Rubiez - Andre Biberstein
10.10 zł
8.38 zł
(10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

Reflow text when sidebars are open.
Dwa miesiące później doktor Anna Piekarska odłożyła okulary przybliżające, sprzężone z komputerem i robotem lekarskim. Operacja wyrostka robaczkowego w obecnych czasach była raczej porównywalna do prostego zabiegu niż czegoś, co mogło pójść nie tak. Elektronika maszyny medycznej z ramieniem jeszcze chwilę pikała sygnałami sensorów i po chwili przeszła w stan czuwania.
Prosty zabieg nie oznaczał zabiegu bez znaczenia. Na Argusie nie było zapasowego zespołu chirurgicznego czekającego za ścianą ani szpitala, do którego można było przewieźć pacjenta w ciągu godziny. Najbliższa placówka z pełnym blokiem operacyjnym znajdowała się zbyt daleko, żeby w nagłym przypadku liczyć na transport. Robot potrafił prowadzić narzędzia z dokładnością niedostępną ludzkiej dłoni, analizował krwawienie i sugerował kolejne kroki, ale Anna zawsze powtarzała młodszemu personelowi, że maszyna nie bierze odpowiedzialności za pacjenta.
- Ciśnienie stabilne - podała Justynka ze stanowiska anestezjologicznego.
- Dobrze. Jeszcze trzy minuty obserwacji i przenosimy go na pooperacyjną - odpowiedziała Anna.
Artur sprawdził zamknięcie niewielkich nacięć i odsunął ramię robota.
- Bohatersko pokonaliśmy wyrostek - stwierdził.
- Wyrostek był nieuzbrojony.
- Tym większy sukces.
Anna pokręciła głową, ale się uśmiechnęła. Przy stole operacyjnym lubiła Artura najbardziej, bo żarty kończyły się dokładnie wtedy, kiedy powinny; jeśli sytuacja robiła się poważna, potrafił przez godzinę nie powiedzieć ani jednego zbędnego słowa.
Obecny po drugiej stronie stołu operacyjnego jej kolega, a raczej przyjaciel - doktor Artur - zasunął cienki materiał na pacjenta, który jeszcze był pod wpływem narkozy. Anna odpięła od niego sondy i powiedziała do pielęgniarki, że może zabrać pechowca z wyrostkiem.
Wyrostek na stacji Argus był wydarzeniem w ich małym świecie medycznym.
W ciągu zwyczajnego tygodnia zajmowali się przeciążonym kręgosłupem, skaleczeniami z warsztatów, infekcjami dróg oddechowych i kontrolą ludzi wracających z długich lotów. Co kilka dni przychodziło dziecko z rozbitą głową albo ktoś z hydroponiki uczulony na nową serię nawozu biologicznego. Poważniejsze operacje zdarzały się rzadko.
Ta rzadkość bywała zdradliwa. Sprzęt trzeba było utrzymywać w gotowości, personel szkolić, a ręce musiały pamiętać czynności, których czasem nie wykonywały przez pół roku. Dlatego Anna raz w tygodniu uruchamiała symulacje, choć Artur narzekał, że wirtualni pacjenci są bardziej wymagający niż prawdziwi.
- Wirtualny pacjent nie boi się składać skarg - odpowiadała wtedy.
- Prawdziwi też się nauczyli.
Anna poszła do pomieszczenia sanitarnego lekarzy, gdzie stanęła przed lustrem. Po chwili pojawił się Artur.
Przez kilka sekund stała sama. Zdjęła okulary i przetarła twarz chłodną wodą. W lustrze zobaczyła kobietę po trzydziestce, zmęczoną nocnym dyżurem i zadowoloną, że pacjent za dwa dni będzie chodził po stacji bez śladu po zabiegu.
Na terminalu przy drzwiach migała krótka wiadomość od Piotra, wysłana wiele godzin wcześniej z jednostki technicznej: wracają, jeśli nie pojawi się kolejna robota. Anna przeczytała ją drugi raz. Odległość narzucała ich małżeństwu powtarzalny rytm. Najpierw czekała na powrót, potem mieli kilkanaście wspólnych dni, po których Piotr znów wylatywał.
Wiedziała, że za kilka godzin będzie odliczała czas do jego wejścia do mieszkania. Wiedziała też, że właśnie teraz stoi za nią Artur.
- Doktor Anno, spisała się pani rewelacyjnie. Moje uznanie - powiedział.
Ale jego oficjalny ton przeczył jego ruchom. Stał z tyłu, za jej plecami, z twarzą zanurzoną w jej włosach. Jego dłonie, teraz już bez rękawiczek, splotły się z przodu z dłońmi Anny pod kranem z wodą. Razem, jakby tańczyły, obmywając się wzajemnie.
Wreszcie Anna zakręciła kurek i wytarła swoje i jego dłonie w ręcznik wiszący przed nią.
Patrząc w lustro, Anna poluzowała medyczny fartuch. Chłodne powietrze dotknęło skóry rozgrzanej po operacji. W ich małym zespole nikt nie przywiązywał większej wagi do ceremonii przebierania się po dyżurze.
Dłonie Artura zatrzymały się na jej talii. Przyjęła ten gest z cichym westchnieniem i przechyliła głowę, pozwalając mu pocałować się w szyję.
Fartuchy opadły na ławkę obok umywalki. Artur przysunął ją do siebie, a Anna obserwowała ich w lustrze. Stał tuż za nią, a jego dłonie znała już zbyt dobrze.
Zbliżenie przyszło bez rozmowy, znajome i pozbawione romantycznych obietnic. Anna nawet wtedy potrafiła myśleć o rzeczach zupełnie zwyczajnych: że brak naturalnego słońca zrobił jej skórę zbyt bladą, że trzeba posprzątać mieszkanie i że Piotr powinien pojawić się na stacji lada chwila.
Jej babka mawiała, że kobieta zdradza przede wszystkim emocjami. Anna długo powtarzała sobie, że z Arturem chodzi wyłącznie o fizyczną bliskość i samotność między powrotami męża. Nigdy nie zostawała u niego na noc i nigdy nie planowała wspólnej przyszłości. Wiedziała jednak, że z czasem obecność Artura stała się częścią jej codzienności.
Kiedy wszystko ucichło, nadal patrzyła w lustro. Artur stał blisko, bawiąc się pasmem jej włosów, a ona odzyskiwała równy oddech.
- Artur? Przez najbliższe dwa tygodnie będziesz musiał zająć się Justynką. Piotr będzie w domu.
- Ach, Piotr - westchnął Artur. - Rozumiem. Na szczęście Justynka chyba nie będzie miała nic przeciwko.
Przekładał jej włosy między palcami i obserwował Annę w odbiciu. Ona poprawiła fartuch i odwróciła się do niego.
- Nie mów takim tonem. Piotr wraca. Przez dwa tygodnie dajesz mi spokój.
- Czyli urlop?
- Nie marudź. Z Justynką sypiasz od dwóch miesięcy. Jakoś przeżyjesz.
- A jeśli będę tęsknił?
- Kup sobie biorobota.
Zaśmiała się i pocałowała go szybko w policzek, po czym spojrzała na siebie w lustrze i poprawiła ubranie.
- Cholera. Niby prosta sprawa, a człowiek i tak potrzebuje później prysznica.
Pokazała mu gest dwóch palców udających nożyczki.
- Justynka nie marudzi tak jak ty - podjął żart Artur.
- Zobaczymy, jak będziesz śpiewał za dwa tygodnie. A teraz ręce przy sobie. Piotr wraca.
Po wyjściu Artura Anna została jeszcze chwilę sama. Dawne definicje małżeństwa wydawały jej się na Argusie zbyt proste, a współczesne usprawiedliwienia czasem zbyt wygodne. Ludzie zmienili prawo, medycynę i technologię. Samotność podczas wielotygodniowych rozłąk pozostała dokładnie tak samo ludzka jak przed wiekami.
Przez długi czas Anna uważała, że skoro ona i Piotr nie ustalili twardych zakazów, niczego nie łamie. Ostatnio coraz częściej podejrzewała, że brak zakazu nie zawsze oznacza zgodę. Zwłaszcza wtedy, gdy jakaś część życia zaczynała wymagać ukrywania szczegółów.
Wróciła na salę pooperacyjną. Pacjent już się budził, zdezorientowany i zły na cały świat.
- Co z nim? - zapytał Artur.
- Żyje. Zaraz zacznie narzekać.
- Czyli pełny sukces.
Anna sprawdziła parametry i poprawiła przewód kroplówki. Z korytarza dobiegł śmiech dzieci idących na badania okresowe. Wtedy pomyślała o własnych. Starsze miało już dość tego, że rodzice zawsze pytali o szkołę, młodsze uważało każdy powrót Piotra za święto.
To również było częścią małżeństwa, której żaden współczesny manifest o wolności nie potrafił uprościć. Ona i Piotr mieli wspólny dom, dzieci, pieniądze, plany urlopów, rodzinne żarty i lata pamięci. Artur znał jej ciało i dużą część myśli, ale nie znał historii o pierwszym zgubionym zębie córki ani sposobu, w jaki Piotr zasypiał po długim locie z dłonią pod jej poduszką.
Granica między fizycznością i uczuciem wydawała się prosta tylko wtedy, kiedy patrzyła na nią z daleka.
Założyła czysty fartuch i wróciła do pacjenta. W medycynie granice były prostsze: człowiek miał stabilne parametry albo nie, a z uczuciami nikt nie wymyślił równie wygodnego monitora.
Kilka godzin po spotkaniu w kantynie Matylda znalazła się w sektorze rezerwowych kajut zajmowanych przez pilotów. Sama nie potrafiła później powiedzieć, w którym dokładnie momencie podjęła decyzję. Zapukała do pierwszych drzwi, które otworzyły się bezszelestnie.
Po drodze trzy razy mogła zawrócić. Najpierw przy windzie, kiedy system zapytał o sektor docelowy. Potem przy śluzie pomiędzy pierścieniem mieszkalnym i gościnnym. Wreszcie na końcu korytarza, gdy zobaczyła numer kajuty Piotra.
Za każdym razem znajdowała rozsądny powód, żeby iść dalej. Zgłoszenie oświetlenia było prawdziwe, a technik z nocnej zmiany rzeczywiście utknął przy awarii w magazynie energii. Matylda miała uprawnienia do skrzynki zabezpieczeń i niczego przecież nie planowała. Ta ostatnia myśl rozbawiła ją najbardziej.
- Tak, proszę - dobiegł ze środka głos Piotra.
Weszła, słysząc z łazienki szum prysznica. W odbiciu niewielkiego lustra zobaczyła Piotra, który właśnie kończył się wycierać, i serce zabiło jej szybciej. Sytuacja była mało romantyczna, ale właśnie ta zwyczajność działała na nią najmocniej. Piotr wyszedł z łazienki, wycierając włosy ręcznikiem.
- Musiałbym się jeszcze ogolić.
Matylda odchrząknęła.
- Jak dla mnie delikatny zarost jest w porządku.
Piotr odwrócił się gwałtownie.
- To ty?
- Technik jest zajęty. Podobno nie masz oświetlenia w kabinie.
Piotr spojrzał w górę.
- Wyrzuciło jakiś bezpiecznik. Nie mam klucza do skrzynki.
- W tych skrzynkach nie ma bezpieczników od trzydziestu lat - powiedziała. - Są odłączniki nadprądowe i moduły samoresetujące.
- Czyli wyrzuciło coś o dłuższej nazwie.
- Dokładnie.
Podeszła do panelu, otworzyła go kluczem serwisowym i zobaczyła czerwony znacznik jednej z gałęzi. Usterka była drobna: przetwornica oświetlenia zgłosiła fałszywe przeciążenie po dokowaniu i zablokowała ponowne załączenie. Matylda mogła naprawić to w dwie minuty, ale się nie spieszyła.
Piotr stał kilka kroków dalej. Dopiero z bliska zauważyła drobne blizny przy barku i ślady po wszczepach używanych przez ludzi spędzających lata w obniżonej grawitacji. Nie wyglądał jak mężczyzna z reklam kolonii. Był bardziej zwyczajny i przez to prawdziwszy: zmęczony, z kilkudniowym zarostem i cienką linią starego urazu biegnącą wzdłuż obojczyka.
- Długo latasz? - zapytała.
- Wystarczająco długo, żeby lekarze dokładali mi części zamienne.
- To akurat rozumiem. Ja dokładam części zamienne stacji.
- Stacja narzeka mniej.
- Nie znałeś Argusa w czasie awarii klimatyzacji.
Matylda miała ze sobą torbę z narzędziami i powinna była zająć się skrzynką, ale zamiast tego została przy nim.
To była rzecz, której nigdy nie potrafiła sobie wytłumaczyć. Była w tym samym kombinezonie co po południu, tym, w którym Piotr zauważył rozpięcie dekoltu. Być może wystarczyło, że była sama i zwyczajnie chciała czyjejś bliskości. A może po prostu było nudno i każda atrakcja była na wagę złota.
Rozsunęła zamek najpierw odrobinę, potem niżej. Materiał puścił napięcie wokół szyi i ramion, a na wysokości pępka błysnął niewielki kolczyk. Piotr patrzył już bez udawania, że interesuje go skrzynka z bezpiecznikami.
Matylda zatrzymała suwak i przez chwilę po prostu stała przed nim, jakby sama sprawdzała, czy naprawdę chce zrobić następny krok.
Miała na sobie rozpięty kombinezon techniczny i trzymała torbę z narzędziami. Sytuacja była irracjonalna, ale reakcja Piotra nie pozostawiała jej wielu wątpliwości. W jego oczach zobaczyła to samo zainteresowanie, które od kilku godzin próbowała wywołać.
Przemknęła jej przez głowę banalna myśl: żyli na skraju Układu, otoczeni technologią, a zwykła ludzka bliskość nadal pozostawała towarem deficytowym. Torba z narzędziami spadła na podłogę z głuchym brzękiem metalu.
Położyła dłonie na jego klatce piersiowej. Implant za jej uchem rejestrował przyspieszone tętno i próbował dopasować je do znanych wzorców. Lokalna AI odezwała się cichym pytaniem, czy potrzebuje pomocy. Wyciszyła ją jednym poleceniem.
Od dawna nie była tak blisko żywego człowieka, bez programu, kapsuły ani innego substytutu.
Piotr dotknął jej dłoni, potem przesunął palce wzdłuż szyi i zatrzymał je na karku. Kombinezon zsunął się z ramion Matyldy. Niebieskie światło przy posadzce odbijało się w kolczyku i metalowych klamrach ubrania. Przyciągnął ją bliżej, obejmując w talii. Matylda odpowiedziała bez wahania.
Nie łączyło ich wielkie uczucie ani romantyzm ludzi, którzy długo na siebie czekali. Prawie się nie znali, a ciekawość była silniejsza od ostrożności, choć oboje mogli się jeszcze wycofać.
Żadne z nich się nie wycofało. Dłoń Piotra pozostała na jej biodrze, Matylda przysunęła się bliżej, a ich usta spotkały się najpierw ostrożnie, później mocniej.
Bliskość była reglamentowana w kosmosie na równi z wodą i powietrzem.
Kombinezon w końcu znalazł się na podłodze obok torby z narzędziami. Reszty nie potrzebowali sobie tłumaczyć.
Dla Piotra pierwszy moment po wszystkim okazał się trudniejszy niż sam wybór. Leżał obok kobiety, której nazwisko znał od kilku godzin, i czuł, jak do pokoju wraca logika. Anna była kilkaset metrów dalej po drugiej stronie stacji. Może właśnie kończyła dyżur. Może czekała na jego oficjalne wejście do sektora mieszkalnego. Matylda najwyraźniej zauważyła zmianę w jego twarzy.
- Nie pytam, czy masz żonę - powiedziała cicho.
Piotr spojrzał na nią.
- Mam.
- Domyśliłam się.
- To czemu przyszłaś?
- Bo pytanie brzmiało, czy ja chcę tu przyjść. Nie czy twoje życie jest proste.
Odpowiedź była wygodna i niewygodna jednocześnie.
- A ty? - zapytał.
- Nie mam nikogo.
W jej głosie nie było pretensji, co zabrzmiało gorzej niż wyrzut. Matylda przytuliła się do Piotra, chłonąc jego ciepło i zwyczajną fizyczną obecność.
Jej palce wyczuły pod skórą jego ramienia twarde elementy po dawnym zabiegu wzmacniającym szkielet, koniecznym czasem u ludzi pracujących długo w przestrzeni.
Za jego uchem znalazła implant. Pulsował pod palcem szybciej niż zwykle, analizując hormony i przyspieszony przepływ krwi, jakby nie potrafił zdecydować, czy organizm znajduje się w stresie, czy w zupełnie innej sytuacji.
Po kilkunastu minutach Matylda rzeczywiście zajęła się skrzynką. Usiadła na podłodze, nadal z rozpiętym kombinezonem, wcisnęła reset serwisowy i sprawdziła przebieg obciążenia.
- Gotowe. Oświetlenie wróci po restarcie lokalnego modułu.
- Czyli naprawdę przyszłaś naprawić światło.
- Oczywiście. Reszta była usługą dodatkową.
Piotr roześmiał się, ale kiedy drzwi zamknęły się za nią, długo siedział w półmroku.
Mógł od razu pójść do Anny, lecz zamiast tego wziął drugi prysznic. Potem sprawdził harmonogram dokowania, potwierdził raport po locie i wysłał żonie krótką wiadomość, że zjawi się rano. O Matyldzie nie napisał i na razie nie nazywał tego kłamstwem.
Rano poszedł przez stację pieszo, choć szybsza była kolejka wewnętrzna. Potrzebował kilku minut, zanim stanie przed Anną. Argus budził się powoli. W części szkolnej ktoś prowadził grupę dzieci na zajęcia, w hydroponice odsłaniano kolejne sekcje upraw, a z kantyny pachniało pieczywem z automatu.
Przy jednym z przejść minął Matyldę, idącą w przeciwnym kierunku z torbą narzędziową. Zatrzymali się na sekundę.
- Światło działa? - zapytała.
- Działa.
- To najważniejsze.
Uśmiechnęła się, ale nie podeszła bliżej. Piotr był jej za to wdzięczny.
Kilka minut później otworzył drzwi mieszkania. Anna rzuciła mu się na szyję, zanim zdążył odłożyć torbę. Wtedy po raz pierwszy naprawdę poczuł ciężar tego, czego jej nie powiedział.