Róże i błękity - Wioletta Bogatek

mam szósty zmysł

i siedem par oczu

czasem podwójnie pracowite ręce

nogi jak sarna dwie niby cztery

i czasem żadnego języka w gębie

świat mnie już dawno zagryzł zaszczekał

z nim się układać mi nie po drodze

czasem zmysł szósty ciąży jak kamień

może dlatego od zmysłów odchodzę

wszystko wiruje wariuje wszystko

ziemia się kręci ja stąpam prosto

mówią że jestem zimna jak skała

a przecież jestem kwitnącą wiosną

nikt mnie nie widzi bo zwykle nie chcę

być więcej niźli czystym powietrzem

bujam się z sobą nocą i z rana

na szóstym zmyśle niepokonana

a może zmyślam niech ktoś mi powie

jam czarownica czy dobra wróżka

znów pewnym krokiem wchodzę do jutra

by za chwil kilka wiać na paluszkach

zwiewam wszak jestem czystym powietrzem

zmącić nie zdoła mnie świat na wpół zgnity

i szóstym zmysłem ścielę i kładę

pod własne nogi snów aksamity

wszystkie te rzeczy

które spotykamy

w świecie wrzaskliwym

a nic nie znaczącym

zbiorem są śmieci

zniewalających

wszystkie te rzeczy

cenę mają taką

mnożą się wszędzie

nic są nie znaczące

wszystkie te rzeczy

których wciąż ktoś pragnie

i choć są niczym

są człowieka władzą

nie ma morału

każdy sam wybiera

lecz kto wybierze

ducha a nie ciało

kiedyś odejdzie

w szczęściu i zachwycie

Nie mam już siły do ciebie!

Patrzysz znów na mnie złowrogo,

mrużysz zielone oczyska.

Kogo chcesz zabić, no kogo?!

Uciekasz myślą przede mną,

słowem jak mieczem wojujesz.

A jednak sam na sam ze mną

niezmiennie dobrze się czujesz.

By znowu leżąc w pościeli,

karcić mnie, rugać i szydzić.

Jak można tak bardzo kochać,

by potem znów nienawidzić?

Żadnym ci wrogiem nie jestem,

czemu mnie kąsasz jak żmija?

Mówisz, że świat cię nie kocha -

czyja to wina, no czyja?!

Odejdź i zostaw mnie samą,

jeśli potrafisz - na zawsze.

Bez ciebie znów będę damą

i życie będzie łaskawsze.

Ale ty odejść nie możesz,

litujesz się, potem wkurzasz.

Miłością gorzką, bezpańską

raz trujesz, a raz odurzasz.

Dzisiaj wyrzucę lustra,

może przestaniesz się gapić.

Znowu się zacznę uśmiechać,

potem pójdziemy się napić...

moja głowa nie jest neurotypowa

przylatują do niej ptaki kolorowe

śpiewają piosenki

prowadzą rozmowy

oswojone

straszydła

uciekam przed tłumem

człowiekiem

tratują moje

wszystko

co dzień zbieram się

od nowa

żebyś miał w tym

sens

uciec chcę

lecz nie mam gdzie

codzienność

to mój

najgorszy

wróg

W błękicie swoich oczu

niczego już nie widzisz

i dłonie masz spracowane,

chowasz je, bo się wstydzisz.

Zgarbioną masz sylwetkę,

oblicze wielce zmęczone,

lustro omijasz łukiem,

ubrania na tobie znoszone.

Spoglądam na ciebie bacznie,

serce otwieram szerzej,

w oczach masz całe niebo,

tak piękne - aż nie wierzę!

Dłonie, które tak chowasz,

narzędziem są miłości,

zgarbiona twoja sylwetka

jest niczym symbol wdzięczności.

Twarz okrutnie zmęczoną

wytrwałość wymalowała,

życie cię nie głaskało,

dziś jesteś twardy jak skała.

Więc oprzeć się można o ciebie,

przytulić dłoń do twej twarzy,

zatopić w błękicie źrenic,

o jasnej duszy rozmarzyć.

I nawet kiedy upadniesz,

bo ciemność przytłoczy twe życie,

ja zawsze dostrzegę twe piękno

i nie ustanę w zachwycie.

Nie mam już dzisiaj

gdzie do Ciebie pójść

i nic mi już nie napiszesz.

Chociaż tak czekam

i dzwonić chcę wciąż,

to Ciebie już nie usłyszę.

Tak mi zniknęłaś,

nigdzie Cię nie ma

i nasłuchuję,

może pojawisz się jutro...

Wybacz mi, mamo,

bardzo mi ciężko,

gdzieś odpłynęłaś,

tęsknota zabija wszystko.

Ale iść muszę

drogą samotną,

w wiecznej radości,

ja świat na nowo układam.

Przepraszam, mamo,

że wciąż zastygam,

bo pełnią żyłaś,

pustka została po Tobie.

I dzień, i w nocy

łzy ciężkie płyną,

lecą miesiące,

a czas nie leczy mnie wcale.

Może już nie chcę

odpychać bólu,

skoro najwierniej trwa ze mną.

Lecz wszystko Bogu

oddaję, wierząc,

że nie jest nadaremno.

Tyle już czasu było mi dane

i tyle win zapomnianych,

a ja się ciągle budzę nad ranem

i błądzę w mrokach nieznanych.

I nie potrafię siebie zrozumieć

i tego, że ciągle błądzę,

że mówię, kiedy wypada milczeć,

i kocham mniej, niźli sądzę.

Ile mi jeszcze zostało dane

szans oraz dni na naukę -

nie wiem, o czyny swoje niemądre

jak kruche szkło wciąż się tłukę.

A przecież przyjdzie dzień niczym złodziej,

pęknę jak bańka mydlana

i żadna siła mnie nie poskłada,

odlecę do domu Pana.

A Pan mnie będzie sądził z miłości

nie spyta: "jesteś gotowa?".

Czy będę wówczas dumna i piękna,

czy też ze wstydu się schowam?

Czasu mi raczej mało zostało,

tak jak każdemu na ziemi.

Oby nas tylko Bóg miłosierny

przyjął z wadami naszymi...

słońce dziś zaszło za szybko

życie wygląda inaczej

pomiędzy żyć albo wypić

utknął przyjaciel i płacze

pomiędzy wczoraj a jutro

żadnego dzisiaj nie czuje

i co się stało po drodze

sam tego już nie pojmuje

bo przecież było tak lekko

uciekać w wódkę z problemem

bo przecież było tak prosto

w winie utopić cierpienie

sam diabeł kielich nadstawiał

gdy było nieznośnym życie

a gdy go złapał w swe szpony

bogiem mu stało się picie

zarzekał się że nie musi

jak zechce to przestać może

lecz nawet nie spostrzegł kiedy

na bocznym znalazł się torze

stamtąd już trudno powrócić

znajomi wciąż z niego szydzą

diabeł z uciechą się pastwi

w rodzinie go nienawidzą

obleśny pijak i wstrętny

nie ma pieniędzy honoru

a mógł mieć tak piękną przyszłość

nie wróci z bocznego toru

tak ludzie o nim gadali

brzydząc się wyciągnąć rękę

nie chcieli zobaczyć tego

że w gorszą go pchają udrękę

mój przyjacielu kochany

wstań z kolan i podnieś głowę

choć życie ciężarem przygniotło

Bóg sprawi że będzie nowe

obejmę ciebie modlitwą

nie puszczę na dno z demonem

a chociażbyś troski mej nie chciał

tym większą dobrocią zapłonę

przyniosę ci dobre słowo

i ciepłej zupy naleję

utulę cię całą sobą

i niech świat ze mnie się śmieje

bo przyjaźń nie kończy się wtedy

gdy zło chce zniszczyć człowieka

bo przyjaźń dał Bóg nam po to

by dobrym być kochać nie zwlekać

Lipowa alejka

cała zjesienniała,

czarna, podła chmura

deszczem mnie zalała.

włosy potargała

wichura okrutna.

Już chciałam zapłakać,

lecz się powstrzymałam,

kąpiel mnie ogrzeje,

narzekania dosyć.

Gdy do domu biegłam,

upadłam w błocisko,

żałość mnie przygniata

i jesienna plucha.

Znów zamykam oczy,

widzę jasne światło,

i jesień przeminie,

wszak się wiosny boi.

W życiu są jesienie,

upadki i słoty,

grzech czarny jak błoto

w duszy się przelewa.

Ale nic to wszystko,

nikłe to słabości,

trzeba głowę podnieść,

warto się wysilić.

Taki miej optymizm,

zatroszcz się o niego,

armaty uśmiechu

na złość złu wytoczysz.

Z takiego podejścia

czerp uciechę czystą.

Bóg na ciebie patrzy

i jest optymistą!

Zgarbiona jabłonka

z mych dziecięcych lat

stoi niewzruszona,

choć ją zmęczył świat.

Karmiła mnie jabłkiem,

oparciem mi była,

gdy zdarłam kolano,

ze mną się smuciła.

Zgarbiona jabłonka

patrzyła z uśmiechem,

gdy śpiewałam głośno,

aż niosło się echem.

A kiedy motyle

goniłam z radością,

to ona listkami

machała z czułością.

Zgarbiona jabłonka

gałązką głaskała,

gdy byłam samotna,

to się przytulałam.

Czasem się wspinałam

i patrzyłam z góry

na dorosłych pośpiech

i świat ich ponury.

Zgarbiona jabłonka

ze mną pozostała,

siedzę czasem pod nią,

jakbym była mała.

Wspominamy razem

te minione lata,

pozostanę dzieckiem

aż do końca świata.

Na środku życia jego i jej

spoczywa w grobie miłość.

Odeszła cicho jak piękny sen,

jakby jej nigdy nie było.

Niewinna ona, niewinny on

długo ją mordowali.

A kiedy wreszcie przyszedł jej zgon,

winę na siebie zrzucali.

On to był winien jej samotności

i obowiązków nadmiernych.

A ona winna braku czułości

oraz posiłków mizernych.

I jeszcze innych grzechów i błędów

wyliczyć nie byli w stanie.

Więc postanowił on, może ona,

znaleźć piękniejsze kochanie.

Ale kochanie piękniejsze było

zbyt nieprawdziwe i krótkie.

Pod koniec życia oboje równo

pałali ogromnym smutkiem.

Dopiero wtedy przyszło olśnienie,

że miłość małżeńska zdradzona

nie tylko im żre jak rak sumienie,

lecz echem się niesie zhańbiona.

Co ręką Swoją Bóg błogosławi,

niech nikt nie niszczy swą ręką,

bo jego życie, rodziny, bliskich

stanie się podłą udręką.

I bywa czasem, że dzieci, wnuki

na drogę diabła wkraczają,

szukając pseudouciech, miłości,

i z piekła już nie wracają.

Czy jeszcze pamiętasz

swoją pierwszą miłość

i to zakochanie

piękne jak wschód słońca?

i tę chwilę, która

miała trwać bez końca?

Czy myślisz czasami

o spojrzeniu w oczy

choć tak delikatny,

działał z wielką siłą?

A ten pocałunek

subtelny i słodki,

w rozmyślaniach nocnych

niczym niezmąconych?

Jakby płatek róży,

motyl albo chmurka

nigdy nie powrócił,

choć był wymarzony.

Więc nie zapominaj

o tamtym kochaniu