Zasady wymowy nie­miec­kiej

Zasady wymowy nie­miec­kiej

Wymowa spół­gło­sek nie­miec­kich nie różni się zasad­ni­czo od wymowy ich pol­skich odpo­wied­ni­ków. Należy jed­nak mieć na uwa­dze, że:

ch wyma­wia się twardo (jak w pol­skim wyra­zie chów) po samo­gło­skach a, o, u, au; nato­miast po samo­gło­skach ä, äu, e, ei, eu, i, ie, o, ö, u, ü wystę­puje wymowa miękka (jak w pol­skim wyra­zie hie­rar­chia). Na początku wyrazu (np. China) wyma­wiamy ch miękko bądź jak k

ck wyma­wiamy jak k

h wyma­wia się tylko na początku wyrazu; w środku wyrazu h nie wyma­wiamy - sygna­li­zuje ono wtedy jedy­nie dłu­gość poprze­dza­ją­cej je samo­gło­ski. Uwagi te doty­czą wyra­zów pro­stych; w wyra­zach zło­żo­nych wyma­wiane h z oczy­wi­stych wzglę­dów nie musi stać na początku (np. Haus i Eltern­haus oraz hal­ten i behal­ten). Wyjąt­kiem jest Ahorn, gdzie nie­na­gło­sowe h wyma­wia się tak jak w nagło­sie

ph wyma­wia się jak f

qu wyma­wia się jak kf (kw)

s wyma­wia się jak pol­skie s tylko na końcu wyrazu i po spół­gło­skach (np. Haus, Psy­cho­lo­gie); w pozy­cji mię­dzy samo­gło­skami, w śród­gło­sie po l, r oraz m, n, a także na początku wyrazu wyma­wiamy gło­skę z

ß zastę­puje ss i jest wyma­wiane jak s

sch wyma­wiamy jak sz

sp wyma­wiamy na początku wyrazu jak szp, a w innych pozy­cjach jak sp; zasady te doty­czą wyra­zów pro­stych - rów­nież wtedy, gdy są one czę­ścią zło­żeń

st wyma­wiamy jak szt bądź jak st - ana­lo­gicz­nie do wymowy sp

tsch wyma­wiamy jak cz

v wyma­wiamy jak f, a w wyra­zach obcych jak w

z wyma­wiamy jak pol­skie c

Dodać należy, że spół­gło­ski podwójne (ss, tt, pp i in.) wyma­wia się jak poje­dyn­cze, a poprze­dza­jące je samo­gło­ski są zawsze krót­kie.

W języku nie­miec­kim wystę­pują samo­gło­ski, które nie mają swo­ich odpo­wied­ni­ków w pol­skim alfa­be­cie, są to tzw. umlauty:

ä wyma­wiamy jak pol­skie (otwarte) e

ö wyma­wiamy jak e przy zaokrą­glo­nych ustach

ü wyma­wiamy jak i przy zaokrą­glo­nych ustach

W języku nie­miec­kim wystę­pują ponadto dyftongi (dwu­gło­ski):

au wyma­wiamy tak jak w pol­skim wyra­zie auto

ei wyma­wiamy jak aj

eu (äu) wyma­wiamy jak oj

Dodajmy, że połą­cze­nie lite­rowe ie wyma­wiamy jak dłu­gie zamknięte i.

Na dłu­gość samo­gło­ski wska­zują ponadto:

- tzw. nieme h (np. Zahn [ca:n]),

- podwójna pisow­nia samo­gło­sek (np. Saal [za:l]).

Opra­co­wał prof. Roman Sadziń­ski

Dane oso­bowe

Dane oso­bowe

Per­so­na­lien