce regulaminowej Małgorzata Walewska, dyrektor artystyczna Konkursu. Impreza odbywa się od 1985 roku. W ubiegłych latach laureatami byli śpiewacy reprezentujący między innymi Włochy, Chiny, Irlandię, Łotwę, Słowenię, Serbię, Ukrainę, Gruzję, Koreę Południową, Wielką Brytanię oraz Polskę. --MAK
Passeggiata...
pap.pl, zpav.pl
Niech żyje płyta! Rynek nagrań w Polsce wciąż rośnie. Jego wartość w pierwszym półroczu 2026 osiągnęła 515,7 mln złotych, co stanowi wzrost o niemal 14 procent w stosunku do ubiegłego roku - wynika z raportu Związku Producentów Audio Video (ZPAV). Choć mogłoby się wydawać, że w dobie dostępu do aplikacji streamingowych płyty odejdą do lamusa, Polacy sięgają po nie coraz częściej. Sprzedaż winyli wzrosła aż o 46,3 procent, płyt kompaktowych - o 10,5. "Łącznie nośniki fizyczne przyniosły 86 mln złotych przychodów [...]. Ich sprzedaż rosła tym samym ponad dwukrotnie szybciej niż rynek cyfrowy i odpowiadała za 16,7 procent wartości całego rynku" - czytamy na stronie ZPAV. --MAK
nyphil.org
New York, New York... Gustavo Dudamel 10 września zainaugurował swój pierwszy sezon jako dyrektor muzyczny Filharmonii Nowojorskiej. Koncert odbył się w Radio City Music Hall. Wraz z orkiestrą wystąpiły gwiazdy, niekoniecznie kojarzone z muzyką klasyczną: raperka i aktorka Lizzo, multiinstrumentalistka St. Vincent, aktor Aaron Tveit i piosenkarka Joaquina. W programie znalazły się utwory takich kompozytorów, jak Philip Glass, Jessie Montgomery, Leonard Bernstein czy George Gershwin. Wenezuelski maestro na stanowisku szefa Nowojorczyków zastąpił Jaapa van Zwedena, stając się 27 dyrektorem w historii tej prestiżowej orkiestry. --MAK
moto-perpetuo.com, opera-now.com
Opera za free. Wystarczy się zarejestrować i można za darmo korzystać z ogromnych zasobów LaScalaTV. Stało się to możliwe dzięki wsparciu włoskiego banku Intesa Sanpaolo. Najsłynniejszy teatr operowy świata platformę streamingową uruchomił trzy lata temu, w odpowiedzi między innymi na spadek frekwencji spowodowany pandemią. Od tego czasu znalazło się tam kilkadziesiąt nagrań z ostatnich sezonów, tytułów historycznych i innych materiałów. LaScalaTV nadal będzie transmitować wydarzenia z bieżącego repertuaru, zastrzega jednak, że dostęp do nich będzie podlegał osobnym regulacjom. Włoska ANSA sugeruje, że zlikwidowanie opłat wynika stąd, iż dotychczasowy model nie przyniósł oczekiwanej liczby użytkowników. --MAK
gov.pl, muzhp.pl
Gramofon Bambino, a może radio Szarotka? Do 6 grudnia w Muzeum Historii Polski prezentowana jest wystawa Za czym kolejka ta stoi? PRL w muzycznym zwierciadle. Jak zapewniają organizatorzy, prowadzi ona przez "cztery dekady polskiej muzyki - od powojennego jazzu i bigbitu, przez festiwale w Opolu i Sopocie, po rock, punk i Jarocin. Pokazuje najważniejsze przemiany muzycznej sceny oraz jej związki z życiem społecznym PRL. Na ekspozycji można zobaczyć pamiątki po ikonach polskiej sceny - instrumenty, kostiumy, plakaty, archiwalne nagrania [...]. Wiele prezentowanych eksponatów zostało udostępnionych publiczności po raz pierwszy". --MAK